لبخندهای احمقانه ی یک زن

قصه های من و همسایه ی روبرو 1
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٤:۱٦ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢۱ شهریور ۱۳٩٢
 

 

 

         نیش  عقرب  نه  از  ره  کین  است                    اقتضای  طبیعتش  این  است

                                                                                                                                

 

از پنجره  نگاهشان   می کنم   . 

 آبپاش  به  دست  در بالکن  ایستاده اند   ,    به گل ها آب می دهند  ,   صورت همدیگر را خیس می کنند   ,   می خندند  .

پسر   ,  دستهایش را  دور بازویِ دخترِ همسایه   حلقه  می کند  .

سرش را به گوش دختر نزدیک می کند وچیزی می گوید  ,  دخترِ همسایه  همانطور که در آغوش اوست  ,  می خندد  ,  سرش  را برمی گرداند   ,   نگاهش  می کند .

احساس می کنم باید  از پشت پنجره  کنار   بروم    ,    خلوت  می خواهند  .

خودشان   می فهمند  ,   بالکن را ترک می کنند  .

بهتر  . 

من بر  جای  خودم   می مانم   ,   به نگاه کردنِ  خانه ها  ادامه  می دهم  .

سیگار  روشن  می کنم   ،   لبهایم را  به شیشه ی پنجره می چسبانم   ،   دود   اسیر  و سردرگم   می شود  .

تصویرِ بالکنِ دخترِ همسایه  را  دوست دارم   ,   تصویرِ دستی  که   دور  بدنش   حلقه  می شود  ,   تصویرِ لبخندش     وقتی  سرش  را   به سوی پسر   برمی گرداند  .

دلم  برای   عاشق شدن های از ته دل    تنگ  می شود .

دلم  می خواهد  جای  پسر   ,  دستهایم  را   دورِ بدنِ دخترِ همسایه   حلقه کنم   ,   او نگاهم کند  و   بخندد  .   همینطور   بخندد  ,    انگار  که  دنیا   در همین لحظه  سوزنش  گیر  کرده باشد  .

دلم  می خواهد   صدای  خنده اش   همه ی کوچه   را   بیدار   کند   .

همه    ,  بیایند پشتِ پنجره،  ما  را   ببینند   و   یادشان   بیفتد   که   شاید   روزی   روزگاری    آنها  هم عاشق  شده بودند  و   دستهاشان   را   دورِ بازوی کسی  حلقه  کرده بودند   و   خندیده بودند   و   لحظه شان   را  جاودانه  ساخته  بودند .

به  بالکن  خالی  اش   نگاه   می کنم   ,    شیطان   می شوم   ,   دلم   می خواهد  روح   شوم  و  از  دیوار  خانه اش   عبور ...

صدای  مهیبِ  شکستن  می آید  .

"_  پری  خانوم   ؟   چی  شد   ؟   " 

خلوتِ دخترِ همسایه    رها   می شود    ,    خدا  راضی   نیست  .

"_  وایستا   وایستا  ...   بی   دمپایی نیا  ...  قیامت   شد  ...   آقا  ناصر   آخه   این  آینه  جاش  رو  زمینه  ؟  ...  حلال   کن   تو رو خدا  ...  ببین   چه   بلایی   بوده  ...  برم  اسفند دود کنم   ...  الان  جارو  میارم  ...   "

دمپایی  پیدا   می کنم   ,    به  هال   می روم   .

"_ عیب نداره  ,  خودم  بدجا  گذاشته بودمش  " 

پری  خانوم   با  دودِ  اسفند  و  جارو   ,   زیرلب وان یکاد می خواند  ،   فوت   می کند   و    می آید  .

"_ وَإِن یَکَادُ الَّذِینَ کَفَرُ‌وا ...  عجب   چشمی   داشته   ...  یه  صدقه  می دم  ...  شما  خودتم  بده ...  شرمنده   به  خدا  ... لَیُزْلِقُونَکَ بِأَبْصَارِ‌هِمْ لَمَّا سَمِعُوا ... "

به   زمین    نگاه  می کنم    .  

من   ,   هزار   تکه   شده ام  .

 

 

پی نوشت  :

 

1 . دربی  هم  که  خدا رو  شکر    به نفعِ من    مساوی  شد  .

چه بازی  گندی   بود  .

ولی  خدایاجان  باز هم   مواظبت  کرد   ,   ممنونم  .

 

2 . باز نیمه ی دوم  شهریور  آمد و  ترافیکِ  خیابانها  دیوانه کننده  شد . 

هرچند   از  مدرسه  متنفرم  و   خیلی خوشحالم  که   اون سالها سپری شدن  و   مجبور نیستم  کله ی سحر   برای یادگرفتن طوطی وارِ چیزهای احمقانه   از خواب ناز   بیدار بشم   ,   ولی    دلم برای اینکه  چند  روز   استرس   داشته باشم   که  آیا  بابا  به  موقع  می رسه   بیاد  ما  رو  برای  خرید لوازم التحریر  ببره  یا  نه  ,    واقعا   تنگ شده   . 

دلم  برای   بوی  دفتر نو  ,  خودکارهای رنگ وارنگ  ,  کوله پشتیِ جدید   ,  پلاستیک جلد کتاب  ,  مقنعه  و   این قبیل  چیزها  شدید   تنگ شده  . 

خرید لوازم التحریر روح من رو شاد می کنه   ...  فکر  می کنم   روحِ همه رو شاد  می کنه  . 

نیمه ی دوم  شهریور    به  مدرسه ای ها   حسودی ام می شه   ,   ولی   از اول مهر   حتی   یک  ثانیه  هم  حاضر نیستم   جاشون  باشم   . 

باید  بگردم  یک  بچه مدرسه ای پیدا کنم  که  مادر  و  پدرش  برای  خرید لوازم التحریر   فرصت نداشته باشن  .

هم  به نفعِ   وقتِ  اوناست    هم  به  نفعِ  دلِ  من  .

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه .

احمد شاملو . آیدا سرکیسیان

 

حرف "ج"  .  جلد  یازدهم

جون ( 1881)

ترکیبات جمله ئی  و شبه جمله ئی

1893   جونِ  تو  جونه  ,  جونِ  دیگرون   بادمجون ؟

الف.   در پاسخ به کسی گویند که  از کار  اظهارِ خستگی کرده  و  بخواهد  آن را  به دیگری تحمیل کند .

ب.  در پاسخ به کسی گویند که  در سوگند خوردن از جان و مرگِ دیگری  مایه بگذارد .

 

 

4 . وقتی  گلودرد  می گیرم  ،  دلم  بستنی  می خواد  ,  دلم  سرخ  کردنی  می خواد  ,  دلم   شیرینی  می خواد   ,    ...  منم   مثل   همه ی  آدم ها     گاهی  وقت ها   دلم  می خواد  درست  نباشم  ,   دلم  می خواد  کارِ غلط   رو انجام  بدم  ,  اشتباه  کنم   ,    آگاهانه   اشتباه   کنم   ,    اشتباهی   همین قدر  کوچک   و احمقانه  که  فقط  برای  چند روز   به  خودم  لطمه   می زنه ...

می شه   بفهمی  ؟   می شه  اینقدر  از  من  انتظار  درست بودنِ مطلق  نداشته   باشی ؟  می شه  برای   لحظاتی  احساس  کنی  که  من  هم   آدمم   و جایز الخطا  ؟ 

دلم  برای   خطا  کردن   لک   زده  ...  خطا   ... از   اون  خطاها  که کارت  قرمز  بهش تعلق  می گیره ...

 

5 .  "  عبو  دستش را  تا مچ  فرو کرد  توی جیب شلوارش  و  یک  دسته  اسکناس  تا شده بیرون آورد  .  شستش را  با آبِ دهان  خیس  کرد  و   چندتایی  از  میانشان  جدا کرد  و  به طرف ماهرخ   دراز کرد  .  این کارِ عبو   که دائم  در ذهنِ من   تکرار می شود  برای  ماهرخ  حتی  ارزشِ یک نگاه   را  هم نداشت  .   در  بی اعتناییِ عمیق او   چیزی بود که   ذوقِ گرفتن پول  از دستِ دیگری را   برای همیشه   در من هم   کور  کرد . "

" رازی  در کوچه ها  "

نویسنده :    فریبا وفی

نشر   مرکز

183 صفحه  .  قیمت 9900 تومان

کلا از نوشته های خانم وفی  لذت  می برم  .  از  روزی  که پریناز  کتاب هاش  رو بهم  معرفی کرد  ,  خیلی  از شب های  من   توسط  نثر  زنانه  و  جذاب  خانم وفی  سرشار  از  همذات پنداری  و  لذت  شد .

حسی  شبیه  حسِ  خوندنِ  نوشته های  زویا  پیرزاد  ...

 

6 . بعضی ها  به دلیل عدم  توانایی  یا  عدمِ  دارایی !   ,   تظاهر   به   نخواستن  می کنند .

وقتی  شرایط  مهیا  می شه    تازه   معلوم می شه     چقدر  درگیرِ  همین  ظواهر  و  حسرت های  احمقانه   بوده اند   . 

شانِ  تو   برای   من      فراتر  از    همه ی    این  حرفهاست ... 

کاش   برای   خودت   هم   ...

حیف   ...    

 

7 .  به هر  بهانه  ای   می شود    تو را    نوشت 

تو را    بر  دیوار  کوبید

تو را    روی  میز  گذاشت

تو را    خواند 

تو را    گفت

و  هیچکس    نمی پرسد    چرا

و  هیچکس    نمی گوید    کیست

 

همه  جا   یافت   می شوی

 بر   دیوارِ سپیدِ  خانه ها 

در قاب های  مجلل  و زیبا 

بافته  شده  بر فرش

حکاکی  شده   بر  چوب

نوشته  شده   بر  برگ   

 

مردم  تو را  می گویند

چشمهاشان  را می بندند  و   زیرلب   تکرارت   می کنند

نامت  را  

نام   زیبایت   را 

مثل  من 

 

 با  تفاوتی   کوچک ,

                             آنها  

                                   به  نیّت  او  ,

                                                  من 

                                                       به   نیّتِ    ...

 

 

 

 


 
 
شایسته
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٥:۱٧ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٤ شهریور ۱۳٩٢
 

 

 

 

 ای  دل   چو   زمانه    می کند    غمناکت                    ناگه  برود   ز  تن   روانِ  پاکت

بر سبزه نشین  و  خوش  بزی  روزی  چند                   زان  پیش که  سبزه   بر  دمد   از خاکت

                                                                                                                                         (خیام)

 

 

 ولوله  است   .   

می گویند    ولش   کن   .  

می گویند    کارش  عالیه   ,   ولی  . . . 

می گویند    دامانش  پاک  نیست  .

می گویند    برای  موقعیت تو    مناسب   نیست   .

 

 

 نگاهش می کنم  .

ده سال پیش شوهرش مرد   .  تصادف کرد  .   دکترها  گند  زدند .

دکترها   ...   این   دکترها   .

منتظرم    .   به صورتش   نگاه  می کنم   .

 منتظر  پاکی ام   .  منتظر   بکارت   .   منتظر   خلوص   .   

چیزی  نمی بینم  .

 نه  می فهمم  هست   ,  نه  می فهمم  نیست  .

 مدلش   شبیه   خانوم رییس های   فیلمهاست   .  

درشت اندام  با   موهای  زرد    ,  صورتِ  تتو  شده   و   سرزبون دار  .

انگار   هزار سال است    با  کسی  حرف  نزده   .  

می گوید  : 

" مردای  امروزی  که   دیگه مرد نیستن   ,   قدیما   مردا   می رفتن  از شهرنو  خانوم   می آوردن  ,    رو سرش آب توبه   می ریختن  ,    می شد زن زندگی  و   دست از پا خطا نمی کرد  .   ولی الان اگه   یک زنِ نجیب سر به راه  رو    بدی دست مردای امروزی    سه سوته  باهاش کاری می کنن  که مجبور بشه  شبا  بره گوشه ی خیابون  منتظر مشتری  وایسته  .  والله ... مرد نیستن اینا .  "

می خندم  . 

می گوید :

"  خوش به  حالت  که شوور  نکردی  .   نکنه   شوور  داشته باشی  ؟   نه  ,   بت  نمیاد  .  ماشالله  روحیه ات  خوبه   .   یه  وخ خر  نشی  شوور  کنیا  .  اینا   به  هیچ  دردی   نمی خورن  .  فقط  واسه  این  خوبن   که  جلو   بقالی  و اهل  محل   بگی   یه مردی بالا سر من  هست   .   بقیه اش  همش  دردسره ...  والله  . "

نگاهش  می کنم   .   می پرسم  : " اون موقع   که شوهرت  زنده بود  ناراضی بودی ؟ "

نیشش تا بناگوش  باز  می شود   .

"  نه  والله  ... خیلی مرد خوبی  بود  ...  ولی  الان   هرچی  هم   بهم   بدن  دوباره   شوور  نمی کنم   .  یه  دوست  پسری چیزی  دارم   اونم   واسه  بستن در دهنِ مردم  .  یه  صیغه ای هم خوندیم  که معصیت   نباشه   وگرنه  که  من  خانوم خودمم  و آقای خودم  . هرچی  هم   واسم   خرج  می کنه    سه سوته پولش رو بهش می دم  .  اصن از این زنا  خوشم  نمیاد  که آویزون پول مردان  .  دستِ زن   باس  تو جیب  خودش   باشه   . عقده ی ماشین  فلان و خونه ی بهمان  هم ندارم  .  خدا بده   می خورم   ,   نده  قناعت می کنم   ,    دستمو  جلو هیچکی  دراز  نمی کنم  .  کار  می کنم   .  خدا رو شکر   بنیه ام  هم  خوبه   .  هیچ   کاری   عار   نیست  خانوم  جون   .  نون بازومو   می خورم   .   خدا  یه  وخ  به  آدم  عزت   می ده   یه  وخ  هم نمی ده   دیگه  " 

نگاهش  می کنم   .  

بکارتی   نمی بینم     ولی   خلوص    ,     زیاد      خیلی  زیاد  .  

 

می گوید : 

"  تو زندگیت   فقط   باید   عاشق   خدا  باشی   .   خدا   حسوده   .   تا ببینه  حواست پرتِ یکی  دیگه   شده   اونو   ازت  می گیره   که حواست جمعِ  خودش   بشه   .   فقطم  خودش   .  من   که  فقط   عاشق  خودشم   .  این  مردای   زپرتی   فقط  لولوی  سرِ خرمنن  .   خودش   واسه  همه ی   زندگی  آدم  بسه   .  آدم  باس   سرش  به  زندگی  خودش   باشه   ,  حسرت  مال و منال  مردمو  نداشته باشه  , کاری  به کار  مردم   نداشته   باشه   , حواسش  پی  عشقش   باشه  و بس   .   والله  . "

 

نگاهش  می کنم   .  لبخند  می زنم   .  

هم  خلوص  می بینم   ,   هم ایمان   ,   هم  صداقت   .

می گوید :

"  دستمم  خوبه ها  .   همه   می  گن   اومد  داره   .   یکی   از   مشتری  هام    می گه   هر وخ   میام   پیشِ تو  ,  شب  شوورم  ... "   با صدای  بلند  قهقهه  می زند  .   من هم   می خندم   .

" یه  بخت  و  بالینِ  خوب   واست  از  خدا  می خوام   نه  از   این   شوورهای   زپرتی    .   شانس   و  اقبال   می خوام    .   اصن   شوور رو  ولش  کن   .  دعا   می کنم  به اون چیزی  که تهِ تهِ  دلته   برسی   .   همون  چیزی   که   خوشحالت  می کنه  ,   که آرزوته   .  سربلندی   و   عزت  می خوام   .    شوور   نکردی   هم   چه   بهتر   .   جوون   می مونی   .  "

لبخند  می زنم   .   حالم   بهتر   است   .

به  آنهایی  فکر  می کنم   که پشت  سرش   حرف  می زنند   و   احساس  می کنند  مومن اند  .

به  آنهایی   که   در زندگی اش   تجسس  می کنند   و    قضاوتش  می کنند   ,  بی  اینکه   از   حقیقت   چیزی  بدانند  .

به  ایمان   فکر   می کنم   .    به   ایمانِ  ظاهری   و   ایمانِ قلبی   .

به  گناه   فکر   می کنم    .   گناهِ  تجسس  و  قضاوتِ غلط   و  تهمت   .

  

 

هیچ  وقت  از اینکه  به  حرفِ مردم   اعتماد  نکردم    پشیمان  نشدم   . 

 

 

پی نوشت  :

 

 

1 . سعی  می کنم  هر پنجشنبه  پست جدید بگذارم  .  می خواستم این هفته  قانون شکنی کنم  و  بعد از  دربی   بنویسم  ولی ...  این  روزها   بهتره   قانونمند   باشم   .

دلم می خواد  دربی  مساوی بشه  .   دلیلش  هم   ... بماند  .  

 

 

2 . نزدیک  ده  سال  است   می دانم   ,  من   در  دلِ او   سیاهم  .  کاش   رنگِ  خودم بودم  .

کاش   اینهمه   بدی  را  متصور   نبود  .  کاش   اینهمه   متنفر   نبود  .

تقصیرِ  ما  نیست    ,    تقصیرِ  آنهاست   .   

آنها    بعد  از بلوغ   تغییر  کردند   . 

ما    قبل  از  بلوغ    سردرگم   شدیم   .

 

 

3 .  مثلی از کتابِ کوچه .

احمد شاملو . آیدا سرکیسیان .

 

حرف " الف  " . دفتر اول .

955 . ص263

از آن وعده ها است که حضرت سلیمان به قورباغه ها  می داد !

روزی  قورباغه ها  نزد  سلیمان  رفتند که   : _ ای پیغمبر ! ما برهنه ایم . زمستان ها از سرما در عذابیم  و   تابستان ها  از تابش تند آفتاب  .  وکیل ما شو   و   از خداوند بخواه تا  قبایی  به ما عنایت فرماید .

سلیمان  وعده کرد  که  قبای ایشان را   به پا فشاری   از خداوند  طلب کند  .   قورباغه ها  را با   امیدواری بسیار   بازگردانید  اما هرگز   بدان وعده   وفا  نکرد   و   امر ایشان را  چندان به  لِیت  و  لعل  گذراند  تا   عمرش سرآمد  و   از جهان برفت  .   _ این  "قبا ! قبا!"   که غوکان  می گویند  از آن  روزگار است !

" افسانه را  در توجیه صدای غوکان  آورده اند  و  در عین حال   مترادف  وعده ی سر خرمن است . "

 

4 .  شب    و    شمع    و    شراب    و     شام     و    شور   و   شیدایی 

وقتی   دلی   با   دلی   نباشد   ,   

تجمعِ  همه ی   "شین" های   جهان    ,     به  "عینِ"  عشق   می بازد  ...   

 

 

5 .  گاهی اوقات   در فضای مجازی   چرخ کوتاهی  می زنم

نگاه می کنم     فکر می کنم       متاثر می شوم

در همان مدت کوتاه   ...

 

می اندیشم

در کدام بخش از نگاهِ من    حماقتی   اینقدر عجیب   خفته است

که  این حجم از  حسرت   و  نیاز   را

وارستگی   دیده بود ؟

 

دلم برای  روزهای اول   که فکر می کردم    وارسته ترین     فردِ جهانی   تنگ شده

دلم برای خودم     که هر سفر      _از لحظه ی رفتن تا لحظه ی رسیدن _    به آسمان دعا می کردم  تو را  به سلامت   باز گرداند  ,   ...

دلم تنگ شده  .

 

 

6 . "_ بابک خودت می دونی چقدر خوشگلی ؟ 

       _ اه شادی ! بس کن . چمدونت کجاست ؟

       _  آخه اینجوری خیلی نامردیه . , یعنی بی عدالتیه . نمی شد من هم مثل تو از کار دربیام ؟

      _ بسه دیگه  .

      سرش را کنار می کشد .

      _ سرِ تو دوره ی عشق و عاشقیشون بوده , همچین سر فرصت و باحال ...

         به من که رسیده  ,  ای ...

         سرِ آرش هم  که دیگه ترکمون زدن  .

        شانس آوردیم  بعدِ آرش   اتاقاشونو  جدا کردن ,  والا  الان یه میمون  هم داشتیم . "

  "نگران نباش "

  نویسنده : مهسا محب علی

  نشر چشمه

برنده ی دهمین دوره ی جایزه منتقدان و نویسندگان مطبوعات سال 1387

برنده ی جایزه ی بهترین رمان سال های 1388-1387 از بنیاد گلشیری

146 صفحه . قیمت 5200 .

به شدت توصیه می کنم   بخونید  ,  البته اگر جنبه دارید  و مشکل زیر هجده سال بودن  ندارید  !!!

 

7 .  یادِ خودم می افتم  ,  دوران راهنمایی   .

 یادم میاید که درباره ی  پسرِ یکی از دوستانِ پدرم  ,  چه دروغِ شاخداری   به همکلاسی ام که او را می شناخت  ,  گفتم   . 

بی دلیل   ,   فقط برای اینکه دلم می خواست  عاشق من باشد  ولی نبود .

خیلی  بزرگتر  از این حرفها  بود  که  دخترِ  سیزده ساله چهارده ساله ی  ترسوی لوس و بی اعتماد به نفسی   مثل من را   آدم حساب کند .

شمال  بودیم  .   دیده بودم  که  با  دخترِ دوستِ مشترکِ پدرهامان  در حیاط   قدم  می زند  .  نیم  ساعتی   حرف  می زدند  و  قدم می زدند  .  من  هم   با کنجکاوی  و پیگیریِ بی نظیری   زیر  نظر  گرفته بودمشان  .  دوست  داشتم  آن دختر   من   باشم    و   چون   نبودم    ,   چنان  حرف هایی   برای   دوستم   ,   از  یک قدم زدنِ ساده ی آنها    تعریف  کردم   که   امروز   خودم   هم   از  آن  حجمِ  تخیل  و  دروغ   در عجب  مانده ام    .

خدا  مرا   ببخشد  .

هیچ  چیز   جز   حسادت  و  بخل  و  بیکاری   آدم  را  به   فضولی  و  تهمت  وا   نمی دارد  . 

 

 

  


 
 
استقامت
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٧:٤٦ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٧ شهریور ۱۳٩٢
 

 

 

       دوست     کاندر  برِ  وی      گریه ی  انباشته  را   نتوانی   سر   داد

                                                                                      چه   توان   گفتش ؟

                                                                                                        بیگانه ست

        و   سرایی  که  به   چشم اندازِ   پنجره اش  

                                                  نیست  درختی  که  بر   او   مرغی  

                                                                              به  فغانِ تو  دهد   پاسخ 

                                                                                                            زندان   است  .

                                                                                                                           ( هوشنگ ابتهاج )

 

 

 

 

ماراتن  شروع  می کنم  .

ولی  اینجا  نمی نویسم   .   دیوار   اتاقم   رو   پر   از   نوشته  می کنم   .

اینجا   جای نوشتنِ دلنوشته ست  .   از   دلم   برای   دلم   .

چند   "کارِ  مگو"     هست  که باید  انجام   بدم   .    مهمه   که   هر روز   انجام   بدم  .  

فعلا  ماراتن    برای پیگیر   بودن   بهترین   روشه   .

به غیر   از   اون   چند   " کارِ مگو "  ,   

در ماراتن  به شدت   ساز   می زنم   ,   هم پیانو  هم  فلوت  ,   اگه  خدایاجان  همت   بده   شاید  برم   درام    رو  از  انباری   بیارم  و  سر هم  کنم   و   مثل  ده سالِ پیش  تمرین  کنم   ... 

دلم  می خواد   کتاب  "درک و دریافت موسیقی " رو  دوباره  خوانی کنم  ,  همه ی  سی دی هاش  رو  گوش کنم  ...

دلم  درگیریِ موسیقیایی می خواد شدیددددددددد

تمریناتِ بداهه نوازی   ...  بالا بردنِ سرعتِ  گام و  آرپژ   ...

شاید  بهترین   راه حل  ،  دیدنِ  معلم های قبل  باشه  . 

روحم  نیاز   به  تمریناتِ نوازندگیِ حرفه ای  داره   ,  مثل  دوران  دانشگاه ...  

یعنی   می شه  ؟  

 

پی نوشت :

 

1 .  یک  خراب کاری  بزرگ  انجام دادم  . 

 اتفاقی  رو   ناگهان  از یاد بردم   که  یک ماه  بهش فکر  می کردم   و  چگونگی  انجامش  برام  بسیار   مهم  بود  .

از  خودم   متنفر   شدم    ,    از   گرفتاری های   احمقانه ی کاری   که   به  مغز  من هجوم آوردند    ,     از  مغزم   که  گاهی   نمی فهمه     هیچ  چیز   مهم تر   از   تولد  مهم ترین  دوست من   نیست  و  هیچ  سفری  ,  هیچ  فیلم کوتاهی  ,  هیچ  جاده ای   نباید  همه ی  توجه ها  رو   به  خودش  معطوف   کنه  ...

دیگه   نه  خجالت  سودی   داره   و   نه  پشیمانی

من  یک  لحظه ی  بزرگ   رو   از   خودم   دریغ  کردم  .   لحظه ی شنیدن صدای زیبای  تو  رو  در زمانی  که  باید  ...

همه ی   امیدم    به   قلبِ  توست   و    وسعتِ   بخشندگی اش  .

 

2 . تلفن   یکی از   مهم ترین  نقش ها    رو  در   زندگی من    داره .

گپ زدن  با آدم هایی که  دوستشون دارم   و   برام  مهم  هستند   حالم  رو  خوب می کنه .

 

3 .   مثلی  از  کتابِ  کوچه  .

       احمد شاملو . آیدا سرکیسیان .

       حرف " ب "   .  دفتر  سوم  .

        تمثیلات  .  1699  .  ص 8110 

      " پلنگ  از  گرسنگی  به  کوه  بالا   نمی رفت  ,  گفتند  پدرسوخته  زیاد  خورده ! "

     قضاوت های  مردم  معمولا  مبتنی  بر  تلقیاتِ  آنها  است  نه  بر  اساسِ  حقایق  و واقعیات .  

     {مدخل  را  استاد بهمنیار  ضبط کرده  است ."ص122 , ش 1322 }

  از این  به  بعد  براتون  فال  می گیرم  .  از  کتاب  کوچه  .  این بار  که خیلی  وصف حال بود .

 

4 .  با شدت و جدیت  مشغول  آزرده کردنِ دیگران شدم   .   خواسته  و  ناخواسته  . 

دوستانِ  عزیزدل  رو   یکی  پس  از  دیگری    رنجیده خاطر  می کنم   ,    گاهی  حتی    به عزیزترین   هم   رحم  نمی کنم  .

آدم هایی  که    الگوی  اخلاقی من  بودند  ,   تغییر  کردند   و   من    دچار  سردرگمی    شدم  .   

حتی   سلیقه شون  هم    دیگه     با  چیزی که   به من  یاد دادن     هم خوانی    نداره   .

حالا   من   موندم   این  وسط    .   نمی فهمم    اینهمه سخت گیری   رو   چطور   از  وجودم   خارج  کنم  . 

به خدایاجان   حسادت  می کنم  .   مهربانی   رو  بلدم    ولی   توامان   "بخشنده و مهربان بودن"   رو  اصلا   بلد نیستم   .  

خوش  به  حالش   که   اینجوریه  . 

 بخشنده  بودن   خیلی  دلپذیره   .   روحِ  آدم   خسته   نمی شه   .  

روحِ  خسته   دائم   دلش  می خواد   بخوابه   ,    کلا   بخوابه   که  یادش   بره   یک  عالمه  بار    باید   با  خودش   حمل  کنه   . 

بارِ  عصبانی بودن  ,  توقع  داشتن  ,  ناراضی  بودن  ,  خسته  شدن  ,  ترسیدن  ,  مبارزه  کردن    ...

شاید   روحم  زده   به  سیمِ آخر   ...  از   خستگی   ...

اینهمه  رنجوندن   رو   من     قبل ترها     بلد  نبودم   !!!

 

5 .  ماه عوض شده 

یادت  نره  تقویم رو میزی ات  رو   ورق  بزنی  

یک  قلب  منتظرته 

 

6 .  عجیبه  که   تو  هم   اشتباه  کردی     . . .   شاید  اشکال   از  ادبیاتِ  من   بوده  ... 

  حتی    خودش  هم  نفهمید   ! 

البته  فکر  نمی کنم    خودش     اینجا  رو بخونه   .   اینقدرها  با تکنولوژی  عجین  نیست  که بتونه  وبلاگ  بخونه  .

بعضی های دیگه   هم  به  چیزهایی  فکر می کنند  که  من  فقط  خنده ام  می گیره  ... 

احمقانه  ست   .    مهم نیست   .     بگذریم ...

آدم  وقتی  کاری  رو  انجام  می ده  که براش  خیلی  مهمه   ,  دلش  می خواد  اونی  که  همیشه پشت و پناهه   حضور  داشته باشه   و   نگاهش  کنه    و   تحسینش  کنه  .  

 فقط  اون   ...   آقای  پشت و پناه  .

من  همیشه از  واژه ی  تحسین    بی بهره   بودم   .   

 همیشه  به جای  "تشویق  شدن "  ,   به  سمتِ  " بهتر  شدن"    هدایت  شدم  .

هنوز   هم   این سیستم تربیتیِ مزخرف   ,   همینطور  ادامه   داره  .

" بهتر شدن "   خیلی  خوبه    ولی   گاهی  اوقات      آدم  دلش  می خواد    هرچیز  که  هست   ,   هرجوری  که هست   ,   حتی  اگر  ایده آل  مطلق  هم  نباشه   ,   بشنوه  که   خوبه  ,   که  از پسش  بر اومده   .  

بشنوه   که   کافیه   ,   حتی   اگر   کامل  نیست ...

 دلم  می خواست   شب دوم   بود   و   می دید  ...   می دید  و  شاید   برای  اولین  بار   اونهمه   نظم  و  شکوه   رو   تحسین   می کرد  .

این  روزهایی  که   سَمبل مهر و عاطفه   سفر  کرده    ,   من  لوس  تر   شدم   . 

  انتظار   دارم   مثل  همه ی   فیلم ها   ,   آقای  پشت و پناه    ,   دوگانه سوز   بشه   .   یعنی  هم  نقش  خودش  رو  بازی  کنه   و هم  نقشِ  سَمبل جان  رو    .  دلم  می خواد   دوبرابر   عشق  بده   ,  مهر   بده   ,   توجه  بده   .  دلم  می خواد  هر روز  بهم  تلفن کنه  .

البته   از  حق   نگذریم    در این  دو ماه   اخیر   تقریبا  همه ی تماس هام  رو  همون  موقع  پاسخ  داده  ولی   خب   ...    پرتوقع  شدم  .  کلا  پرتوقع تر   شدم   . 

دیگه  دلم   نمی خواد   هیچ   فیلم  یا   سریالی   از من   مهم تر   باشه   .   دلم   می خواد   هر وقت    دوست  داشتم   همه ی کارها  تعطیل بشن   و    من  ,  عزیزترینم  یا  سَمبل مهر و عاطفه ام  یا  پشت و پناهم   رو  بردارم   و   با خودم  ببرم   هرجا  که    می خوام  .

همیشه زندگیِ  ما  همین  شکلی  بوده   ,   همیشه   روزهای  آفیش   از   هر اتفاقِ   دیگه ای   مهم تر  بودند  .  همیشه  برنامه ریزِ  یک کار   تعیین  می کرده  که  مثلا    آیا  من  می تونم   شب تولدم   همه ی  خانواده  رو  ببینم   یا  نمی تونم   ...  

بی حوصله شدم   .  از  این  حجمِ  اتفاقات  بی برنامه  ,  غیر مترقبه  و  ناگهانی   متنفرم    .   

این   مدت   عزیزترین  همش  درگیر   بود   ,   سَمبل  مهر و عاطفه   هم   درست  تا  روزِ  قبل  از  سفرش   در  حالِ  فیلمبرداریِ  پروژه ی  لاله  بود ...  منم   همه ی   صبر  و تحملم  رو  برای   اون  دوتا   مصرف  کردم    ,   دیگه   در  توانم   نبود   درک  کنم   دو تا  سکانس   از   سریالی  که  داره   پخش  می شه  ,  هنوز   ,   باقی  مونده   و  پشت و پناه  من  رو   برای   هر دوشب   ازم  می گیره    ( البته از اینکه شب اول نیومد خوشحال شدم  ,  خیلی شلوغ پلوغ بودیم )  ...

گاهی  فکر   می کنم   انگار    این کار  قراره   صدسال   طول   بکشه   .

در نهایت    چاره ای  نیست   .   همیشه   ما    باید   کوتاه   بیاییم    .   همیشه   حق   با   کاره     .     هرچند  که   تهِ تهِ  قلب آدم     ,   احساسات   قاطی   می شن   و   آدم  نمی فهمه    باید   از  اتفاق هایِ خوبِ  شغلی   ,   خوشحال   باشه   یا   متنفر  ... 

 

7 .  زندگی   شیرین   می شود  ...  من  لبخند  می زنم  ...  همه  چیز  آرام   است  .