لبخندهای احمقانه ی یک زن

مردمان گرم شهر گرم 3
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱:۳٩ ‎ب.ظ روز جمعه ٢۳ اسفند ۱۳٩٢
 

 

 

 

 

گرم   یاد آوری  یا  نه    

من   از  یادت    نمی کاهم  ...

 

 

 

 

_ خیابون شاپور ؟ "

می ایستد  .  نگاه می کنم  . 

تاکسی  نیست   .  مردِ  سن  و سال   داری ست   .

سوار   می شوم   .  روی  صندلی  عقب   ,   کنارِ من   ,  یک  کیف  بزرگ  ,  یک  شانه تخم مرغ  و  تعدادی  نان  نشسته اند  !

کیف  را  بر نمی دارد  .

من    جایش  بودم  بر می داشتم  .

 

آرام  و  با  طمأنینه  رانندگی  می کند   ,   اتفاقی  که در آبادان   به ندرت   می افتد !

رانندگی    ,   اینجا   ,  بیشتر   شبیه  رانندگی  با  ماشین مسابقه های   شهربازی ست   .  

سبقت های  عجیب  و  غریب   ,   سرعت بسیار  بالا  و ...

ولی  شکرِ خدا    ,  به نسبتِ  شتابِ  شگفت آورشان  در  راندن  ,  تصادف  در شهرشان  زیاد  نیست  .

عادت  کرده اند    ,    با  یکدیگر   خوب  کنار  می آیند  .

در  همه ی  کارها   همین  گونه اند    ,  

در مهمان  نوازی   ,   در  آراستنِ  موها   ,   در   رانندگی   ,   در آشپزی   ,    ...  همه  جا   با همه ی  وجود  و  شور  و  هیجانشان   حاضر  می شوند  . 

 

 

_  "  خود شاپور    می ری   ؟  من  بالاتر  هم  می رما   . "

 

"  خیلی  ممنون   . شاپور  پیاده   می شم   ,   خیابون پهلوی کار  دارم    . "

 

می پرسد  :

_ "  آبودانی  هستی   یا  شهرستانی  ؟ "

 

کمی  فکر  می کنم   .  

 آبادانی  هستم  یا  شهرستانی؟ 

چد روز قبل کس دیگری از یکی از بچه ها پرسید بود "مال آبادانی یا حومه؟"

بعد هم توضیح داده بود که آبادان قلبِ ایران است و بقیه ی شهرها حومه ی آبادان محسوب می شوند و کلی با هم خندیده بودند.

دلم می خواهد بگویم مال حومه ی آبادانم که خوشش بیاید و بخندد.

می گویم  :

_ "تهرانی ام.  ولی  الان  چهار ماهه  که  آبادانی   شدم. "

 

_ "  آهان.  پس   بچه  تهرونی.  دیدم  لهجه ات  به  آبودانی ها   نمی خوره.  ولی ماشالله خوب آبودان رو  بلدیا. " 

 

_ " چهار ماهه  دارم   اینجا  زندگی می کنم . "

 

می خندد  و  با شیطنت  می گوید :

 

"  لابد گیرِ  یک پسرِ باعرضه ی آبودانی  افتادی  که  مخِ دختر تهرونی  رو  زده  و  مجبورش کرده  بیاد  برزیل  زندگی   کنه    ,  حق  داری  خوب   ,  پسر آبودانیه   و  تیپش   ,   دختر  تهرونیام  که  برا  پسرای  خوش  تیپ  می میرن "

 می خندم   .  

_ "  اون  که  بله   ,   مردم ِ آبادان  خیلی خوش تیپن    ولی  من برای  کار  اومدم  . "

 

_ " کار  می کنی ؟   آقات   اجازه  می ده  کار کنی  ؟ "

 

نمی فهمم  منظورش   از   " آقام "   پدرم   است  یا   مردی  که   قرار  است  به وسیله ی خوش تیپی اش   مخِ من  را  بزند  و  مرا  مجبور  به  ماندن  در  شهرِ غریب کند !  

 

_" بله  .  اجازه  می دن  "

 

" اوهوم  .  خب   ...  حتما   احتیاج  دارین   ...   حالا  کارت  چی هست ؟ "

 

کمی  فکر  می کنم  ,    شغلم   را انتخاب  می کنم ,   کمی  حقیقت ,  کمی  تخیل.

 

_ " یک پروژه ی تحقیقی  داریم  .  تاثیرِ جنگ   روی ِ  خانواده های  ساکن  خرمشهر  و آبادان  "

 

_ " ها  .   آفرین  .  این کار ِ خوبیه   .  آفرین  .  تحقیق  کن  که  بیان   به  دادِ این  شهر  برسن  .  ولش کردن  به امون  خدا  . " 

 

_  "  شهرتون  که خیلی  خوبه  . "

 

_ "  نه خانوم  .   کجاش  خوبه  ؟   هیچی  نداره  .  امکانات  نداره  .  شما باید قبل از جنگ   می اومدی  آبودان   , بهشتی بود برای خودش،  الان  خرابش  کردن  ,    بهش   نمی رسن   ,   به  ما  مردم   نگاه   نکن   به  رو  خودمون   نمیاریم   ,   چاره ای  نداریم  . "

 

_ "  بله  ,  شنیدم   ,  مادرم  قبلا  زیاد می اومد  آبادان  .   می گفت  اون موقع ها  بهترین  سفر تفریحی  عید  ,  سفر  به  آبادان  بود  . "

 

_  "  بله   خانوم    ,    آبودان   برای  خودش   آبوداااااااان  بود  ,   همین  باشگاهِ  انکسِ می بینی   ...    " 

 

می رسیم  . 

نگه  می دارد  .

پول  نمی گیرد  . 

فقط  از  من   می خواهد   خوب  تحقیق  کنم  !

 

 از  آن  سویِ  خیابان  دو پسرِ نوجوانِ  شاد   با موهای مخصوصِ  آبادان  و  تی شرت های  تنگ  و  فسفری  به  سمتِ من می آیند  . 

_ " خانوم شریفی نیا  خیلی وقته  اینجایین  ,  ویزاتون  هنوز  تموم نشده  ؟ "

قاه قاه  می خندند  و   می روند  .

سرم  را  تکان  می دهم  ,  

می خندم   و  می روم   .

 

امروز   ,   روزِ  لاف   است   .

 

اینجا   ,   آبادان    ,   شهرِ   مهربان

لاف  زدن هاشان   هم    پر  از  عشق     است  

 عشق   به   آبادان  .

 

 

 

 

 پی  نوشت  :

 

 

1 .  فقط  چهار   روز   تا   مأمن    باقی ست  .

 

 

2 .  خدایاجان   به  در و دیوار  می زند 

که نشکنم

که محافظت کند

 

من   در کمالِ  ناتوانی  و   نیاز

آرام   گوشه ای  می نشینم   و  نظاره اش  می کنم

 

حیف   , 

خدایاجان  را  نمی توان    با  جمله ی  " خدا پشت و پناهت "   دلگرم   کرد ...  

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد یازدهم   . حرف   " ج"

619 . صفحه 133

 

 ترکیبات جمله ئی  و شبه جمله ئی . " جد "

 

لابد  حالا  دیگر  دارد   به غریبیِ جدّش  گریه  می کند !

در موردِ کسی آرند  که  برای  غم خوردن   همیشه  بهانه ای در آستین دارد .

 

 

 
4 . یکى از مزخرف ترین حس ها   ,  حس انتظار برای  رسیدن مهمونه  .
 
به خصوص وقتی  براش غذایِ  ویژه درست کردی   و   نگرانی  ته دیگ سیب زمینی اش  نسوزه .
 
من  در این زمینه    کلا   آدم خوش شانسى    نیستم  .
 
یعنی  تعداد دفعاتی که   حرصم  دراومده  و  مهمان عزیز   اینقدر  دیر رسیده که   هم  ته دیگ سوخته   و    هم   اخلاق من سگی   شده  ،   خیلی  بیشتر  از   تعداد  دفعاتیه که   همه چیز   به موقع   اتفاق افتاده  .
 
 
یعنی  حتی   وقتی  عزیزترین  رو   ناهار   دعوت می کنم  ،   یا   خواب مى مونه   یا  یک  مشکلى  پیش میاد که  به موقع   نرسه !!!
 
حتی آبادان   ,   وقتی  یک پلوی زعفرونی  خوشمزه   با    امکانات کم   در   پلوپز می پزم  هم  باز ... 
 
برای  همینه  که  عاشق  رستوران داری   هستم  .
 
 
 
 
تو  خونه  همیشه    من  و  غذاجان     مجبوریم  منتظر  مهمون   بمونیم  
 
که   خیلی حس مزخرفیه
 
 
ولی   تو رستوران    من و مهمون      باید   منتظر  غذاجان       بمونیم  
 
که   عالیه  
 

 

5 . بازم   که  ...

 

 دیگه  کم کم  داره   به  اس اسی ها  حسودیم  می شه  ,

تجربه ی  اینهمه  باخت   در   آسیا    واقعا   گرانبهاست   .

 

بباز   بباز    تو   آسیا   ...  حسرت  پرسپولیسیا  نیشخند

 

 

6 .  خوشحالم که  هفته ی بعد  ,   آخرین پنجشنبه ی سال  ,

آخرین  پست وبلاگم   در سال 1392  خواهد  بود  . 

از  تهرانِ  محبوبم   ,   در مأمن   .

 

و  حتما    خوش  قول   ,  چون  از الان  بی تابشم   .

 بی تابِ  پستِ  آخرین روزِ  سال  ...

 

پنجشنبه ها  , اخیرا   ,  شیطون  شدن  ,   هی  از دستِ من  در  می رن   و  من شرمنده   می شم  .

پنجشنبه ی  آخر  سال   رو   به  چنگ  میارم  .

 

 

7 .  بهانه های  کوچک و  بزرگِ  خوشبختی  این هفته

 

الف :  کشف ِ  کشتی  تفریحی  خرمشهر   .   فضای عالی   .   غذای  عالی   . 

 

ب :  یک روز  فیلمبرداری   وسط  دریا   .  خوردن  میگوی  تازه  ,  صید  شده ی همون لحظه  در  همون  نقطه  از  دریا  ,   طبخ شده  توسط خودمون  رویِ  لنج   .   لحظات  ناب   .   پر  از  آرامش   و   لذت   . 

 

 ج :  بهترین  خواننده ی  جهانِ من  " علیرضا عصار " 

   بالاخره   بعد از  صد سال انتظار   یک  تک آهنگ  منتشر  کرد  . 

ای یار   غلط کردی !!!

( آخه این چه اسمیییییییییییییییییییییییه !!! )

هنوز  نشنیدم   ولی   حتی  دونستنِ  خبرش هم  ذوق زده ام  کرد  .

به امید کنسرت  ...  به  زودی  ...

                                             

                                     ای یار غلط کردی با یار دگر رفتی

                                     از کار خود افتادی در کار دگر رفتی

 

                                                                                  (مولانا )

 

 

د : عاشق شدن   بر   دلفین   ,   با  اون  لبخندِ  حک  شده بر آناتومیِ صورتش   .

 

 


 
 
مردمانِ گرمِ شهرِ گرم 2
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱:۱٧ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٧ اسفند ۱۳٩٢
 

 

 

 

 

 

می مخور با همه کس  تا نخورم خونِ جگر        سر مکش  تا نکشد سر به فلک فریادم

یارِ بیگانه   مشو    تا   نبُری از   خویشم          غمِ اغیار  مخور   تا  نکنی ناشادم

شمعِ هر جمع مشو    ورنه بسوزی ما را         یادِ هر قوم مکن   تا   نروی از یادم

 

                                                                                                              حافظ

 

 

 

 

_ "بفرمایید ، بفرمایید ... کسی نیست ، خانوممه  با مادرش ... منزل خودتونه  راحت باشید ..."
 
صدای زنانه ای تعارف کنان به در نزدیک  می شود  .
 
_ "خوش اومدین ... بفرمایید ... من از ظهر به آقا امیر  گفتم شما رو بیاره اینجا ... تو این سرما چرا  موندین  آخه ..."
 
صورتش نمایان می شود  . دختر زیبای کم سن و سالیست.
  تشکر   می کنم  . کفشهایم را در می آورم  و  وارد خانه می شوم .
 
_ "چه خونه ی قشنگی دارین "
 
_ "چه  فایده خانوم  وقتی  سوت  و  کوره "
 
میخندم  .
 
_ "معلومه دلت بچه می خواد "
 
 
نگاهش محزون می شود .
 
گند زده ام .
 
_ "کی  دلش   بچه نمی خواد؟  "
 
می خواهم بگویم خیلی ها اما مدتیست یاد گرفته ام   گاهی به جای  مخالفت  ،  می توان سکوت کرد .
 
مرا به اتاق می برد .
 
کنارِ   بخاری  می نشینم  .  مادرش  با سینی چای وارد می شود .  خونگرم  و  مهربان است مثل خودش  . .
 
 
 
عطرِ دارچین  ، مشامم  را  پر می کند .
 
دلم   برای  چای نوشیدن  با  عزیزترین  تنگ می شود  ،  چای دارچین   دوست دارد .
 
 
در این دوریِ  طولانی  ،  در این  غربتِ دلنشین  ،  دلم هوایِ  روزهایِ خانه ی ظفر  و دیدارهای  هر روزه  و  گپ زدن های بی پایانمان  را  می کند .
 
 
 
 
شیرینیِ  هوس برانگیزی   برایم می آورند  .  شبیه  زولبیا  بامیه ی  خودمان شیرین است،  ترد  و  نارنجی  ،  شهد دارد ، در خانه  پخته اند .
 
 
چایِ دارچینم را    _که تو دوست داری و من دوست ندارم_  
با شیرینیِ خوشمزه ای که  _من دوست دارم و تو دوست نداری_   
به یاد همه ی  دوست داشتن هایمان  می نوشم .
 
 
 
 
_ " نوکِ دماغتون قرمز  شده  ،  بخاری رو بیارم  جلوتر ؟ "
 
می خندم . صورتم  را به بخاری  نزدیک می کنم . 
 
_ "چند سالته ؟ "  
 
_ " بیست و دو سال "
 
 
_ " خب  پس  ...  چرا   نگرانی  ؟   کلی  وقت  داری   برای   اینکه  خونه  رو    از سوت و کوری   دربیاری   ،  فعلا  از  زندگیت   لذت ببر   ،  بچه  که   بیاد دیگه   وقت نداری    نفس بکشی   "
 
 
_  "  شما   بچه  دارین  ؟  " 
 
_  "  نه  "  
 
 
خجالت می کشم  .  
 
با خودم فکر می کنم    پس   این جمله را  از کجا  آوردم ؟
 
شاید مشاهده ی ریحانه  ، 
شاید شنیده ها  ، 
شاید ...
 
 
مادرش  نگران است  .
 
_ " پنج ساله  اومدن  سرِ خونه زندگیشون "

 
درماندگی  از  صورتش می بارد  .

 
_ "جنوبیا   همون شب اول    بچه  می خوان "
 
راه حلی به ذهنم  نمی رسد  ،  نه  برایِ بچه دار شدنِ او   ،
نه  برایِ   فرار  از   گندی  که  زدم .
 
مثلِ همه ی لحظاتِ  سرگردانی  ،  به خدایاجان   پناه  می برم .
 
 
_ " خدا بزرگه  ،  حتما یک خیری  توش بوده  ،  حالا هم که کلی وقت دارن  ،  نگران نباشید  ،  حتما وقتش نشده  "
 
با چشمانِ غمگینش   لبخند می زند .
 
_ " هوا سرده  ، نه ؟ "
 
به بخاری  می چسبم .
 
 
_ " آره  ،  ما اصلا   انتظار نداشتیم   جنوب   اینقدر   سرد باشه  ،  یخ  زدیم "
 
_ " تو  رو خدا    هروقت سردتون شد    بیاین خونه ی ما  ،   به مادر هم بگید  تشریف بیارن  ،     اینجا  خونه  ی  خودتونه   "
 
این جمله ی آخر  را    هر روز   بارها می شنوم  ،   از تهِ دل ،  با  اصرارِ  زیاد . 
 
" اینجا   خونه ی  خودتونه   "
 
گاهی احساس می کنم   ،  ما   ،   کلید همه ی خانه های این شهر  را  داریم .
 
 
 
 
اینجا   ،   آبادان    ،   شهرِ مهربان
 
مردمِ  مهمان نوازش    بر لبانشان    لبخندی ابدی  چسبانده اند .
 

 

 

 

پی نوشت :

 

 

1 . دلم می خواد   تاریخِ به روز شدنِ وبلاگِ  این هفته رو    دست کاری  کنم   ولی   روم  نمی شه   .

آخه   من  همه ی تلاشم  رو  کردم  که  خوش قول  باشم   ,  این بار   دیگه  واقعا  جهانِ هستی  نخواست  .

چهارشنبه   متنِ  وبلاگ  آماده  بود  ،  ولی  مجبور  شدم   به طورِ کاملا  ناگهانی   _برای  انجام ِ کاری که  مدتها پیش باید  تموم می شد  و  من  چندین ماهه  هیچ تعهدی نسبت بهش ندارم  _    برگردم  تهران   .  اون هم  بدونِ  رضایتِ قلبی   ،  در شرایطِ سختِ کاری  و  با  وجودِ همه ی بدحسابی ها   ,  فقط و فقط به احترامِ  پدرم   و   کسی که  ازش  خواهش کرد  من  رو  راضی  کنه  .

 

بگذریم   .   دیگه  اصلا  دلم  نمی خواد  به اون همه  خلفِ وعده   فکر کنم   ...

 

اومدم هتل  .  فکر کردم  حالا  که  مجبورم  برم   ،  می تونم  لباس های کثیفم رو  ببرم  مأمن   و  با  ماشین لباسشویی  بشورم  .  لباس های  زمستونی  و  بخشی از  وسایلِ غیر ضروری  رو   هم   برمی گردونم  که برای  تعطیلات عید    بارم  خیلی سنگین  نباشه   . 

چهارشنبه   آخرِ شب  ،    بعد از  سه ساعت  علافی   در  فرودگاهِ آبادان   به دلیلِ تاخیرِ هواپیما    _ که تقریبا  مشکلِ همیشگیه _    به  سمتِ  شهرِ قشنگم پرواز کردم  .  مرکزِ مهر و عاطفه  هم   باهام   همسفر  بود  .  توی هواپیما  متنِ اصلی رو    _ که در صفحه ی یادداشتِ  مبایلم  تایپ کرده بودم _   بهش  دادم  بخونه    ،   یعنی    اینقدر  آماده  بود  !

 

حدود  چهار  صبحِ  پنجشنبه   رسیدم   منزل    ,  نمی دونم   به  کدامین گناه   ،  چمدونم   در  قسمت بار   هواپیما   کنارِ  یکی از    یخدون های ِ پر از ماهیِ مسافرهای عزیز   قرار گرفته بود  ،  پشتش  خیس  شده بود  و   بوی گندِ  ماهی  می داد   .   اعصابم  به هم ریخت  شدید  ،   اَه  .

تا  وسایلم  رو  دربیارم   و  چمدون رو بشورم  و   لباس های کثیف  رو  بریزم  توی ماشین لباسشویی  و  ...   ،   ساعت حدود  شش صبح  شده بود .

سه ساعت  خوابیدم   و بعد  رفتم  سرِ کار   تا ساعتِ  سه  نیمه شب !!!

حتی  وایمکس  ایرانسلم  رو  با خودم برده بودم    که  اگر  فرصتی  پیدا شد   ،   برای  اولین بار   به وسیله ی  مبایلم   وبلاگ  رو    به روز   کنم   ,   ولی  وایمکس جان    استثنا   اونجا  آنتن  نداد  !   ( تا حالا  این وایمکس ایرانسل   برای من   همراه ِ  بی نظیری  بوده   ,  همه جا  پا به پام  آنتن  داده  و   من  رو   به  دنیایِ  مجازی   وصل کرده   ,   این بار    حتما  قسمت  نبوده   وگرنه   وایمکس جان   بامعرفت تر  از این حرفهاست  ) نیشخند

 

این بود  شرحِ تقریبیِ  زندگی من   در  روزِ  پنجشنبه ی موعود   !!!

 

جمعه  هم  که   تا بیدار  بشم   و  لباس های  شسته شده  رو  جمع کنم  و  بار و بندیل ببندم   ،  وقتِ  ناهار  رسید   .  

عزیزترین   با   مهربونی  فراوان  اومد  .   تقریبا   دو ماه  بود  که  ندیده   بودمش   ,   دلم  براش   یک ذره  شده  بود  ,   البته  دیشب هم   اومد  فرودگاه دنبالمون   ,   ولی   برای رفعِ دلتنگی  خیلی  کوتاه   بود  .

 لوبیاپلوی  خوشمزه ای  رو   که  برام  پخته بود   در کنار هم   نوش جون کردیم  و  چای  نوشیدیم   و  کمی   از  دلتنگی مون  از بین  رفت   .  

 برگشتم   آبادان  .

این چهارمین  دفعه   بود   که   در این چهار  ماه   به  تهران  سفر می کردم  . 

کوتاه ترین  سفرم  هم  بود  ،

ولی   بیشتر از همه ی دفعات  پیش   ،    برای   "کیمیا"   و  آقای  افشار   و   هم بازی های  دوست داشتنی  و  گروه  بی نظیرمون   بی قرار   بودم  .

آدم  بعضی وقتها    باید   با اتفاق هایِ متاسف کننده    مواجه  بشه    تا  قدرِ   نعمت هایی  رو  که داره    بیشتر   بفهمه   .  

آرامش  و  احترامِ   موجود    در  "کیمیا"   رو   بی نهایت   دوست  دارم   .  

خدایاجانم    شکرت   .

 

حالا   به  نظر ِ  شما   انصافه   که   تاریخ  وبلاگ    اون بالا    به جای  "پنجشنبه "    ،  "شنبه "  نوشته شده باشه  ؟؟؟

ناراحت

 

 

2 .  یک    اس ام اس    اومد    جهتِ  " دل تکونی  "

کلی پیشنهاد داده  بود   . 

با بعضی هاش موافق  بودم   با   بعضی هاش  مخالف  .

ولی یکی از پیشنهاداتش  خیلی  به دردِ من    می خورد .

گفته بود  :

" دلتو  بتکون   از   نفهمیدنِ  اونایی  که  همیشه  فهمیدیشون   "

 

من  اگه  همین   یک کار   رو  بتونم   انجام  بدم   و  بیخیالِ  همه ی  نفهمیدن هایِ پارسال    بشم   ,   حالم  خیلی  بهتر   می شه   .

تلاشم  رو  می کنم  .

 

 

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد یازدهم  . حرف   " ج"

454 . صفحه 92

امثال و حکم  . " جان " 

عقل  که  نیست   جان  در  عذاب  است  .

هنگامی  می آورند  که مشاهده کنند  آسایشِ کسی  به  ساده گی  مقدور  باشد  اما   شعورش  به آن  قد  ندهد . 

 

 

4 .  اسفند  ماه    ،  یادِ آدم های  بدحساب می افتم  ،  آدم های  قدرنشناس  ،  آدم های نالایق   .

آدم هایی  که  حق الله  را   فریاد   می زنند   ولی  حق الناسی  را  که بر گردنشان  هست  ، سهل انگارانه   فراموش  می کنند  .

 بعضی   " نشدن ها "   ،   برخی   " اتفاق هایِ  ناخوشایند "    ،  تاوانِ  وجدانی است  که  خاموشش  کرده ایم  .

 

 

5 .  گاهی  دلمان   چیزی  می خواهد  که  نباید  بخواهد  .

در چنین   " گاه هایی "     ما  ضربه ای   بر  دهانش  می زنیم   و   می گوییم  :

" دل جان   ،  خفه  شو   "

اما  ، 

گویا   مدتهاست   تنبیه بدنی    بی اثر  گشته است ! 

 

 

6 . چارتار

آلبوم   "  باران   تویی "

قطعه   :   عاشقانه   تنهاست

 

                                     با  تو   رسیده ام  به  شبی  ابدی

                                     آه   تو  کوچه   کوچه   مرا  بلدی 

                                    من   به جز آبیِ نگاهت  آسمانی   نمی شناسم

                                    تا  تو   سرگرمِ  روزگاری  از نفس بی  تو   می هراسم

                                    رد  شو  از  قابِ  لحظه هایم  دیده شو عاشقانه تنهاست 

                                   رهسپارم  به سویت اما جاده لبریزِ سوزِ  سرماست 

                                   مرا  باور  کنی   یا  نه   تویی  پایانِ ویرانی 

                                   چه  غمگینانه  آزادی  از آن عهدی  که  می دانی 

                                   با  تو   رسیده ام  به شبی  ابدی 

                                   آه  تو  تار و پودِ  مرا   بلدی 

                                   آه  نمی رود  ز یادم  تمام ِ خاطراتی که عاشقانه  سر  شد

     

ترانه سرا  :  احسان حائری

 

می تونم   روزی  هزار بار  این  قطعه ی بی نظیر  رو  گوش  بدم   و  باهاش  بخونم  .

 و البته  که   عجب  شعررررری  ...  دلمان را  ... !


 

 

7 .  بهانه های  کوچک و  بزرگِ  خوشبختی  این هفته

 

الف  :  دریافتِ بسته ی پُستی   به خودیِ خود   اتفاق هیجان انگیزیه   ،  چون اصلا انتظارش رو نداری  .  حتی  اگه   بسته   حاوی  یک شاخه گل  یا  یک دونه  آدامس   باشه !
 
یادمه   یک بار که  با  عزیزترین به سفر خارجه   تشریف برده بودیم  و  حسابی  پکر  و غربت زده  شده بودیم  ،  توسطِ  یک فکسِ  ارسال شده  به  هتل  ،  از طرفِ دوستانی بهتر از آبِ روان  بهتر از برگِ  درخت   به شدت   غافلگیر شدیم   و   در روزهای دلگیرِ دوری     از محبتِ خلاقانه شون    اشکِ شوق  به چشممون اومد   .
 
 
یا  مثلا   پارسال  راس  ساعت  دوازده شبِ تولدم  ،  آژانس  برام  سه تا شاخه گل با یک نامه  آورد  که خیلی چسبید  .
 
یا  روزِ  آخرِ  ...
 
ولش کن  ,   نمی خوام   به  خاطره ها   فکر  کنم   .
 
 
حالا فکر کنین   چقدر    آدم هیجان زده تر    می شه    وقتی  می بینه    دو تا  لنزِ کوچولوی ِ  بامزه   برای دوربین مبایل    توی اون بسته    جا  خوش کردن . 
 
 
دوتا  لنزِ  کوچکی که  مدتها بود   روی مبایلِ دیگران  دیده می شدند   و   برایِ من    دلبری   می کردن .
 
خلاصه که  دوستانِ بهتر از آب روان   بهتر از برگِ  درختِ ما  ،   اینجور  آدمهایی هستن   ،   یک عالم   فکر می کنن  که   چه جوری می تونن   دوستاشون  رو غافلگیر  و  شاد  و  هیجان زده   کنن . 
 
این خیلی ارزشمنده   .
 
خدا کمک کنه  بتونم   اینهمه    لطف  و  محبت  و  خوب بودن رو    جبران کنم . 
 
( خیلی فکر کردم  که این اتفاق   از بهانه های کوچکِ خوشبختی  محسوب می شه   یا  نه  ,    کلی   با خودم   کلنجار  رفتم  و  آخر  به این نتیجه  رسیدم  که  بهانه ی  بزرگی   برای  احساسِ خوشبختیه   ,  چون  هم حاویِ    غافلگیری بود  و    هم  رسیدن    به   یک آرزو   ,   در نتیجه    تیترِ  پی نوشت  رو   تغییر  دادم   ،  به نظرم   اینجوری  جامع تره )
 

 

ب  : عمه  جانِ دلبندِ بامعرفت    خودش  رو  رسوند  سر صحنه  و   تونستم  لحظاتی ببینمش  و  رفعِ دلتنگی  کنم  .

جذاب ترین   بخش ماجرا   هم   این بود  که  در قامتِ عروس  ,  با گریم  و  لباسی  بسیار زیبا  ,  باهاش  عکس  گرفتم  .

حالا  می خوام  روزِ اولِ  عید   عکس هایی  رو  که  در قامتِ عروس با عمه جان  گرفتم   به  مامان بزرگم   ( _که  هر هفته یکیو  پیشنهاد می ده  که  من  باهاش  ازدواج کنم_ )   نشون بدم   و  گله کنم  که  چرا   عروسیِ  من  نیومده  !!!  

هه هه هه هه هه

نوه ی خل و چل  داشتن  هم  دردسر  داره  نیشخند

 

ج : یک اتفاقِ  اشتباه  که  متاسفانه   به من  حسِ خوبی  می ده .

 

د :  چند شبه  تو هتلمون یک رستورانِ جدید باز  شده   که پیتزاااااااااااااااااااا داره  .

 

ه :  دیدار  با عزیزترین  و نوش جان کردن لوبیاپلوی خواهر پز  .

( البته  دو بندِ آخر  مربوط به  جمعه ست   ,  اگه پنجشنبه وبلاگ به روز می شد  باید این بند رو در هفته ی بعد می نوشتم   ,  حالا  که خِفّتِ   "شنبه "   رو  مجبورم   اون بالا   تحمل  کنم   پس   بهانه های  جمعه  رو  هم می نویسم  که  کمی دلم  خنک  بشه  )

 

و :  بازگشت  به  آبادان   ,   دیدار   با  همراهانِ عزیزِ دل  .

 

 

 

دوستتون  دارم   .  ببخشید   دیر  شد   .  ممنون  که  من رو   می خونید  .

 

 

 


 
 
مردمانِ گرمِ شهرِ گرم 1
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٤:٤٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۸ اسفند ۱۳٩٢
 

 

 

 

 

نگاه   از   صدایِ تو    ایمن   می شود 

 چه  مؤمنانه   نامِ مرا   آواز   می کنی !

       

                                                               احمد شاملو _ ابراهیم در آتش

 

 

 

 

 

 
از  آینه  دائم  نگاهم  می کرد .
 
سرم  را    به  شیشه   تکیه دادم. 
 
چهارراهِ امیری   مثل همه ی پنجشنبه شب ها   پر از  دخترها و  پسرهای نوجوان و جوان با موهای آراسته و آلاگارسون  شده  ،   بود . 
 
از دیدنِ  این جوان ها  که  با  وجود همه ی مشکلات  و محدودیت های شهرشون،  اینقدر  شاداب  و پُر انرژی هستند  غرق لذت می شوم.
  
 
می دانم  ،  به تهران که برگردم،  پنجشنبه  جمعه ها,   دلم برای پرسه زدن  در خیابانِ  امیری   و  نوش جان کردنِ  بستنی دارک چاکلت  و  اسنیکرزِ  حاجی بابا  ،  تنگ  خواهد شد .  .  .
 
دلم  برای  همه چیز آبادان تنگ خواهد شد
و برای مردم دوست داشتنی اش از همه بیشتر.
 
 
 
 دوباره  نگاه  کرد  . 
 
کم کم  داشتم  نگران  می شدم  که  نکند  تصادف کنیم  .
 
نگاهش کردم .
 
با  لهجه ی قشنگ  آبادانی اش  پرسید : 
 
"  ببخشید ، شما خیلی شبیه این بازیگره هستین ؟  درست  می گم؟  "
 
لبخند زدم .
 
خیالش راحت شد .
 
گفت : 
 
" خودشین ؟  همون که بچه می دزدیدین ؟ ها ها  ، خودشین  .  آخه  می دونین  ،  خانوم ِمن   ,  همون موقع   حامله بود ،  ماه آخرش بود ، خیلی می ترسید ، پابه پای شما گریه می کرد ،  مام  بعد هشت سال  بالاخره   بچه دار شدیم ، همون  سال دوم   همه می گفتن  طلاقش بده  یا  برو   روش  زن  بگیر  ,   اینجا  رسمه ، بچه دار نشی برات یه زن  دیگه  می گیرن ،  وضعت که  خوب باشه  دیگه  هیچی  ,  تا سه چهار تا هم  برات می گیرن .
ولی ما خب  دوستش داشتم  ،  زن نگرفتم  ،  گفتم نمی خوام  ،  گفتم  اینقدر صبر می کنم  تا  بالاخره خدا  خودش  بهمون بده .  "
 
گفتم :
 
" حالا چی شد ؟ بچه تون به دنیا اومد ؟  "
 
_ " ها  ,   خدا رو شکر به دنیا اومد ، الان یه سال و نیمشه .  "
 
_ " خدا  رو  شکر . پسره ؟ "
 
_ " دختره .  "
 
_" اسمش چیه ؟ "
 
_ " نورا "
 
_ " خدا حفظش کنه ،خانومتون خوشحاله دیگه ؟ "
 
_  " خانومم  آره   ,  خیلی  ,   بنده ی خدا  انسولینیه  ,  معلوم نیست  تا کی دووم  بیاره  . "
 
_ "  مگه  چند سالشه  ؟ " 
 
_ " بیست و پنج  سال  ,  امروز  تولدمه  ,  خودش  برام  کیک  پخته   ولی  نمی تونه  بخوره  دیگه  . "
 
 
هزارتا  سوال  دارم .  به هتل می رسیم  . پیاده می شود  .  بسته های خرید  را تا ورودی  هتل  برایم می آورد .
 
 
 
_ " به خدا نمی گیرم  ،  شما مهمانید  . "
 
_ "  باشه  ,  این  کادوی تولده  ،  کرایه  مهمون شمام  . "
 
_  "  نه  به  خدا   ،  این خیلی زیاده  ،   نمی گیرم  ،  شما تو شهرِ ما مهمانید  . "
 
_  " کادوئه  ،  کادو رو  که  پس  نمی دن  ,  تولدتون مبارک  باشه  ,  انشالله سایه ی شما و خانومتون هم حالا حالاها   بالای  سرِ نورا  بمونه  . "
 
_  "  نه  نمی گیرم  ،  هر وقت  هم  جایی خواستین  برین  به خودم بگین  ببرمتون "
 
_  "  خب  اگه شما پول نگیری که من  دیگه روم نمی شه  بهتون  زحمت بدم  ,  کادو تولده دیگه   "
 
_  "  نه  ،  شما مهمانین  ,  شما  غریبین  ،  جایی رو بلد نیستین  "
 
_ " غریب چیه آقا  ،  سه ماهه  اینجام  ،  همه جا رو  مثل کف دستم بلدم  ،  تو رو خدا  بگیرین ...   "
 
. . .
 
 
مثل همه ی  مردمِ  مهربانِ  آبادان   ,  اصرار مرا   نمی پذیرد  , 
 
آخر   مجبور  می شوم   پول  را  بگذارم   روی  صندلیِ ماشین  و   فرار  کنم   .
 
 
 
اینجا,   آبادان,   شهر ِ  مهربان 
 
معرفتشان  از همه چیز   ارزشمندتر   است.

 

 

 

 

 

پی نوشت :

 

 

1 . بعضی وقتها از سرِ ناراحتی  یا  لج  یا  بی تجربگی   ، شعاری می دم که هیچ تصوری ازش ندارم  ،  تازه وقتی در معرضش قرار می گیرم  می فهمم   چقدر عجیب و پیچیده بوده  و  من  چه نگاه ساده ای  بهش داشتم  !

 
گاهی اوقات  اتفاق هایی  می افته  تا  تو  بفهمی  نباید خیلی هم  به خودت  مطمئن باشی  
 
تو  هم  آدمی  و  ممکنه   وسوسه بشی
 
به خصوص  در زمان هایی که  آسیب پذیرتر  و  رقیق تر  شدی  .
 
 
بعضی قانون ها  هستند که  به شکستنشون  نباید  حتی   فکر کرد ...
 
از شکستنشون  نباید  حتی  نوشت ... 
 
نباید  حتی ... 
 
 
و  حالا  ، در این  موقعیتِ عجیب و غریب  ،
 
از خودم در شگفت می شم  که چرا  حتی یک لحظه  ،  یک لحظه   ،  در جواب ، تردید کردم   !
 
 
یک چیزهایی  رو  نباید   کش داد
باید  به سرعت   رها کرد
 
 
قانون هایی  هست  که شیطنت بردار  نیست 
اسیرشون  می شی 
گریبانت  رو  می گیرن 
 
 
 
و   من که همه ی اینها رو می دونم ...
 
مرا چه شده ؟!؟!؟!؟

 

 

2 . به قولِ دوستی : 

 لذتی که در باختِ  استقلال  هست   در  قهرمانیِ پرسپولیس  نیست  !

امیر جعفری هم   برعکسِ همین جمله رو   در برنامه ی نود ( همون شب که دربی رو خونه ی مهراب قاسمخانی دیدند )  برای  تیمِ خودش  گفت  .

 در ضمن   به نظر من  حمایت کردن  یا نکردن  از استقلال  در بازی های خارجی  ,  هیچ ربطی به میهن پرستی  و  این حرفها  نداره  .


باخت استقلال  موجب  شادیِ ماست  ،    در برابر  هر تیمی  هم که باشه  فرقی نداره  ,  حتی اگر تیم مقابل  از کهکشانِ دشمنِ کهکشانِ راه شیری  اومده باشه   !!! نیشخند   دیگه  الشباب  که جای خودش  رو داره   .

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد یازدهم   . حرف   " ج"

 1005 . صفحه ی 208

 

ترکیبات  جمله ئی  و شبه جمله ئی  .  جُل  .

نو باشه ، بذار جُل باشه !

(نو باشد ، بگذار جُل باشد )  به کیفیت  اهمیت  ندادن .

 

 

4 . اتفاقی   خواهد   افتاد  ،  نه  از  سرِ لج   ،  نه  از   رویِ  بدجنسی   .

اتفاق   است   ،  گاهی   خدایاجان   پیش  می آورد   ,   شاید  تغییری  ... 

 

من  فقط   می توانم   مانع   شوم   ،   می توانم   مانع   نشوم   .

 این بار  هم  مانع   نمی شوم   .

 

 

5 .   مهم بودنِ منطقی   ,  رها نکردنِ منطقی  ,   بحث منطقی  , 

پذیرشِ دو طرفه ی منطقی   ,  عذرخواهیِ دو طرفه ی منطقی  , 

آشتیِ دلچسب   . . .

 چه خوب  ،  بعد از  مدتها   فهمیدم     منطق  و  اهمیت   هنوز   در جهان  وجود دارند  .

 

 

6 . خیلی  ذوق  دارم   ...   اگه   بشه  ...  اردیبهشت  ... دلم  خیلی تنگ شده ...  

وااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااای

 

 

7 .  بهانه ی  کوچکِ  خوشبختی این هفته

 

 کنسرت رضا یزدانی   در  اهواز   .

دیدنِ دوستان خوبم   بعد از  مدتها  به بهانه ی  کنسرت  .

شنیدن ِ  اجرای  زنده ی  قطعه ی " عشق پست مدرن "  که  به سفارشِ من  اجرا  شد  .

شام ِ دلپذیر  .

 

 (  با چنگ  و دندون  دارم  تلاش  می کنم  خوش  قول  باشم  .  خدا وکیلی  نمی دونم  چی شد که  شد  .  صبح کله ی سحر  آفیشم   ... تعهد  داره  بیداد  می کنه  چشمک )

 

 

 

 


 
 
قصه های من و همسایه ی روبرو 7 , قسمت آخر
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱:۱۱ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱ اسفند ۱۳٩٢
 

 

 

 

 

نیش خندها    لبانِ تازه تری   می جویند

و  چندان که   از جست و جویِ بی حاصل   باز می مانند

به  لبانِ ما   باز می آیند .

 

                                                                                احمد شاملو

 

 

 

 

چمدان   را   از   صندوق  عقب   در  می آورم  .

به بالا   نگاه  می کنم  .

چقدر دلم تنگ شده بود .

محبوبه  ساک دستی اش را  بر می دارد و می پرسد :

_" نمیای تو  دوش بگیری  خستگی در کنی ؟ شب هم می تونی ماشین رو ببری تعمیرگاه ! "

می گویم :

 _" نه  , برم حموم دیگه حال ندارم دوباره بیام بیرون , برم قالش رو بکنم برگردم  ." 

لبخند  می زند  و   می رود .

آقا رحمت را صدا می زنم  .   چمدان   را   می برد .

شلوارم  خاکی   شده  .  به  حیاط  می روم  .  شیر آب را باز می کنم  .  با دستهای خیسم خاک را  می تکانم .

بهتر  شد .

دوباره  به  بالا  نگاه  می کنم  ,

می ایستم  , 

شاید اشتباه دیده ام   !

 

بهار  است   .   شاخه های گلدانِ بزرگِ  رُزِ رونده اش  باید  از  بالکن  آویزان  شده باشند  !

شاید  طبقه   را  گم  کرده ام  .

یک   ,    دو   ,    سه   

نه  ,  درست  است  .

 

گلدان های پشت پنجره اش  را  هم برداشته  .

شاید دوباره  می خواهد تغییر دکور  بدهد  .

 

شاید ...

 

بیشتر  دقت   می کنم  .

 

انگار ...

 

نفسم   بند  می آید   .   فکری   مثلِ برق   از   سرم  می گذرد  . 

می دوم   بالا   .

 در  را   باز   می کنم  .  از حمام  صدای آب   می آید .

 

_ " محبوبه  ,   منم   ,  نترسی   "

_ " چی شد  ؟  نرفتی  ؟ "

_ " چرا  ,   الان  می رم   ,   کفشم  اذیت  می کنه  .  الان عوض می کنم  , می رم  . "

 

پرده  را  کنار   می زنم   .

پنجره   را  باز  می کنم  .

 

 نگاه   می کنم   .

...

نگاه   می کنم

...

نگاه  می کنم

...

 

پلک  نمی زنم  .

 خیره   ,    بهت  زده     ,    مات  

 

 

بالکنش   خالیست   .

 پنجره ها   دیگر    پرده  ندارند   .

گلدان  ندارند  . 

  

 

بو  می کشم  

 شاید   ته مانده ی   بویِ  هوس انگیزِ قورمه سبزی اش   ,   هنوز   در کوچه  مانده باشد .

شاید   عطرش  ...

 

" چرا هیچوقت  عطر تنت  به  خانه ی  من   نرسید  ؟ " 

 

نمی دانم   جای  خالی  لیوان چایش است   یا  سردیِ نسیمِ بهاری   که   چشمانم  را  نمناک   می کند  .

 

 این  ساختمانِ مرمریِ خوش قواره   ,   با  نورهای ِ مخفی   و   سنگ های  گران قیمت   ,  بی رنگِ گل های تو   ,   شبیه همه ی خانه های  نوسازِ دیگر   می شود  .

خانه هایی   که   درشان  ,   هیچ   دلِ منتظری   ,  نفس   نمی کشد  .

 

انگار   زمان   ایستاده است  .

 انگار  هوا  نیست   .

 

کمی  می ایستم   . 

کمی   نگاه  می کنم   .  

به  جایِ خالی  تو   و  همه ی گل هایت  نگاه  می کنم   .

نگاه   می کنم  .

 

به روزِ اسباب  کشی ات  می اندیشم   ,

 

به لحظه ای  فکر  می کنم   که  بدرود  گفتی   و  خانه ات  را   با  همه ی  اشکها  و لبخندهایی  که  به آن  آمیخته  بود   ,   ترک  کردی   .

پنجره ی من چه ؟  نیم نگاهی  نصیبش شد ؟

دوستانت  هم برای   کمک   آمده بودند  ؟ 

پسرِ همیشگی   چه   ؟   او  هم   بود  ؟ 

برایِ  آخرین بار    در بالکن    دستهایش   را   دورِ بازوهایت  حلقه  کرد  ؟

 خاطره هاتان   را   در  جای جایِ خانه ات    با هم   مرور   کردید   ؟

 

 پسرِ  همیشگی ...

شاید  هم نبوده    ,   مدتهاست   که   نیست   .

لبخند  بر لبم  می آید  !

تعجب   می کنم   .

من   که    قهقهه های ِ   عاشقانه ی تو را    میانِ دستهای او   با  جهانی   عوض   نمی کردم  ,    چرا   از نبودنش    لبخند  می زنم   ؟

 

دلم   سیگار   می خواهد   .

فکر  می کنم    اگر   روزِ  اسباب کشی ات   بودم    چه   می کردم  ...

شاید   باز    پشتِ پنجره  می ماندم   ,  مغموم  و افسرده    ,  مثلِ  همیشه    ,   فقط   نظاره گر   .

شاید   هم   نه   ...

 شاید  این بار    همه ی  شهامتم   را   جمع   می کردم   ,  پیراهن سفیدم  را   با  شلوار جینِ سورمه ای   می پوشیدم  ,  به بهانه ی   خرید  از خانه بیرون می زدم .

 

نفس عمیقی  می کشیدم  ,   به سمت  تو  می آمدم   .

 _"سلام   همسایه   "

برمی گشتی   ,    با  تعجب   مرا  نگاه می کردی   .

_ " سلام  .  ما با هم همسایه هستیم   ؟   ببخشید   ,  یعنی  ما با هم همسایه   بودیم   ؟  هیچوقت  ندیده  بودمتون  !  "

تُنِ  صدایت  را  می بلعیدم  .

_ " شما ندیده بودین   ,   ولی  من   شما رو   زیاد  می دیدم . "

تو   می خندیدی   .

 _" جدی ؟   یعنی  چطوری  می شه  ؟ "

من   ,   چشمهایم   را   از   صورتت   بر نمی داشتم   .

_ " من    همیشه   پشت  پنجره ی  روبروی  بالکن  شما  هستم   . " 

تو   مرا   نگاه   می کردی   ...

بعد ...

بعد ...

 شاید    تو    می خندیدی   و   می گفتی  :

 _" جدی  ؟  چه  بامزه  ... حالا   چیا   دیدین   از  پشتِ  پنجره  تون   ؟  ولی  قبول  نیستا   ...  منم   باید   می دیدم  !  "

 

شاید  خنده   رویِ  لبهایت   می ماسید   ,  اخم   می کردی   و  می گفتی  :

_ " صحیح   !  پس  خوب  شد   دارم  نقل  مکان  می کنم   ,  وگرنه   مجبور   می شدم  ازتون   به  پلیس  شکایت  کنم   .   بیچاره   مستاجرِ   بعدی   .  روز خوش آقا  "

 

شاید   هم   بهت   زده   مرا   نگاه   می کردی   و  می گفتی  :

 _"  عجب !   ...  ,   همسایه ی پنجره ی روبرو    !   ... "

 

کمی  در سکوت   به  من خیره  می شدی   و بعد ...

_ " سالهای نوجوونی   یک کتاب   خوندم   که اسمش   پنجره   بود   ,    قصه ی  عشقِ   یه دختر   بود   به  مردی  که   هم  همسایه ی  پنجره ی  روبروش  بود   و     هم  معلمش  ...  "

 

عمیق تر   نگاهم   می کردی  .  شبیه یک  کشف تازه  .  شبیه اون روزِ برفی  ...

 _ "  تا حالا  کسی  بهتون  گفته  پیراهن  سفید  خیلی  بهتون میاد  ؟ "

من  دست  و پایم   را   گم   می کردم   .  

تو   به  چشم های  من   خیره   می شدی    و  ...

 

چیزی   آزارم   می دهد   . 

گوش   می کنم   .   انگار   دیگر   صدای ِ آب  نمی آید  .  

 

_  "  وا  ...   ناصر ؟   ...   چرا   جواب   نمی دی   ؟  چته  ؟   نرفتی  تعمیرگاه  ؟ "

 

بر نمی گردم  .

 خشک   شده ام  .

 

 می گویم  :

_ " دلم  برای  خونه مون   تنگ شده بو د  ,   خسته ام   ,    سیگارمو  میاری ؟   "

می خندد  و   در حالِ   دور    شدن    می گوید   :

 _ "  آره  ,   منم    دلم  تنگ  شده بود  ,  خیلی  خوش گذشتا  ولی   هیچ جا  خونه ی خودِ آدم   نمی شه   ,   حتی  اتاقِ مخصوصِ ماه عسل  . "

 

 

 

                                                                                 پایان  

                                                                                  بهمن ماه 1392

 

 

 

 

 

 

پی نوشت :

  

 

1 .  دلِ منم  به  شدت   براش  تنگ  می شه   ,   ولی  باید  می رفت  ...

این  هفته   ,   هفته ی تموم  شدن ها   بود  .

"نام  من   سرخ"  هم   تموم   شد  . 

عجب  کتابی   بود  .

واقعا  یک جاهایی  حیرت  می کردم   از شیطنت های عجیب و غریبِ نویسنده  .

دلم  نمی خواست  تموم  بشه   ,   مثل  حالی  که  موقعِ تموم شدنِ "کلیدر" , "کافکا  در کرانه" ,  "خشم و هیاهو"  , "سمفونی مردگان" , "ابله"  , "یگانه"  یا  هر دو رمانِ "زویا پیرزاد" و ...  داشتم   ,   هرقدر  به  پایان  نزدیک تر می شدم , با سرعت کمتری  می خوندم   که   دیرتر   از  اون دنیای بی نظیر   خارج   بشم   .

خدا  رو  شکر   چنین  کتاب هایی   وجود دارند   و   من    می تونم  همه ی  دلسردی هام  از دنیای  خودم  رو  ,  در دنیای  جذابِ این کتاب ها    فراموش کنم  .  می تونم   در  اون فضا   غوطه  بخورم  و  لذت  ببرم   و  همذات پنداری کنم   .

"نام  من   سرخ "  رو  بسیار   دوست  داشتم  ,  حالم  رو  بهتر  کرد  .

 

 یک سوال

به نظر شما   وقتی  آقای  دولت آبادی  نگارش  کلیدر  رو  تموم  کردند  ,  چه  حالی  داشتند  _ وقتی حالِ منِ خواننده  اینه _ ؟!؟!؟!؟!؟؟

یعنی  برام   جالبه  که بدونم  یک  نویسنده   ,  وقتی یک  رمان  چند جلدی رو  به پایان می رسونه  حالش  چطوره  ؟

 شبیه  از دست دادنِ  عزیزانه   یا   شبیه   به  ثمر  رسیدنِ عزیزان  ؟؟؟

احساسِ  یک آدمِ  غیر  حرفه ای  ,   در اولین تمرین جدی اش     ,  بعد   از  یک قصه ی کوچولوی  هفت  قسمتی   ,  دلتنگیِ شدید   بود  و   البته   شعف   و   هیجان  و ذوق زدگی   .

حالا   آدم های حرفه ای  و  اینکاره   واقعا  حسشون چیه  ؟

 

 

2 .  پشه های بی شعور  مجددا  بنده  را  به شدت  ...

و  من   واقعا   دیگه  تحمل  ندارم  . 

خسته  شدم  .

هرچند که می دونم  به  شدت  دلم  برای  آبادان  و  روزها  و شب های  خوبش  و مردم بسیار   مهربون  و  باحالش  تنگ   می شه   ولی  بسه دیگه  ...

 یعنی  دیگه   دلم  می خواد  کلا  برگردم  سر خونه  و  زندگی  و  شهرِ خودم  .

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد یازدهم   . حرف   " ج"

2069  .  صفحه 410

 ترکیبات جمله ئی و شبه جمله ئی  .  " جهنم  "

جهنم  هم  به  آن داغی ها  که  می گویند  نیست  !

 در مواقعی که شخص شرایط بسیار بدتری را انتظار داشته  بر زبان آرد .

مترادف اینجوری ها هم که می گویند نیست !

به این شوری ها هم که می گویند نیست !

 

 

4 .  خدایاجان  بنده   به  شدت   منتظرم   .

 

 

5 .  بعضی از اتفاق ها  می افتند  که  تو  به   تشخیص ات  ایمان  بیاری ,

 و  دلسرد بشی   از  کوچکترین  تردیدِ مثبتی  .

 

                      

6 .  " یخبندونای  قطبی چشمات  "

  آلبوم  ساعتا خوابن

رضا یزدانی

شعر  هومن حسن پور

 تنظیم  بهروز پایگان



                         امشب دلم بدجوری آشوبه، دستای تو صد سال ازم دورن

                         توی دلم یه پادگان سرباز، انگار رختاشونو میشورن

                         من میزنم بیرون از این خونه، وقتی چراغا همه خاموشه

                         وقتی نباشی دیگه هیچ عشقی پیراهن تورو نمی پوشه

 

 

 

7 .  بهانه ی  کوچکِ  خوشبختی این هفته

 

الف : پیدا شدنِ  دوباره ی  نرگس   ...  هرچند  کوتاه  مدت 

 

ب :  رویِ  اینا  کم  شد   ,   دیگه  بعید   می دونم  با عدد  چهار  پز  بدن .

آقای خوش قدمِ پروژه  هم حضور  داشت  و  قاطی کرد  .

(بیشتر بهانه ی کوچک بدجنسی بود تا  خوشبختی !!!)