لبخندهای احمقانه ی یک زن

پارازیت7
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٤:٠٦ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٧ اسفند ۱۳۸۸
 

عاشق شدن در من مرده است

و من سوگش را    در مجلسِ ختمی     به اشک نشستم

و هر آنچه در وجودم پاک بود و  زیبا بود ,

در اشکهایم مرا درنوردیدند و فراموشم کردند .



انگار روحم صیقل خورده است

انگار سالیان است که روحم صیقل خورده است

و کدورتِ خاطراتِ تو   ,    زخمهای کهنه ی مرا        دلیلی بیش نیستند .

دیگر به دنبالِ خودم به هر بیغوله ای سرک نمی کشم

من همینجا بودم    ,     همینجا       ,        در همین آغوشِ گرم

اما

چشمانم آنقدر محوِ نگریستن بر تو

                                         و گریستن از تو بود که

                                                                        مرا ندید ...

                                                                            مرا

                                                                                زنده در همین آغوشِ گرم.

...

دیگر هیچ چیز آنقدر سخت نیست ,

چون من حقِ خود را بر زیستن دیده ام .

من حقِ خود را بر زیستنِ زندگی دیده ام .

و دیگر چشمانم محوِ تو نیست ...

انگار تو محو شده ی منی 

و  وجودِ محوت   که سالیان است     آسودگیِ زیستن را     فراموش کرده است ,

دیگر حضورم را به صورتم تازیانه نمی زند ...

و مرا زیرِ بارِ همه ی نخواستنها و نتوانستنها مدفون نمی سازد .

...

 آن زمان که هوس   افسارِ زندگیِ ما را به دست می گیرد ,    شاید    ,    حقیقی ترین لحظه ی شاد زیستن است .


 
 
پارازیت 6
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۳:٤٢ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٧ اسفند ۱۳۸۸
 

...

    ...

           ...

زندگی از جایی شروع می شود که عشقت را در وجودت سر می دهی

مستان و رقصان بر ابرها می خرامی

در انسانی غوطه ور می شوی

و ایمان می آوری به سرخیِ عشق...

                                                   به خدا...

                                                                به انسان...

و ناگاه می فهمی

تو ,

خودت را ,

در انسانی جا گذاشته ای

                                  و به یغما رفته ای...


...


زیستن از سر باید گرفت ,

اما 

     یادت هست ,

                     که وجودِ کوچکی داشتی که در انسانی جا ماند

                                                                                     و دیگر نداری اش...


...


یادت به خیر

                وجودِ کوچکِ من

                                      یادت به خیر !

 






 
 
 
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۳:٢٢ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٧ اسفند ۱۳۸۸
 

ذهنم به شدت درگیرِ یک عالمه کاره ... دلم می خواد یک مطلب بنویسم که خشم وهیاهوی فاکنر باعثش شده  ... ولی مفصله و این روزهای آخرِ سال , شلوغ ترین و پر کار ترین روز های دنیا هستند ...

شاید فعلا بیشتر پارازیت بنویسم ... نوشته  شده در سالهای 1383,1384

تا کی زمان یاری کند ... !!!


 
 
پارازیت5
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٥:۳٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٤ اسفند ۱۳۸۸
 

من زیرِ باران ایستاده ام


تو   از دور ترین کوه    به من می نگری


بر من خشم می گیری

                          

و مرا , به جرمِ اینهمه سیل , اینهمه سرد , به دار می آویزی .


بی خبر

       

        بر دورترین کوه

                          

                        نمی دانی که شاید, بادِ نفسهایت , رهاوردی چنین خشمگین

                                                                          

                        برایِ موطنت به ارمغان آورده باشد ...


و من تنها


خیسِ خیس


چشمانم بی فروغ


 خیره به تو


بارانِ ابرهایِ سیاه بر سرم می بارد


و آرزو می کنم


کاش هرگز ساختنِ چنین شهری را آغاز نکرده بودم ...


 
 
قدیمی
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٢:۳۱ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۳ اسفند ۱۳۸۸
 

دو سه شب پیش با یکی از دوستانِ دوره ی کودکی چت کردم ... بعد از کلی حال و

احوال ازم پرسید : " خب بگو ببینم چه خبر ؟ از 20 سال پیش آپ دیت کن ببینیم !!! "

کلی به این جمله خندیدیم ...

اون شب تا صبح داشتم فکر می کردم که واقعا اگه بخوام  از 8 سالگی تا 28 سالگیمو 

تعریف کنم چی  باید بگم ... چه کردم ... چه چیزایی مهم بوده ...

به نظر من به طور کلی  دهه ی اول زندگی هر آدم ,  زمانیه که اساسِ وجودش پایه

گذاری می شه ... بعضی از روانشناسها معتقدند که تا 6 سالگی  خصایل و رفتار بچه

شکل می گیره و ثابت می شه  ... بعضی ها این شکل گیریِ شخصیت رو تا 12 سالگی

هم ممکن می دونن ولی منکر تاثیرِ بیشترِ  دوره ی جنینی تا 6 سالگی نیستند ...

بعضی ها هم که کلا این عقیده رو قبول ندارن ...


مهمترین اتفاقاتی که در دهه ی اول زندگیِ آدم می افته چیه ؟

اولیش به دنیا اومدنه و اون گریه ی تاریخی که اگه نباشه همه نگران می شن و فکر

میکنن  یا مُردی ... یا خفه شدی ... یا خنگی ... چون اگه خنگ نبودی حتما می

فهمیدی  باید به حالِ خودت گریه کنی ...برای اینکه  به جایی اومدی  که قراره همه ی

مدت تلاش کنی و رنج بکشی تا شاید بتونی برگردی به همون جایِ اولِ خودت  ... 

به همون جایی که ,  قبل از اینکه هماغوشیِ پر مهر یا بی مهرِ مادر و پدرت تو رو به

این جدال دعوت کنه , توش زندگی می کردی  ...

بعد مهمترین اتفاقا میشن ,  دیدنت ... شنیدنت ... راه رفتنت ... دندون در اوردنت ...حرف زدنت ... و خلاصه همه ی چیزهایی که بهشون نیاز داری تا بتونی دهه های بعدیِ زندگیتو با راحتی زیست کنی ...  همه هم دوستت دارن و قربون صدقه ات میرن ... تو هم ملوس ترین موجودِ دنیایی ... چون هنوز کوچولویی ...

یواش یواش بزرگ میشی ... یاد می گیری دیگه پوشک نذاری ... غذای آدم بزرگا رو بخوری ...  بعضی از کاراتو خودت انجام بدی  ... به جای گریه کردن , خواسته هاتو بیان کنی ...

...

بعد کم کم یک چیزایی کشف می کنی ,  شایدم با پسرِ همسایه دکتر بازی کنی و

چیزایِ بیشتری کشف کنی که متاسفانه چون حافظه ات هنوز خوب شکل نگرفته

زود یادت می ره و بعدا در دورانِ بلوغ دوباره مشغولِ کشف کردنشون  میشی  البته به

یک شکلِ دیگه

... میبینی که کلی باید و نباید برات تعریف میشه ... تازه گاهی وقتا دعوات هم می کنن

و اون موقع ست که یادت می افته عجب غلطی کردی اومدی اینجا  ... داشتی  اون

بالاخوش و خرم زندگی می کردی ... اون موقع ست که  یادت میاد چرا در بدو ورود گریه

کردی ... ولی چون حافظه ات هنوز خوب کار نمی کنه دوباره یادت میره ..

مهمترین اتفاق در دهه ی اول زندگی مدرسه رفتنه ... یعنی بزرگ شدن , وارد

اجتماع شدن , مورد قضاوت قرار گرفتن ...

از حالا به بعد دیگه هیچی دستِ خودِ آدم نیست و دروغ همه ی زندگی رو در بر می

گیره

...

فکر نمی کنم اتفاقِ مهم دیگری در این بازه ی زمانی بیفته ... آهان ...  راستی ...

افتادن دندونای شیری و در اومدن دندونای آدم بزرگی هم مالِ همین دوره ست .

...                    ...                    ...                         ...                         ...


گندترین دوره ی زندگی  , به نظرِ من دهه ی دوم زندگی ِ هر آدمیه ... فقط هم به یک

دلیل          ...    چون معلوم نیست بچه ست یا بزرگه ...

موقع عروسی رفتن و مهمونی رفتن بچه ای   ... دعوت نداری

ولی موقع جمع کردنِ میز  , تو دیگه خانوم  ( آقا ) شدی , باید کمک کنی

وقتی بخوای بری خونه ی دوستت تولد یا مهمونی , هنوز کوچیکی ... نمی شه , یا

اینکه مامانت هم باید باهات بیاد 

ولی اگه شب بترسی و بخوای تو اتاقِ مامان بابات بخوابی ... تو دیگه بزرگ شدی ,

زشته

... وقتی 12 , 13  سالت میشه دلت می خواد زیبا باشی ولی نمی دونی چه جوری ...

دلت می خواد شبیه هنر پیشه های خارجی باشی ولی نیستی ... نمی شه ...

 می خوای سعی می کنی ... یواشکی از تو کیفِ مامانت رژ لب بر میداری و میمالی به

لبات

زشت تر شدی ... با اون همه سبیل !!!

بیخودی و الکی فکر می کنی همه  عاشق تو شدن  چون کمی  , فقط کمی به تو

توجه کردن و یا بهت گفتن به به چه دخترخانومِ زیبایی !!! حتی اگه طرف دوستِ پدر

بزرگت باشه ...


بزرگ ترین رخدادِ این دهه برای خانومها قاعدگیه ... به خصوص که خیلیها تازه در زمانِ

مواجهه یا بعدش می فهمن قضیه از چه قراره ...

( وقتی این اتفاق برای یکی از دوستانِ خوبِ کودکیم  افتاد ,  فکر کرده بود سرطان داره و داره میمیره ... تا چند ماه به هیچ کس هیچی نمی گفت و فقط گریه می کرد ... حتی وصیت نامه هم نوشته بود ...!!!  منم که خنگ تر از اون ... پا به پای هم برای خوب شدنِ سرطانش دعا و گریه می کردیم !!! )

برای آقایون هم احتمالا مواجه شدن با بلوغِ جنسیه ...  یک اصطلاحی هست که نمی

دونم بی ادبیه یا می شه گفت ... در موردِ کف کردنِ ادرار ... !!!!!  (  سعی کردم مودبانه

بگم ) کلا این بخش به علتِ کمبودِ اطلاعاتِ نگارنده فعلا مختومه اعلام می گردد .

در دهه ی دوم زندگی ,  آدم کلی چیزای جدید کشف می کنه ولی مهمترین مسئله

اینه که  8 سالِ اولش منتظره که 18 ساله بشه...

18 سالگی در طولِ سالهای قبل از اون ,  سنِ  بسیار بزرگی به نظر میاد ...

به هر حال اجازه ی خیلی کارها تا اون سن به آدم داده نمی شه ( البته در ایران فعلا ربطی بهسن نداره ... کلا اجازه ای  به آدم داده نمی شه )

 خب مثلا گواهینامه ی رانندگی ... دیپلم گرفتن ... کنکور و ... همه در 18 سالگی اتفاقمی افته ... حتی عاشق شدن و ازدواج هم در این سن کم کم از نظرِ خانواده  موجهمی شه ( تا قبلش آوردن نامِ پسر   _یا دختر_  , گناهِ کبیره ست  ولی بعدش یهو    _معلوم نیست چرا_    معاشرتِ خانواده با دوستانِ پسر دارشون   _یا بلعکس_   شدت می گیره !!!)


کلا 18 سالگی یک سنِ رویاییه که وقتی بهش می رسی می فهمی چه رویای

احمقانه ای داشتی.

خلاصه دهه ی دوم زندگی جدال بین بزرگ بودن و بچه بودنه ...   انتظار برای 18 ساله شدنه ...

مهمترین دشمن , کنکوره ... اگه قبول بشی ,  بلاتکلیفی و یاسِ فلسفیت به مدتِ 4

سال عقب می افته ... اگر هم قبول نشی یا یک سالِ دیگه درس می خونی ... یا

تصمیم میگیری ببینی می خوای با زندگیت چی کار کنی ... و از اون به بعد همه چیز

بستگی به تصمیمِ تو داره

شاید بری سربازی ... در نتیجه دو سال برای تصمیمِ کبری به خودت زمان میدی ( و البته خیلی هم کارِ خوبی می کنی چون تاثیراتِ این دو سال  , در دهه های بعدیِ زندگیت خیلی بیشتر از اونیه که الان بتونی تصور کنی )

شایدم ازدواج کنی ... که من اصلا توصیه اش نمی کنم ...

 

شایدم بری سر کار


شایدم ... دیگه  نمی دونم ...


 احتمالا اولین دوست پسر ها  _یا دوست دختر ها_ در همین دهه پیدا میشن . ( در

موردِ آدمهای نسبتا نرمال صحبت می کنم نه منگل هایی مثل من ) ... .  در ضمن

تغییراتِ ظاهری بدن هم در همین دوره به کمالِ خودش میرسه و ظاهرِ انسان تقریبا

تثبیت میشه .

چیزِ دیگه ای به ذهنم نمی رسه ... آهان ... راستی ... حق رای هم در 16 سالگی

بهمون ... دخترا هم در همین دهه تکلیفشون رو با سبیل و ابرو روشن می کنن .

...                      ...                      ...                    ...                  ...

و دهه ی سوم


به نظرِ من بهترین و جذاب ترین دهه ی عمرِ آدم زمانیه که دهگانِ سنّش 2 می شه


به به


به به


همین ...!!!

...                          ...                          ...                      ...                           ...


 در موردِ دهه های بعدی هم هر وقت تجربه شون کردم می نویسم .

:)



 
 
پارازیت 4
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۸:٥٥ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۸ اسفند ۱۳۸۸
 

غم واژه های بی پایان ، در هراسی که هر شب ،  مردمکِ چشمهایت را تسخیر می کند

و شیطان ، سایه ی روحش را به هجومِ جسمِ تو آورده است .

دخترکی غمگین است .

گرما   بی رحم  است  و من از گرما متنفرم .

 شب است و مهتاب دیگر شب را دوست ندارد .

و ستاره ها خفته اند  و  دیگر به جز تاریکی و سکوت ، هیچ چیز شب را معنا نمی کند .

و هراس ، زنده بودن را  شاکر است و من تلخ ترین زهرخند را مهمانم .

درّندگانِ دژخیمِ روزهایِ دور ، بمبارانِ خانه ها را نظاره گرند  ...  و من  ،  مقابلِ شیشه هایِ شکسته  ، گریانم  ...   و دستانم  ، دستانِ نیستِ مادرم را می جویند .

کابوسهایِ شبانه ی کودکی ، هراسی را امروز در من برانگیخته اند . کابوسهایی که انگار واقعیت بودند

ولی آینده , بزرگ شدن ، به من آموخت    که نه !    باید کابوس بوده باشند .

و من ، وجودم ، سرشار از واقعیتهائیست که فهمیدم باید کابوس شوند ، باید زنده نباشند .

 و من دخترکِ گریانِ 5 ساله را از نفس انداختم و در کابوس  ، محبوسش کردم ،   تا دیگر نپندارد که چه شده است ... یادم نیست ... باور کن یادم نیست .

کابوس بود ؟ کابوسی عجیب و تلخ ؟ یادم نیست .

 همان بهتر که کابوس بوده باشد ...

...

شب است

و   زمانِ خوبی برای کابوس دیدن ... !



 
 
قدرتِ " نه" گفتن
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٤:۳۸ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱۸ اسفند ۱۳۸۸
 

بالاخره بعد از دو هفته کلنجار رفتن با خودم , امروز تصمیم گرفتم که  جوابِ منفی بدم ... به یک پیشنهادِ کاریِ نسبتا خوب .

دلیلش هم اینه که هرقدر تلاش کردم  و سعی کردم  , دیدم منو با خودش درگیر نمی کنه ...

حالا  مشکل اصلی  اینه که وقتی چیزی رو نمی خوای ... یا وقتی پیشنهادی برات جذاب نیست ... این جوابِ منفی رو چطور ابراز کنی .

 

...


فکر می کنم  , ترس از " نه " گفتن  در بسیاری  مواقع  ,  زندگیِ ما رو تحت تاثیر ِ خودش قرار میده ...

حالا این ترس از کجا نشات می گیره ...

از محافظه کاری ؟

از اینکه دلمون می خواد هیچوقت کسی از دستِ ما ناراحت نشه ؟

از اینکه به تشخیصِ خودمون اطمینان نداریم ؟

 از اینکه فکر می کنیم این جوابِ منفی ,  ممکنه رابطه رو خراب کنه ؟

از اینکه می ترسیم خودخواه و مغرور قلمداد بشیم؟

یا از برخوردِ دیگران هراس داریم ؟

نمی دونم ... ولی اینکه بعضی از ما به خودمون این حق رو نمی دیم که به دیگران  "نه" بگیم  یک حقیقته . و متاسفانه حقیقتِ بسیار مخربی هم هست ...

 

این ترس از "نه" گفتن  , خیلی وقتها باعث می شه  , ما مجبور به تحمل چیزهایی بشیم  که دوستشون نداریم  و حتی آزارمون می دن ... 

شاید هم ریشه ی این ترس در اینه که خودمون هنوز قدرتِ  "نه" شنیدن رو نداریم .

به نظرِ من  "نه" گفتن , یکی از حقوقِ مسلمِ  انسانیه و ما باید در خودمون توانِ "نه" گفتن و جنبه ی "نه" شنیدن رو ایجاد کنیم .

دوستی داشتم  که خواسته هاشو فقط وقتی مطرح می کرد که مطمئن بود  جوابِ مثبت می گیره ...  حتی اگر در مقابلِ پدرش بود . حتی اگر می خواست مهمون دعوت کنه .  از  "نه" شنیدن بدش می اومد . احساس می کرد تحقیر می شه . چون مغرور بود . چون یادش رفته بود که آدمه و ممکنه اشتباه کنه و اصلا حق داره که اشتباه کنه  ... چون یادش رفته بود که دیگران هم آدمن و ممکنه با وجودِ اینکه دوستش دارن , با برخی عقایدش مخالف باشن و یا به خاطرِ درگیری های شخصی فرصتِ دیدارش رو نداشته باشن .   خواسته هاش رو مطرح نمی کرد ... به خاطر همین هم بهترین شانسِ زندگیش رو از دست داد ... چون می ترسید درخواستی بده  که ممکن بود پاسخش  "نه"  باشه  ...    و   تمام شد .

...        ...        ...              ...              ...                ...

من فکر می کنم  وقتی ما به خودمون حق بدیم  و  به درخواستهایی که بابِ میلمون نیست جوابِ منفی بدیم , به دیگران هم این حق رو می دیم که همیشه با ما هم نظر و موافق نباشن و احساس نمی کنیم با شنیدنِ یک پاسخِ منفی  , خورد شدیم و دیگه وجود نداریم .

... ولی مشکل , درِ چگونگیِ نحوه ی بیانِ کلمه ی  "نه" است . چطور می شه وقتی کسی از ما درخواستی می کنه که مایل به انجامش نیستیم  , بدونِ اینکه بهش دروغ بگیم و ناراحتش کنیم , خواسته اش رو رد کنیم . چه کاری می شه کرد که با جوابِ منفیِ ما   غرور و شخصیتِ اون آدم  آسیب نبینه ... یا باعثِ خصومت و دشمنی نشه ... یا حتی پاسخ ما  رو حمل بر خود بزرگ بینیِ  نکنه .

 حتی در موردِ مسائلِ ساده ی روزمره ...

 مثلا وقتی به یک میهمانی دعوت میشیم که جذابیتی برامون نداره ,  با چه کلامی از حضور در مجلس عذر خواهی کنیم که هم دروغ نگفته باشیم و هم کسی رو ناراحت نکرده باشیم . آیا اصلا چنین چیزی امکان پذیر هست ؟ یعنی میشه که یک روز ما از صداقتِ همدیگه در بیانِ احساسِ واقعی , نرنجیم ؟

 یا مثلا وقتی کسی به آدم درخواستِ دوستی میده , چطور باید بهش جوابِ منفی داد که احساسِ بی ارزش بودن نکنه ... سر خورده نشه ... تحقیر نشه ... و یا حتی از یک عاشقِ دلباخته ,  ناگهان تبدیل به یک دشمنِ قسم خورده نشه ؟

...

یا شرایطِ  الانِ من ... که نمی دونم  چطور به پیشنهادِ  کاریِ یک آدمِ محترم   ,  جوابِ منفی بدم  که فکر نکنه مغرور شدم ,  یا از دستم ناراحت نشه و تاثیری روی همکاریهای بعدیِ ما  نذاره .

البته در نهایت  , من فکر می کنم  چه پذیرشِ جوابِ منفی وجود داشته باشه چه نداشته باشه  ,  ما نباید عقیده ی خودمون رو قربانیِ این ترسها  کنیم . چون به نظرم عواقبش خیلی بدتر از اتفاقاتیه که در اثر  "نه" گفتن گریبانِ ما رو می گیره . اینکه یک عمر مجبور بشیم با چیزهایی زندگی کنیم که رودربایستی با دیگران و ترس از  "نه" گفتن ,  ما رو وادار به پذیرششون کرده ... بدترین اتفاقیه که می تونه برای روحِ ما بیفته .....

....

لطفا برای من دعا کنید که 5شنبه بتونم بدونِ دروغ گفتن ... نظرم رو بگم  و شهامتِ دفاع از پاسخِ منفی ام رو داشته باشم ... تا  برای روحم اتفاقِ بدی نیفته .



 


 
 
پارازیت 3
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٧:٢٧ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٧ اسفند ۱۳۸۸
 

همه سکوتم در کوچکترین قطره های اشک


فریادهایِ شبانه ام را میگریند ...


بر خاکواره های قبرم


نگاهم کودکانه به فردا خیره مانده است .



و  من پر از توهّمِ تکرار ,

 

                   روزها را به باد می سپارم 


  و خویشتن را به غبار ,

                             

                              به مه

                             
            

                                        می آمیزم ...

                                   

                                           ...


پر از معصومیتِ عمیقِ تنهایی ,

                   

                           و پر از تنهاییِ معصومِ عشق , 

 

                                 چشمانم را می بندم ,

              

                                                          بر  عشقم ,

               

                                                                بر   یادت ,

                           

                                                                             می خندم  ...


 
 
شرمندگی
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٦:٠۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٦ اسفند ۱۳۸۸
 

دیشب بی خوابی زده بود به سرم ... نیم ساعتی با نقاشیهای سانسور شده ی تاریخ هنر چاپ جدید نشر مرکز سر وکله زدم ... بعد دیدم که فقط دارم عصبانی میشم ... گذاشتمش کنار

... چند وقتیه که به جدال با جنگ وصلح برخاستم . تصمیم گرفتم که این بار دیگه حتما تا پایاینش رو بخونم ... 30 صفحه ی جیره ام رو خوندم ... آغاز بخش سوم ...

...

نه  , نمی شد  ... نه میتونستم تمرکز کنم و نه خوابم میگرفت ... دیدم که چند صفحه خوندم بدون اینکه حتی یک کلمه بفهمم ... بستمش و گذاشتمش کنار

چند وقت پیش عمه ی عزیزم که هنوز به خوندن رمانهای ایرانیِ عاشقانه ادامه می ده ( با همون جدیت و شوقی که خودم هم در دورانِ تحصیلاتِ راهنمایی برای اینگونه کتابها داشتم ...) درباره ی یک کتاب حرف زد... خیلی ازش تعریف کرد ... گفت تقریبا هفته ای دو شب دوباره از اول تا آخر کتاب رو می خونه ... برام جالب شد ... خریدمش و مدتها همینجوری در کتابخونه ام بود ... دیگه خیلی وقته که تو فضای رمانهای آبکیِ عاشقانه نیستم

... ولی دیشب وقتی دیدم مغزم ( الان ملیکا می گه   عزیزم مگه تو مغزم داری !!! ) هیچ جور یاری نمی کنه که کمی فرهیخته باشم , یادِ دورانِ خالتوریم افتادم ورفتم سراغش ... چاپ پونزدهمش بود , در عرض دو سال !!!

 وساعت 1 نیمه شب شروع کردم به خوندن

...      ....      ....     ...

... ساعت 6 صبح ... من ... یک دختر مثلا هنرمند ... مثلا عاشق ادبیات ... مثلا بزرگ و عاقل و با تجربه ... با انواع و اقسام مطالعات روشنفکر نمایانه !!! ... ... با چشمانی اشک آلود  ... صفحه ی آخر رو خوندم ... کتاب رو بستم ... نشستم و یک ساعت گریه کردم ...!!!

نمی دونم چرا اکثر ما خانوما , هرقدر هم که بزرگ و با تجربه می شیم باز هم عاشق عشقهای رویایی , پاک و نابِ اینجور کتابها هستیم ...

من یک بار در زندگیم یکی از همین عشقهای رویایی رو تجربه کردم ولی آخرش ... یعنی درست از همون جایی که کتاب تموم می شه , واقعیت عشقِ رویایی هم شروع می شه و   ... دیگه هیچ چیز رویایی نیست

اما جالبه , با وجودِ اینکه من یا امثالِ من ( در مودِ اکثر خانومها حرف می زنم , نه همشون )  بهمون ثابت شده که عشقِ اینگونه کتابها , در دنیای واقعی جایی برای زندگی نداره , باز هم  دلمون می خواد جای اون دختر باشیم ... یا فکر می کنیم آیا  ممکنه روزی ,  چنین مردی   ,  اینطوری عاشقِ من بشه !!!

...                    ...                   ...               ...

نظر من در مورد رمانهای عاشقانه ی غیر واقعی  ( که زمانی همه ی زندگی من رو تحت تاثیر خودش قرار داد )  اینه که ما رو به دنیای غیر واقعی هدایت می کنه و با اینکار تحمل واقعیت رو برای ما دشوار می سازه  ... چون  اکثرِ ما از عشق  , اون انتظاری رو داریم که کتاب به تخیلاتمون هدیه میده ... ولی وقتی در جهانِ واقعی با مردها , عشق , و زندگیِ زناشویی روبرو می شیم , سر خورده و مایوس , به دنبالِ ردپایی از رویاهامون میگردیم ...  این باعث میشه که نتونیم از موهبتهای دیگه ی  زندگیِ واقعی , که در اغلبِ رمانهای عاشقانه به آن پرداخت نمی شه لذت ببریم ... چون ذهنمون یک تعریف مشخص و (به نظر من ) بسیار دور از واقعیت از عشق و ازدواج داره ... و همینطور اینکه  , هیچگونه آمادگی برای بعد از به هم رسیدن نداریم و فکر می کنیم همه چیز باید مثل قبل ادامه پیدا کنه ... در صورتی که  , همزیستیِ مسالمت آمیز و عاشقانه , بعد از ازدواج بسیار سخت تر از قبل اونه .

خوندن اینجور کتابها  , که متاسفانه مارو بسیار تحت تاثیرِ خودش قرار میده , خواننده رو به فرار از واقعیت  , و رویا پردازی راجع به هر جنسِ مخالفی که در پیرامونش حضور داره ترغیب می کنه ...  و از همه بدتر اینکه  , فقط زیباییِ چشم و برقِ نگاه ,  همه ی این عشقها رو از پیش می بره .

...

 حالا من ... با دونستنِ همه ی تاثیراتِ منفیِ رمانهای آبکیِ عاشقانه ... و احساسِ احمق پنداشته شدن ,  که با خوندنِ این کتابها بهم دست میده ... چرا از دیشب هنوز تو کفِ این کتابم و یادِ روزهای عشق و عاشقی زندگیم افتادم و اشکم بند نمیاد ... بماند ... !!!


 
 
پارازیت2
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱٢:۱٦ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٥ اسفند ۱۳۸۸
 

٧ سال دوستی را با هم پیمودیم , پر مهر , راسخ , هم راز

تا

دی ماهِ  هشتاد وهفت

                             که تو

                                     ناگهان

                                                ناپدید شدی

...           ...       ...          ...        ...

  دلم برایت تنگ است

     دلم برایت سخت تنگ است


 
 
توضیح
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱٠:٥٧ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٤ اسفند ۱۳۸۸
 

ممکنه هر از گاهی اینجا طبعِ ادبیم گل کنه و یک جورِ دیگه بنویسم ...

شاید هم به وسیله ی اون نوع ادبیات  ،  چیزهایی بنویسم که هیچ ربطی به هیچی نداره ... همینجوریه ...حسمه ...

شایدم مربوط به یک آدمِ خاص باشه که قبلا بوده ولی حالا نیست ...

حتی شاید مربوط به تجربه های عاشقانه ام باشه ... ( البته اگر جرات کنم)

یا شاید از نوشته های قبلیم باشه ... مربوط به زمانِ جوانی !!!

به هر حال ... از اون نوشته ها با نامِ پارازیت یاد می کنم و شماره می زنم ، که اگر کسی حوصله ی خوندنِ متنِ نسبتا ادبی رو نداره ... خودشو آزار نده



 
 
پارازیت 1
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱٠:۳٩ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٤ اسفند ۱۳۸۸
 

ثانیه ها همچون قیری چهره ی همه را پوشانیده اند

بوی گلِ سرخ دزدیده شده است

تعفن , دستها را به خود می آلاید

خورشید گفته است دیگر طلوعی را تکرار نخواهد کرد

نفت کش ها بارشان را به دریا سپرده اند

سیاهی , کره ی زمین را فرا گرفته است

باران نمی بارد

دیگر هیچ ابری جهان را شایسته ی اشکهایش نمی داند

کوهها یکدیگر را در بر گرفته اند

خنجرها جز به پشتِ دیگری , فرو نمی روند

 همه دروغ می گویند

تلخیِ عجیبی  , لابه لایِ موهایِ طلایی  , جا خوش کرده است .


 
 
بطالت
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱:٥۸ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٤ اسفند ۱۳۸۸
 

 

روزی که ساعت 12 ظهر از خواب بیدار می شی و می دونی هیچ کاری برای انجام دادن نداری 

...       ...    ...     ...    ...

 این قبیل روزها برای من با بطالتِ محض تعریف می شن که خیلی هم دوستشون دارم

و نیازمندشونم ... , دقیقا در همین گونه روزهاست که ...حداقل 3 , 4 قوری  چای با

شکلات  فندقی میل می کنم ( قابل ذکره که همون 12 ظهر , وجدان و رژیم و ... همه به

قتل رسیدند ) ...  لباسای کثیفم رو می شورم... چندین ساعت تلفن حرف میزنم ...

نهار و شام سوسیس , کالباس یا هر چیزِ بوگندویِ دیگه ای که دلم بخواد میخورم ... به 

همه ی برنامه های تلویزیون سرک می کشم ... و از همه مهمتر ساعتها در فیس بوک

برای هر دوست و آشنایی  پیام میدم و  ... آخرش می بینم ساعت 3 نیمه شبه و من

به هیچ دردی نخوردم  ... آخر شب هم تصمیم می گیرم که فردا صبح 9بیدار بشم , برم

پیاده روی , نهار رژیمی بخورم  , شکلات رو ترک کنم ( آخه من بدجوری معتادم , واقعا 

معتادم ) , برم برای اتاقم  دنبال پرده بگردم , برنامه ریزی کنم برای  تکمیل جدیِ زبان  ,

تمرینات سازمان دهی شده ی پیانو رو شروع کنم و ... مفید ترین مهراوه ی دنیا بشم ...

اما ... وسوسه ی یک روزِ پر بطالتِ دیگه ...


 تنبلی در زمان هایی که سر کار نیستی ...  یک بیماری مزمنه ... باید سریع جلوشو

بگیری وگرنه داغونت می کنه ...

...      ...      ...     ...     ....

 ولی وقتی سر کار میری هیچوقت روزهای بطالت اینجوری سپری نمی شن  ... چون

می دونی که همین یک روز مالِ خودتی , پس بیشتر قدرشو می دونی ...

 ...  نمی دونم چرا همیشه ما باید محدود باشیم تا قدر چیزایی که داریم رو بدونیم ...

مثل زمان ... مثل عمر ...

 اگر بدونیم فقط یک هفته ی دیگه زنده هستیم  ... سوالِ تکراری ایه   ولی ... همیشه

یکی از بزرگترین مسائلِ زندگیِ من بوده  ...

 ...       ...      ...     ...     ...

 می خواستم از مزایای بطالت بگم ولی تبدیل شد به غر غر ...

به هر حال اگر این روزهایِ بطالت  , فقط یک روز در هفته باشن  , به نظرِ من خیلی هم

خوب و ضروری هستن ... ولی فقط یک روز در هفته ... فهمیدی ؟؟؟

 .................

 بی ربط : این استقلال هم برد  ... اه


 
 
قضاوت
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۳:۱۱ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳ اسفند ۱۳۸۸
 

بزرگی گفت :

                  من با عقیده ی شما صد در صد مخالفم ولی حاضرم جانم را  بدهم تا شما بتوانید عقیده تان را ابراز کنید .

 

   چند وقته که کلمه ی قضاوت ذهنم رو مشغول کرده . قضاوت با پسوندهای مختلف , معانیِ متفاوتی پیدا می کنه . قضاوت می تونه کور کورانه , عجولانه , مغرضانه و یا احمقانه باشه , از طرفی هم می تونه آگاهانه , عادلانه , منطقی و با درایت باشه.

    داشتم به قضاوتهای خودم در طول زندگیم فکر می کردم . یادمه یک زمانی به شدت فوتبالدوست بودم ... همیشه به طرفداران فوتبال انتقاد می کردم که چرا با فحش دادن به تیم مقابل از تیم خودشون طرفداری می کنن ! می گفتم باید به نظر و سلیقه ی هر کس احترام گذاشت حتی اگر مخالف نظر  ما باشه ... باید با احترام رقابت کرد ... حرمت انتخاب دیگران رو باید نگه داشت ...

خلاصه حرفهای خوبی بلد بودم بزنم ... !!! ... اما ...

مهدی هاشمی نسب برای من هم مثل همه ی پرسپولیسیها سمبل غیرت و تعصب بود . همه دوستش داشتیم و بهش افتخار می کردیم . ..

درست در اوج همین دوست داشتن و افتخار , با هیاهوی بسیار مهدی هاشمی نسب استقلالی شد ... وای ... انگار دنیا رو روی سر من خراب کرده بودن ... نمی خواستم باور کنم ... نمی تونستم بفهمم ... وای  ... خیلی روزای بدی بود ...!!!

 دو سه هفته بعد , یک شب زیر پل پارک وی , در ماشینی , مهدی هاشمی نسب و دو فوتبالیست دیگر را دیدم ... اول از هیجان زبونم بند اومد ولی بعد همه ی وجودم پر از نفرت واشمئزاز شد .

فقط تلاش می کردم به ماشینشون برسم که بتونم به هاشمی نسب فحش بدم , بتونم عقده ی دلم رو سرش خالی کنم , می خواستم بهش بگم با این کارش چقدر تحقیرم کرده ... لهم  کرده ... سرافکندم کرده ...

 همه ی شعارهایی که در جهت احترام به نظر مخالف میدادم , فراموشم شده بود ... فقط می خواستم بفهمه که چقدر ازش متنفرم .

از شانسِ خوبِ هردومون , من تازه گواهینامه گرفته بودم و نتونستم به ماشینشون برسم .

اونا رفتن ... من موندم و یک دنیا ناسزا  که در گلوم خفه شد  .

گذشت ...

 حالا بعد از سالها به حال اون شبم فکر می کنم ... می بینم دچار قضاوت کورکورانه بودم و فقط چون هاشمی نسب خواستِ من رو نخواسته بود , به خودم حق می دادم نفرینش کنم . می گفتم خائنه , پول پرسته , بی غیرته ...

غافل از اتفاقاتی که در پرسپولیس براش افتاده بود , غافل از مشکلاتی که در زندگیش داشت , غافل از هدف برتری که در فوتبال داشت و غافل از اینکه هر آدمی حق داره خودش برای زندگیش تصمیم بگیره  ... هر جور دلم می خواست قضاوتش می کردم . کنترل عدل من رو ...  احساسات , جو , خشم و خودخواهیم به دست گرفته بودند .

امروز خیلی بزرگتر و آروم تر شدم . فهمیدم احترام گذاشتن به نظر مخالف چقدر سخته . فهمیدم با اینکه شعار آزادی خواهی میدم , هنوز بلد نیستم در زندگیم به آزادی دیگران احترام بگذارم  یا  با آدمی که خلاف میل من رفتار می کنه محترمانه برخورد کنم.

بیان کردن کلماتی مثل عدالت , آزادی ,دموکراسیکار راحتیه ولی ما چقدر در زندگی روزمره بهشون عمل می کنیم ... و آیا اصلا به  تعریف درستی از این کلمات  رسیده ایم؟

این روزها در هر جریانی بیشترمون دچار قضاوت کورکورانه و عجولانه می شیم . خیلی راحت هر آدمی رو از عرش می بریم به فرش ... از فرش می بریم به عرش ... به مخالفانمون توهین می کنیم , فحش میدیم , تهمت دروغ می زنیم ... ... ... اگر کمی در قضاوتهامون دقیق بشیم می بینیم که پشتش هیچدانش و آگاهی نیست , اطلاعات کاملی از چیزی که می کوبیمش و یا مدافعش هستیم نداریم . هر مطلبی که پیدا می کنیم , اگر در جهت خواسته ی ما باشه ,  سریع به دیگران منتقلش می کنیم , بدون توجه به اینکه آیا موثق است یا خیر . همه چیز در اثر احساسات لحظه ای و  جو ِ موجود شکل می گیره .

عادت کردیم به هر کسی که مخالف ماست حق ندیم , محکومش کنیم , ازش متنفر باشیم ... در حالیکه دائم شعار می دهیم که به دنبال آزادی و دموکراسی هستیم .

آیا معنی دموکراسی اثبات عقاید ماست به هر قیمتی   ؟ پس دیکتاتوری یعنی چی ؟؟ اگر کسی بر خلاف میل ما کاری انجام بده باید با بدترین کلمات محکومش کنیم , بی اینکه به گذشته اش نگاه کنیم , بی اینکه در جریان لحظه های سخت زندگیش باشیم , بی اینکه   چرائیِ تصمیمش رو بدونیم ؟

باید هر خدمتی که به ما کرده رو فراموش کنیم وبا بی انصافانه ترین عدل , به خیانت محکومش کنیم ؟؟؟  و همه ی اینها به این دلیله که اون آدم با ما همصدا نیست !!!

من آ رزو می کنم روزی برسه که ما از واژهی قضاوت با پسوند های بهتری استفاده کنیم تا از شر قضاوت کورکورانه خلاص بشیم و شاهد قضاوت آگاهانه باشیم .بتونیم به جای مغرضانه رای صادر کردن , عادل باشیم .  به انسانها حق بدیم که نظرات و سلایق مختلف داشته باشن و بدونیم که اگر کسی تصمیمی می گیره حتما هزار دلیل محکم پشتشه ...  شاید تجربیات زندگی  , اون رو وادار به گرفتن این تصمیم کرده !

همیشه آسون ترین کار محکوم کردن آدمهاییه که بر خلاف میل ما رفتار کردن ... ولی ... درست ترین کار چیه ؟؟؟



 
 
عقده ای
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱:٤٧ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳ اسفند ۱۳۸۸
 

ببخشید که مثل عقده ای ها روزی چند تا یادداشت می نویسم ... من سالهاست که در تبِ داشتنِ وبلاگ می سوزم !!! حالا چرا تا الان نشد ... بماند .

...

امروز یادِ یک مطلبی افتادم که قبلا برای همشهری جوان نوشته بودم ... مثلِ اینکه با چاپِ کاملش مشکل داشتن ... آخر هم نفهمیدم چی شد !

شاید امروز همت کنم و اینجا تایپش کنم ... کاری سختیه ,  چون زیاده و منم تازه وارد .

...

مطلب مربوط به شهریور امساله ... یعنی دقیقا بعد از اینکه یک آقایی که نسبتِ نسبتا نزدیکی با من داره ... یک کاری کرد , یعنی  در یک مکانی حضور پیدا کرد که همه کف کردن ... از جمله خودم و خودش !!!

...

مطلب مربوط میشه به الطافی که بعد از اون اتفاق به سویِ اون آقایی که با من نسبتِ نسبتا نزدیکی داره سرازیر شد ...

...

به زودی آپ دیت می کنم


 
 
احمق پنداری .....
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱٢:٤٢ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳ اسفند ۱۳۸۸
 

مشاهده یادداشت خصوصی


 
 
مکاشفه ی مدرن
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٤:۳۸ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٢ اسفند ۱۳۸۸
 

دیشب یک تاتر خوب دیدم . کار مدرن بود و البته من خیلی از کارهای مدرن خوشم نمیاد ... چون به من احساس خنگی و احمق بودن میده ... همش دنبال اینم که بفهمم چی می خواستن بگن و هزاران گزینه به مغزم هجوم میارن ...آخرش هم از ترس اینکه اشتباه فهمیده باشم جرات حرف زدن ندارم  ...

ولی تاتر  "مکاشفه در باب یک میهمانی خاموش" کار خوبی بود , اول از همه به این دلیل که سیامک انصاری اواسط کار اومد و گفت "بیخود خودتون رو خسته نکنید و دنبال مفهوم وحرف خاص نگردین ..." و درباره ی آثارِ مفهومیِ مدرن که اجراهای  خاص و فرمیک دارن حرفهایی زد که باعث شد من احساس کنم تنها تماشاچیِ نفهمِ کار نیستم ... و حق دارم بدون فهمیدن از کار لذت ببرم .

دوم به این دلیل که مهمترین عناصر کار موسیقی و  فرم بود . انتخاب موسیقی ها بسیار خوب , به جا و مهمتر از همه جذاب بود . کار فرم هم تا اونجایی که تونستم ببینم ( چون جامون خیلی بد بود )بدیع وپر مفهوم بود .(البته من فقط فهمیدم که خیلی پر مفهومه ولی حالا اینکه مفهومش چیه بمونه برای آدمهای فهمیده تر! )

سوم به دلیل بازی های خیلی خوب و باور پذیر .

چهارم به خاطر اپیزود لیلی رشیدی در تلویزیون ... دیالوگها ... نوع اجرا ... و تصویرِ جنگی که پشت سرش در جریان بود .

پنجم به خاطر بخش پایانی که اجرای بسیار جالبی داشت ... به خصوص تاکید بر بی حس ادا شدن جملات  . به نظرم اجرای صحنه ی پایانی تاثیر بسیار خوبی  داشت.

ششم به این دلیل که وقتی نمایش تمام شد حالم خیلی خوب بود و پر از انرژی های خوب بودم .

و ... من بلاخره از یک کار مدرن لذت بردم .


 
 
سلام
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۳:٢۳ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٢ اسفند ۱۳۸۸
 

سلام 

بلاخره بعد از چند سال تنبلی , تونستم وبلاگم رو افتتاح کنم . خیلی دلم می خواد بتونم اینجا راحت و بی سانسور بنویسم ... امیدوارم بشه ... بتونم ...

شاید واژه ی "دلنوشته " کلمه ی نسبتا  مناسبی برای بیان نوع نوشتن من باشه

و مثل همیشه می خواهم   از دل بر آیم که بر دل نشینم  .


 
 
به پرشین بلاگ خوش آمدید
نویسنده : پرشین بلاگ - ساعت ۳:۱٧ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٢ اسفند ۱۳۸۸
 
بنام خدا

كاربر گرامي

با سلام و احترام

پيوستن شما را به خانواده بزرگ وبلاگنويسان فارسي خوش آمد ميگوييم.
شما ميتوانيد براي آشنايي بيشتر با خدمات سايت به آدرس هاي زير مراجعه كنيد:

http://help.persianblog.ir براي راهنمايي و آموزش
http://news.persianblog.ir اخبار سايت براي اطلاع از
http://fans.persianblog.ir براي همكاري داوطلبانه در وبلاگستان
http://persianblog.ir/ourteam.aspx اسامي و لينك وبلاگ هاي تيم مديران سايت

در صورت بروز هر گونه مشكل در استفاده از خدمات سايت ميتوانيد با پست الكترونيكي :
support[at]persianblog.ir

و در صورت مشاهده تخلف با آدرس الكترونيكي
abuse[at]persianblog.ir
تماس حاصل فرماييد.

همچنين پيشنهاد ميكنيم با عضويت در جامعه مجازي ماي پرديس از خدمات اين سايت ارزشمند استفاده كنيد:
http://mypardis.com


با تشكر

مدير گروه سايتهاي پرشين بلاگ
مهدي بوترابي

http://ariagostar.com