لبخندهای احمقانه ی یک زن

پارازیت 14
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱۱:٥۱ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٢ اردیبهشت ۱۳۸٩
 

غمگینم و خسته ...


غمگین تر و خسته تر از آن نهایت که تو بتوانی در پندار آوری .


چشمانت مرا می نگرند 


چشمانت ...


چشمانی که هر بار یک رنگند     مثلِ تو     مثلِ درونت


و   من

      نمی دانم

                      کدامین رنگ

                                        در کدامین لحظه از وجودِ تو بود

                                                                               که مرا گرفتارِ چنین رنگین کمانی کرد...

 


و   من

           خسته

                      از رنگ به رنگ شدنِ هر لحظه ...

 


باران و آفتاب سازندگانِ تو اند .

 


و   من سر در گم ,

                       خیس از تگرگ ,

                                              چشمانم را از شدت تابش نور می بندم .


سردم است

                   و گرمایِ آفتاب

                                           خیسیِ مرا چاره نیست 


و چشمانم از شدت تابش به اشک افتاده است .


...


نه ,


دیگر کافیست ,


دیگر مرا یارای دیدنِ زیباییِ رنگین کمان نیست ... .


 
 
توضیح
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۸:٤٤ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٠ اردیبهشت ۱۳۸٩
 

 

 

این یک آپ نیست ... فقط یک توضیحه برای اینکه چرا آپ نمی کنم ...


...


از اول اردیبهشت رفتم سرِ کارِ جدید  و این روزها بسیار درگیرِش هستم


...


دلم به شدت برای اینجا تنگ شده ...


این کارِجدید همه ی مغزِ من رو به خودش مشغول کرده و اصلا نمیتونم فکرم رو روی چیزِ دیگه ای متمرکز کنم به همین دلیل این مدت نتونستم آپ کنم .


مسئله اینه که هنوز تصمیم نگرفتم  اینجا در موردِ کار و مسائلی که به اون مربوط میشه بنویسم یا نه ...


دلم می خواد اینجا فارغ باشم ... راحت باشم ... بی سانسور بنویسم ...


ولی وقتی حرف از جهانِ کارِ من میشه  ,  دیگه نمیشه بی فیلتر نوشت ...


من دنبالِ جنجال و نامه نگاری و جوابیه نیستم و می ترسم اگه از اون فضا حرف بزنم , مثل  بلاگهای بعضی از  همکارانم  ,  نا گزیر دچار این درگیری ها بشم ... پس فعلا بحثِ کار تعطیل ... البته فقط فعلا... شاید بعدا بنویسم


خلاصه اینکه الان همه ی توجهم  ,  معطوف به تعهدیه که دادم ... پس احتمالا مدتی نمی نویسم  ...


اما پارازیت ها ادامه دارن ...


و ...


یک اتفاق هیجان انگیز هم افتاده ... ولی هنوز برای هضمش احتیاج به زمان دارم


...


به محضِ اینکه مطلب خاصی توجهم رو به خودش جلب کنه آپ می کنم








 
 
پارازیت 13
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٢:٥٩ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٩ اردیبهشت ۱۳۸٩
 

عشقم  را  با  اشک   گریستم .


بویِ  تو  همه ی  صورتم را  به خود  آغشته است .


برای  فرار از تو  ,


                     می دوم   و   می گریم ...

           

سیلابی از تو مرا در خود غرق می سازد .



 
 
همزمانی
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٤:۱٧ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٦ اردیبهشت ۱۳۸٩
 

خیلی عجیبه واقعا ...

یک زمانی میشه که همه چیز با هم به سویِ آدم هجوم میاره ... مثلا مرگ , بیماری , دعوا , مشکلات , بدهی و ...


یک زمانی هم هست که   "همه چیز آرومه , من چقدر خوشحالم !!! "


یک زمانی هم هست که در حالِ سماق مکیدنی و هرچقدر تلاش می کنی نمی تونی برای خودت یک کاری دست و پا کنی ...

حتی کلاس زبان هم جا نداره ... یا هیچ مهمونی  دعوت نمیشی ... هیچ کدوم از دوستات نیستن که با هم برید سینما ... حتی خانواده ات هم در دسترس نیستن

خلاصه به شدت کف کردی و احساس می کنی به هیچ دردی نمی خوری


یک زمانی هم هست که سرت اینقدر شلوغه که نمی دونی چه جوری کارهاتو سر و سامون بدی و از خدا طلبِ یک روز تعطیلی می کنی ... حالا در همین دورانِ شلوغِ کاری , دوستت بعد از مدتها بر می گرده ایران ... تولدِ خواهرت میشه ... با جذاب ترین مردِ عمرت آشنا می شی ... به انواع و اقسامِ مهمانی ها دعوت میشی و ...


و هزاران حالتِ دیگه ...


در شغلِ من , این وضعیتِ همزمانی  , در موردِ پیشنهادهایِ کاری رخ میده  ... یک مدت هر متنی که می خونی مزخرفه ... هیچ کارِ خوبی نیست ... و تو کماکان بیکاری


اما بعضی وقتا یک متنِ خوب میاد سراغت ... میری صحبت می کنی و قرار مدارِ اولیه رو میذاری ... بر می گردی خونه ...

فردا صبح یک متنِ خوبِ دیگه میاد سراغت ... اونجا هم میری صحبت می کنی ...

بعد میشینی با خودت فکر می کنی که چه جوری هردوش رو بری ...

اگه شد که هیچی

اگه نشد مجبوری انتخاب کنی ...

خلاصه بعد از بستنِ قرار داد و شروعِ کار ... هنوز دو سه روز از آغازِ فعالیتِ تو نگذشته , از طرفِ آدمی بهت زنگ می زنن که همیشه دوست داشتی باهاش کار کنی ... وااااای ...

و این آغازِ فاجعه ست

همش به خودت فحش میدی که چرا عجله کردی .  ... غمگینی ... می ترسی ... دلت نمی خواد اون موقعیت رو از دست بدی ... ولی این طرف هم تعهد داری ...

احساسِ حماقت می کنی ... دنبالِ راهِ فرار می گردی ... کاری که تا امروز برات دلنشین بود تبدیل به یک مزاحم میشه که جلویِ پیشرفتِ تو رو گرفته ...  سر در گمی ... و ...

 

شاید هم قسمتت این بوده ... ولی نمی فهمی ... حتی یک لحظه هم فکر نمی کنی که شاید این کارِ جدید به اون خوبی که تو فکر می کنی نشه ... شاید شرایطِ کارِ اول برای تو خیلی خیلی بهتر باشه ... ولی نمی فهمی دیگه ... خر شدی .

...                 ...            ...

 در پایان نمی دونم چه اتفاقی می افته ...

بعضی ها به یک چیزِ الکی , گیر می دن و تعهد رو به هم می زنن .

بعضی ها  نه , موقعیتِ دوم رو فراموش می کنن و به کارِ اولشون ادامه می دن  .

بعضی ها فکر می کنن  قسمت هرچی باشه همون میشه ... در نتیجه خیلی خودشون رو آزار نمی دن  .

بعضی ها هم (مثلِ آقایی که با من نسبتِ نسبتا نزدیکی داره همه رو قبول می کنن ... و  در کمالِ تعجب ,  شرایطِ  همه ی کارها هم براشون هماهنگ میشه و به راحتی همزمان در چند پروژه حضور پیدا می کنن ...

(البته من هنوز نمی دونم  همزمان چند جا کار کردن   یک هنر و استعدادِ ذاتیه  ...  یا یک حسِ زیاده خواهی همراه با خونسردی و بیخیالی  ... )

...             ...                   ...                  ...               ...                ...


به هر حال این    همزمانیِ اتفاقات   برای من خیلی جالبه ... حتی گاهی در موردِ سوژه ی سریال ها هم این اتفاق می افته ... ( مثل ماه رمضونِ 2 سال پیش که 3 تا از 4 سریالِ مناسبتی مشکلِ اعتیاد داشتن ...  )

یا بعضی وقتها اسم فیلمها همه پر از واژه ی  "دل "  میشه ...

یا رنگ هستن ...

یا اسمشون یک جمله ست  ...


به نظرم کلا همه ی این همزمانی ها  مربوط به تبادلِ  انرژی در جهانه  ... 


...      ...          ...

حالا اینکه کلا منظورم از همه ی اینها چی بود ... بماند ... ! ! !


گیجم  ...  گیجِ گیج  ...  می ترسم اون چیزی رو از دست بدم که به شدت بهش نیاز دارم



 
 
پارازیت 12
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٥:٠٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٦ اردیبهشت ۱۳۸٩
 

و اینگونه است که انسان گاهی از اندیشیدن باز می ماند


به خود می نگرد


چشمانش در آینه می خندند   و   دستانش  اشکهایش را پاک می کنند .


زندگی ادامه دارد


با وجودِ همه ی حماقتها


خواستنها  و شدنها  و از دست دادن ها ...


و زندگی ادامه دارد


...


 تو هدیه ی لبخند را از من دریغ می کنی


 و من سر سختانه      نیازم را       به خندیدن        فراموش می کنم


و  تو را      اینگونه سرد    اینگونه دور   به سینه می فشارم  و تنفسِ مسمومت را نظاره گر می شوم


و صورتم را لبخندی مصنوعی پر می کند


...


همه چیز از توانِ  من خارج است


بهتر آنکه هیچ نفهمم


و فقط بنگرم که تو نیستی


تو نیستی و هنوز  جایِ خالیت در بسترم گرم است ...


و باور کن


باور کن که جایِ خالیت ...

 

...


بگذریم


به اضمحلال می اندیشم


به سقوط    به رهایی      به زندگی


 به همه ی لبخندهایی که می توانم برایشان پاسخی باشم         اگر بخواهم         اگر یادِ تو بگذارد !


دیگر مهم نیست


یادِ تو بهانه است


 من   عاشقِ عاشق شدنم       و  این صورتکهای دروغین  ,  حجمی برای حملِ عشق ندارند


و من سرگردانم


و حیران در تو     که  با   آنهمه حجمِ عشق , اکنون چه می کنی ؟


...


شب است    و      سکوت    و     نوازشِ سردِ باد 


من   خسته ام


دیگر حتی نمی دانم چرا می نویسم

 

مهربانم


مهربانی همه ی رگهایم را پر کرده است


مهربانیم را در تو زیستم       و    هنوز تمام نشده است ...


دیگر گذشته است   ...  تو    گذشته ای

 

و من کم کم این را باور می کنم


و   زندگی  می کنم ...


خواستم که بگذری     خواستم که نباشی        پس دیگر ...

 

تو   گذشته ای


و من   هر  از  گاهی         مردی را به یاد می آورم      که    از او گذشتم


و من     دیگر     هرگز            به هیچ مردی      آنقدر عشق...            


نه , نمی دانم ...


سردم       سیاهم           تلخم


شاید   روزی     من هم    انسانی را       قربانیِ تلخیهایِ  امروزم  کنم ... شاید ... نمی دانم !!!


 
 
قسمت
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٢:۱٧ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢ اردیبهشت ۱۳۸٩
 

این روزها اندر کفِ اتفاقی هستم که به ناگه در زندگیم افتاد ... یک اتفاقِ کاری که با سرعتِ نور به من هجوم آورد ...

...

فعلا گیجم ... گیجِ گیج


دیشب , مردِ نازنینی که براش کار می کنم , در جوابِ ترسِ من  گفت :  " من بوداییستم , فکر می کنم همیشه همه چیز از قبل معلومه و انجام شده ... اعتقاد دارم که حتما این کار قرار بوده به این صورت انجام بشه ... قبلا این طوری انجام شده ... در جهان همه چیز قبلا رخ داده و ساخته شده ... من به این معتقدم که حتما قسمتت این بوده ... حالا نتیجه چه خوب بشه , چه بد ... . "


شاید ... نمی دونم ... من هنوز کشف نکردم که به قسمت اعتقاد دارم یا نه , ولی این اتفاق  , خیلی عجیب بود .


حالا فقط امیدوارم همه چیز خوب باشه و خوب پیش بره ... و من بتونم درست و عمیق از پسش بر بیام .

...

روزهای اولی که می خوای خودتو ثابت کنی خیلی سخته ... همش می ترسی ... اعتماد به نفس نداری , دنبالِ خودت می گردی , گیجی , نگرانی , می خوای خوب باشی , کامل باشی , درست باشی ... دلت می خواد رضایتشون رو ببینی , حس کنی , بفهمی ...


سخته ولی شیرینه ... من همه ی تلاشم رو می کنم قول می دم .


شاید واقعاقسمتِ من بوده !

 

...


راستی یک سوال ... ناراحت


به نظرِ شما 7 کیلو اضافه وزن هم جزء قسمتِ آدمه یا به بخشِ قسمت مربوط نمیشه ؟؟؟

احتمالا بیشتر مربوط به بخشِ پرخوری و تنبلیه گریهافسوس


هر روز یک ساعت و نیم راه میرم ...


...


خداوندا

             در عرضِ 4 ماه  7 کیلو بر ما نازل کردی ... عاجزانه تقاضامندم هرچه سریعتر این بنده ی حقیر را در امرِ از بین بردنِ این 7 کیلویِ مقدس یاری بفرماااااااااااااااااااا

 

                                                                         آمین