لبخندهای احمقانه ی یک زن

آلبالو
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۳:۱٠ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٦ تیر ۱۳٩٢
 

 

         

 

         دردم  از  یار  است  و  درمان  نیز  هم                          دل  فدایِ او  شد  و جان  نیز  هم 

         چون  سرآمد  دولتِ  شبهایِ  وصل                             بگذرد  ایام  هجران  نیز  هم

 

                                                                                                                                                    " حضرت حافظ "

 

 

 

صبح زیبای تابستان  است  .

وارد  میوه فروشی  می شوم  .  سلام  می کنم  . 

دهانِ مردِ میوه فروش  تکان  می خورد  .

من  نمی شنوم  .   مسخ  شده ام   .   ایستاده ام   .   چشمانم  گرد و مات  خیره  مانده اند  . 

صد هزار  آلبالوی تازه ی  قرمز  به من  زل  زده اند  .

نگاهشان  می کنم  ,  نگاهم می کنند  ,  نگاهشان می کنم  ,  نگاهم می کنند  ,  نگاهشان ...    نگاهم  را  می دزدم  .

به سمتِ دیگری  می روم  .

_  "   آقا  یک کیلو گلابی بدین  لطفا   " 

صدای قهقهه می آید  .  بر می گردم  . 

 آلبالوها  برایم  دهن کجی  می کنند  .  شکلک  در می آوردند  .  ریسه  می روند  .

صورتم  سرخ می شود  .  ضربان قلبم  تند  می شود   . 

مردِ میوه فروش  چیزی  می گوید  .  نمی شنوم  .   چیزی  جز  هیاهوی  آلبالوها  در  گوشم  نمی نشیند  .

همه ی  توانم  را   جمع  می کنم  .

_  "  آقا  لطفا  نیم  کیلو  خیار  و   نیم  کیلو  گوجه  هم بدین  .  یک دونه  هندوانه ی قرمز  شیرین  هم می خوام  .  " 

صدایشان  شدت  می گیرد  .  از  خنده   غلت  می زنند   .   از   سر  و  کولِ  یکدیگر   بالا   می روند  .   با  انگشت  مرا   به  هم  نشان  می دهند  و  می خندند  .

 مسخره ی  آلبالوها  شده ام   .

چشم هایم  را  می بندم   .

_  "  چقدر  شد  ؟  "

پول  را  پرداخت  می کنم  . 

پاهایم  به طرز  احمقانه ای  سنگین  شده اند  .  از  جا می کنمشان  ,  با همه ی  توانم  .

سوارِ  ماشین  می شوم  .  استارت  می زنم  .   پایم  روی  پدالِ گاز  است   ,   دستم  روی   ترمز   دستی  .  

انگار   لمس   شده ام  .

_   "  اَه  ,  لعنت   به  ... 

لعنت  به  کی    ؟  به   چی  ؟  مگه  لعنت  کردن  هم  بلدی  ؟  

 نه  .

پس   چرند   نگو    .   پیاده  شو  .  "

 

پیاده  می شوم   . 

میوه  فروشی  ساکت  است   .   هیچ هیاهویی نیست  .

مردِ  میوه  فروش  مرا  نگاه  می کند  .

 

_  "  ببخشید  ,   یادم  رفت   ,   دو  کیلو  آلبالو  هم  می خواستم  . " 

 

پی  نوشت  : 

 

1 . اینکه   من   هنوز   منفجر   نشدم  از  معجزات الهی ست  ،   هیچ   جسمی   توانِ  تحملِ این  حجم  از  دلتنگی    را   ندارد .

 

2 . بالاخره   بعد  از   چهار سال  رفتم  شمال  . در تعطیلاتِ خرداد  .   شب دوم  دعا  کردیم   بارون  بیاد   و فردا  هوا  ابر   باشه   .   نیم  ساعت  بعد  بارون  اومد   ,  فرداش  هم  هوا  ابری  بود  . 

هیچ چیز  شیرین تر  از استجابتِ دعای  از ته دل  نیست  .

خاطرات  گذشته  رو  مرور  کردیم   .  خندیدیم   و  آرام   بودیم   . 

مدت ها  بود   این   حجم  از  حمایت و مهربانی  مرا  در  بر  نگرفته بود .

چه   شمالِ  دلچسبی   .

 

3 . روزگار  غریبی  ست 

انگار   این روزها   ،    هیچ  انسانی   عشق  را   پاس نمی دارد 

حتی  در     پستوی  خانه اش   ... 

 

 

4 .  اراده ای  آهنینی   روزگارِ من رو   پیش  می بره  ,  این  روزها   خودم هم در عجب  می مونم  که  چطور  ممکن شد  ...

 

5 .  گاهی وقت ها  از حرفهایش احساس می کنم  تمامِ این مدت  " کر "  بوده  .

یعنی  نشنیدی ؟  یعنی  نفهمیدی ؟

یعنی  باز هم  باید سوال کنی که مشکل چیه ؟

 باز هم باید  بگم ؟

...

 دیگه مهم نیست

کسی که می تونه  غمگین  بودنِ یک نفر  رو  اینقدر  ساده  نگاه کنه  و  بگه  مشکلی نیست  ,   خالی از عاطفه ست  .

 و  همه ی دلبستگی من  ,    به خاطر چشمهایی بود که  فکر می کردم   سرچشمه ی  تمامِ  مهربانی های  جهان است  ...

 

مریض شدن مختصِ روزهاست  ... شب ها نمی ارزد که مریض شود  !!!

آدمِ مهربانِ من  ,  از دست  رفت  . 

اینگونه  مزوّر بودن  را  مدیون همه ی موفقیت هایی  هستم  که  خودم  برایش   دعا کردم ...

 

   رها  کردم  

          تنهایش  مگذارید 

                               روزهای  خوبی   در  راه   نیست  ...

 

 

6 . مرا    غرقِ مهربانی   می کند

به همه ی  بدجنسی های تو    فکر می کنم
به همه ی  تلخی ها
فریاد ها
لج کردن ها
بازار گرمی ها
 
چشم هایم  را   می بندم
تحمل   از   مویرگ هایم   سرریز   می شود
دیگر    توانی   نمانده است

 

   من
        مهربانی    را  به      آنگونه  عشق      ترجیح  می دهم

 

 

7 .  زندگیِ حقیقی    شبیه   قصه ها    نیست  .

واقعیت  اینه  که     من  اون  دو  کیلو  آلبالو  رو      نخریدم  .   پام  رو   روی  پدال  گاز  فشار دادم   و   ...   رفتم .
همین   . 
 
 
 

 

 


 
 
ماه رمضان
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٢:٠٠ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٩ تیر ۱۳٩٢
 

 

 

 

       وفا  و  عهد  نکو  باشد  ار  بیاموزی                و گر نه   هر  که   تو   بینی    ستمگری   داند  

                                                                                                                        "حضرت حافظ "

 

 

به  سختی  چشمهایم  را  باز  می کنم  .  از  جایم بلند می شوم   .  ساعت  ول کن نیست  .  جسمم  سنگین  است   .

چقدر  برای  سحریِ اول  ذوق  داشتم  .  دیشب  رفتم  سرِ   کار    ,  فرصت  نشد  غذا  بپزم  .

 حوصله ی تحملِ آب سرد  و  شستن  صورتم  را  ندارم  .  درِ یخچال را باز می کنم   .  قورمه سبزی  ,  نان لواش   ,  هندوانه  .

 سحریِ شاهانه  و  یخی  برای  خودم  تدارک  می بینم  .  یک  لقمه  قورمه  سبزیِ سرد    ,  یک  برش  هندوانه   ,  یک قلپ  نوشابه  !!!   اینقدرها  هم که   به نظر  می رسد   مزخرف   نیست   .

  تلویزیون  دعای   سحر   پخش  می کند  .  می خواهم کانال  را عوض کنم  ,   کنترل   نیست  ,   مهم  نیست  ,  چه  فرقی می کند   ,   این  یا  آن   ,   خوابم  می آید  .  

هنوز  حال شستن  صورتم  را  پیدا نکرده ام  .  تا   اذان   40  دقیقه  باقی ست  .   یعنی   دوام   می آورم  ؟

ظرف یک بار مصرفی   در یخچال  هست  .  بازش می کنم  .

ساعت 11 شب   فیلمبرداری تمام می شود  ,  شاممان را می دهند که با خودمان به خانه بیاوریم   ...

 سوسیس بندری !!!  نمی شود که  ...  تا افطار از عطش خواهم مرد  ...

به  همان  قورمه سبزی سرد   و  نانِ لواش   قناعت  می کنم    و   البته   برش های  هندوانه  .

قبل از خواب که حرف زدیم   گفت  " برو الان پلو بپز   که سحریِ خوشمزه  داشته باشی   ,   خیلی طولانیه   ,   اذیت  می شی "     چرا گوش نکردم  ؟

فکر کردم نمی شود   .    ولی  می شد   .   ساعت 1.30  نیمه شب   بود  ,   می شد پلوپز  را  روشن  کنم   ,   بخوابم   و   دو ساعتِ بعد   با  بویِ دل انگیزِ پلو   از  خواب بیدار  شوم .

حتی  شاید   آن  رایحه ی خوشمزه    می توانست  کاری کند   که من   سرمایِ آب را  روی  صورتم   تحمل  کنم  .

تنبلی   کردم    .   حالا  هم   تاوانش   را می دهم   .  عیب  ندارد  .   در عوض  ,  اولین   سحری   دو  عشق   را  می خورم   .   قورمه  سبزی   و  هندوانه   .    بدونِ  هیچ  هراسی   از  شنیدنِ  غرغرهایِ   قشنگِ تو   .  

 مامان  رفته   ,   اگر   نرفته   بود   و   اگر   اینجا   بود  ,   الان   با  لیوانی  پر  از  عرق  نعنا و  نبات   مرا   دیوانه  می کرد   . 

" قورمه  سبزی   با   هندوانه  ؟    می میری مادر  ...  سردیت   می کنه  ...   بیا   این   نبات رو  بخور  ...  دل درد می گیری  ... "

چای   دم  می کنم   ,   عرق   نعنای  دو آتشه  می آورم    و   نبات  ...

من   به  گیر دادن هایِ  هر از چند گاهِ  مادرانه ی تو     عادت کرده ام     ...  چه  باشی      چه   نباشی  ...

 دلم   تنگ   شد   .

 

 

پی  نوشت  :

 

 

1 .  می خوام  دوباره  ماراتن  شروع کنم .  به شدت  کار دارم  و  نیازمند برنامه ریزی دقیق هستم  .  بعد از ماراتن قبلی  ,  زندگیِ نامنظم  و  پر هرج و مرجی  رو  تجربه کردم .  الان دیگه  وقتشه  که   باز از نفس کشیدنم   خوشحال بشم .  اینجوری نمی شه .

چقدر  چیزهای مختلف  هست  که  باید  انجام بدم ... باید فکر کنم  و  بنویسم ... الان  مغزم  درست  کار  نمی کنه ... اول توی دفترِ خودم می نویسم  ,  بعد میام اینجا  مکتوب می کنم . 

 

2 . ماه رمضان مبارک   .   مثل هر سال   ,   بر  سر سفره ی  افطار   ,    همو دعا کنیم .

 

3 . تنظیم  و نوازندگی های   آلبوم   "داروَگ "   روزبه  نعمت الهی   رو   دوست  دارم  .

بعضی  از شعرهاش  رو هم  می خواستم  اینجا  بنویسم   چون   وصفِ حال  بود ... ولی  ... دیدم  دیگه  خیلی  هم  حالِ  قابلِ  وصفی   ندارم  .

فقط می مونه  "  با من قدم بزن ... "   مهران آتش  ... شعر  و  موسیقی  و  حال و هواش عالیه  ... تو   ماشین  پخش  بشه  یا  تو   سیرای شمشک   فرقی نمی کنه  ... من برای  این  آهنگ  می میرم  ...  آدم  یادِ  روزهایِ اولِ  اتفاق های  خوب  می افته  ... یادِ  لحظه های  ناب  ... یادِ عشق

 

4 . جشن نفس   امسال  ,  24  و 25  مرداد    برگزار  می شه  .  دهمین  سالگرد  برگزاری  جشن هم  هست   و  بزرگداشت  عسل  بدیعی  .  حالا اطلاعات کامل رو  مرداد ماه  همین جا  اعلام  می کنم  .

 

5 . از  این   حمایتِ بی حد و حصر    لذت  می برم    . 

 

6 . دیروز   یک دوستی   چیزی  گفت  درباره ی کسانی که  اشتباه می کنن  و  باید  تاوان اشتباهشون  رو بدن  و  نباید  از انتقاد  ناراحت بشن  و  از این حرفها ...

آخ  که  اگه  خودش  هم  به  حرفش  ,  فقط  چند درصد  اعتقاد داشت   بیشتر مشکلاتِ ما حل شده بود ...

امان  از  وقتی  که آدم ها  فقط  شعار  می دن ... اون  هم  اینقدر  خوب  و  باورپذیر .

 

 7 .  " بالاخره یه روزی قشنگ حرف می زنم "

     نوشته  "دیوید سداریس"

    ترجمه   "پیمان خاکسار "

    نشر     "چشمه "

 


 
 
سفر
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٢:٠٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۳ تیر ۱۳٩٢
 

 

 

 

این بار  فرق  می کند  ,

از   گلدانی  که  با  خود  آورده ام   می فهمم  ,

از   کلیدی  که  می دهد   ,

از   مدارکش   ,

از   چشمهایم   که    با   شنیدنِ  یک    "میم"    اینگونه  بی وقفه    می بارند  .

 

به   همه ی  درددل هایی  فکر می کنم   که    _ وقتی  نیست_   باید  در گلویم  چمباتمه  بزنند  تا  مردار   شوند  ؛

و   چون   هیچ کرکسی   دهانِ مرا    شایسته ی  فرود  نمی داند  , 

بپوسند   ,    چرک  شوند   ,    و   گلویِ  مرا   به توده ی بزرگ و سیاهی   بدل کنند  که  شاهدیست   برایِ  تمامِ نامهربانی ها   .

 

دستهایش  را    کم  می آورم

                            و   سبزیِ   چشمهایش  را  ...

 

انگار  زندگی ام    از رنگ     خالی می شود   .

 

به   نُه ماهی  فکر می کنم     که آرام    ,   که کوچک    ,   در بطنش   آرمیده بودم     و چقدر   دوستم   داشت   ...

حالا       امروز      باید    نُه  ماه   دوری اش  را    تاب بیاورم  

 

سفر است          ...       می دانم

باز می گردد        ...       می دانم

لوس  شده ام     ...       می دانم

من   پر  از     هراسِ  از  دست  دادنم    ,  

از   خردسالی   ,   از همان  روزهای ِ داغِ توپ و تانک    که  کودکیِ همه ی ما     کودکانِ دهه ی شصت  را     پر از  کابوس کرد ...

 

به   یک سال و نیمه گی    رهسپار  می شوم 

به   درونِ دخترکی  فرو می روم   که  در  دومین سالِ میلادش   ,   مادرش را  از او   ربودند  

و  او   هرشب  ,   تا بزرگسالی  تا  خیلی  بزرگسالی   ,   کابوسِ  دزدیده شدنِ مادرش را  می دید  ؛

و  می دید  که  مردانِ سیاه پوش یا سبز پوش    او را    می برند    و     می برند    و     می برند   ...

و   هیچ   جیغی  از حنجره ی  کوچک  و دردمندش   ,   کمکی   را  فراخوان    نمی کند  ؛

و   هیچ  پایی    نیازش را   به  دویدن   جدی   نمی گیرد   ؛

و   او    ,     کوچک و  ناتوان    ,     فقط   می گرید    ...

 

مثلِ امروز 

مثلِ  این   نُه ماهی   که باید   به گلدان هایش  آب  بدهم     تا  از   شوریِ اشکهای من   ,  

 در نبودِ سبزی پرطراوتِ  صاحبشان   ,    نخشکند  .

 

حتی  اگر  سفر باشد                  ...      و   بدانی   باز می گردد

حتی اگر حکمی دو ساله باشد     ...      و   بدانی   سپری می شود

حتی  اگر  قهر   باشد                 ...      و  بدانی  آشتی   در راه   است   , 

هیچ چیز    جایِ خالیِ مادرت را   پر  نمی کند  ,

                                                           چه    یک سال و نیمه  باشی

                                                           چه    سی و دو   ساله   ... 

 

 

پی نوشت  :

 

1 . 2 . 3 . 4 . 5 . 6 . 7 .  ندارد .