لبخندهای احمقانه ی یک زن

موجود
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱٠:٢٢ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٠ امرداد ۱۳٩٢
 

 

 

    چون   ابر   به  نوروز   رخِ  لاله  بشست                         برخیز  و  به  جام باده  کن  عزم   درست 

    کاین  سبزه   که  امروز   تماشاگه   توست                    فردا  همه  از  خاک  تو بر خواهد رست 

                                                                                                                                               خیام

 

 

متنفرم

از   تو    ,    موجودِ  زشت  و  نفرت انگیزِ  شش پا   ,   که  اینچنین مغرورانه     ,    مرا     ,  مستاصل  و  ناتوان   ,    به  دیگران  سخت   محتاج  می سازی    .

از  تو    ,   که  به  همه  جایِ  خانه ام  بی صدا   سرک  می کشی   و   هنگامِ  ورود   ,   شعورِ  در  زدن    نداری    . 

از  تو  که   باید   برای   مرگت   خانه  چسبناک  و لیز   شود   و   حلقم  پر از   بویِ  گندِ  پیف و پاف   و   تار و مار    گردد   و   من   از  بالای   صندلی   هی  سرفه  کنم  و  نگران باشم  که   مبادا     پررویی  کنی  و  از  تیررسِ دیدِ   من   خارج   شوی  .

از تو    ,   که  نمی فهمی   وقتی  من  ده  لیوان  چای    نوشیده ام   و    سحر   نزدیک است    و   به    ده لیوان چایِ دیگر      نیاز دارم  ,    نباید  بروی     درست   وسطِ دستشویی   بمیری   .

از  تو   و   آن   شاخک های  زشتت  که  حتی   بعد  از   مرگ  هم  مشمئز کننده   تکان می خورند  . 

گاهی    به   ضرب المثل ها   شک  می کنم  .

که   اگر   دل    به  دل   راه   داشته   باشد  ,   تو  و  تمام اقوامت    نباید  حتی   لحظه ای   به  خانه ی  من   فکر  کنید   ,  چه برسد   به  حضور    ,    چه برسد   به   گردشی  اینچنین   دل انگیز  و  آسوده   .

به  نظرت   زیر  پیانو   نسبت به  دستشوییِ من    مدفنِ باشکوه تری  نبود   ,    احمق  ؟  

 حالا   من  می مانم   و جنازه ی  وحشتناکِ  تو    و  حجم عظیم  چای    که  تمایل   به تخلیه دارد .

 

 

پی نوشت :

 

1 .  پنجشنبه ی مزخرفیه  ,  از اون  پنجشنبه ها  که  شبیه  غروب دلگیر جمعه ست  . 

نشستم  پای  فیلم ها  و  کارهای  جشن نفس  .   چقدر  کار  داریم  .   

امیدوارم  همه چیز   در بهترین حالت خودش   اجرا  بشه   .  به  امید  خدا  . 

 

2 . مدتیه  که  انتشارات  مختلف  ,  مجموعه ی  آثار نویسندگان قدیمی رو  منتشر می کنند  . 

 به نظر من  این  بسته ها   هدایای بسیار  خوب  و  مناسبی  هستند  . 

 مثل  مجموعه ی آثار  صمد بهرنگی  و  صادق  هدایت  ,  نشر  جامه دران  .

البته  درسته  که  اصلِ این متونِ  قدیمی  ,  بدون  سانسور  خیلی  جذاب تره   ,   ولی   داشتن  این  مجموعه ها  با  چاپ جدید  و  تر و  تمیز  هم  خالی  از  لطف نیست  .

 حتی شاید آدم  ترغیب  بشه   بعضی  از قصه ها رو  بازخونی  کنه  .

ادبیات  ما در  سال های نه چندان  دور   ,  بسیار   قوی  و  تاثیر گذار  بوده  .

شیوایی کلام  و نثر گیرای  نویسندگانِ دوران  طلایی   ,  هرگز  کهنه  نمی شه  .

به  جز  مفهوم عمیق  و  انسانیِ اغلب  قصه ها   , ادبیاتِ اون  دوران  می تونه  دایره ی  لغات  ما  رو  هم  افزایش بده  و بر  سواد  و دانش  ادبی  ما  اضافه  کنه  .

 

3 .  اینجا       کنار من       عشق  و  شعفی   رو   تجربه کرده    که   در  هیچ تصوری     نمی گنجه ...

  بودن    یا    نبودن      فرقی نمی کنه  ،

  من   تا  ابد   حک   شدم     ...    درست      در  عمقِ  سمتِ  چپِ   دفترِ  نقاشیم  .

دفترِ  نقاشیم  رو   دوست   دارم        خیلی    زیاد      .

 

4 .  این  روزها  همه رفتن  سفر   ...  شما  چطور  ؟؟؟

 

5 . اما   کامنت ها

 اول  ... 

 واقعا  به  نظر  شما من  تلخ  می نویسم ؟؟؟

اصلا معنی   تلخ نوشتن     چیه ؟

فکر  می کنم  نوشته های  سیاه  و  تلخ   یا  حتی  پوچ گرا  در  جهان معنی دیگه ای داره  ...

 من   از دلتنگیهام  می نویسم   ...   دلنوشته ست  دیگه    ...   باید کمی  هم غر  زد ... 

در ضمن  ,   من   با همه ی وجودم   تلاش می کنم  شاکر باشم  و  از  بخش های مثبت زندگیم  و  الطاف و مهربانی خداوند  و  بنده هاش   غافل نشم ...

حالا  اگه بعضی وقت ها   , بنده های خدا   ,  در بدی  و نامهربانی   سنگِ تمام   می گذارند   ,   تقصیرِ منه ؟؟؟

وقتی  خوشحالم  و  سرشار  از عشقم  , حس  مثبتم  رو  با شما  تقسیم می کنم  ,  خب  وقتی  هم  ناراحت  و  سرخورده  و نا امیدم    باز هم  باید   تقسیم  کنم ...

از  حس های من بگذریم ...

اینهمه   موسیقی  ,   کتاب  ,   شیطنت  ,   درددل  های   صادقانه  ...  اینا همه  تلخه ؟؟؟

به  هر حال   این وبلاگ  شامل  50 درصد  از  زندگی  منه  ...

پنجاه  درصد   خیلی  زیاده ها   ... 

گاهی  احساس  می کنم   به  خاطر   این  وبلاگ  و   دلنوشته ها  ,  دارم  شبیه  فیلمِ   "ترومن شو"     زندگی می کنم  .

انگار   همه چیز   رو      همه      می دونن    ...   

انگار  در  یک  خانه ی  شیشه  ای  زیست  می کنم  ...

جالبه  ...  گاهی  وقت ها   خنده  داره  ...

ولی  مهم ترینش  اینه که   مسئولیتم  در مورد  زندگی  خودم   بیشتر   می شه  .

 بعضی  وقت ها     به خاطر  وبلاگ     دنبال   اتفاق های  خوب و خوشحال کننده   می گردم  .

بعضی  وقت ها هم  تا  یک  رخدادِ خوشایند  پیش میاد  ,  توی  گوشی ام   ضبطش   می کنم  که بعدا   اینجا بنویسم   .

ولی  کمه   ...  شادی   کم   شده  ... 

دوم  ... 

ممنون که آدرس وبلاگ تون رو می گذارید  .  اونهایی  رو   که با سلیقه ی من  هم سو  هستند    می خونم  .  

ولی  این ماه خیلی بعیده که وقت وبلاگ گردی پیدا کنم ...

 

سوم ... 

یعنی می شه شما لطف کنید و یک کامنت رو  10 بار  نفرستید  ؟؟؟    یک بار بفرستید  ,  ارسال می شه دیگه .

 

چهارم ... 

ممنونم  از مهربونی هاتون  . ممنونم  از  اینکه    خیلی بیشتر از قبل     فقط درباره ی متن  نظر می گذارید  ,  چه  مثبت   چه  منفی  .  ممنونم  از   فهم   و درکِ  بالاتون  .

 

6 .  این تیم محبوب  ما    امسال   قراره  به  شدت  بترکونه  ...  همگی  منتظر  می مانیم  .

 

7 .  خدا رو شکر  ,  این روزها  نقشه کش  ها  شعورشان  می رسد  و  برای  خانه ها  دو دستشویی  در  نظر  می گیرند .

یک دستشویی برای مهمان  و  یکی  برای  صاحب خانه  که  اغلب  شامل حمام  هم  می شود .

اگر اینطور  نبود  نمی دانم  ساعت  3  صبح   ,   جهتِ  قضای  حاجت   ,    باید  از کدامین  "سوپرمن"   ,  برای  تشیع جنازه ی این موجودِ زشتِ  نفرت انگیز   ,  کمک می گرفتم   ...

 

 

 


 
 
طاقچه
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱:۱۱ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢ امرداد ۱۳٩٢
 

 

 

 

                                            چه  تازیانه ها  که  با تنِ تو  تابِ  عشق  آزمود

                                            چه  دارها  که  از  تو   گشت   سربلند

                                            زهی  شکوهِ  قامتِ  بلندِ  عشق

                                             که  استوار  ماند  در   هجومِ   هر  گزند  .  

                                                                                                                      ( هوشنگ ابتهاج )

 

 

طلسمِ  شبِ  رویاییِ  هفته    باطل  می شود  .

چهارشنبه  صبح    چشمهایت  را     باز می کنی    ,      بدونِ  زنگِ  ساعت   .

چای    نباید  دم  کنی  

نگران    نباید  باشی  

و نباید  با لبخندی  دل انگیز   خواب  را  از سرش  بپرانی

 

بیدار می شوی   ,   نمی خواهی   شادیِ  او  را   ببینی   ...    پس   باز   می خوابی  .

 

حالم  خوب   نیست 

همه ی  کارهای  درست  را  انجام  داده ام   و   باز  حالم خوب  نیست

از  اینهمه   درست بودن  و   باید درست بودن     حالم خوب نیست 

 

تپیدن   را   از  دست  دادن   ,   ساده  نیست 

سلول هایم  زرد  می شوند    ,   می افتند   و   زیر  پایِ رهگذران   صدایِ پاییز  می دهند . 

  فقدانِ  تپش      روح  را      خزان  می کند  . 

 

خیس  می شوم   .    چشمهایم    در  آغوشم   می گیرند  ,  

من    اقیانوسِ  جاری از  آنها  را      تا  انتها    شنا  می کنم   .

جزیره ای   مرا   در  خود  می بلعد   ,   درست  در لحظه ی آخر   ,   دستهایم  را  به درختی  می گیرانم  .

در هوا  پیچ و تاب  می خورم   .  دلفینی  مرا  به دندان می گیرد  .   بر پشت خود   سوار می کند .

هلهله کنان   مرا   به   جشن عروسیِ مرجان ها   می برد  .

در بشقابی    آذین  بسته  می شوم   .

چون  گوهری گرانبها    در کجاوه ای مجلل    به پادشاهِ آبها   تقدیم می گردم .

کارد و چنگال    در  دست  دارد   .   مرا    به  چهار قسمت      تقسیم می کند  .

می مانم    که      خودم       با   کدام قسمت     همراه  شده  است  .

سرم  را   به درون دهانش      فرو می برد    ,     می فهمم  که   هنوز    در   قلبم   باقی  مانده ام .

چشمهایم    گلوی پادشاه  را    می خراشند .

با شدت  به بیرون   پرتابشان  می کند .

زبانم   به دور گردنش    می پیچد  ,   دراز می شود   .    پادشاه می خندد  . 

با گوشهایش    زبانِ  مرا    دو شقه  می کند  .

عرق کرده ام  .   تند می زنم   .   خون   از همه ی  مویرگهایم   فوران می کند  . 

سرعتم    بالا و بالاتر    می رود  .  

ضربانِ  سرسام آوری     مرا      می تپد  .

 فریاد می زنم   .  

نور می شوم    .

و     ناگهان     همه چیز     در  سکوتی  ایمن      فرو  می رود    .

 

قلبم    سکته      کرده  است  .

 

 

پی نوشت  :

 

1 .  اتفاق های عقب افتاده  در زندگیم  زیاد می شود  .  

نذرهای  عقب افتاده  ، حرفهای  عقب افتاده  ،  بدهی های عقب افتاده   ،  کارهای  عقب افتاده  ...

فکر می کنم   اگر همین روزها   حضرتِ مرگ     گوشه چشمی  به  من  بکند  و  در  کمال آرامش   این بنده ی حقیر  را   به سوی معبودمان    رهسپار  سازد  ,  دائم  باید  در یکی از آسمان های خدایاجان    دنبالِ فرشته ای   بگردم  که    اجازه ی حضورِ روح    در خوابِ اطرافیان    را    صادر می کند .  

باید  التماس کنم  و   دَمِ فرشته  را   ببینم  تا   اجازه دهد   که من   بر خوابِ عمه جانِ دلبند    نازل شوم   و   تند تند    به او   بگویم   که    یک سال و نیم   سر زدن ( _به  همان جا که  با  هم می رفتیم  و  دعوا  شد و  به ما برخورد  و دیگر  نرفتیم _ )   بدهکارم  و به تعدادِ ماه ها   خرید کردن را  .   

و   بگویم  که   سر رسیدِ  امسال   را  بردارد   و   ببیند  که   چقدر  مهر  به جهانیان   مقروضم  و   یادش نرود   که  چه کسانی  واجب ترند   ...   

و    بگویم  که ...

چقدر  حرف دارم   و  چقدر  کارِ نکرده  ...   روزهایی بود  که   برای  دیدنِ  تو    از خدایاجانم    می خواستم   چشم های حضرتِ مرگ  را   بر   من     ببندد     و    بگذارد     من و تو      لحظه های دلچسبِ  با هم بودن   را   نفس بکشیم    و    باشیم    و    باشیم    و     باشیم   ...

امروز  که  دیگر   توئی   نیست    ,   من  در   قلبم    ,    نبودنم    را   به    بودن    ترجیح می دهم  ,   اما    با  اینهمه  کارِ عقب افتاده  ,   باز  باید   آرزو   کنم  که     باشم    تا   شاید   کم کم   چیز عقب افتاده ای   باقی نماند    و     من   مجبور  نباشم   در هفت آسمان    به دنبال  فرشته ای     برای  جمع و جور کردنِ  سهل انگاری هایم     بگردم    ...

چقدر   "خواستِ  بودن"    با     "اجبارِ  بودن"     فرق می کند  ...    

آن روزها    "بودن"     با    حجم غریبی  از   شوق      همراه بود   

و    این روزها    با   حجمِ غریبی    از   ترسِ بد بودن .

 

 

2 .  حوصله ی  شنیدن  جملات قصار  و  اشعارِ عاشقانه ی دیگران  رو  ندارم  . 

دلم  می خواد  آدم ها  حرف هاشون  رو   به  زبون  خودشون بزنن   ,   با  ادبیات  دلچسبِ  خودشون  .

گاهی  تاثیرِ  یک جمله  ی ساده   که  از دلِ خودت  بیرون میاد   از   همه ی  اون  حرف ها بیشتره   عزیزدلم  .

 

3 .  جشن نفس    در  روزهای  24 و 25  مرداد ماه  1392  , 

در  باشگاه  انقلاب   از  ساعت  20  الی  24   به امید خدا    برگزار  خواهد شد  .

دوستانی که   به  هر نحو  ,  مایل  به  شرکت  در  مسابقه ی  جشنواره ی نفس  هستند ,  می توانند  آثارِ  خود را   برای  سایت   www.ehda.ir   یا  برای  سایتِ من  تا  تاریخ   1392/5/10   بفرستند .

آثار    ,   هرگونه  "کار هنری"   را  شامل   می شود     . 

 اگه  موضوعِ  اهدائ عضو  دغدغه ی  شماست   خودتون  رو  محدود نکنید   .  هر  ایده ای  ممکنه   برای   بهتر  برگزار  شدن  جشن  ,  دلگرمی   بیماران  ,  کارکنانِ بیمارستان  و  شاد کردنِ  روحیه ی خانواده های اهدا کننده    تاثیر گذار  باشه  .

نقاشی  ,  کارهای گرافیکی  ,  کاریکاتور  ,   شعر  ,  داستانِ  کوتاه  ,   جمله ی زیبا  ,  متن  ادبی  ,  عکس  ,   تیزر  ,   فیلم  کوتاه  ,  موسیقی  ,  انیمیشن  و  ...

ارسال  آثار  و  شرایطش  هم   در سایت www.ehda.ir  نوشته شده   . 

اگه  حوصله  داشتید  یک سری بزنید     .

 

4 . مرتضی  پاشایی   آهنگ های قشنگی  داره   .  تِرَک  شماره ی  3  ... 

 باز  دوباره   با نگاهت      این  دل  من   زیر و  رو  شد  ...

پروا ز تو  قفس شدم    بی نفس  شدم  دیگه تنها شد م   توی دنیا  بدون  خودم ...

البته  صداش   اصلا  در  سلیقه ی من  نیست  ( مستحضر  هستید که سلیقه ی بنده  در موسیقیِ پاپ  ,  آثارِ  استاد علیرضا عصار  است  با  صدای  خیلی بم  و   بیانِ گیرا   )   

ولی   انتخاب شعر  و  تنظیم  و  آهنگسازی  کارهاش  خوبه  .  سوزناک   هم می خونه   .

خالتور  شدماااا  ... زدم تو کار  موسیقی پاپ  شددددددید  

فکر کنم  تقصیر اون  عزیزیه   که  سی دی رو رایت  کرد  و  همش  تو نخِ  این  سبک موسیقیه   ...  

شاید هم تقصیر خودمه  که اینقدر   عاشق   " با من قدم بزن "   شدم  ...

آره     احتمالا  تقصیر خودمه    ,     اون طفلکی   کلی   لطف کرده   ,   مهربونی  کرده   ,    بیشعور   شدم   ,    دستش  درد نکنه   ،  همش  تقصیر  خودمه  .

این  روزها  کلا  در ماشین  فقط  این  دو  قطعه  پخش  می شه  ,  40 بار   !!!!!!!!

 باید  سونات های بتهوون رو   با  خودم  ببرم    که    ذائقه ام   به تعادل   برسه  .

ساز  می زنیم      درست می شه    به  امید خدایا جان  .

 

 

5 .  مدتهاست که فهمیده ام     ,   

دلتنگی         در من

خودش  را  به شکل عصبانیت   در می آورد

و  بر    سرِ  عاملِ دلتنگی      آوار می شود
 
آواری   سهمگین   و   قدرتمند   .
 
... 
 
دلم  می خواد  بشینم  تو  بغلش  ،   با دستاش   موهامو   نوازش  کنه  ،   
صورتم  رو ببوسه  و   زیر گوشم    همه ی حرفهایی رو بزنه   که  باید  می زد   و    نزد  ...
دلم  می خواد  سرم  رو  بذارم  رو  شونه  اش  و    های های   گریه کنم 
به  حالِ    دل  خودم     و    دل  خودش 
که  اینقدررررررررر   تنگ    شدند   ...
 
 
6 .  شاید   دوباره   پازل   5000 تکه   را   آغاز  کنم   . . .    شاید
 
 
 
7 . قلبم  را   که  سکته   کرده  است       روی   طاقچه   می گذارم

درهایش  را    می بندم   و  به   آن      نگاه  می کنم

خاطرات تو       عبور  می کنند   ,    قلبم   گاهی  سرخ   می شود             گاهی   سیاه

تا  تهی شدنش   از  خاطراتت    ,    درها    بسته   می مانند

و   جایش   بر  روی  همان    طاقچه   است

کنارِ   کبوترهایت    و       فرشته هایم

با   دو   شمعِ روشن

و    ساعتی   که     مدتهاست    آب     شده است

 

 

مهم ترین :

دوم مرداده       تولدت  مبارک      دیرینه ترین همراهِ بی معرفت    1387  .......  1380