لبخندهای احمقانه ی یک زن

یک گورخرِ ساده ی راه راه
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱:٠۳ ‎ب.ظ روز جمعه ۳٠ فروردین ۱۳٩٢
 

 

 

 در کـارگـه کوزه گری بــودم دوش                                دیـدم دو هزار کوزه  گـویای خـموش

 هــر یک به زبان حــال با مـن می گفت                          کو  کوزه گر  و کوزه خر  و  کوزه فروش

 

( منبع : رباعیات خیام ... با صدای احمد شاملو ...یعنی خوانده شده رو از مکتوب بیشتر دوست داشتم )

 

 

 

من

در این قفس

    _   مثل گورخری که در باغ وحشِ بزرگِ  شهر

        اسیرِ  نگاهِ  رهگذرانِ بی کار  است ,

        تا شاید برای گذران اوقات فراغتشان  , نیم نگاهی نیز به او بیاندازند  _

به ناچار  نشسته ام ...

 

به   برخی از آدم ها     نگاه می کنم 

به   اینهمه    بی قیدی    در  گفتارشان

به   اینهمه    حماقت     در  قضاوتشان

 

نا امید           خسته            پر  از  تاسف

به    کنجِ قفس      پناه  می برم

جایی   برای   مخفی شدن   نیست

 

مسئولان باغ وحش     برای نمایش دادن تو     بلیط فروخته اند

مردم    خلوتِ تو را     با ده هزار تومان     معامله می کنند

 

تو        گورخرِ  ساده ای         بیش نیستی  .

و  اینجا     در این باغ وحشِ دیدنی و جذاب      هیچ درختی    یا سنگی    یا  مامنی  ,   تو  را  از چشم های   بی کار   و   ناپاک  محفوظ نمی دارد .

 

به جمعیت  زل  می زنی   .   

چند کودک   برایت  پفک  پرتاب می کنند  .

پفکی  که  دوستش می دارند .

لبخند  می زنی  .

دلت می خواهد  کودکانِ شادِ مهربان  را     _که هنوز سن شان دو رقمی نشده_   بر پشتت  سوار کنی   .

دلت می خواهد   به   کودکانِ شادِ مهربان   _که هنوز سن شان دو رقمی نشده_  

بگویی   که در  بزرگسالی   ,   در زمانی که باید  عددِ دیگری نیز ,  سمتِ چپِ عدد اول سن شان  پذیرا باشند   ,  

بخشندگیِ پر مهرِ این روزها  را  با   تجسسِ بی جا و قضاوتِ کورکورانه    تاخت نزنند .

 

ده سالگی     آغاز بلوغ است     آغاز  بزرگ شدن     ... 

از ده سالگی باید  مواظب روحِ کودکِ درونمان باشیم    تا با   کثافتِ بخل  و  حسادت  و  تزویر  و  ریا   آلوده نگردد .

از ده سالگی باید یاد بگیریم  که  شادیِ دیگران    اینچنین سخت   آزارمان ندهد  .

و چقدر حیف ...    و چقدر تاسف آور   ... که چندین و چند هزار  روحِ لطیفِ کوچک را    ,  ما    ,   اینچنین سخت   ,  به کثافت آلودیم .

 

نا امید  و   خسته    به آدم ها   _با  سن های  دو  رقمی _   نگاه می کنم

به  حجمِ نفرتی   که   _برخی _  با  خود  حمل  می کنند

و  چه  سنگین  می روند  .

 

به   پفک های پرتاب شده    می نگرم  

 کودکان  پفک  را  دوست دارند

کودکان  شادیشان  را  با  من  قسمت  می کنند

با  من     

           یک  گورخرِ ساده ی  راه راه     در کنج قفس    ...

 

 

پی نوشت  :

 

1 . " کافکا در کرانه  "

      نویسنده : هاروکی موراکامی

      مترجم    : مهدی غبرائی

     انتشارات : نیلوفر

    کلمه به کلمه اش رو با لذت می خونم

   سبک و نثر این کتاب بسیار زیاد شبیه کتاب " سرزمین عجایب بی رحم و ته دنیا " از خود موراکامیه

   هر دو تا کتاب  فوق العاده هستند ... عجیب و پر از خلاقیت ...

  مغزِ بی نظیری داره این برادر موراکامی ... مدتیست که شیفته ی نوشته ها و دنیای عجیب و شگفت انگیزش شدم

 

( در ضمن  ,  دوستانِ  بی کار  و  بی جنبه   می تونن  از همین  لحظه  برای  حدسیات گوناگون , شایعات و  برگزاری مراسمِ جشن  آماده بشن ... فقط ژاپنیه ها ... به نظر شما اشکالی نداره ؟ چون نظر شما برای تصمیمات اساسی در زندگی هر آدمی خیلی خیلی مهمه ... به خصوص برای من ... خوش باشین  )

 

 

2 . کافه ی  رضا یزدانی  به نام  تهران تهران (اگر اشتباه نکنم)  افتتاح شد .

اول خیابان پاسداران از سمت همت , کوچه ی کاشیها ( فکر کنم می شه نگارستان دوم )

اواخر کوچه یک مجموعه است  ،  طبقه ی اول  رستوران پدر خوبه , بعد پوما و بعد کافه ی رضا یزدانی  با یک محیط فوق العاده دلپذیر و دوست داشتنی .

حالا همه ی اینا رو نوشتم چون  ,

 اول اینکه  ,  بعد از  علیرضا عصار  که برای من در صدر جدول قرار داره و در ماشین بنده فقط کاست های ایشون موجود هست ( ضبطِ ماشین جانِ من  هنوز کاست می خوره !!!!!) , به نظر من  رضا یزدانی یکی از بهترین و خاص ترین  خواننده های نسل ماست . مهم ترین نکته  اینه که سواد و شعور موسیقی بالایی داره , ترانه رو بسیار خوب می فهمه و از قلبش می خونه .

فقط یک ایراد داره  ,  نمی دونم چرا بعضی از خواننده های خیلی خوب  , در انتخابِ تیمِ محبوبشون اینقدر بی دقت عمل می کنند !!! نیشخند

برعکسِ علیرضا عصار ... بیخود نیست  در صدر جدول قرار داره دیگه . نیشخند

 

دوم اینکه  ,  روز افتتاحیه ی کافه  به من یک هدیه ای دادند که تا چند ساعت درگیرم کرد .

 یک  شبهِ سر رسید به نام "  عُمر نامه "

این  "عُمر نامه "  چیز بسیار جالبیه . می تونه   همه ی زندگی  و اتفاق های مهم رو از سال 1390 تا 1430 در بر بگیره .

 حتی وصیت نامه داره ,  چند صفحه ویژه ی عکس هایی که دوست داریم  , تصویر  آدم هایی که دوست داریم  ...

سفرهایی که رفتیم ...

دارایی ها  ,  حساب بانکی  ,   موارد پزشکی و ...

طراح این عمرنامه به همه چیز فکر کرده  . 

یکی از جالب ترین  هدیه هایی بود که تا امروز دریافت کردم .

 فکر می کنم خیلی عالی بشه  اگر همه ما یک عمرنامه داشته باشیم و  بتونیم برایند کلی از زندگیمون رو در جایی مکتوب کنیم .

در زمان مرگ هم به بازماندگان برای سر و سامان دادن به امور خیلی کمک می کنه .

با تشکر از رضا یزدانی  ,  علی اوجی  و  آقای فخار  مدیریت رستوران های زنجیره ای پدر خوب . لبخند

فقط  نمی دونم این  "عمر نامه"  رو  از کجا  می شه تهیه کرد !

 

 

3 .  جشن نفس امسال به مرداد ماه موکول شد  .

 

 

 4 . دموکراسی  حالمان  را  به  هم زد

      دیکتاتوری  برای  برخی  شایسته تر  است

      آن برخی  دیگر  هم  به  بزرگی خودشان  می بخشند

 

 

5 .  همه ی   خوبی هایت   را   می بوسم

      همه ی  خوبی هایم  را  می بویی   و   چنین مشتاق    مرا   در آغوش می گیری

       من   و  تو    با همه ی  خوبی هایمان  خوشبختی  را صدا می زنیم

      چندین و  چند  ساعت   در  شادمانی    غرق می شویم

     و   پر از لبخند   و   پر از حالِ خوب    جهان را   از  عشق   سرشار  می کنیم  

    

      این  روزها   

                     همین   برای   ما   کافیست  ...

 

 

6 . چه سکوت لذت بخشی ... خلاص

 

 

7 .  و     کماکان       " تا ...   "

 

 


 
 
چای شیرین
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱٠:٤۳ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٦ فروردین ۱۳٩٢
 

 

 

روزگاری  شد  و  کس  مردِ  رهِ  عشق  ندید                           حالیا  چشمِ  جهانی  نگرانِ  من  و  توست 

این  همه  قصه ی  فردوس  و  تمنای  بهشت                      گفت و گویی  و خیالی  ز  جهانِ  من و توست

 

 

در  این  هوای بارانی   دو نفره

من

نان شکلاتی ام  را    _که می دانی چقدر دوستش دارم_

         همراهِ  چای تازه دم    _در لیوان محبوبِ تو_   

                           آرام آرام  گاز  می زنم  

 

 به  تو  نگاه  می کنم

به  عمقِ  لبخندت   

به  بلوغت   

به  دستهایت

به  صلابتت

به  اینهمه جدی بودنِ جدید

به  استحکامی که      می دانم     تهِ  وجودت  خفته  است

به  شعوری که           می دانم      به  روحت  باز خواهد  گشت

به  خوبی هایی که     می دانی     _که بارها گفته ام_     فقط  و  فقط      مختصِ  قلبِ  توست

 

فاصله ای  شیشه ای  بین  ما  ایستاده است

صدایت را می بلعم

دلم  تنگ  می شود

 

.  .  . 

 

نان شکلاتی  تمام  شده

چایِ تلخ    هنوز  باقی ست

من

      با چشمهای  تو   می نوشمش ...

 

 

پی نوشت  :

 

 

1 . چند روز پیش , مشغول خوندن وبلاگ خودم شدم  . در یک جمع بندی کلی دیدم که در این دو سه سالِ اخیر همش در حالِ نالیدن از قدر نشناسی , مورد سواستفاده قرار گرفتن و آدم های گربه صفت و ناسپاس هستم !!!

 به طور دقیق از  پستی که  18 خرداد  1389  نوشتم  ,  غر زدن از اجحاف شدن در حقم شروع شده .

حالم بد بوده ... خیلی زیاد ... یادمه ...

10  تیر  89  نوشتم :

              "  و روزگارم در این ایام این گونه است :

                                                چشمهایم گاهی هم می بینند ... اگر 
                                                                                                        اگر اشک بگذارد  "


 24 مرداد 1389    پستی غمگین ولی متوکل !!!

 

اون روزها اینقدر حالم بد بود که اسفند 1389 از وبلاگ خداحافظی کردم ...

 

5 اردیبهشت 1390 دوباره احیا شدم و یک پست خوب گذاشتم که امروز بازخوانی اش برام لذت بخش بود

چه روزهای گندی بود ... اه اه اه ... خدا رو شکر تموم شد , گذشت , سپری کردم ... خدا رو صدهزار مرتبه شکر ...

الان  4 سال  می گذره  , در طول این مدت  , به طور پیوسته  ,  بی مهری و بی مسئولیتی برخی از انسان ها به شدت آزارم داده   .

 با توجه به تعلیمات یونگ  و قانون جذب  ,  من باید نگاهی به خودم و نوع زندگیم بکنم تا بفهمم چرا در این 4 سال  در حالِ جذب کردن آدم هایی هستم که به طور ذاتی قدرنشناس و خودمحور هستند .

به طور حتم یک مشکلی در من وجود داره  .  باید کشفش کنم  , چون دیگه خسته شدم .

البته  این  روزها  ,  یا دقیق تر بگم در یک سالِ اخیر  ,  اوضاع و احوالم  خیلی خیلی  بهتر از  دو , سه  سالِ  قبله  .  خیلی بهتر .

سال  1392 ,  سالِ تغییراتِ مثبته   ,  در جهتِ  شاد بودن  ,  راضی بودن ... دلِ خوش ...

به امید خدا

 

2 .  "instagram "  برنامه ی بسیار جالبیه .

من نه عکاسم نه از عکاسی چیزی سرم می شه  ولی این برنامه باعث شده  نگاهم به اطرافم دقیق تر بشه  و  دلم بخواد  قاب های زیبا یا خاطره انگیزِ  طبیعت , خونه  و لحظه ها  رو ثبت کنم .

این دقت  و  این  لذت بردن  از  شریک کردنِ دیگران  در  نگاهِ ما به اطرافمون  رو  دوست دارم .

 

 

3 . جستجو  در  گوگل  بسیار  کار  لذت  بخشیه .

بزرگ ترین  حسنش   اینه  که   به  دلیلِ  ندونستنِ هیچ چیز   تحقیر  نمی شی .

خودت  هستی  و  خودت .

 کسی  تو  رو  قضاوت  نمی کنه   ,  حتی اگر  در دیکته ی  یک کلمه ی ساده  شک داشته باشی .

خودتون  رو  از  این  لذت  محروم  نکنید .

وقتی  کسی  در جایی  چیزی  رو  معرفی می کنه  که ما نشنیدیم  یا  نخوندیم یا به طور کلی  نمی دونیم  چیه ,

می تونیم  به  راحتی  در گوگل  جستجو  کنیم  .

 به  امتحانش  می ارزه  .

 

4 . گاهی  اوقات  مجبوری  حرمت  دلت  رو  نگه  داری

می گی    نه                   می گی     برو                  می گی    نمون  

راهیش  می کنی

...

یک هفته   که  می گذره

می بینی   دلت   مچاله  شده   , کمرنگ  شده  ,  غصه  داره  ,  خیسه  ,  انگار  گریه کرده   

 

حالا  ...    این روزها  ...  یک دلی    داری   که     حرمتش    حفظ شده       ولی    ...    تنگه  ...  به شدت  تنگه

 

5 . ممنون از کامنت های مربوط به متن .

ممنون از نقد های مثبت و منفی .

ممنون از حضور معقول و بی دردسر اکثر دوستان . لبخند

 

 6 . وقتی  عزیزترین  من  رو  آزار  می دی  ,

یادت باشه    به  دلیل  همه ی  دلتنگی هایی که   من  تحمل  کردم  و  همه ی  چای هایی  که  تنهایی  ,  بدون هیچ آب سرد ریختنی برای عزیزترین    نوشیدم   ,  باید تاوان بدی  .

مواظب  باش  .

خدای بسیار بزرگی   بالای ابرها    زیرِ زمین    لا به لای درخت ها  و  هرجای دیگری که تو فکر می کنی  یا  نمی کنی   نظاره گرِ ماست . 

  

7 .  وسطِ  این  همه  غصه  و  دلتنگی  ,  اینکه صبح  مجبور  نیستی  با  زنگ  ساعت  از خواب بیدار بشی  ,  اتفاقِ بسیار  لذت  بخشیه   نیشخند

من برای خوابِ صبح می میرم  .  دستِ  خودم  نیست   , خدا داده !!!

حالا ببین   وقتی صبح به خاطر  کاری  یا  کسی  یا  چیزی  ,  ساعت کوک می کنم و بیدار می شم   , چقدر اون اتفاق باید  برام  اهمیت  داشته باشه  ، چقدر باید عزیز باشه . قلب

 

و  البته  که  کماکان     "   تا کور شود هرآنکه ...        "

 

 

 


 
 
سال نو مبارک
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱٢:۱۳ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٤ فروردین ۱۳٩٢
 

 

 

 

       بر در شاهم گدایی نکته ای در کار کرد                    گفت بر هر خوان که بنشستم خدا رزاق بود

 

وقتی سال نو می شه  ,  اکثر آدم ها به  سالی که گذشت  فکر می کنند  و به چگونه گذشتنش  .

منم مثل بقیه  , همیشه   آخرین برگ سررسید سال قبل   و   اولین برگ سررسید سال جدید   رو   به نوشتن   آنچه گذشت   اختصاص می دم  .

البته در سررسید سال جدید   خواسته ها   و   آنچه باید بکنم ها   رو هم می نویسم  .

 

سال 91 سال خوبی بود . سه تجربه ی جالب و متفاوت  کاری  داشتم  .  به خصوص بخش بازگشت به صحنه ی تاتر که عجیب و بی نظیر بود .

ولی برای من همه ی زندگی در کار خلاصه نمی شه  ,  معاشرینم و آدم ها برام مهم ترند .

امسال  ...   ,   گاهی تلخِ تلخ بود   ,   گاهی   قابل تحمل   ،   معدود زمان هایی هم شیرین و لذت بخش ...

شاید مهم ترین اتفاق خوبش  ,  پیدا شدنِ پنجره و تراسی بود که بعد از چهار سال دلم رو باز کرد و به من  نوشیدن  چای داغ  به همراهِ  نظاره ی بارش برف  هدیه داد  .

اما ... با عزیزترینم  خیلی کمتر از پارسال چای نوشیدم  ... خیلی کمتر ... 

نیمه ی اول سال به دلیلی که من محرمش نبودم ... نیمه ی دوم سال به دلیل همان تراس و پنجره ای که دلم رو  باز کرد  ولی  چای خوردن های همیشگی و گپ زدن های آرامش بخش رو از من دریغ کرد ...

نتیجه ی اخلاقی :

در انتخاب محل اقامت خود دقت کنید  ,  هیچ چیز مهم تر از نزدیک بودن به نزدیکانتان نیست .

( ستاد نصیحت های به درد بخور )

 

چند تا دیگه از اتفاق های خوب  این بود که  :

از پسِ سختیِ برگزاریِ  جشن نفس  ,  به یاریِ دوستانِ همیشه حاضر در صحنه  ,  به بهترین شکل و با رضایت بخش ترین  نتیجه  برآمدم .

به  یک آزارِ عجیب  پایان بخشیدم  .

با  آدم مهربانی , خیلی مهربانی کردم  و پذیرای مهربانی هایش شدم  ...  ولی ...

دیگه ... اینکه ... دیگه ...

اتفاقِ  ویژه ای یادم نمیاد ...

 

اما تلخی ها  :

نگاه که می کنم می بینم  تلخی ها   از  شادی ها   عمیق تر  و  جدی تر  بودند .

 

اتفاقی افتاد که دوستش نداشتم , که غصه خوردم , که غمگین شدم , که شونه هام رو سنگین کرد

اتفاقی که گاهی   باعث شد   به لحظه ای فکر کنم که دیگر در این دنیا نفس نمی کشم   و  چقدر  راحت ترم .

 

امسال  _درست تا روز اول سال جدید_  پر از  دروغ شنیدن  بود ... از مهربانان , نزدیکان ,  آشنایان  ,  غریبه ها  ,  هم کاران ...

 دروغ های عجیب و غریب و بی دلیل  ...  یا شاید حداقل   دلیلش در  حدِ فهمِ کمِ من نبود .

از این دروغ ها بیزاااااااااااااارم  ...  هنوز    یادآوریشون عذابم می ده ... زیاددددددد .

 

امسال  , سال خاطره ها هم بود  . سالِ مواجه شدن با یک خاطره ی دور  و  از دست دادنِ یک خاطره ی تاثیرگذار   .  خاطره ای که هرگز به مرگش فکر نکرده بودم  .  اولی عجیب  بود  ,  دومی بسیار  غم انگیز  .

 

امسال پر از قدرنشناسی بود  ,  پر ازناسپاسی  ,  پر از محبت هایی که فهمیده نشد , ارج نهاده نشد ...  , ... بگذریم  ...

حوصله ندارم بیشتر از این  غر  بزنم . دیگه نمی خوام حتی بهشون فکر کنم .

گذر می کنم   .  از اینهمه  بی انصافی  گذر  می کنم  .  

 

 می خوام از سال 92 لذت ببرم  .  رضایت داشته باشم  .  یاد بگیرم که از هرآنچه دارم و هر آنچه هستم  خوشحال باشم ... یعنی می شه ؟

می شه  .

            

                                                                      سال نو مبارک

 

پی نوشت :

 

1 . فروردین شد ...  کم کم باید برم  آماده بشم که به دنیا بیام  .

 

2 . وقتی عکستون رو می ذارم سر سفره ی هفت سین ,

یعنی خیلی دوستتون دارم ,

بیشتر از هر چیز دیگه ای تو این دنیا  ...

با وجود همه ی  بداخلاقی هام   .

 

3 . در تعطیلات عید  , خواندن حداقل یک کتاب  از نوشته های  "موراکامی " رو به شما پیشنهاد می کنم .

این تجربه ی لذت بخش رو از دست ندید .

 

4 . بدترین اتفاق اینه که   غرور عاطفی  ,  افسار زندگی ما رو به دست بگیره .

 

5 . بعضی وقتها یک کامنت چند بار فرستاده می شه , یا کامنت های نامربوط گذاشته می شه  ،

 من همه رو پاک  می کنم  ,  ولی گویا بعضی وقتها  پاک نمی شن  ,  به نمایش در میان  و  باعث ایجاد سوتفاهم می شن .

به هر حال ... از این به بعد هم من بیشتر  دقت می کنم  ,  هم شما .

بیخود به  این  و  اون  گیر ندین  .  هیچ اتفاق خاصی نیفتاده  .  خیالتون راحت  .  مطمئن باشید .

 

6 . برنامه ی عید امسال شبکه 3 و  پیگیری ماجرای بچه های روستای شین آباد  هم از اون قبیل کارهایی بود که ...

نمی دونم , به هر حال اینکه  یک  شهر مرزی  هرگونه کمک برای تسریع بهبود بچه ها  رو رد کنه  هنوز برام جالب و مسخره ست .

اولین جمله ای که در فرمانداری باهاش  مواجه شدیم این بود که  "چرا دست از سر ما بر نمی دارین !!! برید شهر خودتون !!! "

البته شاید هم حق داشتند . اینقدر سر این ماجرا  هیاهو شد که دیگه خسته شدند .

ولی قصد ما کمک بود و  دیگر هیچ ...

به هر حال ...

امیدوارم همه ی وعده های جناب فرماندار عملی بشن   .  از ته دل امیدوارم .

 

7 .  تا  کور  شود  هر  آنکه  نتواند  دید  .