لبخندهای احمقانه ی یک زن

دختر بدقول
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱۱:۳٢ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٧ دی ۱۳٩٢
 

 

 

 

        عشقِ ما  دهکده یی ست که هرگز  به خواب  نمی رود

        نه  به   شبان  و

                      نه  به  روز  ,

                                      و  جنبش  و  شورِ حیات  

                                                            یک  دم    ,   در آن   فرو نمی نشیند  .

 

       هنگامِ  آن  است   که دندان های  تو را

                                                           در   بوسه ای   طولانی

                                                                                         چون   شیری گرم 

                                                                                                               بنوشم  ...

                                                                                                

                                                                                                       آیدا  در آینه . احمد شاملو

 

 

 

سلام

اصلا   از   بدقولی  خوشم   نمیاد  .  همه ی تلاشم رو می کنم که بدقول نشم  ولی نمی شه  .

 کم کم   دارم  از  پنجشنبه ها  خجالت  می کشم  .

پی نوشت های  این پست   رو   قبل تر   به  صورت تیتروار   نوشته   بودم   .

برای  متن  اصلی   می خواستم  برم   سراغ   قصه های من و همسایه ی روبرو  .

ولی  نشد  . 

قسمت  هفتم   کامل   شده   ولی   قسمت ششم   هنوز   کار  داره   .

 یعنی  هنوز  نتونستم  درست   تصمیم   بگیرم   که   چه اتفاقی  بیفته   . 

چون  قسمت  مهمیه   .

 البته به  غیر  از   درگیری های  ذهنی خودم   با   مطلب  وبلاگ   ,   به شدت   هم سر  فیلمبرداری  بودم  .

دقیقا  پنجشنبه  که از  تهران  برگشتم  به مدت  دو هفته  هر روز و  هرشب   آفیش بودم  .

اندک زمانِ بی کاری   هم   که   به  معاشرت   و  گپ  زدن  با دوستان قدیم  و  جدید  می گذره  و  اینقدر لذت بخشه  که نمی شه   ازش دل کند  به خداااااااا .

آخه   اگه   این   مصاحبت   لذت بخش  هم نباشه   که  آدم  تو دیارِ غربت ( با وجود بی نظیر بودنِ آبادان )  از  دلتنگی دق می کنه  .

امروز و دیروز و پریروز  ,  بدون اطلاع  قبلی   تعطیل   شدم  .

(اگر می دونستم سه روز پشت سر هم کار ندارم  حتما  می اومدم تهران  .  ولی خب   دوستان  لطف می کنن  اطلاع نمی دن !!!)

می خواستم  وبلاگ رو   پنجشنبه   به روز   کنم   ولی   سمبل مهر و عاطفه    دلش  پیاده روی و  ماهی  خوردن  می خواست  . 

در نتیجه  با هم رفتیم  بازار ماهی فروشا  ماهی  خریدیم ,   همونجا برامون سرخ کردن  ,   میل نمودیم  ,  کلی پیاده روی کردیم  و  به گشت و گذار  و خرید  و  این حرفها   پرداختیم  .

برنامه ام  این بود  که از صبح    تو اتاقم بمونم   ,    وبلاگ  بنویسم  و  شب  با  بچه ها  برم   بیرون   ,   ولی  ظهر  که  مامان  پیشنهاد داد بریم  ماهی بخوریم  ,   پیش خودم فکر کردم  بهتره   از  بودن   در کنار مادرم لذت ببرم  و  فضای مجازی رو فراموش کنم .

چون  دلم  نمی خواد  120  سال  دیگه   ,   اگر  زبونم لال   ,   یک روزی  رسید  که  من  و  سمبل مهر و عاطفه   دیگه  نمی تونستیم در کنار هم  نفس بکشیم   , افسوسِ این روزهایی  رو بخورم  که می تونستیم  با هم  کیف  کنیم   ولی  نکردیم .

من   از   مرده   پرستی   متنفرم  .

یعنی   اون   آدم هایی  که  در روزهای  زنده بودن من  ,  آزارم  دادن  یا  قدرم  رو ندونستن یا  از من خوششون نمی اومد  ,  یا  پشت سرم دری وری گفتن  یا  هر  نامهربونی دیگه ای  کردن  ,   غلط می کنن  زمانِ مرگِ من  ,  کلامی از من به زبون بیارن  و  با   غمِ نبودِ من  جلبِ توجه  کنن ...

(  اگر  با غمِ نبودِ من  ,  جلب توجه  نکن  خیلی هم برام  قابل احترام  هستن .

یک وقت  سوتفاهم  نشه ها   .  

 هرکسی  حق داره  بی دلیل  یا  بادلیل  از  کسانی  خوشش نیاد   ولی  با مرگشون   هم  نباید  موضعش  رو   تغییر بده  )

شوخی  ندارم  ...

 روح   که بشم   همه ی  کوپن هام  رو  پیش خدایا جانِ دلم   خرج می کنم  که بذاره   من برم   تو  خوابِ  اینجور  آدم های  دوروی  مرده پرستِ  فرصت طلب  و دهنشون رو سرویس کنم  ,  جوری  که  از ترس سکته کنن  و  بیفتن بیمارستان  و  نتونن به داغداری و  مظلوم نمایی شون  ادامه  بدن !!!  شیطان نیشخند

(یک  لحظه  خودم    از خودم   ترسیدم  !!!)

 

 خلاصه   که   بدقولی های   مکرر  من   رو  ببخشید   ... 

در  ضمن   پی نوشت  شماره ی  رو هفته ی قبل  نوشتم .

دعام مستجاب شد .

الان دو روزه  که با تمام  قوا  و با  انگیزه ی بالا   ماراتن   رو   شروع  کردم  .

دوستانِ  ورزشکار  باب ترین  رفقای  دنیان  . لبخند

 

 

 

 

 

 

پی نوشت :

 

1 . مادر جان عزیزدل  به دنیا  اومد  .

آبادان  تو هتل براش تولد گرفتیم  . 

بیچاره شدم تا سورپرایز بشه و بیاد پایین . 

می خواست  بخوابه   .

به  هیچ   صراطی  مستقیم  نمی شد  .

ولی خیلی کیف داد  چون  اصلا   شک   نکرده  بود .

عکسش رو   بزرگ کردیم  .

همه ی  بچه های گروه  سریال  " کیمیا "   براش روی عکس   یادگاری  نوشتند .

خوشحال شد  .

فکر کنم   کمی   خستگیش  در  رفت  .

یعنی    ,    امیدوارم   اینطور باشه .

 

امسال یکی از وظایفم سورپرایز کردن آدم ها  در روز تولدشون  بود !!! 

یا  با  تولد  گرفتن   یا  با  کادوی ویژه   دادن  ... 

آدم هایی که بعضی  خوب بودند    و  بعضی   بد   ,    ولی  به هر حال   من  دوستشون داشتم  . 

آدم  غرق   لذت   می شه    وقتی   شبِ تولدِ کسانی که  دوستشون داره   در کنارشونه   ,   البته  اگر   اونها   هم  دیگران  یا  کار   رو   ترجیح   ندن  ...

همیشه   شب  تولد  کسانی  که دوستشون داریم  می تونیم  براشون  کاری  بکنیم   که بفهمن   چقدر   برامون  مهم   و ارزشمندن . عملی  ,  نه  فقط  با   حرف  .

گاهی   بعضی  ها   بودن با کسی  که دوستش دارن  ,    در شبِ  تولدشون  ,  براشون مهم   نیست   ,   یا   لذتِ با هم  شام خوردن  و  کیف کردن در اون شبِ خاص  رو   نمی فهمن  ,  یا  برای  نبودشون  در شب  تولدشون  ,  اجازه   می گیرن  و  از کسی که دوستش دارن   می پرسن   " ناراحت نمی شی اگه ... "

اونوقت   تو    خنده ات  می گیره  . 

همونجا   به  دوست  داشتن   و   همه ی حس های خوبِ  جهان   شک   می کنی   ... 

همیشه   می گی   " نه  ناراحت   نمی شم   ... "

و   راست   می گی  ,   ناراحت نمی شی   ,   فقط   دلشکسته  می شی  ,  اون آدم ها   لحظه ی بلوغ یک عشق رو   از  خودشون  دریغ  می کنن  .

و   بعد  ,     تو  به  حجمِ عشقت   نگاه می کنی   و  می فهمی  که  شاید  باید   برای  عشقِ نایابت   جای   شایسته تری    پیدا کنی   ...

شاید  باید   آدمِ دیگه ای    محرم ترینت     باشه   .

 

 

 

2 .  گوشی را برداشت

بعد از دو بوق !

فکر نمی کردم  روزی  شنیدن  صدایش  ,

فقط  شنیدن صدایش   ,    و   نه    کلامش   ,

اینقدر   برایم   آرامش  بخش   باشد  .

 ...

 به فاجعه   فکر   می کنم 

به انفجاری  که  می توانست   برای  آنها   نباشد 

به  شوک

به اشکهای  ناباورانه ی مادران   و  همسران   و  فرزندانی   که    تلفن  کردند

تا    مثلِ من    ,  

صدایی   را بشنوند   و   آرام   شوند   ,  

اما  ...   صدایِ خون آلود    هزار   تکه   شده  بود  .

به بهمن ماه   فکر   می کنم 

 به صحنه های  جنگِ  "کیمیا"  .

 

اینجا    ,   آبادان  , 

از  لحظه  ی  شنیدنِ خبرِ  معراجی ها 

دلم   با  همه ی  مادران  و  همسران  و  فرزندانی ست 

که  منتظر بودند  گوشی   برداشته شود  ,

آرام  شوند    و   مثلِ من  ,  به خاطر  نفس کشیدنِ عزیزشان  بخندند   ...

اما  ...  گریستند   .

...................................................................................

پریشب  ,  جشنِ  جام  جم  ,  حضورِ  همسر  و فرزندان جواد شریفی ,  ایستادنِ یکپارچه ی  جمعیت  را    _بدونِ تقاضای  مجری_   به همراه داشت ,

و  قطره های  اشکِ  همه ی ما  را  به  احترامِ  درکِ  مصیبتِ  عمیقشان    .

 

 

 

3 . حالا منم  از بین  یازده جلد  کتاب کوچه  ,  جلد یازدهم   حرف  "ج"    رو  آوردم  که   قطرش   از   همه   کمتر بود  !!! 

هرچی  خوشم  میاد  و  جالبه   خیلی غیرقابل  پخشه !!! 

 

مثلی از کتابِ کوچه

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد یازدهم   . حرف   " ج "

2223  . صفحه ی 434

ترکیبات  جمله ای  و شبه جمله ئی

جیگر...  را  خوردن

 

الف : او را سخت آزار  کردن . او را به ستوه آوردن :" بس که نق می زنه و ایراد می گیره جیگر آدم رو می خوره "

ب : در اظهار علاقه ی بسیار می آورند :" بس که نازه آدم می خواد جیگرش رو بخوره"

"جیگرشو بخورم , چقدر ملوسه "

گاه  به حذف فعل می آورند . " جیگرشو ! چه بچه ی تو دل برویی! "

( ببخشید دیگه  فرصت جستجوی بیشتر  نداشتم . یک مطلب خیلی جذاب هم  پیدا کردم ولی چون ممکنه  از اینجا خانواده رد بشه   , مناسب نبود  !!! )

 

 

 

4 . چرا  توانِ   شروع   کردنِ  ماراتن    در  من ایجاد   نمی شه   ؟؟؟

عجیبه   واقعا    ...

بی قرارِ   خوابم   ...

اصلا نمی تونم   از تختم  دل بکنم 

هر  روز   صبح    می گم   بذار   امروز   بخوابم    ,   از فردا

البته  ماراتن  به  صورت   نیمه نصفه   انجام  می شه  

صبح ها  فقط  برای   دقایقِ همیشه دلنشینِ قبل از طلوع   با  صدای  گنجشک ها  همراه   می شم   و   آرامش  می گیرم  ...

ولی   باز   خواب   من رو   می بلعه  ...

قرص ها  هم  هر از گاهی   خورده   می شن  ...

کارها  هم   ای  ... نسبتا  ...

ولی ...

اراده ی درست  و حسابی می خوام ...

شاید   از   همین   امروز ...

 

 

5 . با دست لباس شستن  ,  کار  بسیار  سخت  ,  طاقت فرسا  و  ناامید کننده ایه  .

اوجِ  یأس  و  بیچارگی   ,  اون  لحظه ایه که     میای می بینی  روی ِ   اون  بلوز و  شلوار مشکی ای   که  با   هزار  زحمت  و بدبختی  شستی  و  پهن کردی   ,  پر  از  رگه ها  و  طرح های  سفیده   .   خوب   دقت  می کنی   و می فهمی   آثار  پودر رختشوییه  که با وجود تلاشِ بی وقفه ی تو   ,  هنوز  بر روی لباسهات  باقی موندند  ...

غم  عالم  می شینه  رو  دلت  ...

دوباره   تشت   ... دوباره   آب ...  دوباره   شستشو 

باید   به  آقای   رئوفی  گیر   بدم    زودتر  شرایط   شستشو  با  ماشین  رو  در  هتل   فراهم  کنه   .

دلم   برای   مادر بزرگ ها   و  اجدادِ مونثمون    شدید   سوخت ...

 

 

6 .   " یه نامه  محتویاتش رو   فقط   با   نوشته ها  نمی رسونه که  ,  یه نامه  درست مثل یه کتاب با بو کردن و لمس کردن  هم خونده می شه  ,  برا همینه که  باشعوراش می گن  ببین  تو  این نامه  چی  هست  و  بی شعوراش  می گن  ببین  تو  این  نامه  چی نوشته . "  

 

نام  من  سرخ  

نویسنده    ارهان   پاموک

مترجم      عین له غریب 

نشر         چشمه 

692 صفحه  . قیمت 24000 تومان  

 

 نثرش عااااالیه

از دستش  ندید .

اگر  دوست داشتید  به جای  یک وعده پیتزا  با سیب زمینی سرخ کرده  ,  یک وعده کتاب بخرید  .  لبخند

 

 

7 .  و  اما    دربی  ...

از  ساعت   2.30   بعد از   ظهر    ,   در  لابی   هتل    ,   با دوستان   نشستیم   پای  تلویزیون که  بازی   رو ببینیم  .

ولی   خبری از   بازی    نبود   . 

نه   اینکه   من بگما   .   هیچکس   ندید   .

تلویزیون ما   یک سری  تصویرِ   زد و خورد  وسط  استادیوم  آزادی   نشون می داد  که   هیچکدوم  از  ما    نفهمیدیم    چی   بود   ...

حتی   فکر  کنم   توپی  هم  در کار  نبود  ...

حالا   استقلال   و  پرسپولیس   درست  در زمانِ برگزاری  دربی   کجا  بودند  و   چی کار می کردند  ,   نمی دونم   !!!

عقلامون  رو  گذاشتیم   روی  هم   و به  این   نتیجه  رسیدیم  که   , 

شاید   دربی   قراره   زمانِ  دیگه ای   برگزار  بشه  !

شاید   هم   فکر  کردن   روز جمعه   یک   شوخی   بکنن  و   این  تصاویر زیبا !!!  رو  به جای  دربی نشون بدن  تا ما  دلمون  شاد   بشه  !

شاید هم   تلویزیون  ما   مشکل   داشت  که  اینجوری   نشون   می داد  !

به هرحال  ما که  از  دربی   چیزی  ندیدیم    ...   شما   چطور ؟؟؟

 

 

 


 
 
معجزه
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱٢:٢٠ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٥ دی ۱۳٩٢
 

 

 

 

 

      ... 

            و    این  جهان  

             به  لانه ی  ماران   مانند  است 

             و    این  جهان  

             پر  از   صدای  حرکت  پاهای  مردمیست

             که   همچنان  که  تو  را  می بوسند

             در  ذهن  خود  طناب دار   تو  را  می بافند   

                                                                    ...

     

                                                                     ایمان بیاوریم به آغازِ فصلِ سرد  .   فروغ  فرخزاد 

 

 

 

 

 شبیه   معجزه   بود  .

دلتنگی   ,  عجیب  غمگینم  کرده بود .

به جز  دلتنگی   ,   اتفاق های دیگری  هم   همه ی  انرژی های  من  رو  بلعیده بودند  .

بعضی وقتها هست  که  به  دلیلِ شناختِ خیلی اشتباه  ,   جلویِ خودت  شرمنده  می شی .

 

 مدتیه که  من  در این حالم .

 در حالِ شرمندگی  از  خودم   . 

حالا فعلا   به  شرمندگی  از  دیگران    فکر نمی کنم   .

دیگران   ,    چیزی  رو  که  من نمی دیدم  و   تکذیب  می کردم   ,  دیده بودند  و   به  دفاعِ  احمقانه ی  من 

می خندیدند  . 

مدتی   دست   از اثبات حرفهاشون  کشیدند  و  صبر  کردند   تا   روزگار   به خودم   ثابت  کنه   ...

چون  می دونستند   که    تظاهرِ این ذاتِ کثیف   به  پاکی   ,  چند ماهی  بیش   دوام  نمیاره  .

و   حالا     ,    این  روزها   ,    من   با   بُهت  و   حیرت    ,     در حال   مواجهه  با   شکستِ خودم   هستم  

در برابرِ خودم   ,

و  تشخیصِ صددرصد اشتباهم    از یک  ذاتِ  ...

بگذریم . . .

 

سی و هشت  روز   رو  در   آبادانِ زیبا   سپری  کردم   .

شهرِ دلباز   و   دوست داشتنی   ,   با مردمی  که  بسیار  خونگرم  هستند  و  به شدت مناعت  طبع  دارند  .

اینجا   ,  آبادان  ,  هیچ  لحظه ای احساس   نکردم   در  یک  شهرِ جنگ زده ی  کم امکانات   زندگی  می کنم  .

با اینکه  فضای  شهرستان ها   نسبت  به  پایتخت   بسته تره   ولی   آبادان   با  همه جا  فرق  داره  .

آبادان   پر  از   شادی  و  روح زندگیه  . 

پر از شکلات های  خوشمزه ی  جهانیه   . 

پر  از  جوانان   پر شور و حال   با  موهای سیخ سیخیه  نیشخند

پر  از  فلافل  و سمبوسه ی  تند و خوشمزه ست  .  

پر  از مغازه های  رنگارنگ   و  مغازه دارهای  باحال و خوش مشربه   .

پر   از   درخته    ,  پر   از   نخله    ,   پر   از   نرگسه   ... نرگس  خوشبوی   من  ... حیف  ...

 

هربار   سوار تاکسی  شدیم   ,   با موسیقیِ محلی جذابش    دست  زدیم   و  خوندیم   و   خندیدیم   .

هربار   دلمون  گرفت  ,   در شهر   قدم زدیم   و  خوشمزه ترین بستنی های دنیا رو  خوردیم   و  دلمون  باز   شد  .

هربار   هوس   دل  و جگر  کردیم    ,   رفتیم  زیر پل خرمشهر   و   از زیبایی رود  و  پل هایِ پر نورش    لذت بردیم   و تازه ترین و لذیدترین   چنجه و جوجه و دل و جگر   رو   نوش جان کردیم  .  

 

شاید  اگر  هر  شهر  دیگه ای بود   ,   من بیشتر  از ده  روز   دوام   نمی آوردم   . 

حتی  خارج  از ایران هم  بیشتر  از  یک ماه   دوام   نمی آورم  .

رکوردِ  دوری  از خانه   برمی گرده  به  بهمن و اسفند   سال 1383  , 

که به دلیل یک  افسردگی عاطفی  و   بلاتکلیفیِ  روحی  ,  به عنوان دستیار دوم  کارگردان   به لبنان   سفر  کردم  و  یک ماه  و  سه هفته   اونجا  موندگار شدم  .

( تنها  باری  که  از پدرم  خواهش کردم  من  رو  ببره  سرکار  .   اون  هم   نه  به  عنوان  بازیگر   ,  تقاضا کردم   به عنوان  دستیار   اِن اُم   ,  به عنوان آبدارچی  ,به عنوان  پادو  ,  به هر عنوانی   ,   فقط  من  رو  با  خودت  ببر   .   همین   )  

تجربه ی  جالبی   بود   .   سختی های دستیار دوم  بودن  ,  باعث  شد  که من  این روزها   دستیاران کارگردان رو   بهتر  درک کنم   و  سعی کنم  _تا اونجایی که در  توانم   هست_   بابتِ  من  مشکل زیادی   نداشته باشند  .

کلا   کارهای   سخت   آدم   رو  می سازه   .

برای  من   ,   همه ی  شغل هایی  که  تجربه  کردم   ,  عالی  بودند  و   باعث  شدند که   برای   همه ی آدم ها  ,   در هر  رده ی  شغلی  و  هر جایگاه  اجتماعی  ,   ارزش یکسانی  قائل  باشم   .

از تدریس خصوصی   ریاضی  و   فارسی  دوران راهنمایی و دبستان  ,  با حقوق جلسه ای  سه هزار تومن  ,  گرفته   تا   جایگزینی  خودم  با  کارگر خونه  یا   کارواش ِماشین های  خانواده  و  پدربزرگ  و سایرِ اقوام   نیشخند  

( دوران راهنمایی و دبیرستان  ,  بعضی وقتها  کفگیرِ من و ملیکا  بدجور می خورد  تهِ دیگ  ,  بابا  هم که به ما  یاد داده  بود  باید  با  همون مبلغ  ماهانه  کنار بیایم ,  مبلغ  زیاد  هم نبود  تا  ما پررو  و  مرفه بی درد  بار نیاییم   ,   در نتیجه برای  پولِ بیشتر   باید کار می کردیم  ,  حالا  یا  تو  خونه  یا  بیرون  ,  البته اگر  پدرجان   رضایت  می دادند. 

دوم دبیرستان می خواستم  منشی یک دکتر بشم ,  آرزوم بود  منشی دکتر بشم  ,  نمی دونم چرا !!! ,  فکر می کردم  تلفن جواب دادن  و  نوشتن  وقت ها در تقویم  خیلی جذابه  .  برای خودم  هم   دو سه  تا  تقویم داشتم  که  توش  به  مریض های خیالیِ دکترِ خیالی   وقت  می دادم !!!  

ولی هرچی اصرار می کردم  بابا  می خندید  و  می گفت  بشین فلان کتاب  رو نمونه خوانی  کن  ,   بعد هم  برو  ماشین من  و  باباجواد   رو  بشور  ,  دستمزدت رو بگیر   ,  نمی خواد  منشی دکتر بشی  .

یادمه  چند تا  کتاب   و فیلمنامه  رو   برای  چاپ  غلط گیری کردم  .  اسمهاشون دقیق   یادم  نمیاد   ,  نمی دونم  معرکه در معرکه  بود  یا   عشق آباد   ,  دو سه  تا  از کتاب  شعرهای  حسین پناهی  هم  بود  ,  یکی دو تا  هم  فیلمنامه  . 

وظیفه ام  این  بود   که متنِ  تایپ  شده  رو    به دقت  بخونم    و  کلمه  به کلمه  با متنِ اصلی   مقایسه کنم  ,   زیرِ  اشتباهاتِ  تایپی  یا  نشانه گذاری  خط  قرمز  بکشم  تا  اصلاح بشه   ,   کار  جالبی   بود   ولی  خب   خیلی  سخت  بود  .

یا مثلا  ملیکا  از  سوپر  محله  چیزهایی   رو  که  ما  دوست داشتیم  یا   زیاد استفاده  می کردیم  ,  می خرید  و   می گذاشت  در  یک   قفسه    تو  اتاق   . 

برای  خودش مغازه  درست کرده   بود  .   شب  ,  نصفه  شب   یا روزهای   تعطیل   وقتی  مامان , بابا , خاله   و  پدربزرگم   _ که آن روزها همسایه ی ما بودند _   هوس  آدامس , شکلات , چیپس ,   یا حتی  سیگار  می کردند  ,  می اومدند  اتاق ملیکا  و  از مغازه ی ملیکا    کمی گرون تر    اجناسشون  رو  می خریدند  .  به هر حال همه جا بسته بود و  فقط  مغازه ی ملیکا  باز  و  در  دسترس   بود !!! 

بعضی وقت ها  هم  چون  حال نداشتیم  لباس بپوشیم  و   بریم بیرون  ,  از  ملیکا   خرید  می کردیم   ,  درسته  کمی گرون تر  بود  ولی در عوض  راحت  بودیم  .

همیشه  هم    همه ی ما   به ملیکاری بیچاره   بدهکار  بودیم  ,  چون اغلب  نسیه  خرید  می کردیم  .

خود من  خیلی وقتها  بابت  تک تک  و  شکلات شیری آیدین  که در طول  دو سه  ماه  نسیه  خریده بودم   مجبور می شدم  نصف پول ماهانه ام  رو   بهش  بدم   . نیشخند

 حالا یک  دوره  از وبلاگ رو  به خاطرات  و  شاهکارهای  تا قبل از هجده  سالگی  اختصاص  می دم   . )

 

 

خلاصه  ...

داشتم  از  رکوردِ  دوری  از  خونه  می گفتم   ,   به کجاها   رفتم !!!

آخه  بعد از مدت ها    امروز  ,   اولین باره   که   نشستم   پشت لپ و تاپ  و  دارم  از همین جا  برای همین  امروز   وبلاگ  می نویسم  .

 همیشه   توی  یادداشتِ مبایل  می نوشتم  ,  بعد  برای خودم  ایمیل می کردم  و  از اونجا   روی  وبلاگ 

کپی می کردم   ,   تا  بعد  از چند روز   ,   بالاخره  یک زمانی   پیدا  کنم  که   متن  ادیت   و منتشر   بشه   .

امروز   تعطیلم     و   از   دیشب   ذوق   داشتم  که   همه ی  روزم  رو  به  نوشتنِ  یک  پستِ درست حسابی  برای  وبلاگم   اختصاص  بدم   .

 البته  چند تا   از پی نوشت ها   رو   روزهای  قبل   در مبایل   یادداشت   کرده بودم  .

 

خلاصه  ...

داشتم  می گفتم   که   با تعجب  فراوان  ,   من در   آبادان  ,  سی و هشت  روز  دوام  آوردم   ولی دو شبِ  آخر    کامل   به  گریه   و  غصه   گذشت   .

برای همینه  که می گن  چله  نشینی  کار  مقدسیه  .  رسیدن  به  عدد  چهل    واقعا   سخته  .

دیگه  دلتنگی ام با روشن کردن  عود  و  شمع  و  خریدن  گل نرگس  و  قدم زدن  در  خیابانِ  امیری  حل  نمی شد  .

حتی  وایبر بازی با  ملیکا  و عمه  جان دلبند  و  دوستانِ عزیزتر از جان  هم جواب   نمی داد .

دلم   می خواست   برگردم   .   دلم  آغوشِ  عزیزانم  رو  می خواست   .   آغوشِ  شهرم   رو  ...

دوشنبه   حدود  ساعت  دو  بعد از ظهر   داشتیم   با مامان   تو اتاقِ  من   ناهار   می خوردیم   که  سودابه   زنگ   زد   و   گفت  به زودی   برای سکانس های  کلانتری   میاد  آبادان !

می دونستم که  کلانتری اصلا  کار  ندارم   . 

مامان  گفت  خب  "  ببین اگر  سه چهار روز  کلانتری می مونن  برو  تهران  . "

 همینجوری  خیره  نگاهش کردم   . 

گفت   " پاشو دیگه   ,  به هانیه  زنگ بزن   بپرس  ,  چون  به من  هم  گفته  شش  , هفت روز  تعطیلم  . "

ناباورانه   به هانیه زنگ زدم   و  ازش  آمارِ  کار  رو  گرفتم  .  گفت  تا  پنجشنبه  کار   نداری   .

مامان  گفت  " پاشو چمدونت رو ببند ببرمت فرودگاه  . "

من  همینجوری نشسته بودم   .   نفسم  داشت   بند می اومد   .   باورم   نمی شد  .  دقیقا  دیروزش   یک  عکس   تو  فیس بوک  گذاشته بودم   و  کلی  از دلتنگی  نالیده  بودم  ...  

گفتم  آخه بلیط  ؟

گفت  :  "  پاشو    زنگ   بزن  به  امیرحسین   ,   اون می تونه پیدا کنه  ,  پاشو ...  "

و   من   بلند   شدم   و   سریع  چمدون   رو  پر  از  سوغاتی های  خریداری شده کردم  و   راه  افتادم    به سمتِ فرودگاه   .

همه  چیز   مثل  یک  معجزه    بود   .

ساعت ِ  6.30   در هواپیما   نشسته بودم  .  

ساعت  7.30   رسیدم    تهراااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااان

 

باورم  نمی شد   .  از  لحظه ای  که  تو  هواپیما  چراغ خونه های  شهرم  رو  دیدم   حتی   یک لحظه  هم  لبخند  از روی  لبهام   محو   نمی شد   .

دخترِ  کناریم   گفت   :   رسیدیم  به  شهرِ بی انتها   .  خوشحالی   ,  نه ؟

لبخند زدم  .  آبادانی   بود   و مهربان  .  کل مسیر گپ  زده بودیم  .  خوراکِ  یک  پست   مخصوص  مردمِ   آبادان   . 

تا  حالا   سه تا  مطلبش   آماده  شده   .

دوشنبه   شب  ,  دوستان  عزیز تر  از جان  رو  دیدم   .   اینقدر  بامعرفت  هستند  که آدم  متعجب می مونه   .  ساعت  شش  بعد از ظهر  از طریق اس ام اس   بهشون  خبر دادم  که  میام   و   ساعتِ  هشت  و نیم  همون شب   همه  شون   تو  رستورانِ  همیشگی   منتظرِ  من بودند   .   عزیزترینِ دلم  و  دو رفیقِ  شفیق  هم   مسئولیت  حمل و نقل من  رو  از فرودگاه  به عهده  گرفتند  . 

شب  هم   بردنم   اتوبان  مدرس   و  طبقه ی دوم پلِ صدر   ماشین  سواری  .

 اینقدر   جیغ  زدم    که   گلودرد   گرفتم   .  

چه عکسهایی  ... به به  !!!

سه شنبه   ناهار   ,  عمه جان دلبند و شوهر عمه جان   خوشمزه ترین  غذای  جهان   رو   برام  آوردند  ,  گفتیم  و خندیدیم  و رفع دلتنگی  کردیم  و  قورمه سبزی مبسوطی  در کنار هم  نوش  جان  کردیم  .  شب  هم  باز  دوستان عزیزدل  و عزیزترین  و  رستورانِ  همیشگی  و  چرخیدن  در خیابان های  تهران  و  مدرس جانم  و   پل  صدر   و  لذت بردن  از   شهر  زیبایم  ...

و  اما   چهارشنبه   ...

خدایاجان   غافلگیرم  کرد  ,   با  اتفاقی  که   اصلا انتظارش   رو  نداشتم   . 

راستش   امسال   کلا  از دیدنِ  برف  ناامید  بودم   و  فکر می کردم   با این وضعِ حضورم  در  آبادان  ,   فقط باید   به لایک  کردنِ  عکس های دوستان در برف   ,  بسنده   کنم   .

چهارشنبه   ساعت  8   صبح   زنگ  زد  و  گفت   من  تو راهم   ,  دارم میام دنبالت  که بریم  اردک آبی  صبحانه  بخوریم  ,  تو  فقط  یک دقیقه   برو   دم پنجره   .

رفتم   دمِ   پنجره    ,  پرده   رو   کشیدم   بالا   و  ...  

با زیباترین   صحنه ی عمرم   مواجه    شدم   .

زمین   سفید پوش   بود   .   دانه های   برف    از  آسمان   بر   درختان   می باریدند   و   من    مشعوف   و ذوق   زده    دنبال   راهی   می گشتم    تا  خدایاجانم   را   از ته دل     شکر   بگووووووویم   .   از  ته  ته  ته  دل   ...

دیدنِ  برفِ   تهران   ,   در  این   سه روزی   که  من  تهران   بودم   ,  بهترین   سورپرایزِ ممکن    بود    .

خدااااااایااااااااااااااااااا جانم   شکرت   ...

خلاصه   که   دل ِ  من   شدید   از  تنگی   در اومد   و  همه ی   کسانی   رو  که دوست داشتم   دیدم    به جز  چند  دوست عزیز  که  فرصت نشد  و    آقای  پشت  و پناه   که طبق  معمول   درگیر  بود  و  هرکاری   کردیم   برنامه هامون  به  هم نخورد  . 

دمِ  رفتن  زنگ  زده :  " من  الان  خونه  ام بیا دیگه  . "

خندیدم  و  گفتم :  "  آخه عزیزدلم   من  الان دارم  می رم  فرودگاه !!! "

می گه :  " من فکر کردم  دیروز ناهار   میای   اینجا  دیگه . " 

می گم :   "  آخه من  از کجا  باید  بدونم  تو خونه ای   قربونت برم  ,  قرار شد خبر بدی  به من  ,  هوا  هم که به  شدت  برفی  بود  ,   یک نیمچه تصادف  هم   کردم  چون توی برف  ترمز گرفتم  .  دیگه جرات نداشتم  ماشین بیارم  بیرون  . "

 

 

خلاصه  که  قسمت  نشد  پدرجانِ عزیزدل   رو   زیارت  کنیم   . 

حالا خودش  مجبور  می شه   بیاد  آبادان  پیشم   . بلللللللللللللله  .

 

پنجشنبه  ساعت   سه و نیم بعد از ظهر  پرواز   داشتم   .  

عزیزان دل  باز  زحمت  کشیدند   و   من  رو   سرشار  از محبت  و  عشق    راهیِ  آبادان   کردند   .

سه شب  و روزِ   رویایی  و  فوق العاده  رو سپری   کردم   .

دلتنگی  ها  تقریبا   رفع   شدند   . 

فقط باشگاه  انقلاب  سرد بود  و   ترجیح دادم  نرم  . 

گل نرگس  هم  در دستِ  هیچ دستفروشی  تا  روز آخر   ندیدم  ,  روزِ آخر هم  که فایده نداشت  .

( در عوض  وقتی   رسیدم   آبادان  ,  علی جانِ عزیزدل  یعنی  برادر ِ کیمیا ,  با گلِ نرگس   و   مادر  جانم   اومده بود   استقبال  . )

فرصت   و  مواد لازم  برای آشپزی   هم  نداشتم   .

( در عوض  پلوپز  و   برنج ایرانی  نازنینم   رو  با خودم  آوردم   اینجا  که   هروقت   هوس  کردم   به صورت   خودکفا  ,   بتونم   برای خودم  و خانواده ی کیمیا جان   آشپزی کنم ! )

کارواش  و  مهمانی  خودمانی  و   خرید از هایپر استار  هم  می ماند   برای   سکونتِ دوباره   در   مامنِ  دلنشین  و پر آرامشم   .

 

 

امروز   ,    آبادان   ,    من  با انرژیِ  مضاعف   ,   کیمیا   را   جان   می دهم  .

 

 

 

پی نوشت  :

 

 

1 . دیگر   برایت   اینگونه  نخواهم   بود

اینگونه   نخواهم   گفت  

 

دروغ هایت  را  بگو

مظلوم نمایی  کن 

همه ی کارهایی  را  که  نکرده ای   ,   کرده  حساب  کن  

مهم  نیست  

 دیگر   با   تو   حرف   نمی  زنم  

فهمیده ام   ,   نرود  میخ   آهنی   در   سنگ  ...

 

غصه ها را  در سکوت  سپری  کردی 

و  با سکوتت  شکنجه دادی

و  به شکنجه دادنت  افتخار  کردی 

و  از افتخارت  لذت  بردی

و  آسوده  و  بی دغدغه   به  زندگی  و  کار   ادامه   دادی   

و  ندانستی   که   عشق   ,   طاقت  نیاوردن   است

دلتنگ   شدن   است  

خواستن   است

صداقت   است   و   مخفی کاری  نیست   

که   دروغ   نیست ...

 

دروغ ...

 

این   روزها   ,  

                     من     با   آشکار شدنِ  حجمِ  آوارِ دروغ های ِ  تو       چه   کنم    ؟

 

 

 

هنگامِ  آن  زلزله ی   مبهوت  کننده  ,

از   ته دل    ,

آه   بیرون    آمد    ,   خودجوش  و   ناخواسته    .

 

 

می دانی   ,

روزی کسی   به  من  خندید   و  از  تو  گفت  :  

                                     او   راست   می گوید   ,   بی تابِ   ظهور  است  ,

                                                                                                        ولی  ,

                                                                                                             ظهورِ  خودش   ... 

 

 

من   ترسیدم    ,  و    نخواستم    باور    کنم    .

 

 

 می دانم 

همین روزها   

چشم های  من   ,   تو  را   رها   می کنند 

و  دیگر   با   نگریستن   به  خرابه های   اعتمادشان   ,   از عشق   مشمئز   نمی شوند 

 

و  تو   کماکان    با  دروغ هایت   زندگی  می کنی  

با   ترس   ,   با  مظلوم نمایی 

با  همه ی  مخفی کاری هایت

 مثلِ   یک   مجرم  

 مثلِ   همیشه ی بودنِ من     در  زندگی ات   .

 

می دانم  

همین روزها   ,   همچون  تو   ,   صبحی   ,   از  خانه ای   بیرون می آیم   و   زندگی  را  از  سر  می گیرم  .

 

فقط 

در  کنارِ   همه ی دروغ هایی  که   برای  هزاران نفر   می نویسی  ,

 و  به  چیزی   که  نیستی   تظاهر   می کنی  ,

اگر    در  باطن  هم     خدایاجانی   داری    و   گه گاه    لحظه های مناجاتی  هم   هست  ,

خودت    ,   ته دلت   ,    در لحظه های خلوص    ,

یادت باشد  که

تو   ,   فقط   یک  صدای ِ دلنشین  بودی   که  جملاتِ عاشقانه را    خوب  بازگو  می کرد  .

_مثلِ همه ی  صبح های  دروغینت_

بی  هیچ   عملی   . 

خودت  در  خلوتت   بدان

همین   مرا   کافیست  .

 

2 .  همه ی   قانون هایم  را   فراموش  می کنم   . 

 به دردِ  این  زندگی   نمی خورد  .

شبِ  سوم   باید   تصمیم  بگیرم   .

بی قانون   راحت تر  می شود  تصمیم   گرفت  .

 

3 .  این تهران رفتن ما  مزایا   بسیار  داشت  .

هم  کلی  کتاب   و قطعا  کتابِ  کوچه  رو  با  خودم  آوردم  , 

هم یک پستِ بی نهایت  طولانی   برای  شما نوشتم   . نیشخند

 

مثلی از کتابِ کوچه

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد یازدهم   . حرف   " ج "

( 979 )  993  .  صفحه ی  204

ماشین نوشته !  جگر  (979 )

جگرِ  شیر   نداری   سفرِ  عشق    مرو / مکن

نوشته ی روی  داشبورد  یک  سواری کرایه  .

شعر  از   صائب  تبریزی  است  و مصرع دوم آن  : 

سبزه ی تیغ  در  این  ره   ز  کمر    می گذرد  .

 

4 . امروز  یک  چیزی  فهمیدم   که بیشتر  از قبل   به   کیمیا بودن   افتخار  کردم .

هم  به  گروهِ  دوست داشتنی اش 

و  هم  به کارگردانِ بی نظیر  و  بسیار  بسیار   بیش از قبل  ,  قابلِ  احترامش  . 

 

5 .  همین  روزها  بود  ,   نزدیک  به  اواسط  دی ماه    ,

تولد  مخاطب  پارازیت ها   ,  

تولد   همون کسی که   سالِ  1383   به  دلیلِ  بحران  رابطه  و  همه ی  اتفاقات  عجیب  و غریب   تصمیم  گرفتم  برای  دور  بودن  ازش    برم  لبنان   سر کار  . 

همون کسی  که  اون  یکشنبه ی  گند  و  نحس   ,   بهمن  ماه  1391   ,   در اس ام اسی   خبر  ایست قلبی اش   رو خوندم   ,  

همون  کسی  که در نوشته ی همون سال   گفتم   باز هم   از  او  می نویسم   و ننوشتم   ,  نتونستم  بنویسم   ,   شاید   چون  نتونستم  باور   کنم  .

_(شاید  هم  چون  روزهای مرگِ او  , در زندگی ام   انسانی  وجود داشت و  برایم با ارزش بود  که فکر می کردم   اندیشیدن  به  انسان های گذشته  را  دوست  ندارد   ,  انسانی  بود  که  فکر   می کردم   قدرِ تعهدِ  مغزی   را  می داند   ...  که  نمی دانست)_

 

همون  کسی  که  دوران  دانشجوییِ من  ,   منو     با نوشته هاش  از   عشق   سرشار   کرده   بود :

"  وقتی  تو   را  خوب بررسی کردم  و   رابطه  را ,  متوجه شدم  آرامش  یا  خشنودی من   به  چیزی  جز   تو   وابسته  نیست , ... ,   اطمینان یافتم  می توان  جاودانه  بود  و در  آرامش  زیست   چرا  که   چشمداشتی   نیست  .  تنها و تنها  حضوری  است  که شاید  انباشتگی ست  . "

 می خواستم   این  پست  رو  به   پارازیت   اختصاص  بدم  ولی نشد   ,  نیاز  داشتم   معجزه ی  رفع  دلتنگی  این روزهام   رو  بنویسم   . 

پس   پی نوشت شماره ی پنج این پست رو  تقدیم   می کنم    به  روحِ  او  ...

متنی  که در نوزدهم  خرداد ماه 1383   برایش   نوشتم    ,  آن روزها    که   خدا   بزرگ    بود    و   ما    زود   فراموشش  کردیم   .

 

" خدا بزرگ   است

این  را  از  بالهای ِ سفیدِ پروانه  فهمیدم

 از نسیمی  که  گندمزار  را می رقصاند

از چشمهای  تو

از رنگین کمانِ چشمهای تو

 

و  همه ی  بزرگی اش  , سایه ایست  که  من  و  تو   زیرِ  آن   آرمیده ایم ...

و  همه ی  بزرگی اش   ,   در لطافتِ مهری ست  که  از  نگاهِ تو   بر  دیدگانم   جاریست  ...

 

هیچ  چیز   در  خیال  نمی گنجد

هر دو   پر  از نیازِ  بیداری   ,   غرقِ  وهمِ   یک  خوابیم   ...

 

 آیا بزرگی  خدا   اینقدر   بعید  است  ؟   اینقدر   دور   ؟

 

 نه

 

خدا  بزرگ  است  

من   ,   این   را   از   چشمانِ تو   خواندم    .

و  آنگاه   که   همه ی  عشقم  را   در   بوسه  ای      به   لبهای ِ  تو    بخشیدم  ,

                                                              بزرگی ِ  خدا  را    در نبردی  شگرف    باور   کردم   .

 

و   دیگر   در خیال   نزیستم  ,

                         که   جهانِ   واقعی    ,   با حقیقتِ  وجودِ تو    ,   مرا  بیشتر  خوشایند است  .

 

 تحققِ  رویا    بسی  دور   و   غریب   است   ,

 شایسته ی  تحققِ  رویا  بودن    ,   بسی   دورتر    و   غریب تر    ,

برای   آنان که    به   بزرگیِ خدا   هنوز   ایمان    نیاورده اند  . 

 

من   ,

               ایمان  آورده ام   ,

                                           سالهاست   که   ایمان   آورده ام   ... "  

 

 

6 .  یک  آلبوم  باید  بفرستم   برای اداره  راهنمایی  و رانندگی  , 

بابت  عکس هایی  که   زحمت کشیدند  و به صورتِ کاملا   خودجوش   از ما   روی طبقه ی  دومِ  پلِ صدر   گرفتند  .

خیلی  عکس هام رو  دوست  دارم  !

خدا کنه  شوق  و ذوقم   هم   توشون   معلوم   باشه   .

آخه   واقعا    ساعت  12   شب    ,    اون  بالا    ,  در اون  فضای   دل انگیز  ,  سرعت   30 تا  و  70 تا      انصااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااافه  ؟؟؟؟

 

7 .  می بینی

همه   حرمت  شکنی  بلدند .

همه   بلدند   غیر مستقیم    آزار   بدهند   و   تحقیر  کنند    .

بلدند  کلماتشان  را  حراج  بگذارند  و   با  هر   لقبی   برای   هر  آدمی   دلبری   کنند  .

بلدند  با  الفاظ   بازی  کنند  و  لاس  بزنند  و  خودشان را به نفهمی  بزنند  و  بگویند  من اینقدر احمق  نیستم  که  در  ملا  عام ...

 

حالا     ,     تو    ,   

 

دیگر  تو  را  نخواهم   دید

 نامت  را   نیز   نخواهم   شنید 

سقوط  کردی    ,   عمیق  و   غیرقابل  تصور   . 

بی اعتمادیِ  من  به  تو   ,  برای  آنچه  تو   در  دنیای واقعی   بودی  ,   بسیار   اندک   بود   .

هنوز   در حیرتم   .   مبهوت    و    سرافکنده   .

آنقدر سرافکنده  که  حتی  مدرس عزیزم هم  می فهمد  .

مرا   یادِ  دروغ های  تو  می اندازد  و  یادِ  شعفِ احمقانه ی خودم  برای  شنیدن  ,  همان روزهای قرارت .

 

اما   ,   یادت   باشد    ,  

بار  دیگر  که  خواستی برای  هزاران نفر  ,  دهانت  را   بیش از حد  به  مظلوم نمایی   باز  کنی  ,

مواظب باش  ,  بعد  از  دروغ  هایت  ,  دهانت  بیش  از  حد پاره  نشود   .

 حجت   تمام   .

 

 

 

 


 
 
ماراتن فوری
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٢:٠٢ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٩ دی ۱۳٩٢
 

 

 

 

                                       از  تو     عبور    می کنم 

                                         چنان   که   تندری    از   شب   .

 

                                         می درخشم 

                                         و      فرو   می ریزم  . 

                                           

                                                                          ( احمد شاملو )

 

   

 

 

 

برای گرفتن جواب آزمایش ,  تشریف بردم  آزمایشگاه مرکزی .

مهربان ترین  ,  مثل همیشه    کارش رو    بیخیال  شد  و   مسئولیتِ حمل و نقل من رو    به  عهده  گرفت   .  خدا  عاقبت به خیرش کنه  .  از ته دل می گم  .

( این مهربان ترین  ,  تنها  آدم خاصیه  که  می تونم  هنوز   از ته دل براش   دعایِ خیر    کنم  ,   از  بس  خوب بود   ,    از  بس با  همه  فرق داشت ...   _در این  یک مورد خاص  ,  اشکال از  سطحِ توقعاتِ منه   ,   اون   تقریبا  بی نقصه  ,  یا اینکه   از  حداقلِ نقایص   برخورداره  ,   یعنی  انصافا    خوبیهاش    خیلی خیلی  بیشتر  و   مهم تر   از    بدی هاشه  _   این بار   من  خیلی  بیشعورم   ,    یعنی   دلم  ,  ...   یک مقدار بیشعور شده  )

 

وقتی  می گن 

 "جواب آزمایشتون حاضره  ولی  اول  باید  دکترمون  شما  رو ببینه"   ,    استرس عجیبی  بهت وارد می شه  !

احساس می کنی  نزدیک مرگی  !!!

میری  تو  اتاقِ  دکترشون  .

می شینی  روبروش   .

اون از تو   کامپیوترش   جوابِ آزمایشت رو    بالا  پایین   می کنه  .

هی  ازت  سوال  می کنه  ...

 

"چند ساعت ناشتا بودی ؟

چند ساعت قبل از آزمایش از خواب بیدار شده بودی ؟

 قرص فلان مصرف می کنی ؟

 چند سالته ؟

روز چندم سیکل ماهانه ات آزمایش دادی ؟

تو اقوامتون سابقه ی فلان بیماری هست  ؟

سابقه ی کم کاری بهمان داری ؟ "

 

هی سوال می کنه ...

هی سوال می کنه ...

 

 ازش می پرسی  میشه بگید مشکل چیه ؟

می گه 

"  چیز خاصی نیست  .  یکی  از  آزمایش هات  رو  می نویسم  که  تکرار کنی  .  فقط حتما  سه چهار ساعت  قبلش  از خواب  کاملا   بیدار شو   بعد بیا  برای  آزمایش  . همه چیز خوبه  .  اون مورد  هم  خیلی مهم نیست  .  " !!!

 

هاج و واج  نگاهش  می کنم .

مهم نیست  ؟؟؟

پس برای چی  اینهمه  سوال کردی ؟؟؟

من  در بین سوالا ها   ,    وصیت نامه ام  رو   هم   نوشتم   ... !!!

 

 

 خلاصه ...

 

بعد از جون به لب شدن  و  گرفتن جواب آزمایش های عزیزم   ,  به مطب دکتر پوست  رهسپار شدم .

دکتر  جان  با دیدن برگه  فرمودند  :  این چه وضعشه ؟ "

 گفتم  :  "مشکل چیه ؟"

 گفت  :  "چی کار می کنی با خودت ؟"

 گفتم  :  "هیچی دکتر جان ... کمی اعتیاد به شکلات و نمک دارم با اجازه ."

فرمودند :  "یادم نمیاد چنین اجازه ای داده باشم  .   رسیدی  خونه  ,  نمکدون  رو   از پنجره پرت می کنی بیرون . "

گفتم :   "اونوقت چطوری زندگی کنم ؟  من حتی  غذا  رو  اول  نمی چشم  ,  نمک می پاشم  بعد  می چشم . "

گفت :  "چه با افتخار هم تعریف می کنه ... آفرین ... می خوای برات جایزه هم بخرم ..."

 

 

عجیبه ها  !

حالا خوبه  بعد  از  این   لاغریِ ناخواسته  ,   رفتم آزمایش دادم !!!

البته دکترجان  فرمود   ربطی به  چاقی و لاغری نداره  ...  بیشتر ارثیه  و  مربوط به تغذیه ی  غلط .

آخر هم   نفهمیدم    چی  به چی   شد  !!

فقط  دکتر جان  تاکید کرد  که  یک دکتر غددِ خوب  باید جواب آزمایش ها رو بررسی کنه  و   جای نگرانی نیست   ,   ولی نمکدون   بی نمکدون ...

منم که شنبه  مسافر  آبادان بودم  و  فرصت نبود برم  دکتر ... البته شاید همینجا هم بشه رفت!!!  نمی دونم ...

 

خلاصه  که  فعلا  افسار زندگی   از دستم  در  رفته   و   دارم   دنبال  یک راه چاره  می گردم  که  به جای  پرت کردن نمکدون   از پنجره  ,   از اون   استفاده کنم   !!!

می گن پیاده روی   و   ورزش   بسیار مفیده .

 البته به دکی جان  هم  عرض  کردم   من  خیلی  پیاده روی  می کنم   ,   ولی فرمودن باید هر روز   باشه   و  در ساعت معین !!!

 آخه مگه می شه ؟؟؟    ساعت معین  !!!     مگه   امکان پذیره  در شغل من ؟؟؟؟؟

دلش  خوشه  !!!

حالا سعی می کنم با  مقوله ی   هر روز    کنار بیام !

 

بگذریم ...

 همه ی  این  چرندیات   رو   نوشتم   که  عرض کنم  ,   احساس کردم   نیاز مبرمی به  ماراتن  دارم  . 

هم  به دلیلِ در خطر بودنِ سلامتی   و   هم   به این دلیل  که   همه ی  کارهای عقب افتاده ام  

کم کم  دارن  می رن  روی  مخم  بدجوووووورررر  .

 

ماراتن   از  این  هفته ...

(  دلتنگی  فشار آورده  ,   اعصاب  ندارم  ,  مسائل دیگه ای هم  هست  که  نمی تونم بگم   ,  یعنی  که   کلا  قاطی  ام  ,   در نتیجه  هر روز   که  حوصله داشتم  شروع می کنم   . )

 

 مسائل مربوط  به سلامتی

الف : پیاده روی هر روز   یک  ساعت  .

ب : ورزش کششی  یک روز در میان  نیم ساعت  .

( آدم باش لطفا )

پ :  ماسک خیار رنده شده  یک شب در میان .

ت : دم کردن  چای سبز   به  جایِ  چای جانِ همیشگی  و  نوشیدن آن  روزی   سه وعده !!!

ج : ماساژ کله جان  و  موها .

د : حوله ی آب گرم  و  یخ  و  دراز کشیدن  و  بقیه ی دستورات   جهت محافظت از پوست   بعد از گریم هر شب . 

 (دقت کن دخترم  هررررررشب ) 

ه : میل نمودن میوه   به جای  شام  

جهت حفظ شادابی پوست  و  مو  و حال و احوال بدن و فرار  از  بالا رفتن ِ کلسترول الاغ  .

ک : میل نمودن  صبحانه  کامل  .

 ( تنبل جان )

و : مالیدن پماد به پاهای عزیز گزیده شده  توسط پشه های احمقِ جنوب .

ش : خوردن قرص های ویتامین دی و  کلسیم  و  این حرفها   ,  جهت جلوگیری از پوکی استخوان

( پوکی مغز گویا مشکلی برای سلامتی ایجاد نمی کنه )

ی : میل نمودن ماهی  یک روز در میان  ,

جهتِ  بهبودِ  هرچه  زودترِ  زخمهایِ ناشی از  گزیدگیِ حشراتِ الاغ  و  خاراندنِ بی حدِ منِ بی چاره !

 

مسائل کاری

الف  :  تمام  کردن  خلاصه نویسیِ قسمت های  پایانی  کیمیا جان   ,  راکوردها  ,  سکانس ها  و  فیش برداری  قسمت های باقی مانده .

ب : پیگیری  فیلم کوتاه ها  جهت تهیه ی تیزر  و  تحویل به شبکه 

( خاک بر سرم که هر روز  به یک بهانه ای  فرصت  نمی شه  )

ج : پیگیری جریان مالیات 

د: کلیپ های نفس  .  مونتاژ نهایی  نفس  .  هماهنگی با پریناز  و  پیگیری  از  امیر   و حنیف و  ...

هماهنگی جهت پخش  سی دی در سالروز  مرگ عسل عزیز

ه : وبلاگ جان عزیز دل هر هفته

ز : مرتب کردن  اطلاعات  لپ تاپ   (شبیه  کمد آقای ووپی  شده !!!)

س :  تمرینات موسیقی  به محض  رسیدن فلوت  با  مسافر بعدی  !

ع : دانلود  سمفونی  های بتهوون   ,  با اجرای درست و حسابی  .

( که وقتی دلت اینقدر هوای سمفونی 7 موومان دوم رو می کنه  نشینی غصه بخوری )

 

مسائل متفرقه :

الف : صبح  .  خودت می دونی  .  خجالت بکش  . 

ب : استفاده از اینترنت مبایل خیلی خیلی محدود  .  هرچه کمتر  بهتر  عزیزم  .

ج : تداوم داشتن  برای   روند عادی سازی  .  فکر نکردن  .  رویا نبافتن  .  در شانِ خودت قدم برداشتن  .  فراموش کردن  .

 همین  رو ادامه بده  .  خودت رو ببین  .  ارزش خودت  رو  درست  ببین  .  قدر  خودت   رو بدون   .  همین   .

د : دیدن  سریال قشنگت برای زبان  . 

 ( اگر فرصت شد , این یکی واقعا خواسته ی زیادیه , می دونم , فقط در مواقع بیکاری عزیزم )

ر : کتاب ها  ...

 ( نیازی  به ماراتن   نداره   ولی   می شه   زمانش   رو بیشتر  کرد  , همه جوره  به نفعته  دخترم   )

 

 

یعنی می شه   ... برای   یک ماه  ؟

 به امید خدایا جانم    

 

 

پی نوشت :

 

1 .  این  شکنجه ی  صبحگاهیِ کارنابلد   ,   خیالِ تسلیم شدن   ندارد  .

اتفاقا    من    هم   .

پس  بچرخ   تا    بچرخیم   .

 

2 .  مخفی کردنِ  حقیقت   ,   نگفتن های بسیار   ,

 تنها  رهاوردشون    ,    بی اعتمادی  محضه   .

و   متاسفانه   چقدر   درست    بود   ...

 

3 . کتاب هایم  را  کم  می آورم  .

شاملویِ  همیشگی  را  با  خودم نیاوردم 

اشتباه کردم

این شبها  , اینجا  ,  آبادانِ زیبا  ,  شاملویم  را  کم  می آورم  .

یک کتاب  فروشی  پیدا کردم  .

فقط  رمان های عاشقانه ی ایرانی   دارد  ... انتظارش   را   داشتم  .

 

اما ...

اینجا   دوستانی  دارم    که   بارشان  از  من سبک  تر  بوده   و   از سنگینی کتاب  نهراسیده اند 

سودابه   ,   شاملوی  کوچکش   را   برای من  می گذارد  و  به  تهران  رهسپار   می شود  .

 

 

به  تو   دست  می سایم   و جهان   را  در می یابم ,

به تو می اندیشم

 و زمان  را  لمس  می کنم

معلق و بی انتها

عریان .

می وزم , می بارم , می تابم .

آسمان ام

ستاره گان  و  زمین   ,

و گندمِ عطرآگینی که دانه می بندد

رقصان

 در جانِ سبزِ خویش   ...    "

 

 

 کمی  آرام  می شوم   .

 

نتیجه ی اخلاقی :   در   سفر   ,   هرگز   از  حملِ  کتابِ  دلبندتان   به دلیل قطر  و  وزن  زیاد  چشم   نپوشید  ,

شبهای  خاصی  هست   که ...  کم  می آوریدش   .

 

 

 

4 . دانستنِ  همه ی  حقایقِ  دوست نداشتنی   ...

 و دلزدگی ...

وقتی حرف می زد ,  یاد روزی  افتادم   که   در ماشین   شماره  من  را  گرفته بودی  و من گوشی را برداشته بودم  و تو  یادت رفته بود  قطع کنی  ,   من  بیست دقیقه  حضور داشتم  بی آنکه تو بدانی   ...

راستی  !  شهردارِ محبوبم   ,   دختر دم بخت    دارد  . 

چرا  من   آنهمه   نسبت   به صداقت چشمهایت   خوش بین   بودم ؟؟؟

 

 

5 .  دلم  تنگه   ... شدید  ...  یعنی  تا  کی  اینجا    دوام  میارم  ؟؟؟

 

6 .  در  دنیای  کوچکِ  شُهرت  ,  در  کشور  خودم  ،   هیچوقت  نفهمیدم    چرا   بعضی از دوستان    همسر داشتنشون  رو    مخفی می کنند ؟ 

 

یعنی  واقعا  اگه  طرفدارانشون   بفهمند   متاهل هستند  ,  دیگه طرفدارشون  نیستند ؟
 
سوال اصلی اینه که     طرفدارِ یک  هنرمند  ،    طرفدار  هنرشه    یا  به  اون  هنرمند     به عنوانِ  یک  کیس عشقی   نگاه می کنه ؟؟ِ؟ 
 
 
و  یک  هنرمند    دنبال  طرفدار   ,   برای   خودشه     یا    برای   هنرش !!!
 
 
مرد  و  زن  هم فرقی  نداره  .
 
از  هر دو طرف  نمونه   سراغ  دارم   .  
 
جالبه  که  در  این  یک مورد   ,   خیلی  از بلاد خارجه!   تقلید نمی کنیم .
 
 در بلاد خارجه!   همه    به رابطه های عاشقانه  یا   ازدواجشون   به شدت   افتخار می کنند و   با شادیِ عاطفیشون    پز می دن  ،
حتی  اگه  مدتش خیلی  هم  طولانی  نباشه ...
 
 
البته  تاکید  می کنم   ,  در مورد   بعضی   از دوستان   این  سوال  پیش میاد  .
 
آدمِ  قدرشناس  و  خوب  هم   ,  خدا رو شکر   ,   بین دوستان  زیاده   .  به  چشم خودم دیدم  .
 
 
ولی  راستش   دلم  خیلی  می سوزه   ,  برای  زن ها   و مردهایی  که  سالها  در سایه  ,  یک  نفر  رو   حمایت کردند  تا  به  موفقیت برسه   ولی  اون   آدم ِ موفق !هیچوقت   دلش نخواسته  بانیِ اصلیِ موفقیت هاش  رو    از  سایه  در بیاره  ...
 
 
باشد   که  رستگار   شویم   .
آمییییییییییییییییییییییییییییییییین
 
 
7 .  وقتی   بی دلیل   خون دماغ     می شی
 
یا  تو    سرفه ات   یا    مدفوعت   یا  ادرارت   خون    می بینی
 
یا   قلبت    تیر    می کشه 
 
یا   دستت    خواب  می ره 
 
یا   سردردهای  عجیب  می گیری
 
یا   هر چیز غیرطبیعیِ  دیگه  که  ناگهان   به سلامتیِ تو   هجوم میاره   , 
 
تازه  یادت  می افته  که   آره  
 
تو  هم  یک   روز   قراره    بمیری 
 
 و درست  همون  لحظه    فکر  می کنی    اگه  این   خون   ,
 
  آغازِ  یک مهلتِ  دو ماهه     برای  زیستنت  باشه   ... 
 
دو ماه   رو  چه جوری  زندگی می کنی  ؟
 
شاید     ...    اون   دو  ماه    ...     واقعی   ترین   لحظه های   ما   باشه 
 
مای   واقعی 
 
مای   از   ته دل 
 
 بی هیچ  ملاحظه ای
 
مای  رها 
 
رهای   رها