لبخندهای احمقانه ی یک زن

کوه
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱۱:٠٤ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٤ اسفند ۱۳٩۱
 
 
 
 
به کوه می ماند 
محکم و استوار 
در دامنه اش گل های ریز وحشی قرمز 
بر قله اش  سپیدی برف 
 
 
می توانی با همه ی اعتمادت   بر شانه اش   تکیه کنی   ،    اشک بریزی  ،    قرار بگیری 
می توانی  صبح گاه     از مه غلیظی که بر او سیطره افکنده      سرشار شوی 
با لبخند    همه ی ابرهای جهان را     آرام آرام     از صورتش    کنار  بزنی 
 
می توانی مسیر  را  طی  کنی       
از دامنه  و  کوهپایه   بگذری 
با پرندگان   همسایه شوی       
با خورشید چای بنوشی 
 
می توانی  به قله برسی 
شاداب و پر توان 
کوه  عظیمت را فتح کنی  
بر  اوجِ آسمانش   پرچمی  نصب کنی   
که   او   پر از مهر      پر از  شُکر      پاسش  بدارد 
 
کوهی  که   شایسته است   تا تو  در آغوشِ  قله اش بمانی
 
لبریز از عشق   ...   لبریز از خدا 
 
...
 
شاید ... روزی ... چنین کوهی
 
 
 
پی نوشت :
 
 
1 . من و اتوبان های شهر و این اشعار بی نظیر ...
و این صدای پخته ی عمیق   که همه ی نافهمی و ابهام مرا   از مغز کوچکم   می زداید
در این روزهایی که من صبر خود را به بوته ی آزمایش گذاشته ام ... با اینهمه عشق 
 
 
2 . چه مدت لازم بوده است
تا کلمه ی عفو
بر زبان جاری شود
تا حرکتی اعتمادانگیز
انجام گیرد ؟
 
بیا تا جبران محبت های ناکرده کنیم
بیا آغازکنیم .
فرصتی گران را به دشمن خویی
از کف داده ایم
 و کسی نمی داند چه قدر فرصت باقیست
تا جبرانِ گذشته کنیم
 
دستم را بگیر !
                                                          مارگوت بیکل _ احمد شاملو
 
 
 
3 .  " من به نوشتن نیاز داشتم , مثل یک مرض بود , یک مخدر , یک اجبار , ولی باز هم دوست نداشتم خودم را نویسنده بدانم . شاید به خاطر این بود که نویسنده های زیادی دیده بودم . بیشتر از این که وقت برای نوشتن بگذارند وقت شان را صرف بی اعتبار کردن همدیگر می کردند . یک مشت پیردختر خاله زنک بیشتر نبودند , نق می زدند و همدیگر را سلاخی می کردند و پر از تکبر بودند . آفریننده های ما این هایند ؟ همیشه همین طور بوده ؟ شاید . شاید نوشتن شکلی از نق زدن باشد . بعضی ها بهتر از بقیه غُر می زنند . "     
                                                                                                       هالیوود
                                                                                                       چارلز بوکفسکی
                                                                                                       پیمان خاکسار
                                                                                                       نشر چشمه
 
 
 
4 . و  اما  کامنت های  شما :
 
خیلی ممنون که من رو می خونید
خیلی ممنون که مودبانه انتقاد می کنید
خیلی ممنون که اشتباهات من رو گوشزد می کنید
خیلی ممنون که با لطف و محبتتون لبخند به لب من می نشونید
خیلی ممنون که با هم دعوا نمی کنید
خیلی ممنون که سوال های بی دلیل و نامربوط به متن نمی پرسید
خیلی ممنون که اجازه می دید صفحه ی نظرات تبدیل به صفحه ی پرسش و پاسخ نشه
خیلی ممنون که می پذیرید وبلاگ من چهاردیواری اختیاری من باشه و با سلیقه ی شخصی من هم خونی داشته باشه
خیلی ممنون که اینقدر خوب و فهمیده و عادل هستید
از ته دلم براتون آرزو می کنم همه ی لحظه هاتون سرشار از اتفاقات خوب و آرامش بخش باشه .
 
 
5 .   من آنچه شرط بلاغست با تو می‌گویم
      تو خواه از سخنم پند گیر و خواه ملال
 
      خدای نکرده فکر نکنین من منظور خاصی داشتما !!!
      من که نگفتم , سعدی گفته ... به من چه
 
 
6 . دلم می گیرد  .
 
دلم برای اینهمه عشق  می گیرد  ,
که شاید چند سال زود بر ما نازل شد  .
 
دلم برای اینهمه رویایی بودن  و   خالص بودن    می گیرد  .
 
دلم برای    وارسته گی و پخته گیِ سالهای نیامده    می گیرد  .
 
نان سنگک داغ  ...  در تنوری که با هُرم نفسهای تو می سوزد  ...
 
 دلم گرفته   
می دانم  ,  برای این روزها   صبر  چیزِ خوبیست  ,   اما  انگار   خداوند   در من    آن را با نعمت هایِ خوبِ دیگر تاخت زده است ...
 
 
7 .  نشستن       چای نوشیدن      گپ زدن
     نزدیک بودن     نزدیک بودن        نزدیک بودن
 
     گاهی وقت ها هوس می کنی کسی باشد که از تو بخواهد در چای داغش   آب سرد بریزی
     تو غر بزنی  ,  با عصبانیت لیوانش را  برداری   ,  ببری  ,  سرش را خالی کنی و  رویش آب سرد بریزی
   
   گاهی وقت ها دلت برای  عصبانی شدن های احمقانه ات   
   درست وسط لذت بخش ترین چای خوردن های دنیا   تنگ می شود
   بغض می کنی    بی دلیل 
  
   حالت از همه ی تفاوت ها و تغییرها به هم می خورد
   حالت از خودت و کم تحملی ات به هم می خورد
   حالت از ...
   گاهی وقت ها   باید حواست را جمع کنی   تا   بعدها  ,  روزی  ,  روزگاری  , 
   حسرت از دست رفتنِ لحظه هایی را نخوری  که می توانستی  امروز   داشته باشی ...
  
 
    
 
 

 
 
جاده
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٢:٠٠ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢ اسفند ۱۳٩۱
 

 

 

 

مسیر   لغزنده    است

کفش های پاشنه بلند

و کمی بی دقتی

شاید  وسوسه ...

 

 می توانی به آسانی  لیز  بخوری

بلغزی  ...  بغلتی  ...  بیفتی   ...  بخندی   ...

و  به  دستهایی نگاه کنی   که   برای  بلند کردنت    _ به یاری شاید _    به سویت  دراز می شوند  .

 

به جاده  نگاه  می کنی

انگار  جاده  را   با هزاران پوست موز    فرش کرده اند

 

به پاشنه های بلند   نگاه می کنی

 

 کفش هایت را   در می آوری

پابرهنه   مطمئن تر    است

 

باید بروی

باید از جاده عبور کنی

راه دیگری نیست

 

آ رام گام بر می داری   ,    از لا به لای پوست های موز   ,   هرجا که زمینی سفت پیداست  .

 

لغزندگی  را  مرعوب  می کنی    با پاهایی برهنه  .

از جاده عبور می کنی

چیزی تو را هدایت می کند

چیزی  که   هر  از  گاهی    در این جاده ی لغزنده    دست تو را    می گیرد

کنارت  راه  می رود

در آغوشت  می کشد

و تو را   دلگرم و مطمئن    به غلبه بر هر جاده ای    امیدوار می کند .

 

. . .

 

موزها  تمام شدند   ,   کفش هایم را پوشیدم  ,

میدانی  

    صدای قدم هایی که برای  دیدار تو   برداشته می شود    از هر لغزشی دلنشین تر است ...

 

 

پی نوشت   :

 

 

1 . این پست کمی طولانیه  ,  چون اتفاقِ شوکه کننده ی پستِ قبلی   همه چیز رو تحت تاثیر خودش قرار داد .

 

 

2 .  مراعاتِ زیادی    آدم ها رو    پررو   می کنه  .

    بعضی وقت ها  برای بعضی انسان ها   اهمیتی   قائل می شم  که  لیاقتش رو ندارن .

    چیزهایی رو فدا می کنم   که  نباید  .

    از اتفاق هایی  در زندگی شخصی ام  می گذرم   که  نباید  .

    مشکل  از   منه  .

   گاهی اوقات باید  حواسم رو جمع کنم   ,   بفهمم   ,   درک کنم   ,    بپذیرم که :

   "  قدر زر ,  زرگر شناسد    قدر گوهر  , گوهری   "

    نمی فهمه  دیگه  ,  تقصیر خودش نیست   ,   در توانش نیست  .   همین .

 

 

3 .  دلم  تنگ  می شود

     دلم  همه چیز را   در سکوت   فرو می خورد

     من    داشتنِ دلی آرام را    تجربه می کنم

     صدایت را    پذیرا می شوم   و     مهرت را    و     حضورت را

     همه چیز دیگرگونه است    و    من   طعم خوراکی های تو را   در تبسمی ابدی    می بلعم

    به  گذشته  باز  نمی گردم

    فقط  امروز  را  ذخیره  می کنم

    اینهمه  دوست داشتن   در هیچ تُنگِ کوچکی   جا نخواهد شد

                                                                                        من در  اقیانوس  می مانم ...

 

 

 

 

4 . حوصله ام سر می ره

   کسل می شم

   پس چرا  من اینهمه انرژی دارم   وقتی همه همش در فکرِ خوابند ؟

 

  همینجوری ... بی ربط     "  ...   کز دیو  و  دد  ملولم  و  انسانم  آرزوست  "

 

 

5 . از همه ی تسلیت های پست قبلی ممنونم .

من عادت ندارم از مرگ کسانی که سالهاست ازشون بی خبرم برای خودم فاجعه بسازم .

فکر می کنم بهتره تا وقتی زنده هستیم قدر یکدیگر رو بدونیم .

 از حامد مهاجر 7 سال بود که بی خبر بودم . حیف که بی خبر بودم . حیف که نشد ما دو تا دوست ساده ی خوب برای هم باشیم ... حیف ...

نوشتن اون پست برای دریافت تسلیت نبود .

شاید ادای دین بود به مردی که بیشترین تاثیر رو در وسیع شدنِ جهان بینیِ کوچک من داشت .

ادای دین بود به کسی که به تدریس عشق می ورزید و من از تدریسِ بی قید و شرطِ او بسیار آموختم .

ادای دین بود به همه ی لحظه های خوب و حس های خوبی که در دانشگاه بابت حتی کوچک ترین پیشرفت , به من _ تنبل ترین شاگرد کلاسش _ هدیه کرده بود .

دلم به درد میاد به خاطر دانشگاه هنر که دیگه حامدی نداره تا با اولین برف , جسورانه و مطمئن , کلاس سلفژ خودش و کلاس سلفژ بچه های موسیقی ایرانی رو تعطیل کنه , 25 نفر دانشجوی ورودی 80 رو ببره برف بازی و بهترین خاطره ی ترم دوم رو براشون رقم بزنه .

دلم می سوزه برای همه ی دانشجوهای مشتاقِ موسیقی که قراره بعد از حامد وارد دانشگاه بشن و از نعمتِ داشتن بهترین و جالب ترین استادِ موسیقی محرومند .

حیف ...

 

 

 

6 . این ششم بودن در جدول رو دوست دارم

   تحملش برای استقلالی ها خیلی سخته

   آخی ... طفلکی ها ... چه خاطرات تلخی

 

 

7 .  دو تا پی نوشت داشتم که خیلی طولانی  بودند  ,  تصمیم گرفتم ازشون یک پست جدید بسازم .

فکر می کنم اینجوری بهتره ...

راستی   , 

 بعضی وقت ها  باید   شیرجه بزنی    تو   قلبت   .

درست  بپری   وسطش    و    ببینی  حرف  حسابش  چیه    .

بعضی وقتها باید جسور باشی   .    خیلی جسور    .   جسور  و  جذاب  و  خواستنی ...

باید  پر  از  خلاقیت  باشی  ...   پر از نو آوری  ...   پر از هیجان   ...

بعضی وقتها  باید تکلیفت رو با خودت روشن کنی   ...  بی تعارف  ...  رک  و  راست  ...

 همین .