لبخندهای احمقانه ی یک زن

قصه های من و همسایه ی روبرو 6
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱:۱۱ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٤ بهمن ۱۳٩٢
 

 

 

 

 

 

...

      باری

      دل

      در  این   برهوت      

      دیگرگونه   چشم اندازی     می طلبد  .

         

                                                                       احمد شاملو _ ققنوس  در باران

 

 

 

 

 

برف  می آید .

کوه ها  سپید  شده اند .

پنجره  را  بخار  گرفته  .

با  انگشتم   رویِ بخارِ پنجره  می نویسم   :    

 دختر  همسایه ی  روبرو

 

دلم  می خواهد   اسمش   رویا    باشد  .

مثلا  صدایش بزنم : 

رویا  جان , می شه  حوله ی من رو بیاری  ؟  "

 

روی  پنجره    با  انگشتم   می نویسم   :  

رویا   

                              

اگر   بفهمد  اولین جمله ای که   برای  صداکردنِ نامش  ,  به ذهنم رسیده  ,  آوردنِ حوله ی حمام باشد  ,   اخمهایش  را  درهم  می کند  و می گوید :

" همه تون  مثل  همید  . زن  نمی خواین  , کلفت می خواین که هی اوامرتون  رو  اجرا  کنه  . "

 

شاید هم  بگوید :

" همینه  دیگه  .  از  روزِ اول   همه ی  فکر  و ذکرتون   پایین  تنه تونه   .  حوله ی حمامت رو بیارم ؟ 

خب  از اول  با خودت  می بردی !  حتما  مرض داشتی که نبردی  دیگه  .  می خوای  من با  حوله ی حمام  بیام  اونجا  و   من رو  بِکِشی تو حمام و  ... "

 

سیگارم  را  روشن  می کنم   .   غرغرهایِ    رویا   محو  می شود  .

همان  دخترِ همسایه ی  روبرو   باقی  بماند   بهتر  است  .

 

آن سوی پنجره   سایه هایی  می آیند  و   می روند  .  

دستمال  می آورم   .   بخارِ  شیشه   را  پاک  می کنم  . 

 

به   بالکن  آمده است   ,   با  کلاه  و  دستکش   ,  قهقهه  می زند   .   دوستانش  هم هستند  .

مدرسه ها تعطیل  است  .  در  کوچه  غوغایی  به پاست  .

پسربچه ای  به  سویش  گوله برف   پرتاب   می کند  .

دختر همسایه ی روبرو   پشتِ گلخانه ی پلاستیکی اش  پناه  می گیرد , شاد است  , می خندد .

 

اگر  سیگاری  بود   ,   پنجره  را  باز  می کردم  و  فریاد می زدم  :

" آهای  !   دختر ِ همسایه ی روبرو  !   سیگاری   بگیران   . 

   در   برف   هیچ  چیز   مثلِ دود   نمی چسبد . "

 

رویِ  لبه ی  تراسش   کُره ای  از   برف   درست  شده    . 

آدم   برفی   می سازند  .

پسری   با  هویج   به  بالکن   می آید  .   دخترِ همسایه ی روبرو   ذوق  می کند و می خندد  ,  

انگار   هویج    معجزه ی تازه ایست   که  امروز   کشفش  کرده  .

 

پنجره   را   باز   می کنم   .   کمی  خم   می شوم   .

 کوچه ی  سپیدِ ما    شبیه ِ حیاطِ دبستان    شده   است   . 

سوزِ سرد   به   صورتم   می زند  .  نفس  می کشم   ,  عمیق  و  ممتد   , 

شاید   دی اکسید کربنی   از   بازدمِ  تو    در  ریه ام   فرو  رود  .

 

نگاهش   می کنم   ,   بی   شیشه    ,   حواسش   نیست   .  

صدای   خنده هایش   واضح تر  شده  است  .

  

 

  "  دخترِ همسایه  ی روبرو  !

    در مورد ِ  دود   اشتباه  کردم  . 

    در برف  ,  فقط   صدایِ خنده های توست   که   می چسبد  . "

 

 

گوله برفِ  بزرگی   ,   محکم    به  پسِ  سرم  اصابت  می کند  . 

 بر می گردم .

پسر  بچه ای     خندان   و   دوان    به  من  نگاه  می کند  . 

 

 

 

 

پی  نوشت  :

 

 

1 . عزیزتررررررررررررررررررین  من  به تو افتخاااااااار   می کنم   .   مبارکت   باشه    .

 

 

2 .  تو  گوشیم   باید  یک  چیزهایی   رو   تغییر  بدم   ,   مثل  بعضی  اسمها   .

   یا  پاک  کنم    ,   مثلِ  بعضی  عکس ها  ,  بعضی  بازی ها  ,  

   چرا   دلم   نمیاد  ؟

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد یازدهم   . حرف   " ج"

 2032  .  صفحه 394

 تمثیلات  .  جویدن 

گُه  جویدن  و   دهنِ غاز  گذاشتن

وقت و نیروی خود را  صرف کاری  کردن که هم  کثیف و مهوع است  هم بی نتیجه  و هم زیان بخش .  همچون  کارِ ابلهی  که  فضله جَوَد  و  به  دهانِ غاز   گذارد , در صورتی که اولا  مرغدار  مراقب است مرغ و ماکیانش  فضله خوار نشوند  ,  و ثانیا اگر مرغ بخواهد فضله خورد  نیازمندِ این نیست که آن فضله جویده  و آماده شده باشد . 

                                          [ بازنویسی شده  از  داستان نامه , 479 , ش 4512 ]

 

4 .   " ساعتا  خوابن  "

       آلبوم جدید  رضا  یزدانی

       تهیه کننده  علی اوجی 

 

از اون آلبوما داد بیرونا  ...

از  اونا  که  با هرکدوم  از قطعاتش  می تونی  بری  درست  وسطِ  خاطره های  خودت  ... 

عاشقانه های  فوق العاده ایه 

     

کدوم  قطعه  رو  از بقیه  بیشتر  دوست دارین ؟

( هه هه هه  ,  صفحه ی نظرات   بسته ست  , 

 لابد  مرض  دارم  سوال  می پرسم  وقتی  جایی برای جواب دادن نیست !!!) نیشخند

 

 

وقتی هستی  خوب خوبم

بی تو غصه ,  منهدم  , نیست ,

با تو دغدغه ندارم

دیگه هیچ چیزی مهم نیست

نه مهم نیست

سیل و آتیش،

 سونامی ، زلزله ، بهمن

وسط این همه وحشت،

 بیا  هم قدم شو  با  من

 

عاشقِ صدای  قورباغه ام  اون زیر میرا  ,  بین همه ی سازها   ,   اونجا که  می گه :

 

دیگه  اکسیژن  نمیخوام  تویی  کربن نفس سوز

تو  تنفس  جدیدی  ، من  "دوزیست "  میشم  از امروز

 

و  البته  که   عجب   شعررررری  !   بی نظیره   !   عمیق   لذت   بردم   .

 

یه هواپیما توی برج ،

‌نئونازی با تپانچه

نرو  تو  جنگ جهانی 

اصلا این حرفا  به  ما چه

کشف آب   تو کره ی ماه

چند تا  اختراعِ بیخود

یا یه کهکشان تازه 

که تو آسمون  رصد  شد

که  هیچ کدوم برام مهم نیست   

وقتی  اتفاق  تو   هست

وقتی  میشه  با تو   خوش بود  

 وقتی میشه  دل به  تو   بست

 

شاعر  احسان  گودرزی 

 

 

5 . قبل  از  جشنواره  مثل  بچه ی آدم  داشتم  ماراتنِ بسیار  خوبی  رو پیگیری  می کردم   ,  ولی  این  رفت و برگشتِ  دو سه باره ی  تهران _ آبادان  ,  گند زد  به  همه چیز   .  

حالا  اینکه   چرا   از وقتی  دوباره   به  ثبات  رسیدم   ,  ماراتن  رو   شروع  نمی کنم   ,   نمی دونم  !!!

خدا کنه  شروع کنم  و ادامه بدم   ,  پیگیر   و مداوم   . 

از   امروز   ... از   فردا  ...  از  شنبه   ...

 

 

6 .   "چاقوی  شکاری "

       مجموعه داستان  کوتاه

       نویسنده : هاروکی  کوراکامی

       مترجم : مهدی غبرایی

        نیکونشر

      

بلعیدنِ قصه های موراکامی   هرشب  قبل از خواب  ,  حتی  وسطِ   نام من سرخ   هم  می چسبه   .

 

گفتم : "  با  این حال  ,  باید قبول  کنی  که  تخصص تو  در  رابطه داشتن  با  زن های  دوستانت  چندان هم عادی نیست . "

_ " پس , چیزی که به من می گویی , آقای موراکامی , این است که احساس گناه _احساسی که خودم از آن بی خبرم _ شاید شکل تهوع را به خودش گرفته  ,  یا  وادارم کرده چیزهایی را بشنوم که وجود خارجی نداشته ؟ "

 

 

7 .  بهانه ی  کوچکِ  خوشبختی این هفته

این  هفته  هیچ  بهانه ی کوچک خوشبختی ای  نبود  که   مثل  هفته ی قبل  اونجوری  من رو  سر ذوق  بیاره  و  باعث  تعجبم  بشه  .

ولی  چند تا بهانه  داشتم  که  به  من   احساس ِ  خیلی  خوبی   دادن .

 

الف :   از  هواپیما  ,  از  ظرف غذاش  ,  برام  دنت شکلاتی   آورد  ,   خیلی بهم  چسبید  .

 

ب :   کافه کتاب  شازده کوچولو  رو  کشف کردم  .  تو خیابون امیری آبادان . با صفا  و  پر  از کتاب  .  صاحبش و  مشتری هاش  هم خیلی باحال بودند  ,  از جنسِ خودِ کافه  .  اینجور جاها  وقتی   اونا هم  من رو  دوستم دارن     بهم   بیشتر   می چسبه  . 

 

ج  :   در حالِ دردِ دلِ  شدید   با  مرکز  مهرِ و عاطفه بودم  و به قولِ خودش  " گوله گوله " اشک می ریختم  که  گفت  :   تو بسیار  آسیب پذیر شدی   ولی   یه پوسته ی سخت  کشیدی   دورت  که  بتونی  از  خودت  محافظت کنی  و  همین  باعث  میشه  به  نظر  بیاد  تو خیلی سخت  و  مقاومی  و  دسترسی  به عواطفت  غیر ممکنه  !!! 

 

کف   کردم  .  من ؟؟؟   دسترسی  به عواطفِ من غیر ممکنه ؟؟؟ عواطفِ من که همین جاست  .  دقیقا  همین جا  !!!

حالا این رو  گفتم که برم  سر  بهانه ی  کوچک خوشبختی  سوم  .

 بعد مادر جان  فرمودند  :   حالا  که اینقدر   احساسِ  غصه  و  سرخوردگی و مغبون شدن   می کنی  ,  همین  الان  به من بگو   ببینم   چند  نفر  تو زندگیت  هستند  که  فکر  می کنی   واقعا  از ته دلشون  تو رو  دوست  دارن ؟  از من شروع کن  ,  چون خیلی خری  اگه   غیر  از این  فکر کنی  .  برو   بشین  اسمهاشون رو  روی  کاغذ  بنویس  .  اگر   از   ده   نفر   بیشتر   بود    بدون   خیلی  خوشبختی  .

 

نشستم   و   روی   کاغذ  نوشتم   .  

از  ده نفر   بیشتر   بود  .  

البته  مشکلِ غصه   سرجای  خودش  هست   ولی   همین که  دوستانی  دارم  که مطمئنم   دوستم  دارند   و   براشون  خیلی  مهمم  ,  خودش   خیلیه  .

حالا  بذار   بعضی  از آدم ها   _که  زمانی برام  خیلی  مهم بودند_     اصلا شبیه حرفهاشون  و  ادعاهاشون   نباشند   ...   مهم نیست  .

داشتنِ  همین  رفقای خوب  و  با معرفت    نعمت  بزرگیه   .

 

 

 

 

 

 


 
 
فرودگاه
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱:۱۳ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٧ بهمن ۱۳٩٢
 

 

 

 

 

 

نفس خشم آگینِ مرا

                            تند  و  بریده  

                                          در  آغوش  می فشاری

 

و    من   احساس  می کنم    که    رها    می شوم

و    عشق   

          مرگِ  رهایی بخشِ   مرا  

                                    از  تمامیِ  تلخی ها

                                                          می آکند

 

بهشتِ من   جنگلِ   شوکران هاست

و    شهادتِ مرا    پایانی   نیست   .

 

 

                                                                 احمد شاملو_مرثیه های خاک

 

 

 

 

 

 

 

از   ماشین   پیاده   می شوم  .

پول   می دهم   .

می رود .

فضا  باز   است   اما   ساختمان ها   انگار   مرا   خفه   می کنند  .

می شمارم  ...

 

  " یک   ,   دو   ,   سه   ,   چهار   "

 

حجمِ   عظیمی   از  روزها    هجوم  می آورند  .

 

 " پنج    ,    شش    ,    هفت  " 

 

سرد  است   .   نفسم    بند   می آید   .    به   صدایِ  چرخیدنِ  چرخ های   چمدان   رویِ آسفالت   گوش   می  دهم   .

 

   " تمرکز   کن    .   سعی   کن   صدا   یکنواخت   باشد  "

 

تمرکز   می کنم    .  

رها   نمی شوم    .

 

  " ده    ,    یازده     ,   دوازده     ,   سیزده   "

 

در  باز   می شود   .   وارد   می شوم    .  

هوای   گرم    به   صورتم   می خورد   .  کمی  از   لرز   فاصله   می گیرم  .

 

چمدان    را   تحویل   می دهم    .   

به  انتظار   می نشینم  .

 

می دانستم    اینجا     توانِ  مقاومتم    به   صفر   می رسد   .

زره  پوشیده بودم   ,   با  گرز   و   سپر    .   مقاوم   و   سرسخت  .

 

اما ...

 

این   روزها  ,  از وقتی   کشف کردم   که   چقدر  دروغ     لابه لایِ همه ی  لحظه هایِ اعتماد   بود   ,   خاطراتِ  دوست داشتنی    خیلی بیشتر از   بدهایش   غصه دارم   می کند  .  

  

به  قطار  فکر  می کنم   .  هجده  ساعت  !!!   شکنجه ی  مطلق   است  ...

 

صدایمان   می کنند   .  آرام  راه   می روم  . 

فضا  دوباره   سرد   می شود  .

اتوبوسی    برای   حملِ ما   ایستاده   است   .

مغزم   فرار   می کند   .   دستم  را    به میله   می گیرم  و   فکر می کنم  ...  شاید   دیروز   همین جا    همین میله  ...   دستِ  تو  ...

نفسم   را   با شدت   بیرون   می دهم   .  

 

  " یک   ,    دو    ,    سه    ,    چهار    "

 

به  زمین   خیره   می شوم  .

مردم   نگاه   می کنند  .   معذب   می شوم   .   حوصله   ندارم   .

شب   ,  به  خانواده شان   خواهند   گفت  :

  "  این   یارو   هست   ...   بازیگره   ...  پارسال  ماه  رمضون   هی  بچه  می دزدید  ...  همون  دختره  دیگه   ,   قبلا  هم   تو  یه   سریالی   معتاد   بود  ...   آهان ...  آره   ... همون  ... خیلی  مغروره ها  ,   همش  اخم  کرده  بود  ,  سرش  تو مبایلش  بود  که  مثلا  با من  حرف  نزنین  من خیلی سرم  شلوغه  ,  واه  واه   , چقدر  خودش   رو  می گیره   ,   اینا   فکر  کردن  کی ان ؟!؟!؟  "

 

میله   را   سفت   چسبیده  ام  .

 

 " بیست و یک   ,    بیست و دو    ,     بیست و سه    ,    بیست و چهار   "

 

اتوبوس  می ایستد  .  در  باز   می شود  . 

به  پلکانِ  هواپیما   نگاه  می کنم    ,   شاید  ...   دیروز  ...  تو  ...

 

  " بسه    "

 

نفسِ عمیق   می کشم   .  

آرام   از پله ها   بالا   می روم  .  باید   به  کسانی  خبر بدهم  که  آماده ی  پروازم   .  

به  آنها   فکر می کنم   ,  به  کیمیا   فکر می کنم   ,   به   کندی کرش   فکر می کنم  ,  به  ساندویچ ِ خوشمزه ای که تا نیم ساعت دیگر  می دهند  ,  به دیدنِ  برادرِ نوپایم   ,  به  دیدنِ  مرکزِ  مهر  و عاطفه  ,  به  کار  ,   به اتاقم   ,   به گلهای نرگس  که آنجا  سرحال تر   است   و   ارزان تر  ...

 

آخ  ...

گل های  ...

از  فرودگاه   متنفرم   ... 

 

 

 

 

پی   نوشت   :

 

 

1 . این  خبرنگارهایی که  وقتی  مصاحبه  چاپ  می شه   یادشون می مونه  یک نسخه هم برای  فرد مصاحبه شونده    بفرستند ، خیلی  آدمهای باحالی هستند .

احساس می کنم  قدرشناسند  و  برای   فرد مصاحبه شونده   ارزش انسانی  قائلند .  
ادامه ی رابطه براشون مهمه  ,   چون کارشون براشون ارزش داره . 
یعنی به ما مثل  یک موجود یک بار مصرف  نگاه نمی کنند .
یکی از این افراد دختری بود  که برای مجله ی  "دیوان" و  هفته نامه ی   "متن و حاشیه "  با  من گفتگو کرد .
پیگیری اش   برای رسوندن مجله  بعد  از چاپ   به من  ، شبیه  پیگیری اش  برای گرفتن مصاحبه  بود .
این  دختر   الان  از اون  آدمهاست  که   ارزشش   برای من  ,  مثلِ  دوستان خبرنگارم   شده  ،  یعنی  از  من  "نه"   نمی شنوه  ،  خودش  هم  این  رو  نمی دونه   ,   منم  درست   نمی شناسمش   ,   ولی  اگه  خواسته اش    رو  خودم   نتونم   انجام بدم  به  طریق دیگه ای  حتما  کارش  رو   راه می اندازم  ،  چون  خیلی   بامعرفت  بود . 
 
 
الان مدتهاست ترجیح میدم   فقط با کسانی حرف بزنم که می شناسمشون  و  بهشون اعتماد دارم .  مصاحبه  با  کسانی  که  نمی شناسم  ,  به نظرم  به شدت   ریسکه   , چون   گاهی   با  یک تیترِ احمقانه   یا  بدقولی  برای  ویراستاری  متن  ,  جنجال  و  سوتفاهم  ایجاد  می شه  و   پشیمونی   به بار   میاد  ,   منم اصلا  حال و حوصله ی  حل و فصلِ  این  چیزها  رو   ندارم  .   
 
 
خلاصه که   خبرنگارِ  با معرفت  ،   نعمته  . 
 
دَمِ   همه ی  اونایی که پیگیری  و  تعهدشون  ،  قبل  و   بعد از مصاحبه   یکسانه  ،  گرم  .   
 

 

 

2 .  یعنی   می شه  ؟

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد یازدهم   . حرف   " ج"

1167 . صفحه ی  236

 تمثیلات   .  جماعت

شغال  کجا  ,  نماز جماعت کجا  !

خروسی  دَمِ صبح  از بالای  درختی  آواز داد  .  شغال  در  باغ   انگور می خورد ,

آمد گفت : _ آهای مؤذن مگر  صبح  شده؟

گفت: _بله .

گفت:_بیا پایین نماز بخوانیم  من  به تو   اقتدا  کنم  ثواب  دارد .

خروس گفت:_من مؤذنم , پیشنماز آن پشت خوابیده بیدارشکن  وضو بسازد  من  هم  اذانم  تمام  شد  می آیم

شغال پشتِ درخت را نگاه کرد دید سگِ نکره یی خوابیده ,  دُمَش  را  گذاشت  رو کولش و دِ فرار .

خروس داد زد :_ کجا می روی  مؤمن ؟ نماز جماعت  چه  شد ؟

شغال  همان طور  در حال فرار  گفت :_ خدا مسجدت را به سرت خراب  کند! من کجا نماز جماعت کجا؟

 

 

4 . دو  روز    تعطیل   می شوم   .  

بروم  ...    نروم  ...

تهران   ,   فرودگاه   ,   جشنواره 

تصمیم   سختی ست  ...

همین جا    می مانم   .

تا   این   لحظه  !!!  

 

5 .  "  کارا   ساکت   بود  .  گفتم  : (( تا قاتل  بابام  پیدا نشه  و کار اون کتاب  به  آخر  نرسه  هر کی  تو اتاقِ  خودش  می خوابه . ))  کارا   تعجب  کرده  بود  که حق هم داشت  و  هر کی  به  جاش  بود  می گفت  :(( حالا کی گفت با هم بخوابیم ؟)) ,  ولی کارا  هم  مثل من   قصه ی خسرو  و  شیرین  نظامی  رو  چندبار  خونده بود  و  خوب  می دونست  که   هرجا  شیرین  به  خسرو   نه   می گفت   منظورش  بله  بود  و نه  ,  نه  .  برای  همین  فقط  لبخند  زد  و هیچی  نگفت  . "

نام  من  سرخ

نوشته ی    ارهان پاموک

مترجم        عین له غریب

 

کتاب  نزدیک 700 صفحه ست  .  هم  خیلی فرصت نشده  این مدت  درست بخونمش , هم  دلم  نمیاد  زود تموم بشه  ,   چون خیلی  باهاش   حال  می کنم  .

اینقدر   براتون  چند خط  از  کتاب  رو می نویسم   تا  یا   شما  برید  بخرید   و   بخونیدش  ,   یا   من   تمومش   کنم  و برم  سراغِ کتابِ  بعدی  .

 

 

6   مرهم زخم های کهنه ام 
       کنج لبان توست!
       بوسه نمی خواهم
       چیزی بگو ...
                                     "شاملو"

 

 

7 .  بهانه ی  کوچکِ  خوشبختی این هفته   

دفعه ی آخر  ,  یعنی  پنجشنبه ی  هفته ی قبل  که برگشتم   تهران   ,  اومد  دنبالم  و  رفتیم   رستوران ِ همیشگی    .

هفته ی  قبل   کمی  مارکوپولو  بودم  ,  به دلیلِ تداخلِ  مراسم  افتتاحیه ی جشنواره ی فیلم  فجر  و  اکرانِ  فیلمِ  " قصه ها " در سالن میلاد  با  فیلمبرداری  سریالِ  " کیمیا "  ,   مجبور   شدم   دوبار   برم  آبادان  و  برگردم  تهران   .

آخرین  دفعه ای   که   رفته  بودیم   رستورانِ  مورد  علاقه ام   _ یعنی  دقیقا  یکشنبه ی همون  هفته _    به  بچه ها  گفتم  اگه  این  رستوران   پیتزا   هم  به منوی  غذاهاش  اضافه  کنه   دیگه   هیچی   کم  نداره  ,  من فقط  میام  اینجا   , هیچ  جا  دیگه  نمی رم   !

و  پنجشنبه   _یعنی  فقط  پنج  روز   بعد_    که  دوباره   به  رستورانِ مورد علاقه ام  برگشتم  ,   دیددددددددددم   که   یک  منوی جدید   آوردن  سرِ  میز !

گارسن  گفت  :  این  منوی  پیتزامونه   ,   تازه  زدیم  !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

باوررررررررررررررررم   نمی شد  . 

 از  خوشحالی  نزدیک  بود  سکته  کنم   . 

همون موقع از  منو  عکس  گرفتم  و برای بقیه ی  دوستان   فرستادم  ,

اونها  هم کف  کردند ,

می گفتن   اونجا حتما  شنود   داره  ,  رضایت  مشتری  زیادی  براشون  مهمه  نیشخند

 

رستورانِ عزیزم   همه نوع  غذایی داره  ,  از استیک بگیر  تا  چلوکباب   , دسرهای  عالی  ,  میوه  ,  تخمه  ,  چای و قلیون  ,  سالادهای  بی نظیر  , خوشمزه ترین سیب زمینی تنوری های  دنیا , بزرگ ترین و  بهترین  چیپس و پنیر  ,  کیک  بی بی   هم  داره !   چیز کیکش  هم  حرف  نداره   .

فقط  مشکل این بود که من عاشق  پیتزام   و  اونجا  پیتزا  ندااااااااشت

 که   دیگه    دارررررررررررررررررررررررررررررره

ذوق مرگ     شددددددم   به  خدااااااا .

 

ولی   به  نظرِ من 

مهم ترین  مسئله   اینه  که   آدم  اینجور  وقتها   دوباره   ایمان  میاره  ,  

"  مرغهای  آمین     دورِ    سرِ  ما    پرواز   می کنن   "

و   این   فقط   بخشی   از    مهربونیِ  خدایاجانه   .

الان نمی دونم  بهانه ی کوچک خوشبختی  من  خودِ پیتزائه  ,  یا برآورده شدنِ آرزوم توسط مرغ های آمین  ؟!؟!؟

در هر دو  حالت    ,   خدایا جانم    شُکرت   . 

 

 

 


 
 
نام من ...
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٦:٢٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٠ بهمن ۱۳٩٢
 

 

 

 

 

   با   درودی   به  خانه   می آئی   و

                                                 با   بدرودی

                                                                خانه   را   ترک   می  گویی  .

 ای   سازنده  !

                     لحظه ی عمرِ من  

                                      به  جز    فاصله ی میانِ  این   درود   و بدرود    نیست  ...

 

 

                                                                                                احمد شاملو _ آیدا در آینه  

 

 

 

 

 

 

 

می گه  :  می خوام  هر شب   چند  شاخه  گل  بخرم  ,   مریم  و  میخک  و  شب بو  .

می گم  : حالا  فعلا  تا  نرگس  هست  ,  نرگس  بخر   .

می گه  :  اه , اه  ,  اصلا  از   نرگس   خوشم   نمیاد   .  شبیه   این   زنای   خیابونیه  ,  سرِ همه ی چهارراه ها   تو بغلِ همه ی   مردا  هست .

من  ,  حیرت  زده   نگاهش   می کنم   .

می گم  :  می دونی  چیه  ؟  به  نظرم   پیدا  کردنِ  چنین  تعبیرِ زشتی   برای   توصیفِ زیباترین  گلِ  جهان   ,  واقعا   تبحر   می خواد . استادِ  گند زدن   به  همه ی  زیبایی  های  جهانی  .

می خنده   ,

می گه  :  نه   به  همه شون   عزیزم   !

 

روایت اول  . . . 

 

نگاهش   می کنم   . 

آروم   میاد  جلو   .

 

می گه  :  بویِ گلِ مریم  رو  دوست  نداری  ؟

خنده ام  می گیره   . 

بد  نگاه   می کنه  .

می گم  :  چرا   , دوست دارم   ,  خوشبوئه   , ولی نرگس  یک چیز دیگه ست  .

دستش   لای  موهام  فرو  می ره   .

سردم  می شه   .

شیطونی ام  گل کرده  .

با  همین  نیشخندی که روی  لبم  نقش   بسته   زل  می زنم توی  چشماش  .

می گه  :  شر  شدی   !

می خندم   .

می گه  :   خنده ات  رو   دوست  دارم   ,  با چشماتم   می خندی   .

فشار  دستش  لای  موهام   بیشتر   می شه  . 

می گم  :  موهای  من رو  می کشی   راحتی  ؟

می گه   :   نه   !    می خوای   راحت  باشم   ؟

می خندم    ,

می خنده    ,

از   زمین   بلندم   می کنه   ,

می گه  :   الان راحت  ترم  . 

جیغ  می کشم  ,   دست  و پا  می زنم   ,  گازش  می گیرم   ,   فایده  نداره   , 

بر   فراز ِ  خانه   حمل  می شوم   .

صدای   جیغ   و قهقهه   در هم   ادغام   می شود  ...

 

 

روایت  دوم   . . .

 

نگاهش  می کنم

آروم  میاد جلو .

 

از  جام  تکون  نمی خورم  .

می گه :  شجاع  شدی   !   دیگه فرار   نمی کنی  .

می گم  :  خیالم  راحته  .  قبلا امتحانت  رو پس  دادی  .

می خنده  ,

می گه  : خیلی هم مطمئن  نباش  .

می خندم  .

 

می گم :  زنِ خیابونی   دوست  داری  ؟

می گه :   ایران ؟   نه   .   به درد نمی خورن   .

می گم  :  خارجیا  خوبن  ؟

می گه  :   تو  بهتری   ...

دو تا  محکم   می زنم    تو  سرش  .

می گم  :  خیلی  الاغی   .

قاه قاه  می خنده  .

می گه  :   ولی دستت   هم   سنگینه  ها  .  آخه  گل نرگس  ارزش داره   منو  بزنی  ؟

می گم  :  زدمت  چون  گه  زیادی  خوردی  ...

می گه  : عزیزم   اون که   غذای   توئه  .

گلدون  رو   از  روی  میز  برمی دارم  ,  با  خونسردی   آب  و گل هاش   رو  روی  زمین  خالی می کنم   .

می خنده و داد می زنه  :  اِ اِ اِ ... روانی ... چی کار  می کنی  ؟؟؟   نکن  بابا , من  گه  خوردم   ... ریدی  به  خونه  .

 

زل  می زنم  تو چشماش  . 

گلدون   رو   می کوبم   تو   سرش   .

باورش   نمی شه   .

گلدون  هزار  تکه  می شه   .

خون   از سرش  قل قل  می کنه  . 

همه ی   صورتش   قرمز   شده  .

 بهش  می گم  :  خون   ,  بهت  میادا   ...  سرخ پوستِ  واقعی   الان   توئی   .

 

 نمی دونم   چرا  جواب  نمی ده  .

کم آورده  حتما   .

می افته  رو   زمین   .  شیشه ها   توی   تنش   فرو  می رن   .

پام  رو  می ذارم   روی  سینه اش   و   فشار   می دم   .

می دونم  دردش  میاد   ,  ولی  داد  نمی زنه   ,   هیچی   نمی گه   ,   از  بس   مغروره  .

از دهنش   خون   میاد   بیرون   .

انگار  ماتیک قرمز  زده   . 

 

می گم   :   آرایشم  بهت  میاد   .  باید  اِوا  می شدی   . 

 

بازم  حرف  نمی زنه   .  جوابی  نداره   بده   .

آخیش    ...      دلم  خنک   شد    .

 

می گم  :  تا  تو  باشی   به  نرگسِ عزیزِ  من   بی احترامی   نکنی   .

همونجوری    با  پوست قرمز    خوابیده   رو   زمین   .  هیچی  نمی گه   .

 

حوصله ام  سر  می ره  .

مانتوم  رو  می پوشم   و  از  در   می رم   بیرون   . 

 

 

روایت  سوم  . . .

 

نگاهش  می کنم

آروم  میاد جلو  .

 

می گه  :  تو  نرگس  دوست داری ؟

می گم :  من  عاشق  نرگسم  .

 

همینجوری  نگاهم   می کنه   .

 

می گم  :  چیه  ؟

می گه  :  هیچی  .   شام  بخوریم  ؟

می گم   :  بخوریم   .

سرش   رو  می اندازه  پایین  . 

کمی  در سکوت  همونجوری   می مونه   .

 

نمی دونم  چرا   می لرزم   .

می گم  :  برم  دم   شومینه   بشینم  ؟   سردمه   .

سرش  رو  میاره  بالا   .  نگاهم  می کنه   .

می گه  :  برو   .

ولی  چشم  ازم   بر  نمی داره  .

نگاهش   یک حفره ی  بزرگ   ایجاد  می کنه  .

حفره  ترسناکه  .

آدم  رو  می بلعه  .

دارم  کم  کم    غرق   می شم   .  ذوب   می شم   .

چشمات  رو   از  روی  من  بردار   .

شبیه   گرداب   می مونه   .  با  سرعت   من رو   با خودش   می بره   .

وسط های  حفره   می خوام   فریاد بزنم     کمک      ولی   صدام   در نمیاد  .

مایع  شدم   .   با  سرعت   می چرخم   و   فرو  می رم   .

رقیق   می شم    .  

یک   نوع  نیروی  جاذبه    من  رو   به  سمتِ  خودش   می کشه   .

 سرعت ِ چرخش    سریع   و  سریع تر  می شه   .

می ترسم   .   می خوام  داد بزنم  .   دنبالِ صدام    می گردم   . 

هیچی   نیست   .  فقط   یک حنجره ی   خالیه   .

حفره   با   قدرت  می لرزه   .

صدای ِ  به  هم خوردن دندونام   رو  می شنوم   ولی  نمی فهمم   از  کجاست  .

لرزش   حفره   به   اوج   می رسه  .

چشمام   دیگه  جایی  رو   نمی بینه   . 

همه  ی  توانم   رو  جمع   می کنم    ,   جیغ   می زنم   ...  

 

 

می گه  :  کوکا   می خوری    یا   فانتا   ؟

می گم  :  آب   می خورم   .

 

 

 

 

پی نوشت :

 

 

1 .  جنبه ی کتاب  خوندن  ندارم   . 

متن بالا   تحت  تاثیر  نوعِ  نگاه   عجیب  و غریب  پاموک   در  نام  من  سرخ   در  مغزم  جرقه   زد  ...

 عاشق   فصلی  هستم   که   دومین  قتل    انجام می شه   و ما  از زبون  مقتول   لحظه لحظه ی  مرگش رو  حس   می کنیم   .

البته  هنوز هم   به  نظرم    موراکامی   کامل ترینِ این دیوانه هاست   .

 


 

 

2 . تا حالا تو زندگیتون  دختر  به این  خوش قولی دیده بودین ؟؟؟

پریروز    پستِ  مربوط   به پنجشنبه ی قبل  رو آپ دیت کردم  

ولی اینقدر دختر خوبی هستم که این پنجشنبه  _با وجود اینکه  فقط دو روز  از پست قبلی گذشته_  , دوباره  به روز  بشم .

واقعا   جا  داره   برای خودم  جایزه  بخرم  .

 همه ی این  فعال  بودن   هم  به دلیلِ  متن  اصلیه  که  به  ناگه  در مغز من جرقه  زد  و  نگذاشت  بخوابم  .

 به طوری که  از ذوقم   ,   همون شب  در فیس بوک به   اشتراک  گذاشتم  .

 

نمی دونم  چرا   اخیرا    اینقدر   از  تشریحِ  عجیب  غریبِ  قتل   خوشم  اومده !!!

 خطرناک  شدم  ...نیشخندشیطان

قبلا  هم   از  تشریحِ  استفراغ   ,  در  کتابِ  " سفر به  انتهای  شبِ " سلین   خیلی  کیف کرده بودم   و   تحت  تاثیرش   مطلبی  در  وبلاگ  نوشتم  ...  فکر کنم   در آرشیو  دو سال  پیش  موجود  باشه   .

کلا  دوزِ تاثیر پذیریِ نوشتاری ام    شدیددددددد   بالاست ...

به  جاش   دوزِ تاثیر پذیری   از حرف ِ مردم   درباره ی این   و  اون   , تقریبا   به   صفر   رسیده  ...

خدا   رو  شکر   .

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد یازدهم   . حرف   " ج"

2148 . صفحه 422

ترکیبات  جمله ئی و شبه جمله ئی

جیرجیرکتیم !

جیرجیرک  تو هستیم . ابرازِ کوچکیِ   مزاح آمیزی است  . مترادف   سوسکتیم !

 لبخند

 

 

4 .  یکی از واجبات زندگیم  اینه که   اتاقم  رو  تا  حد  مرگ  نامرتب  کنم  ,

  دو  سه روز   فقط  بریزم  و  بپاشم  و  بگذارم    گُه  از  سر و روی همه جا  بالا بره  ...

بعد   ,  در به درِ یک روزِ تعطیل   بمونم  که  بتونم   اتاق تکونی  کنم  و   همه جا رو به زیباترین  شکل  سر و سامون بدم ..

اصلا   اینقدر  علاقه دارم   به  نظافت  و  مرتب کردنِ جاهای  خیلی کثیف  ( به خصوص  آشپزخونه )  که   همیشه  فکر می کنم   شاید  من  در   زندگی قبلی ام نظافت چی   بودم  و   این علاقه   , به دلیل حسِ نوستالژیکیه   که روحِ فعلی ام  نسبت  به  روحِ  قبلی ام   داره   !!!

 

امان  از اون روزی  که   یک  آدمِ شلخته ی نامرتبِ بی سلیقه  هم   برام  مهم   بشه ...

آخ آخ آخ ...

 این  حسِ نوستالژیک  نسبت به زندگیِ قبلی    ,  با حسِ " به من چه " ی   زندگیِ   فعلی  ,   در هم می آمیزه  و   من   دچار  گه گیجه ی   مطلق  می شم  . 

 

وقتی  خونه   یا  اتاق   خودم  رو   بعد  از   چند روز  گند  و کثافت  ,  تمیز  می کنم   ,  انگار از نو  زاده   می شم   ...  روحم جلا پیدا می کنه ...

این نظم و ترتیب دادن  یا  مرتب  و  تمیز کردن , اگه مشارکتی  هم  باشه  دیگه عالیه

...

اصلا همه ی  کارها  ,  مشارکتی  خیلی  بیشتر  کیف می ده  ,  به شرطی که آدمت  رو درست  انتخاب   کنی  .

حتی  هویج پوست کندن و آب هویج گرفتن  هم  مشارکتی   واقعا   جذاب  تره  ,  با عمه جانِ دلبند   مراسمی  در این زمینه داریم  که بسیار   لذت  بخشه  .

خلاصه  که  وقتی   با  عزیزترین  یا  آدمِ مهم   یا دوستانِ مهربان  یا  عمه جان دلبند  و بقیه  مشغولِ  تمیز کاری   می شیم  ,  با  انرژیِ  مضاعفی  کار  می کنیم   و همه  چیز   برامون  مهم تره  .

چون  انگیزه  داریم   . 

می دونیم   چشمهایی  دارن   نگاهمون  می کنن  و  همون  چشم ها   هم  , منتظرِ  نگاهِ  ما هستن  .

هدفِ   مشترک   داشتن   ,   لذت بردن های  مشترک   داشتن   ,   دلِ  آدم ها   رو   به هم نزدیک   می کنه  ,   هرقدر  هم  که  هدف   کوچک   و  پیش پا  افتاده  باشه  .

 

بعد  از   کار کردن  و  خسته  شدن   ,  چیزی   که   خستگیمون  رو   در   می بره   ,   در کنارِ هم   چای   نوشیدنه   .

اصلا  همه ی  اون کثیفی  ها  ,  به  عشقِ   لحظه ی تمیزی  و   دور ِ هم نشستن  و   نوشیدنِ چای     به  وجود  میان   .

اون  چای  ... 

آی می چسسسسبه        

آی می چسسسسسسبه

 

 

5 .  بعضی  از اتفاق ها  خیلی  درست  و  به موقع  در  زندگی  آدم  رخ  می ده  .

 

 

 

6 .  جشنواره ی  امسال   خیلی  خوبه ها  .

فکر  می کنم  به  صف  و  تحمل سرما   می ارزه  .

فیلم های  خوب  رو  از   دست   ندین   .

 

 

7 .  بهانه ی  کوچکِ  خوشبختی این هفته   

     

      دیدنِ  تو

 

 

 

 

 

 


 
 
تهران
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٢:٠٢ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۸ بهمن ۱۳٩٢
 

 

 

 

 

  به جهان خرّم از آنم که جهان خرّم ازوست                 عاشقم بر همه عالم که همه عالم ازوست

 

 

 

 

 

 

 

قطعه ی شماره ی ١٠  آلبوم  " داروگ "    روزبه نعمت الهی    را می گذاری  .
 
با سرعت در اتوبان رانندگی می کنی .
 
لذت وصف ناپذیری  در  رگهایت   جریان می یابد .
 
پایت  را روی  پدال گاز   فشار می دهی .
 
 
از خط قرمزها  عبور می کنی .
 
با سرعت 
 
بی فکر 
 
بی هراس ...
 
 
فلش های سفید  از  تو   استقبال می کنند .
 
 
 هرچه باداباد ...
 
آدرنالین  ترشح  می شود .
 
اما  , ...
 
 
انگار   این  شهر   ،   این  هوا  ،  این  راه  ،  هزار سال دیگر  هم  ،  مرا  ابری  می کند ...
 
نمی دانم  چرا  با  سفر  ،  دچار فراموشی دائم   نمی شوم ...
 
 همه چیز   از ده سال پیش    تا  امروز      هجوم می آورد  ...
 
 
 
   مثل  یه  آینه  سوت  و  کور 
    شکستی  و  رها  شدم  ...
 
 
 
بغض  می کنم 
 
دلم  نمی خواهد  صورتم  خراب  شود 
 
بعد از مدتها کیمیا بودن   ،   امروز  از صبح   جور دیگری    زیستم ...
 
 حتی  رنگ ناخن هایم     نه تنها با کیمیا      که با همیشه ی مهراوه    هم    تفاوت دارد  
 
 
بغضم را فرو می دهم 
 
دلم گریه می خواهد  ,
 
با  صدای  بلند  ,
 
در  حین  رانندگی  ,
 
در  این مسیر بی انتها    ...    اتوبان زشت   .
 
 
سی دی  را  در  ضبط  ماشین  با  فشار دکمه ای  عوض می کنم  (اتفاق هیجان انگیزی که  انجامش دادی) 
 
اتودهای شوپن  با   اجرای   ماوریتسیو پولینی    پخش می شود   .
 
موسیقی کلاسیک   ،  مثل قرص آرام بخش  است  .
 
برای من  دو کاربرد  دارد  ،  هم  عاشقانه های  از  دست رفته  را   به رخ قلبم   نمی کشد  ,
 
هم  شوق نواختن را   هر لحظه   بیشتر  می کند .
 
 
 
 همه چیز  بهتر   شد  .
 
از  رانندگی  لذت می برم   .
 
به   اتود  شماره ی ۴ شوپن     فکر می کنم    که  چه  زیباست   و چه  سخت است  .
 
می مانم   بین  اتود شماره ی ٢٣  و  اتود شماره ی  ۴ ،  کدام  را   برای نواختن  انتخاب  کنم ؟ 
 
جهت  احیای  دوباره ی  انگشتانم
 
اگر   بشود ...
 
 
به خانه ی  بهترین   می رسم  ، که  مهربانانه  ,  به  افتخار حضور کوتاه  من  در زادگاهم  ,  محفلی  برپا کرده  .
 
دلتنگی ام   کمی    رفع می شود  .
 
از دیدن انسان هایی که  خوبند  و  بسیار  دوستشان دارم   ,  انرژی می گیرم  .
 
 
 
هوا  سنگین  است  .
 
بی باران   نمی شود   نفس کشید .
 
 
 از  صبح  فهمیده ام  ،  امشب  باید  ببارم 
 
یک دل سیر...
 
 
 
از  خانه ی بهترین  بیرون  می آیم  و   تصمیم می گیرم   به سیم آخر   بزنم
 
کار سختی  نیست ...
 
لجبازی فروردینی  و   غرور دخترانه   و   غصه ی  همه ی  روزهای  پر  از  دروغ  را   ,
 
در  هم ادغام  می کنم   و   با   نیرویی فرازمینی     به سیم آخر    می زنم  .
  
همه چیز  مثل همیشه  است   ,
 
فقط  ،  رگهایم  ،  متورم تر  می شوند ...
 
عبور   می کنم   .
 
 
 
 
آلبوم  " خاطرات مبهم " رضا یزدانی 
 
ادامه بده  ,   حرفهای  بی مخاطب  ,   گرامافون
 
 
 
آلبوم   " عشق الهی  "   علیرضا عصار
 
دیوانگی
 
 
 
 
در راه  
 
تا منزل
  
شبِ مرا     می سازند  .
 
دیر وقت  است   . 
 
 
شعرهای  دلنشین را می بلعم  .
 
 
با  ناخن های قرمز  و  موهای آراسته    فریاد  می زنم   .
 
با   صدای خواننده ی محبوبم   هم نوا می شوم   .
 
چه  زیبا می خواند   ،   از ته دلش ...
 
 
 
     هنوزم  خیس  می شه  چشمام 
    
     وقتی   یاد    تو    می افتم 
 
 
 
خاطراتِ همه ی سالها     هجوم می آورند
 
تا  این  روزها    ...  
 
تا  این  شب ها    ...
 
اشک   امانم    نمی دهد   .   
 

 

 

 

 

 

پی نوشت :

 

 

1 .  " قصه ها "

اگر  مثلِ من    بر   سینمای  خانم بنی اعتماد    عاشقید   و همه ی  فیلم هاشون   رو   دیدید   ,  

دیدنِ    "قصه ها "   رو   در جشنواره ی فیلم فجر امسال     از  دست  ندید   .

نه  به  دلیلِ حضورِ  من  ,   به خاطر ِ خاطراتِ  خودتون  .

 

 

2 .  تلاش  می کنم

تا  از   زیرِ  آواری  که  بر   ایمانم   خراب   شد  ,

آرام  آرام 

چشم  باز  کنم  

و  کم  و بیش     نفس   بکشم   ,   هرچند   به   سختی   ,    هرچند   با  بغض  .

 

هنوز  هم  تکه سنگ هایِ جا مانده  از   زلزله   ,   گاهی   روحم   را  می خراشد  .

هنوز  هم   پرتاب  هایی   هست  ...

 

هیچ چیز    بدتر   از    فروریختن باورها    و     رها شدنِ دروغ ها      نیست  .

 

یعنی  می شود     روزی     دوباره     به   انسان        اعتماد   کرد  ؟

 

 

3 .  مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد هفتم   . حرف   " پ"

1455 . صفحه 318

باورهای توده  ,  آئین ها 

چشم  و گوش  ...  را  پر کردن 

الف : مطالبی را  , درست و نادرست  , به کسی تلقین کردن : " رفته استاندار را دیده چشم و گوشش را پر کرده ."

ب : تازه بالغان  را به مسائل جنسی آشنا کردن : " کُلفَتِ  دایی ام  خوش داشت  چشم و گوش پسر بچه های تازه شاش کف کرده ی محله را پر کنه . براش هم فال بود هم تماشا . "

 

 

4 . بعضی وقتها  باید  چند تا دکمه رو فشار بدی  تا خلاص بشی ...

دکمه ی تلویزیون  .  دکمه ی خروج از اینستاگرام  .  دکمه ی خروج از فیس بوک  .

 دکمه ی خروج  از بازی  " کندی کرش "   یا    "فروت مانیا"   یا   " فارم ویل "   یا  حکم   یا  پوکر  یا   هر  کوفت دیگه ای  که فقط  وقتت  رو  تلف می کنه  ,  اعصابت  رو خورد می کنه  و  تو  رو  یادِ  چیزهایی  می اندازه  که  فراموششون  کردی   یا داری   سعی   می کنی   فراموششون   کنی ...

وقتی  همه ی این دکمه ها رو فشار دادی ,

باید  پرده ها رو کنار  بزنی    ,    گل  نرگس  بخری   ,    چای   سبز  دم  کنی   ,    کتابت  رو برداری   ,   بنشینی   روی   صندلی   و   بری  تو  کتابت   .   

تبدیل   بشی   به    "کارا"   ,   به  "شکوره "   ,  به   " شوهر عمه  "   ,   به   "قاتل" ...  

 تبدیل  بشی   به  هر کسی که دلت می خواد  .

به  دنیای  خودت  بخندی  و   از   دیگران بودن   لذت   ببری .

 

در  این فضای   مجازی   ,  

تنها  چیزی   که  احساس می کنم   وقتم  رو  تلف   نمی کنه   ,   نوشتنه   ,   در  وبلاگ عزیزم    یا   زیرِ عکسهام  در  اینستاگرام  .

گاهی  حتی   به  ذوقِ  یک  نوشته  ,    عکس  لود  می کنم   .

البته  تمرین  قاب بندی   و  نگاهِ دقیق و با سلیقه به اطراف  هم  از مزایای  لذت بخشِ  اینستاگرامه  .

ولی  ,    نوشتن   ,   برای من    مثل  نفس  کشیدن  می مونه  .  ازش   عمیق   لذت  می برم   .  

به  همین  دلیل  آدم هایی   رو   که   خوب   می نویسند  ,  بلدند  " صحیح "  بنویسند   ,  ادبیات می فهمند  ,   دقت دارند  و  در  جملاتشون  غلط های احمقانه   دیده  نمی شه   ,  تحسین می کنم   . 

دیدن  اینجور   آدم ها    روحم   رو  شاد می کنه   و   به  یادم   میاره   که  هنوز   در دنیا   انسان هایی هستند   که  بی ادعا  و  بسیار  باسوادند  ...

یک  جمله ی بی نظیر   یادم میاد  که نمی دونم   از کیه  , 

می گه   :

همیشه از این بترس     آنچه  در درون هستی    از  آنچه در بیرون  به نظر می رسی   بدتر   باشه  .

 

 در   این  روزگار       خیلی  ها   با  افتخار !!! اینگونه اند    و    ابایی هم    ندارند . 

نامش   را  سیاستِ  حرفه ای  می گذارند !!! 

 

کتاب   که   می خونی    از   شرِ  همه ی  انسان های چرند و فکرهای مزخرف  خلاص  می شی ...

 اگه کتابش  , کتاااااااااب  باشه ...

مثل نوشته های سلین  ,  موراکامی ,   احمد محمود  , دولت آبادی   و   این روزها   ارهان پاموک 

" نام من سرخ "  رو  به شدت دوست دارم  .

 

 

5 .  حذف شدیم  که   شدیم   .

 دلمون خواست  .

 خیلی  هم  همه  چیز   عالیه .

 از  آدم هایی هم  که  تا  می بینن  یک  فردِ قدرتمند  ,  در موضع  ضعفه  ,   شمشیر  می گیرن  دستشون   و  بهش  حمله می کنن   و  احساسِ شجاعت می کنن  ,  اصلا  خوشم نمیاد .

این کار   , کارِ  افرادِ به شدت ترسو  و  ضعیفه   .

خیلی مَردین   همون موقع   که اسطوره بود  و  در اوجِ قدرت  بود   و   اشتباه می کرد  ,  انتقاد می کردین  .

هنر نیست  که   تا  یک تیم نتیجه نمی گیره   چماق  دستتون  می گیرین  و  می زنین  تو سرش  .

وظیفه ی ما  طرفدارا   اینه   که به یادِ تیممون  بیاریم   همیشه   پشتش  هستیم   ,

تا  شاید  فارغ  از پول و قدرت  و  حاشیه   ,  به دلگرمی  هواداراش   دوباره  بتونه   سرِ پا بشه  .

 

 

ببری       ببازی        دوستت داررررررررررررررررررررررریم    .

 

 

6 .  این پست  در  روزهای  مختلف   نوشته شده   ,   متن اصلی   در   روز موعود     یعنی پنجشنبه  .

واقعا فرصت نمی شد  زودتر   به  روز کنم   ,  نیاز  به  ویراستاری  داشت   .

کماکان   بدقولی های  من رو ببخشید  .

و البته   اعتیاد   شدید من   به    " کندی کرش "   هم   متاسفانه   مزید بر علت شده  .

حالم که خوش نیست   ,   بازی ها    نقش  مهمی  در   زندگی ام    ایفا  می کنند   .

این بار   همه جوره   معتاد  شدم   ,  کندی کرش  ,  کندی کرش کندی کرش 

وقتی   وسطِ بازی هستم   ,   تماس های   تلفنی رو   خیلی   شیک   ریجکت   می کنم !!!  حتی   بابا جان رو !!!

 جون هام   که تموم می شن  ساعت  گوشی   رو   می کشم  جلو  و  ادامه  می دم ...

 این نهایت فاجعه ست  ...   واقعا    فاجعه ست  .

تو   روحِ   اونی   که   این   کلک    رو   یادم   داد  ...

(دقت  کردین  که چقدر   ظریف و مظلوم نمایانه  ,  کِرمش  رو  تو  دلِ  همه تون   ایجاد کردم ؟!؟!؟ نیشخند )

 

 

 7 .  بهانه های  کوچک  خوشبختی  

 

خیلی از شما  در   فیس بوک  یا   اینستاگرام   برای من   می نویسید  که   چه خوبه  می تونم  حتی با  خریدن  گل نرگس   روحم  رو شاد کنم  .

می گید  این نوع   نگاه به  زندگی   بهتون  انرژی خوب   می ده ...

 می گید    من   چه   سرخوشم   ...   چه دلخوشم   ...

 حقیقت  اینه که   ,   استعدادِ  افسرده شدن   ,  در من   ,   از  هر استعدادِ دیگه ای  بیشتره  .

همه ی  کودکی  و   نوجوانی   و    جوانی من    ,   به   تلاشِ ناموفق     برای    گریه نکردن   گذشت  .  

نمی دونم چرا     اون موقع ها   پدر و مادرها  فکر می کردن   با  تربیتِ  بچه ی اولشون   قراره تو المپیک  مدال  بیارن  !!!

سخت گیری ها شون   بی نظیر   بود !!!

یادمه    یک روز   که  انتظارِ  تشویق   داشتم   و   طبق معمول   به جاش   با نورافکن بر روی نقایصم   مواجه شدم   ,   همه ی شهامتم  رو  جمع  کردم و  به آقای پشت و پناه  گفتم  :

"   یعنی می شه یک روز برسه  ,   من  بتونم کاری انجام بدم که  شما  بی هیچ حرف دیگه ای   فقط بگین   آفرین  عالی بود ؟ "

گفت : 

 "من وظیفه ام اینه که  به تو نشون بدم  برای رسیدن به بهترین  چیزها   ,    چه راه طولانی ای در پیش داری  . روی هر پله ای  که  می ایستی   ,   من باید  ده پله بالاتر رو  نشون بدم   که  غره  نشی   و    بفهمی  هنوز    کلی  راه   داری    ."

گفتم :

 "  ولی بعضی وقتها   آدم دلش می خواد  کافی باشه  .  دلش می خواد  احساس کنه  به یک  جایی رسیده   که  خوبه   ,   درسته    . "

 

یادمه  وقتی داشتم کتاب  لذات فلسفه   رو می خوندم    اومد  و   گفت   :

  " این که  شوخیه   ,   تو الان باید  زندگی  و تفکر  همه ی فلاسفه ی یونان باستان رو  کامل  بدونی   ...  اینجوری که  آدم فلسفه  نمی فهمه  ... من هم سن  تو   بودم  فن شعر ارسطو  رو  درس می دادم  !!!"

فن شعر   ارسطوووو !!!!!

( به خدا  از   روش  هم  نمی تونستم  بخونم   چه برسه  به   دررررررس   دادن !!!)

و همون  می شد   که  از  همون شب  ,   کتاب مورد نظر    به نظرم  لوس و بیمزه  می اومد و   نیمه نصفه   ولش می کردم ...

 

حالا ... بگذریم ...  گفتم که بدونید   ,  بر خلاف  تصورِ خیلی ها  ,   من  تو    پرِ قو   و قربون صدقه و تعریفِ الکی   بزرگ  نشدم   ...

 

از یک زمانی تصمیم گرفتم  دیگه  مرعوبِ  این کمال طلبیِ  بی حد و حصرِ  خانواده ام نسبت به  بچه ی اولشون   نشم  و  رضایت  رو  هرچند کوتاه و کوچک   تجربه کنم ...

از یک روزی   تصمیم گرفتم   به خودم بگم   مهراوه   تو شایسته ی شاد بودنی  .

کم کم   بهانه های  کوچک شاد بودن   رو    پیدا کردم  .

عاشقِ  آشپزی شدم  (هرچند که بارها  شاید  برای پنهان کردن اشک هایم  به آن پناه بردم )

با  نوشیدن یک لیوان چای   کیف کردم    (شاید   بغضی را  ,  با  قند  و  چای داغ  , شیرین کردم )

خلاصه  که  کم کم   ,    مشغولِ نجاتِ خودم   شدم  .

سعی کردم با چیزهایی خوشحال بشم  که نیازی به  ثروت , قدرت , شهرت ( این مثلث وسوسه کننده ی خانمان سوز  )  نداشته باشه ...

مثلا عوض کردن ماشین به  من  حالِ خوب  نمی ده ,

ولی  کارواش بردنش  بهم  حالِ  خیلی خوبی  می ده  ,

احساس می کنم دارم  به چیزی که دوستش دارم  اهمیت می دم   .

علاوه  بر اون  ,  کارواش رو تبدیل  به یک سنتِ دوستانه    کردم  . 

همیشه  با چند نفر  قرار می گذارم  تا  به بهانه ی ماشین شویی  با  هم معاشرت کنیم .

خیلی وقت ها  هم شده  که  ماشین نداشتم  یا  تمیز بوده  ولی  کارواش  رو  هماهنگ کردم  ,  چون  بالاخره  اطراف همه ی ما  دو  سه تا   آدم  پیدا می شن که  ماشین کثیف داشته باشن  و  به  بهانه ی  اونا  بشه  رفت  کارواش    ...

 

 

یا مثلا خریدن گل نرگس  ...


(آیا اصلا می شه  عاشق کسی شد   که وقتی میاد فرودگاه   دنبالت   برات یک بغل  نرگس  نخریده باشه ؟

 یا هردفعه  که می بیندت   به جای  نرگس   برات  چیزهای  دیگه  بخره  ؟  اصلا ممکنه ؟؟؟)

گل نرگس   روحِ   آدم   رو   شاد می کنه ...

کلا گل طبیعی  ,   عالیه   .  

رز  و مریم   و  همه ی گلهای  زیبا  رو   دوست دارم   ,  ولی نرگس   یک چیز  دیگه ست   . 

شاید هم چون برای من  پر از خاطره شده ...

 

اگه  خودمون  برای  خودمون  بهانه های کوچک  خوشبختی  دست و پا  نکنیم , 

با  حجمِ بهانه هایی که  برای دق کردن  و  ناراضی بودن  و  افسرده شدن   وجود داره  ,   دیگه جایی برای  لبخند  روی  لب هامون   باقی  نمی مونه   .

 

و  زندگی    بی  لبخند    ,   یعنی   مُردگی ...  

 

 خلاصه که از این به بعد    مثل  پی نوشت ِ  شماره ی 3   که برای شاملو جان  و  مَثَل هاِی  جالبِ کتابِ کوچه   کنار گذاشته شده   ,    پی نوشتِ شماره ی 7   رو   به   بهانه های کوچک خوشبختی  اختصاص می دم   ,   به  نگارشِ  چیزهایی که  به نظر  مهم نمیان   ولی  مهم ترین لبخند  رو  به لب هام  هدیه می کنن  .

پیشنهادم  اینه  که    شماها   هم   توی خونه تون   یک برگه   روی  دیوار  بچسبونید  و   بهترین  بهانه ی کوچک خوشبختیِ   هر  روز   یا  هر  هفته تون   رو  روش بنویسید  .

بهانه هایی  که  بدون  نیاز   به  ثروت , قدرت , شهرت  ,    لبخند به  لبمون   میارن ...

 

شاید  یک روزی   تو اینستاگرام یک عکس  گذاشتم که همه بیان زیرش  بهانه های کوچک خوشبختی شون رو  بنویسن  و به همدیگه  شادی شون  رو  تزریق کنن   .

 

با  این  کار  یاد  می گیریم   با  رضایت   و   قدرشناسی   بیشتری   زندگی  کنیم  .

همین    خودش   خیلی   خوبه   . 

 

دوستتون دارم   .  

ممنون   که من رو   می  خونید   .