لبخندهای احمقانه ی یک زن

ماراتن هفته ی دوم
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٤:٢٠ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٩ اردیبهشت ۱۳٩٢
 

 

 

با  مدعی  مگویید  اسرار  عشق  و  مستی                        تا بی خبر  بمیرد  در  درد  خودپرستی 

                                                                                                                                       (حضرت حافظ)

 

شرح ماراتن  هفته ی دوم 

یکشنبه 22 اردیبهشت :

گاهی  وقتی  هوای شهر  خیلی  کثیف می شه  ,  یک بارونِ حسابی و طولانی فردا رو تمیز و آفتابی می کنه .

دیروز   هوای طوفانی  و  باران شدید   رو  تجربه  کردم   ,   امروز  از   آفتابِ درخشان   , کمی  آرامش  و  حتی لبخند    لذت  می برم  .

صبح  9.30  با  انگیزه ی ورزش با ایکس باکس   بیدار  شدم  .  چای نوشیدم    .   ورزش کردم  !  باورم  نمی شه  ولی ورزش صبحگاهی  خیلی بهم  چسبید !!!   ساز  زدم   .  هماهنگی های  لازم  رو  برای   جلسه ی فیلمنامه  ی عصر  انجام  دادم  .

ساعت 7  رفتیم  باشگاه انقلاب برای فیلمنامه ها . مکان رو اشتباه انتخاب کرده بودم  . صدا  به صدا نمی رسید  ,   خیلی  شلوغ   بود  .  دو تا متن خوندیم  و  گپ  زدیم  .  دوستان خوب  رو  هم  به طور اتفاقی   دیدیم  و  بقیه اش  به  تفریح  گذشت  .  خوب  بود  .  خیلی  خوش  گذشت  .

شاید  کم کم  بشه  کار  کرد  ... آمین ...

 دوشنبه  23 اردیبهشت :

صبح  9.30 بیدار  شدم  .  جهت حال  کردن  با  ساز   و  دریافت راهنمایی  به  منزلِ  دوست متبحری  شتافتم  .  کلی  ساز  زدیم   ,  دل انگیز بود  .  برای اولین بار  در عمرم  تونستم  بداهه  نوازی کنم   ,   خوشم اومد ... از اون  سه تا قطعه ی  موسیقی  پاپ  , بهترینش   کم کم   داره   آماده ی بهره برداری   می شه  .  من از خوشی می میرم  خدااااا  .  می شه  نفس  کشید  ...

آرایشگاه  و  عزیزترین  و   ناهار دل انگیز  و   روحیه ی  خوب  و  پیاده روی با مادر جان  در باشگاه انقلاب  و  باد و باران و طوفان  و  هوای  بی نظیر  و  دم نوش  نعنا  و  مادربزرگ  و پدربزرگ و   داربِن  و   دوست های  بی نظیر  و  ...  

همه  چی  آرومه     ,   من  چقدر  خوشحالم   ...

نتیجه  :  لبخند با ارفاق برای ایکس باکس 

سه شنبه 24 اردیبهشت :

 صبح  ساعت  9  به  سختی  بیدار شدم  .  از اون  روزها  بود  که  دلم  می خواست  تا آخر عمرم  بخوابم  ,  ولی  نمی شد  ,  چون  پدر جان  جهتِ ارائه ی  فیلم نامه ها  در  کمال تعجب و ناباوری  ,  ساعت 10 صبح به من وقت داده بودند !!!  نان تازه خریدم   ,  صبحانه ی دلپذیری در کنارشان  میل نمودم  .  متن ها را جهت بررسی و تایید  تحویل دادم  . تا چه پیش آید ...

یک  کار مهم  انجام  دادم  و  بسیار  خوشحالم  ,  چقدر  خوشگل  بشه  ,  به به  .  وقت  دکتر  داشتم  که به سلامتی  یادم رفت  !!! برای زبان قرار داشتم  که  به سلامتی کنسل شد  .

دلم برای آشپزی  تنگ  شده بود  ,  ماکارونی پختم  .  یکی از بیلبیلک های پا رو گم کردم ناراحت باید برم داروخانه  .  قرص های ویتامین رو میل نمودم  .  ولی  متاسفانه اصلا ساز نزدم  .  در این  ماراتن  ,  امروز  اولین  روزیه  که  اصلا  ساز  نزدم  . فردا شدید جبران می کنم  .  باشگاه هم نرفتم  .

بالاخره  بعد  از  مدت ها  خونه  رو مرتب  و  تمیز  کردم  .  خیلی  طول کشید . فکر نمی کردم  در این حد افتضاح  باشه  !  ولی  در  عوض  همه چیز قشنگ  شد  . به قول  عمه جان دلبند    انگیزه   چیز  خوبیه  ...

با  ایکس باکس جان   ورزش  کردم  و  بسیار  لذت  بردم  .  

امروز   دو  ,  سه   انسانِ عزیز  ,   شدید  رفتند  روی مخم    ولی  به  لطف  الهی   تونستم  به نسبت   خودم   رو  کنترل کنم  ... !!!  خداوند  به  همه ی  ما   شفای  عاججججججل   اعطا  فرماید ...

آآآآآآآآآمین 

در  این  سه شنبه ی  عزیز   ,    گل های رز  قشنگی   دارم   !

نتیجه  : لبخند با ارفاق

چهارشنبه 25 اردیبهشت :

صبح  ساعت  5.30 بیدار شدم  .   سعی  کردم  دوباره  بخوابم  ولی نشد  .   در نتیجه  امروز  یک  دختر  به شدت سحرخیز  و  به شدت کامروا   هستم  ... به امید خدا  ...

عدد هفت   ,   عدد خوبیه   ,   می گن  مقدسه   ,   وقتی  چیزی  به هفت  می رسه  باید  قدرش  رو  دونست   ,   حالا   با  این  وضعیت   ,    ما  رسیدیم  یا  نرسیدیم   نمی دونم   .   مهم  اینه  که    اینجا     برای  امروز     یک دنیا  دوست  داشتن    وجود   داره  ...  برای    ما    .

رفتم  دکتر  .  مبایلم   رو خونه  جا  گذاشته بودم   در نتیجه  نیمی از کارهام  انجام نشد و من مجبور  شدم  برگردم خونه  .  مبایلم   رو  چک    کردم  ،  فکر  می کردم  برای  عددِ  "هفت"  اتفاق های  بهتری  بیفته  ...  ولی  دیگه  مهم نیست   .  بیگ  بنگ  تئوری  دیدم   . حدود 3  ساعت  ساز  زدم  .  بخش  ورزش  رو  امروز    " با تصمیم  قبلی  و نه از روی  تنبلی"    تعطیل کرده بودم  . 

   یا  این  آدم  جدیده  خیلی  چیز   مزخرفیه   ,   یا  اون  آدم قبلی  رو  من  اشتباهی  فهمیده  بودم  ...  به هر حال  ,   صبر  کردم   که شاید   تغییرات  باعث بهتر شدن اوضاع   و  کمتر  شدن مشکلات  بشه  ... اما   ,    گویا   غرق   شدن     خوشایندتر  است ...  یک  اتفاقی  افتاده  که  نمی فهمم  ...   به هر حال صلاح مملکت خویش   خسروان   دانند  ...

نتیجه : خنثی

چشمهایی که غریبه  می شوند    ,  دیگر   دل  را  نمی لرزانند  ...

پنجشنبه 26  اردیبهشت :

صبح 11 بیدار شدم  . دیشب  خیلی دیر  خوابیده بودم  .  یک چیز مهم  یادم رفت   ,  بابتش  خیلی  ناراحتم  . 

بعد  از  مدت ها  صبحانه  مربای  آلبالوی  محبوبم  رو میل  کردم  ,  در واقع  وقتی  هنوز  تو تختخواب  بودم  داشتم  به مربای  آلبالو فکر می کردم   و اینکه چقدر دلم براش تنگ شده  . . .   چسبید   .  بیلبیلک غضروف پام پیدا شد  .  افتاده بود توی جعبه ی دستمال کاغذی !؟!؟!

می گن  امشب  شبِ  آرزوهاست  !!!   بعد  از  مدت ها  که  جرات  نمی کردم  هیچ  آرزویی  بکنم   ,   امشب    دو  سه   تا  آرزوی  مشخص   دارم   . 

  وقتی   تو  بغلِ  خدایاجانت  می نشینی  ,  هیچ  لذتی   بزرگ تر از این نیست  که  حس  کنی   عمیق   دوستت  داره   و  صورتت   رو   بوسه باران   می کنه .

 مهم ترین  آرزو    همیشه   همینه    ...   که   آغوشش   تا  ابد    برات   پر از  عشق   باقی   بمونه   .

ورزش با ایکس باکس انجام شد  .  ساز  نواخته  شد  .

شبِ بی انرژیِ عجیبی   بود   ,   وقتی  باید   حرف   بزنی   ,  سکوت  می کنی   و  این  اتفاقِ  خوبی نیست  ...   وقتی   برات  مهمه   نشون بده  که  مهمه ...

نتیجه : خنثی

 جمعه 27 اردیبهشت :

به طور کلی بعضی  از  جمعه  ها   تعطیل  اعلام می شوند   ,  مثل   امروز  ...

همه  جا  پر  شده  از گل  ...  همه ی  اتوبان ها  ...  خیابان ها  ...  کوچه ها ...  خونه ها ... تراس  ها   ...

یاد بچه گی هایم  می افتم  ...  یاد  مزه ی شیرینِ تهِ گلِ یاسِ  حیاطِ  پدربزرگم  ...

دیدن   گل ها  و  گیاهانِ زیبا  روحم  را  تازه  می کند   . 

  یاس   امین الدوله   ... شمعدانی های   قشنگ  ...   کاج  مطبق  بلند   ...    جوجه  کباب  منقلی  ...   بویِ  دود   ,    عصرِ  دلگیرِ  جمعه    ،    دلپذیر   می شود    .

نتیجه : تعطیل بود  دیگه  ...

شنبه 28 اردیبهشت :

به طور  رسمی  ساعت 10.30 بیدار شدم !!! ( غیر رسمی 5.30 )

یک قوری چای  نوشیدم   .  مکالمات فرح بخشی  با عمه جان دلبند  ,  دوستان بهتر از آب روان بهتر از برگ درخت  ,  والده ی گرامی   و  عزیزترین  انجام  دادم  .  دو سه روز   بود تلفنِ خون ام  اومده بود پایین !!! 

 به  نگارشِ  وبلاگ جان  پرداختم  .  به فیلمنامه ها  رسیدگی کردم  .  به امیدِ خدا   به زودی   آماده ی بهره برداری می شوند . به شدت ورزش کردم  . یک ساعت  ساز  زدم  . یک سری نوشته ی عالی  در فیس بوک پیدا کردم و خوندم  , گویا  یک  وبلاگ خیلی خوبه   .  حالا تحقیق می کنم و لینکش رو اینجا می گذارم  .

امروز آخرین روز از ماراتنِ دو هفته ایِ منه   .  نتیجه  بد  نبود  . فکر می کردم خیلی تنبل تر  باشم  . همین که اینقدر  برام مهم بود  خودش  خوبه  .

شاید  به  همین  روش  ادامه   بدم   .  آدم  وقتی  روزانه  اینجا می نویسه  تلاش  می کنه که  در زندگیش  چیزهای  قابل  نوشتن  رو  زیاد  کنه   و  این  خوبه  ... 

امروز   خیلی  حالم  خوب  نیست  .  پا در هوایی  و   سردرگمی  آزار دهنده اند  ,  به خصوص  اگه   انتظار  داشته باشی   آدمِ دیگه ای   رفعشون  کنه  و  اون  آدمِ دیگه     بیخیال و راحت    مشغول  کارهای  دیگه اش    باشه   .   دلم  نمی خواد  بزنم  به سیمِ آخر ... دلم  نمی خواد مجبور  بشم  بزنم  به سیم آخر  ...

گاهی  وقت ها   کم  کردنِ  سرعت   ,   ایستادن  ,  نگاه  کردن  ,   اهمیت دادن    خیلی از  مشکلات  رو  حل   می کنه  .

نتیجه :  لبخند

پی نوشت : 

1 .  کشف کردم   که  من  با   مهربانی  و   انصاف  و   توجه   به سرعت    مرعوب  می شوم  ...

     نه  خط  و  خال  ,  نه  مال  و  منال  ,  نه منافع شخصی  و نه  اعتماد به نفس های کاذب  و   غیر کاذب  ...   هیچ کدام   بر  من   به اندازه ی  مهربانی  تاثیر   ندارند  .

   خوبه  یا  بد  ,  نمی دونم    .   ولی   گاهی   اوقات  به ضررم  تموم   می شه  .

 

2 . کتاب    " عامه پسند "  نوشته ی  " چارلز بوکفسکی "  ترجمه" پیمان خاکسار "  تموم شد   .   عجیب و غریب   ,    پر از پاراگراف های بسیار  تاثیر گذار ,  جالب ... 

" صبر کردیم و  صبر کردیم  . همه مان  .  آیا  دکتر  نمی دانست  یکی  از چیزهایی  که  آدم ها را دیوانه می کند  همین  انتظار  کشیدن  است  ؟   مردم تمام عمرشان  انتظار  می کشیدند  .  انتظار می کشیدند که زندگی کنند  ,  انتظار می کشیدند که بمیرند  . توی  صف انتظار می کشیدند تا کاغذ  توالت  بخرند  .  توی صف برای پول  منتظر می ماندند  و  اگر  پولی  در کار نبود  سراغ  صف های  درازتر می رفتند  .  صبر  می کردی که  خوابت  ببرد  و بعد هم صبر می کردی  تا  بیدار شوی . انتظار  می کشیدی تا ازدواج  کنی  و بعد  هم  منتظر  طلاق  گرفتن  می شدی  . منتظر باران می شدی  و بعد  هم صبر  می کردی تا  بند بیاید  . منتظر  غذا  خوردن  می شدی و  وقتی سیر می شدی باز هم صبر می کردی  تا  نوبت  دوباره  خوردن  برسد  . توی مطب روان پزشک  با بقیه  روانی ها  انتظار می کشیدی  و  نمی دانستی  آیا  تو هم  جز  آن ها هستی یا  نه  . "

 

3 . این روزها به شدت   دم نوش  خور   شدم   .  فقط  نمی دونم  وقتی  من  بهار نارنج  ,  گل محمدی  ,   برگ به لیمو  ,  گل گاو زبون  ,  لیمو عمانی  ,  سنبل الطیب  , چای سبز  ,  چای  سفید  ,  چای  سیاه  چای  ترش  و نبات  رو  با هم  همزمان  می ریزم  تو  قوری  ,   خراب کاری  می شه  ؟   یعنی  تاثیرشون رو از دست می دن ؟  یعنی  به طور حتم   باید  فقط  سنبل الطیب  و لیمو عمانی  و گل گاو زبون  رو با هم  دم  کرد ؟  نمی شه  با  گل  های  دیگه قاطی بشن  ؟ 

بدبختی  اینه  که   اینجا  کامنت هم  نمی تونین  بذارین  که من از راهنمایی  شما   استفاده کنم   آخه   ...   اه   اه   اه  ...   از  ته دلم می گم   خدا از  سرِ تقصیراتِ  باعث  و بانی هاش   نگذررررررررررره   .  از هیچکدوم  .

 

4 . از این مدل  نوشتن  روزانه   خوشم  اومده  ... تقریبا  هر روز  به  عشق نوشتن وبلاگ  بیدار می شم  و  اگه  دیر  بشه  نگرانم  که  نکنه  چیزی  از  قلم بیفته  ...

 من عادت  به  دفتر خاطرات نویسی  دارم   ...  از  سال 74  همیشه  سررسید  داشتم  و نوشتم   ,   ولی سال 85  یا  86   همه ی   سررسیدها  رو    _به جز  دو سالی که دوستشون داشتم _    بردم  شمال  و  سوزوندم  تا  از  شر  همه ی   خاطرات ترسناک   و مزخرف   خلاص  بشم  ،  این  نوع   نوشتنِ  هر روزه  حس  آشنایی  داره  , برای همینه که لذت می برم .

  (   وقتی  تو  می خوای   خاطرات  11,12  سال  پیش  رو   ورق  بزنی     می ترسم   و  لال   می شم   ,   روزهای خوبی نبودند  ,  روزهایی که سوزانده شدند  ,  هراس   و   وحشت   منو  خفه   کرده  بود   .  )

 

5 . کارهای  خوب  انجام  بده    و    احساس خوبی داشته باش  .

     کارهای   بد     انجام  بده    و     احساس بدی   داشته باش  .

     وجدان   یعنی   همین   .  این  رو  یک جایی  خوندم   و  خوشم  اومد  .

 

6 .  اشتباه  نکرده بودم  .  طبق معمول   ,   انرژی های  درستی  دریافت  کرده بودم  .  همین  امشب  معلوم شد   .   نشانه  خواستم   ...  نشانه   داده  شد  ...   تخلیه  شدم    و    ...  دیگه  مهم نیست   .

 

7 .  نامهربان  که  می شوی ,
      غریبه  هستی .
      غریبه ای  تلخ   و   سرد   و   دوست  نداشتنی  . 
      من  ,
      به  آرامی  ساکم  را  باز می کنم ,
      بوسه هایم   را  روی هم   می چینم ,
      مهربانی هایم   را  تا  می کنم , 
      خنده هایم   را  جمع  می کنم ,
      و   آغوشم    را ...

      ساک   سنگین   می شود  ,
      درش  را   می بندم  . 
      برای   خانه ی تو   ,  حتی  ,  نیم نگاهی   نیز  باقی  نمی گذارم  . 
      راه  می افتم .
      تو  را  ترک  می کنم .
       ...
      نامهربان  که  می شوی ,
      ترک کردنِ  تو  ,
      از هر  حضوری  ,  ساده تر  است ... 
     

 

 

 


 
 
ماراتن هفته ی اول
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۳:٠٠ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٢ اردیبهشت ۱۳٩٢
 

 

قدح  ز  هر  که  گرفتم  به  جز  خمار  نداشت                مریدِ  ساقیِ  خویشم  که  باده اش  ناب  است 

مدار  چشمِ  امید  از   چراغدارِ   سپهر                          سیاه گوشه ی  زندان  چه  جایِ  مهتاب  است

                                                                                                                                ( هوشنگ ابتهاج )

 

 شرح  ماراتن هفته ی اول

یکشنبه 15 اردیبهشت  : 

ساعت 8 صبح  بیدار شدم  .  حدود  دو ساعت   ساز  زدم   .  فیلمنامه ی نهاییِ دومین قصه  رو  تایپ  و  غلط گیری  کردم  .   ناهار  ,  خودم رو  همراه  عمه جان دلبند  ,  به منزل  مادربزرگم  دعوت کردم   . چه لوبیا پلویی  .  به به   .

عصر  به  کمک عمه جان دلبند   ,  به گل های  پدر مهربان  رسیدگی  کردیم  و  آنها را  آبیاری  نمودیم  .

شب  نیم ساعت  با  ایکس باکسِ کرایه ای   ورزش  کردیم  و  پدرمون  درآمد . امیدوارم  فردا  توان راه رفتن   داشته باشیم   .

همه ی قرص ها رو سر وقت خوردم  .  بیلبیلک غضروف پا  رو  هم  ( که خدا رو شکر  یک دوستِ مهربان خریده بود)   استفاده کردم  ,  خیلی  کار   راحتیه  ,  زود  خوب  می شم .  

فقط   متاسفانه   مادرِ مهربانِ یک دوستِ خیلی مهربان   برای  من  کتلت  درست کرده و  فرستاده  ( من برای کتلت می میرم )    ,  تا  تموم شدنِ  کتلت ها   ,  امکان نخوردن ِ شام  برای  من  وجود  نداره  .

پیاده روی  حال  نداشتم  برم  .  شرمنده  شدم  .

و البته  که   یک ا تفاقِ مهم   ,  شب   ,   همه چیز را  دگرگون  کرد   ...   عجب !

مهراوه ی  29 ساله ی روزهای قبل    ,    دست به کمر     مقابلِ  من   _ مهراوه ی امروز_     ایستاد  ,   به چشمانم  هجوم  آورد  ,  بر  گونه ام غلطید   و   من   فهمیدم   حلال کردنی  در کار   نیست ...

در این شبِ عجیب   ,    که دیگر قلبم برای آنچه در 29 سالگی می تپید   ,   نمی تپد  ,  از تهِ تهِ  دلم درک کردم   ,   مهراوه ی 29 ساله    کماکان  ،   حتی  بعد  از  سه  سال  بزرگ تر  شدن   ,  هنوز   نمی تواند  ببخشد  .

بگذریم ... تا  3  خوابم نبرد   .

 نتیجه  :   لبخند

دوشنبه 16 اردیبهشت  :

صبح ساعت  9 بیدار شدم  .  قرار  بود  8 بیدار بشم  ,  ایکس  باکس  بازی کنم  , دوش بگیرم  و بعد برم بازار  ,   ولی   دیشب خیلی  دیر  خوابیدم  و  صبح  نتونستم  8 بیدار بشم   .

ساز زدم  .   10  راه افتادم  و  به همراه عمه جان دلبند  رفتم بازار  .  این  بازار رفتن  هم برای  خودش  عالمی داره .

الکی  الکی    کلی خرید می کنی  .  همه  چیز  هست  . به خصوص   وسایل آشپزخونه که  من  عاشقشم  . 

دو تا   قوری   خیلی کوچولو   خریدم برای  دم کردن زعفرون !!!  تا حالا ندیده بودم  ,  خیلی بامزه اند . 

9 تا  هم لیوان شیشه ای بزرگ دسته دار  با نقاشی های  خیلی  قشنگ   خریدم  .  از  لیوان های  قبلی   فقط  3 تا سالم  پیش خودم   مونده بود  . ا لان  خیالم  راحت شد .  خیلی خیلی  خوشگلن  .

می تونم  با  11 نفر  دیگه   همزمان   چای  بزرگ   بنوشم ... 

 یا  6  بار  ...  فقط   من  و   تو   ...  چه  لذتی  ... 

ساعت 4  به صورتِ یک جنازه ی متحرک برگشتم خونه ... و  در  ادامه   ,    هیچ کدوم  از  کارهایی  رو  که  باید  انجام  می دادم   ,   ندادم   .   فقط خدا رو شکر  کتلت ها  تموم شدند .

نتیجه  :  ناراحت

سه شنبه 17 اردیبهشت  :

صبح 8 بیدار شدم  .  سه شنبه ها  روز نظافت منزله    و    روزِ   ...  

سه شنبه های  دوست داشتنی  و  خنده دار  ...

 خانه تا ساعت 4 تمیز شد .

عصر  جلسه ی فیلمنامه   .  پریناز یک  قصه  رو  به  سرانجام بی نظیری  رسوند . تکلیف یک قصه ی دیگه هم  مشخص شد . به زودی  شاید بشه  کار  کرد .

نیم ساعت  ایکس باکس  .  یک  ساعت  ساز  .  قرص های  ویتامین  خورده  شد  . شیر    نوشیده  شد .

دلم تنگ بود  . اعصاب  هم  نداشتم  . تقریبا  نیمی  از  کسانی که دوستشون دارم   یا  نیستن  یا   باهاشون  قهرم  یا  نمی تونم  ببینمشون  یا ... 

سه شنبه ی  بسیار  افسرده ی  به نسبت  مثبتی  بود  .

نتیجه  : خنثی

چهارشنبه 18 اردیبهشت  :

 صبح ساعت 8 بیدار شدم   .  کمی  ساز  زدم  .  قرار بود  یک  اتفاق خوشایند  بیفته  که به صورت  نیمه نصفه  افتاد  و من  خوشحال شدم   ولی  چای خوشمزه  و  لیوان های خوشگلم  تنها موندند  .  چقدر  هم از دیشب  برای  خودم  ,  برای  دیدار   ,  تدارک دیده بودم  ,  دلم  تنگ  موند ...

ولی  خوب  بود  ... دلپذیر  بود  ...  احساس  خوبی   داشتم  ...  دیگه می تونم  سی دی  هم  گوش بدم ... بعد از 5 سال !!!!!

هیچ کدوم از  کارهایی رو که  باید برای  ماراتن  انجام می دادم  ,  ندادم  .   فرصت نشد  .   کارهای  دیگه  داشتم  ...  وقت دکتر  .  سر زدن به عمه جان دلبند  .  جلسه برای جشن نفس   .  دیدار  با  دوستان  در یک رستورانِ  صمیمی    جهت شادابیِ  روح  و  روان   ... که  خیلی بهش نیاز داشتم  و   چقدر  خوب بود  ,   چقدر  خندیدیم  .  

در نتیجه  نه  درست و حسابی   ساز  زدم  و نه هیچ کار دیگه  .  وقتی برگشتم خونه از خستگی  بیهوش  شدم .

حتی بعد از مدت ها   مطالعه ی همیشگیِ قبل از خوابم   رو  هم  نتونستم  انجام بدم  و کتاب   " عامه پسند "   چارلز بوکفسکی   کماکان  در نیمه ی  خود  به  سر   می برد  .

نتیجه  : ناراحت

پنجشنبه 19 اردیبهشت  :

ساعت 9.45  بیدار شدم  .  کمی  ساز  زدم  . جهت  تجدید دیدار  با  عزیزترین  به  خانه اش شتافتم ... بعد از مدت ها با هم  چای  نوشیدیم  و  یک ساعتی  گپ  زدیم  ... 

دور شدیم ... چای نوشیدن های  هر روزه   تبدیل شده  به  هر از گاهی ...

با عمه جان دلبند   جهت تکمیل و تعویض خرید قبلی   دوباره   یک سری  به   بازار   زدیم .  پاتوق  شد  دیگه  !

عصر هم کمی  ساز  زدم  .  یک کشوی  خیلی نامرتبم  رو  مرتب کردم  که  از دو ماه پیش  رو  مخم  بود . 

 بعد  به مراسم  چهلم و تولد عسل  رفتم  ...  جواد یحیوی  _ مثل  همیشه  ساده و صمیمی _  مراسم  رو  میزبانی  می کرد ...  چقدر دردناک ...  یاد پارسال  جشن نفس  افتادم  , 

پارسال   در جشن نفس    جواد یحیوی  با  عسل  حرف می زد    امسال   به یادِ عسل ناراحت

شب دوم جشن  ,  عسل  مهمونمون  بود  و  با  چه  شوق  و  ذوقی  برامون  حرف می زد ...  روز ختم   فیلم جشن  رو به   مادرش  دادم  .  جشن نفس امسال  یک جورایی  بزرگداشت عسل   هم خواهد بود ...

نتیجه : ناراحت

جمعه 20 اردیبهشت :

 صبح   خود به خود   و   بدون ساعت  ,   9   بیدار شدم !!!    گویا   کم کم   این  برنامه ی  روتین داره  جواب  می ده   , فعلا  فقط در بخش های  صبح بیدار شدن  , قرص های ویتامین , بیلبیلک پا , فیلمنامه ها  و کمی تا قسمتی  ساز زدن  موفق بودم ...

در  بقیه ی موارد افتضاح  بودم .

کمی ساز زدم  .  حدود 45 دقیقه با  ایکس باکس  ورزش  کردم  و  پدرم  در اومد .  از شدت  فشار  و  ضعف  دست هام  می لرزید  . 

دلم یک ناهار خوشمزه  می خواست . پول نقد هم تو خونه نداشتم  .  به  سفارشِ  عمه جان دلبند  ,  سریع  برای خودم  کباب تابه ای  درست کردم  ,  با دو  عدد  هویج   (_گوجه و سیب زمینی و فلفل دلمه ای نداشتم _)   گذاشتم روی گاز که بپزه . پلو هم  خدا رو شکر از قبل داشتم  . 

خودم هم مشغول  النظافة من الإیمان   شدم .

بعضی وقتها اینقدر آرزوهات کوچولو می شن که دلت برای  خودت  می سوزه .

اینکه  وارد  خونه ای  بشی  که  ازش  بوی  غذا  بیرون  میاد و   تو حدس  بزنی  این بوی چیه  ,  لذت بزرگیه  ...  اینکه تو  برای  غذا  زحمت  نکشیده باشی ...  اینکه وقتی ...

بگذریم  ...  جمعه ی مزخرفیه ... پر از غمم ... اعصاب هم ندارم ... دلم به شدت تنگ شده  ... سردرگمم  ... خسته شدم  ...

(  _ الان دلم می خواد برم دکتر مغز و اعصاب  , بهم بگه یک تومور مغزی داری که باید عمل بشه , ولی تومور درد و عوارض نداشته باشه  , بعد کارهای مهم ام رو تا روز عمل انجام بدم و بعد برم عمل بشم و زیر عمل بمیرم . بعد همه ی اونهایی که در این جمعه ی غم انگیز دلم براشون اینقدر تنگ شده بود ,  بیان سر خاکم و هی بزنن تو سرشون و هی الکی نمایش بدن که من چقدر براشون مهم بودم و چقدر از نبود من ناراحتن . بعد منم هی بهشون بخندم و بگم آخه فلان فلان شده همه ی روزهایی که زنده بودم و دلتنگ بودم که تو درگیر زندگی خودت بودی ... حالا اشکالی نداره  با مرگ من برای خودت حال کن و تیریپ افسردگی بردار و هی همه جا مظلوم نمایی کن ... و بگو من حالم خوب نیست ... من غمگینم ... من از فقدان مهراوه رنج می کشم ... در حالیکه تا قبل از مرگ من باز هم این فقدان مهراوه وجود داشت ولی خود خواسته بود ... حالا خدا منو برده ومن خوشحال ترم ... چون اون دوستم داره ...  همین ...شاید هم این آرزو  از تاثیرات رفتن به مراسم متاثر کننده ی چهلم عسله ... نمی دونم _)

بگذریم ...  ایکس باکس ... بیگ بنگ تئوری ...  یک ساعت باشگاه پیاده روی . 

امروز دختر افسرده ی خوبی بودم ...

نتیجه : لبخند

 

شنبه 21 اردیبهشت :

صبح  ساعت  6.14  از خواب پریدم  ...  خواب های مزخرف و نفرت انگیزی تمام شب من رو پر کرده بود  .  خودم رو به زور تا 9.30  خوابوندم  . 

خواب های بدتری دیدم  .  اون  برای چی اومده بود تو  خواب من ؟   تو  چرا  اینقدر  بد  بودی ؟    چرا   گل بنفشه ی افریقاییِ  قشنگم  تو  خواب تبدیل به  لجن  شده بود ؟  حالم بده ...

کمی ساز زدم  .  ناهار   جهت آشتی   با   یکی از  مهمترین کسانی  که  باهاشون  قهر  بودم    قرار داشتم  . 

اینقدر  خودم  با  خودم  حرف زدم  و درد دل کردم  و  غصه خوردم  که  ساعت  شد 12.30    و   مجبور شدم  سریع  راه  بیفتم  .  کادوش  رو  بالاخره   بعد  از  11  روز   دادم   .   روز  اصلی اش  سر کار  بود  .  فرداش  هم  گیر  بیخود  داد   و   ناراحتم  کرد  و   قهر  کرد  .  خودش  هم  خواست  آشتی  کنه  . خلاصه ...

ناهار بسیار دلچسبی خوردیم ... و  ... حرف زدیم ... حرف زدیم  ... گفتم ... گفتم ... بغلم کرد ... بهم حق داد ... باهام حرف زد ... حرف زد ... گوش کرد ...

 

 و   من  واقعا  در  عجبم   ,  از  ساعت 10 صبح شنبه  تا  الان که  2.12  دقیقه ی  بامداد یکشنبه  است  ,

  آیا مگر  بدنِ من  چقدر آب  در خود ذخیره داشته  است    که اینچنین  بی رحمانه   اقیانوسی   از  چشمانم   فرو می ریزد  و  تمام  نمی شود !!!

 

 با هم  با ایکس باکس  ورزش کردیم   .   گل و گیاه  کاشتیم  . به  خونه سر و سامون دادیم  . 

بعضی وقتها   مثل   امروز   دلم می خواد  بشم  همون  مهراوه ی پنج ساله   که  همه ی زندگیِ تو   بود  ...

یک عروسک برام پیدا کرده  بود ... از چهار سالگیم  باهاش  عکس  دارم  ... سیاه پوسته ... یادمه  که  دهنش  سوراخ  بود  ,   وقتی  بهش  آب  می دادیم  سریع  جیش می کرد  .   همین  روزها  باهاش  یک  عکس  می گیرم  مونتاژ می کنم  کنار  همون قدیمیه ... 

جهت  رعایت  عدالت و  رفعِ دلتنگی    شب  خدمت ِ پدر جانِ عزیز   رسیدم  .  با  همون  چشم های  تابلو  .  گفت   " مثل  اینکه  دلت  خیلی برای من  تنگ  شده  بود ... "  خندیدم  و  از چشمانم  عاجزانه  درخواست  کردم   دو  سه  ساعتی   بارش  را متوقف  کنند  ... خدا  رو شکر   ,   گوش کردند  . 

نتیجه  هم  بی نتیجه  ... اوضاع  خرابه 

 

پی نوشت :

 

 1 . با این برنامه ی روتین  اینجا شبیه دفتر خاطرات شد ... البته با سانسور ...

بد هم  نیست  .  هر روز  می نویسم  ,  ذخیره می کنم  تا  روز بعد ... لپ تاپ بیچاره همش  روشنه  .

 

2 . عزیزترین رفت شمال , می خواست منم ببره , من نرفتم ... ولی ... دلم می خواد برم شمال... خیلی وقته که دلم می خواد برم شمااااااااااااااال ...

 

3 . گل های  بنفشه افریقایی قشنگم  ریخت  ,   دیگه  گل  نداره  ,  فقط  برگه  ,  از بس  براش  حرف زدم  ,  از بس اشک ریختم  ...  خسته شد ...

ولی برگ هاش سبز و سالمه ...  یعنی  امیدی  هست دوباره برای من  گل بده ؟   هر روز می بوسمش  ...  شاید  گل  بده 

 

4 . یک نفر  ,  تو  اینستاگرام  با فامیلی کامل من یک صفحه  به عنوان " original page of mehrave sharifinia "  کرده !  مردم دیوانه شدن ... اون صفحه هیچ ربطی به من نداره . 

من فقط یک صفحه دارم که خواهرم و دوستای نزدیکم  رو  follow کردم   ,  کاملا مشخصه  .   اسم و فامیلی ام هم  مهراوه شریف  است .

البته ببخشید که اینجا گفتم . از این جور حاشیه های  مسخره  خوشم  نمیاد . واقعا هم دلیل این کار  رو نمی فهمم  .  تو فیس بوک  از  این  صفحات هست , خیلی هم جدی برای خودشون فعالیت می کنن و از قول آدم جواب می دن !!!   ولی  خیلی برام  مهم  نیست .

اینستاگرام  رو  دوست دارم  چون  فقط  عکاسیه    ,  از اینکه  باعث شده  دقیق تر به  اطرافم  نگاه کنم   لذت می برم  ,  همین   .   نمی فهمم که چرا یک نفر   باید اونجا این کار رو بکنه .

 به نظر من   بهتره   به حریم شخصی  هم   احترام بگذاریم  .  بیخودی همدیگر  رو  دل چرکین  نکنیم  .  شاید فضای مجازی  هم بتونه   کمی سلامت  باشه  .

 

 5 .  وقتی هر روز  یا   یک روز در میون   یا   حتی   هفته ای یک بار   می تونید  از خوردن غذای مامان پز   لذت ببرید  ,  ناشکری نکنید  .  آرزو نکنید جای کسی دیگه باشید ...

قورمه سبزی  مامان پز  خیلی چسبید .

 

6 . دلم  تنگ  شده  ,  عاشق  و دیوانه ی  این مدل  تلاشم !!!

 

7 . امیدوارم   هفته ی دوم ماراتن  در شرایط  روحی بهتری  انجام بشه  و  نتیجه ی  جذاب تری  حاصل  کنه  .  

 یا  حداقل  این  احساسِ  خفگی  از  فرطِ دلتنگی  از  وجودِ ما  رخت  بربندد ... آآآآآآآآآآمین  ...

 


 
 
ماراتن دو هفته ای
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱۱:٤٧ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٢ اردیبهشت ۱۳٩٢
 

 

 

در  تنگنای  حیرتم  از  نخوتِ  رقیب                                    یارب  مباد  آنکه  گدا  معتبر  شود

بس  نکته   غیر  حُسن  بباید  که  تا  کسی                       مقبولِ  طبعِ  مردمِ  صاحب نظر  شود

 

                                                                                                                                       حضرت حافظ ... فالِ امشب بود ... !!!

 

 

چند روز پیش یکی از همکاران در جایی چیزی نوشته بود که بسیار زیاد من رو تحت تاثیر قرار داد .

نوشته بود  می خواد سیگارش رو ترک کنه  ,  قصدش هم از استتوس کردنِ  ماجرا   دلبری و تشویق شدن  نیست ,

به این علت اعلام می کنه که   اگر وسوسه شد ، بمونه تو رودربایستیِ نوشته ی خودش  و  خجالت بکشه  و   سیگار نکشه  ...

به نظر من هم این روشِ  "تو دربایستیِ نوشته ی علنی موندن "  جواب می ده  .

تصمیم گرفتم  برای  رهایی  از  این  بطالتِ گند و مزخرفِ دو ماهه   که  باعث شده  با سستی  و  تنبلی  و  بی حالی  و  بی انرژی ای   به هیچ  کارِ مفید و مثبتی  نرسم  ,  بیام اینجا   ,   برنامه ی دو هفته ی آتی رو بنویسم  و خودم رو موظف کنم  که در پایان هر هفته  شما رو در جریانِ گزارشِ کاملِ  نتیجه   قرار بدم .

شاید با  خجالت کشیدن  از شما  و  رودربایستی  با آنچه  به طور  کتبی  و  در وبلاگ  اعلام کردم  ,   بتونم از این  رخوت بهاری  رهایی  پیدا کنم ...

 

نهایتِ پیگیری و تلاش من   برای انجام یک برنامه ی روتین  ,   10  روز بود  ,  اون هم به لطف و پا بودنِ  انسانی که حضور خوبی  داشت  ولی  متاسفانه  به شدت  خالی بند  و  متوهم  بود ...

مهم نیست  .. همین که  باعث شد  من   برای مدت 10 روز   بتونم یک فعالیت ورزشیِ  جدی  رو  انجام بدم   خودش  یک  رکورده ...

 

برای این دو هفته   مهم ترین قانون  اینه که  تحت هر شرایطی ( به غیر از آفیش شدن سرکار که خیلی بعیده و الان دو ماهه برای خودم علاف می چرخم )  هر روز انجام بشه ... بدون هیچ عذر و بهانه ای ... برای حتی یک روز ...

آخر هفته ی اول یعنی 21  اردیبهشت گزارش کامل هر روز رو آپ می کنم

آخر هفته ی دوم هم  یعنی 28  اردیبهشت گزارش هفته ی دوم رو ...

یعنی می شه من سربلند بیرون بیام ؟؟؟ خدایاجان کمممممک 

و حالا برنامه ی این دو هفته که از روز یکشنبه 15 اردیبهشت شروع می شه :

_ بیدار شدن رسمی    بین ساعت 9 تا 9.30 صبح

_ پیاده روی باشگاه  روزی یک ساعت  ( با ارجحیت داشتن ظهر )

_ خوردن قرص های ویتامینم هر روز    صبح  و  شب

_ نخوردن  شام  و  نوشیدن شیر

_ بازی و تمرین  با  ایکس باکس  کرایه شده  نیشخند حداقل روزی نیم ساعت

_ تمرینات جدی  نوازندگی حداقل روزی یک ساعت  , ایده آل روزی 4 ساعت ...

غلبه بر موومان آخر سونات طوفان که از سال 86 در گلوی من گیر کرده .

بازپروری موومان اول کنسرتو پیانوی ر مینور باخ و فانتزی امپرومپتوی شوپن

 تمرین آرپژ  لا مینور   و   ر مینور    برای قرتی بازی روی قطعات ایرانی   مثل   پاییز پاییز پاییز   ,  گل گلدون من , بگذر  ز  من ای آشنا  و  ...

کلنجار رفتن با  سه   قطعه ی خیلی جذاب   از  خوانندگان پاپ ایرانی  چند سال اخیر  که همینجوری مرض دارم  و  نام نمی برم  ...  ولی خودم می دونم کدوم ها رو می گم  ... چه پیانوی زیبایی هم دارن  ...  به خصوص اورتورشون   نیشخند ( چه فسفری بسوزونید ... به به )

برنامه های غیر روزانه :

_ پیگیری و برگزاری جلسات جدی برای به اتمام رساندن 10 فیلم نامه ی 10 دقیقه ای

_ دیدن 5 فیلم باقی مانده  ( که از پریناز گرفته بودم )

50/50   .  FLIGHT   .  AMOUR   .  HITCHCOCK  .  TO ROME WITH LOVE  .

_ پیگیری بیمه

_ دکتر گوش و حلق و بینی

_ خرید بیلبیلک غضروف پا و استفاده ی جدی

_ نوشتن و حفظ کردن متن انگلیسی چند قسمت از سریال بیگ بنگ تئوری

 

 

پی نوشت :

 

1 .  نه اینکه بگم سخت نیست , نه اینکه بگم دلم تنگ نمی شه , نه اینکه حتی قرار باشه   تا  همیشه   اینجا   اینجوری   باقی   بمونه ... نه ... نه ...

( گاهی وقت ها حتی دلم برای نظرات اون کسانی که فکر می کردن وکیل وصی من هستن  ,  حق دارن جواب کامنت بقیه رو بدن ,  اعمال سلیقه می کردن ,  هیچ جور هم از رو نمی رفتن و در واقع به روش خودشون من رو دوست داشتن  ,  من رو می خوندن , حمایتم می کردن  و گاهی هم  حرف هایی می زدن  که دلم می خواست  از پنجره پرتشون کنم پایین   ولی   چون دستم بهشون نمی رسید  مجبور می شدم موهای سر خودم رو بکنم   ,   هم  تنگ می شه   ... چه برسه به  اون خوب ها   که کلی هم نظرات جذاب و دلربا می دادند ... اون هایی که به متن کار داشتند   و  به  نویسنده ی متن  فارغ از شغلش   .  این یعنی مشکل  شما نبودید ... مشکل خواننده های همیشگی و همراهانِ باحال و دوست داشتنیِ  این دوسال  نبودند ... )

ولی   امروز   در این شرایط    آرامشی هست  که  ...

و البته که  من  خدایاجانی  دارم ... و آن خدایاجانِ مهربان و عادل    بر همه چیز  آگاه است ...

من    در پناه او      خودم و همه ی مردم عزیز و مهربان  را   به آغوش عدالتِ او   می سپارم ... 

 باشد که همه ی ما رستگار شویم ...  

 

2 .  به  چهارشنبه سوری   یک  مقداری  شادی  بدهکاریم ... تا  خونه ی من  منفجر نشده  یادت  باشه  بدهی مون  رو  پرتاب  کنیم .

 

3 .  سال 84 در یک  بحران روحی  وحشتناک  ,  پیشنهاد نیمه نصفه ی کار پشت صحنه رو   از روی هوا    قاپیدم و رفتم لبنان   .   دو جلد آخر  کلیدر  رو همراه خودم برده بودم  .  فکر نمی کردم اونجا تموم بشه   .   سفر طولانی شد  و  کتاب محبوب من هم   رو به اتمام رفت  ...  یادمه روزهای آخر   هر شب فقط 5 صفحه می خوندم    که تموم نشه ... نمی تونستم  جدایی از مارال و گل محمد رو تحمل کنم   ... داشتم دق می کردم ... مثل احساس مرگ عزیزان بود ... سخت ... خیلی سخت ...

این بار  همون حس  رو  در  خانه ی خودم   با  " کافکا در کرانه "  ی  موراکامی تجربه کردم   .  هر شب 5 صفحه می خوندم که تموم نشه  ...  ولی بالاخره شد ...  ناراحت

 عجب کتااااااااااااااااااااااااااااابی ... عجیییییب ... خیلی عجیب ...

زیستن  در  جهانِ موراکامی  رو  طالبم  ...  شدید ...

 

 4.  این  روزها

     تنها  دلخوشی ام

    آغوشِ خدایاجانی ست    

    که    باز

    هر  روز  صبح

   گرم     و  پر مهر     در   برم     می گیرد

   اشک های پیش از طلوع    را     از    گونه ام       می زداید

   و   مرا   در بازوهای   وسیع  و  عظیمش    به    خواب می برد

   ساعتی بعد    با ورود آخرین اشعه ی خورشید       

   بوسه ای بر  صورتم  می زند   و    مرا   قوی و محکم و استوار      راهیِ دنیایِ  پر تلاطمش  می سازد ...

    تا   فردا      صبحی   دیگر 

 

5 .  در بطالت محض   سریال " بیگ بنگ تئوری " رو به شدت مشتاق و پیگیر دنبال می کنم

قبل تر دوستش نداشتم . الان نظرم عوض شده . ازش خوشم میاد .

بازیگری , دیالوگ نویسی  و شخصیت پردازی جالبی داره ... و البته که به نظرم برای تقویت زبان انگلیسی هم بسیار مثبته !!!

 

6 .  سمفونی 7 بتهوون ... موومان دوم ... یک لذت ابدی

 

7 .  آنها  که    می گویند  و  می گویند  و  می گویند    ، 

      هیچ گاه    زیباترین گل های جهان را    برای من   به ارمغان    نخواهند آورد

      هیچ گاه    دردی  را    از شانه ی راستِ تو    نخواهند  زدود

     و  هیچ گاه    صبحی را     با    آنهمه  لبخند    ,   با   آنهمه عشق    ,      آغاز نخواهند کرد

     من    ,     می دانم     . . .      تو    ,   می دانی

     جهان   ,   مهربانانِ عاشق   را   دوست   می دارد   ...