لبخندهای احمقانه ی یک زن

قصه های من و همسایه ی روبرو 4
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٧:٢٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٥ مهر ۱۳٩٢
 

 

 

   بکام  و  آرزوی دل  چو دارم خلوتی حاصل                چه فکر از خبث بدگویان  میان انجمن دارم

                                                                                                                       (حضرت حافظ) 

 

 

 

 

از پشت  پنجره  نگاه  می کنم  .

مدتیست   به  کوه  خیره  شده  است    ,   با لیوانی چای  در  دست   و  دستمال  کاغذی  مچاله   شده   .

نمی فهمم   سرما خورده    ,   حساسیت دارد    یا   گریان  است  .

لباسش  پوشیده نیست   ,   روی تنش  روسری انداخته  که  دیده  نشود   .   من  می بینم   ,   هر از گاهی  که  باد  روسری اش  را  کمی  جابه جا  می کند  ...

از لیوان چایش  یک قلپ  می نوشد  ,   یخ کرده   ,   مدتیست  در  دستش  مانده   بدون  نوشیده شدن   .

چایش  را  عوض  می کند   .  به  بالکن  باز  می گردد  . 

با دستهایش   شمعدانی بنفشی  را   که  دیروز  خریده  بود  ,  نوازش می کند  . 

چیزی  می گوید  ,  با  لبخند   .   

دستمالش را  به چشمهایش  نزدیک می کند   .  شکی  نیست  .  اشک  می ریزد  . 

با  لبخند  اشک  می ریزد  . 

  گاهی  وقت ها   دلم  می خواهد   یک  شمعدانی  بنفش  شوم   و  بفهمم   دلیلِ اشک های  تو  چیست  . 

روی  صندلیِ چوبی اش   می نشیند   .  

هق هق   می کند  .  شانه هایش  می لرزد  . 

 از  روی  صندلی  آرام  می لغزد  ,  روی  زانوهایش   بر زمین   می نشیند  .

فقط  سرش را می بینم   که  رو به  آسمان است   . 

 دستهایش را  در هم گره  کرده  و بر  لبانش  نهاده  .

 حرف  می زند  .  با  خدایش    با  شمعدانی هایش     با  کوه   ...    

حدس  می زنم    شاید   دلش   برای دستهایی  که  در برش می گرفت   ,   تنگ   شده  باشد  ...

 نه .  نمی خواهم   .   خوشایندم  نیست   .  

دستهایی  را  که  در  برش  می گرفت   دوست  نداشتم   .   

ذهنم  را   به   فکرهای  دیگری  وا می دارم   ...

شاید   از  کارش  اخراج  شده

شاید  پول  می خواهد 

شاید   دوست  نزدیکش   مرده  باشد 

 شاید   ...

بلند  می شود   .   با  دستمال  بینی اش   را  می گیرد   .   ساکت   است   .   اشکهایش   تمام  شدند  . 

نگاه   می کند  ,   خیره      به   کوه   ,    به  خلاء   ,    به  هر چیز  دیگری    جز   من   ,    جز  پنجره ی   روبرو   ... 

چای  می نوشد   .   حالش  خوب  نیست   .   به سر کوچه  نگاه  نمی کند  .  منتظر  کسی   نیست   .

من    ,   ...

 

 "  ناصر  ,  ناصر  !  ...  بیا  مامانم می خواد باهات  حرف  بزنه  ,   وا ...  چرا  تو تاریکی وایستادی  ؟    ببین   می گه  مهمونای  ما  صد  و  شصت نفر  شدن  ,  تو رو خدا خودت  بهش بگو قرارمون بود که مراسم  جمع وجور  باشه  ,  من  حوصله ی  پیر پاتال های  فامیلو ندارما ,  اگه اونا بیان  آهنگ  و  رقص  و  خنده  و  همه چی تعطیل می شه  ,  گیر داده می گه  دوستاتون رو  کم  کنین  ,  بهش  گفتم  دعوتشون کردیم  , باور  نمی کنه   ,  تو  بگو  که  باورش   بشه   ,   دوماد ذلیلن این مادر زن های جدید  ... "

می خندد   .    تلفن  را   به من می دهد   .  

چراغ   را  روشن  می کند   .   سیگارم  را  خاموش  می کنم   .   از   اتاق   بیرون  می روم   .   

  "  الو  ...   سلام  مادر  جون  ... 

 

 

 

 

پی نوشت :

 

 

1 .  پاییزِ دل انگیزِ ما   ,  انگار  هنوز  شروع  نشده  است  , 

 این هوایِ تابستانگونه   ,   خیلی  به مذاقِ مشتاقانِ پاییز  خوش نمی آید ...

 مهرجان  !  زود باش    ,    بادی  ...  بارانی  ... سرمایی ... چیزی

 بی صبرانه منتظریم  .

 

آبان ماهِ  دو سالِ پیش را به خاطر می آوری ؟

یادت می آید  چه برفِ دلپذیری  بر  سرِ ما  باراندی ؟؟؟

 ببار  که   مهرماهِ  بی بارانی  را   سپری می کنیم  ...  چیزی  به آبان   نمانده است   .

 

 

2 .  حیف  بود  که  آدمی  به خوش بینی و مهربانیِ من  ,  اینچنین  تلخ و بی اعتماد و دلزده بشه ...

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد ششم   . حرف   " ب "

8198 . صفحه ی  2224

 

تمثیلات  .  کون برهنه  3998

یک  کون برهنه  سوار  یک  کون برهنه ی دیگر  شده بود  .  گفتند چه کار داری می کنی ؟  _  گفت دارم عورتش را می پوشانم !

 

الف : در مورد  فسادگری می آورند  که نیت  خود را  خیر  وانماید . 

ب : در مورد نادانی می آورند  که آموزگار دیگران شده باشد  ,  یا  گمراهی داعیه ی رهبری داشته باشد . 

 

 

4 .  وقتی دلِ شکسته شده ی تو   ,  برایش  مهم نباشد  ,

و  قدمی  برای التیامش    بر  ندارد   , 

و غرورش   دیدگانش  را  کور  سازد  , 

 

او   هم   برای تو   ارزشش را  از  دست  می دهد  .

 

شاید  باز هم  دوستش  داشته باشی 

شاید  هنوز  چشمهایش  برایت  عزیز باشد 

 اما   ... 

  دلت   دیگر   برایش   نمی لرزد  

به  قلبش   دیگر   ایمان   نداری  ...

چه مادرت  باشد  یا  پدرت   ...  خواهرت  یا  برادرت 

یا  اگر   عشقت  باشد   

یا  دوستی   ,    همراهی  

فرقی  نمی کند  ...

 

خدایاجان  هم  زمانی  توبه  را می پذیرد  که 

گناهمان را  بپذیریم  ,  اعتراف کنیم  ,  پشیمان باشیم  و  درصدد جبران  برآییم  . 

نه  به  کلام    که  به  عمل  ...

 

 

5 . اتود  شماره  ی  23   شوپن

 موومان  آخر   سونات  " طوفان "    بتهوون

و  ... خالتورنوازی   با جدیت 

 

 

6 .  خانه 

نو  می شود 

همه چیز    نو   می شود 

به امید خدا

 

 

7 .  همین  روزها  بود

همین حوالی

حوالیِ روزهای خوب

حوالیِ خلوص  ...  صداقت  ...  عشق

حوالیِ حس و حالی  که   زرق  و  برق دنیا     هنوز  کورش نکرده بود

حوالیِ دل

دلِ تازه   و   سرخ   و   مشتاق 

حوالیِ مهر  ...  پاییز   ...  باران 

حوالیِ امشب  ...

"من"  و  "تو" ی  خوبِ   قدیم   ...

یادت هست ؟

 

 

 


 
 
واژه
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۳:٥٩ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۸ مهر ۱۳٩٢
 

 

 

  زمانِ خوشدلی  دریاب  و  در  یاب               که  دایم  در صدف گوهر  نباشد

 غنیمت دان  و  می  خور  در  گلستان          که  گل  تا  هفته ی  دیگر  نباشد

  بشوی اوراق  اگر  همدرسِ  مایی              که  علمِ  عشق  در  دفتر   نباشد

 

 

 

باز می گردد
با  قامتی بلند  
با  چشمانی سیاه
با  بوی سیگار  و  ادکلنِ  درهم آمیخته  ،  در همان ریش  ،  در همان مو
مثل چند سال پیش
با چشمهایی  عاشق تر    و    عجیب مهربان
گویی  از رودخانه ای  گذر کرده  و  زلالی آب با او   همراه شده است .
 
دیدارها  همان  نیمه شب  است
مثلِ  قبل
مثلِ  روزهایِ  سیلاب 
 
دختر   روبرویش می نشیند  ،  نگاهش می کند  ،  حرف می زند  ،  بو می کشد  ... 
ضربانِ قلبش   بی تغییر    به تپیدن   ادامه می دهد
دختر   به دنبالِ شیفتگی اش  می گردد
به دنبالِ  مست شدن  با   بوی سیگار   و   ادکلنِ مانده در ریش
به دنبالِ  نفسِ بند آمده
به دنبالِ  اندامِ وسوسه شده
 
خالیست  ،   هیچ چیز نیست  ،   انگار  از آنهمه  اشتیاق   ردپایی هم نمانده است ...
 
دختر  ،  حیران  ،  به  نوعِ جدیدِ بودنش    لبخند می زند
 
مرد  پر از عشق شده  و  مهربانی  و  قدرشناسی
خاطراتی  را  بازگو می کند که  از ذهن دختر   پاک شده بود
دختر   بهت زده   به حافظه اش   نگاهی می اندازد ،
آنهمه   "مهم بودن"     به کجا شتافت؟
 
مرد   فرصت می خواهد  ،   برای تجربه ی دوباره ی همه ی لحظات خوبشان  ، 
برای جبران  ،  برای بازگشت ...
 
قول می دهد  ،   مهر می ورزد  ،
از  تغییراتش  سخن می گوید
از  روزگارش
از  بدی هایش  
 
اعتراف  می کند
به یگانه بودن دختر
به تفاوت هایش
به محبتش
به تمامیتش
 
و  چقدر  در حرف زدن  استاد است
و  چقدر در  عاشق کردن ...
و  چقدر در  به عرش بردن ...
 
زیبایی دختر را  می ستاید
و  صدایش را
و  مهربانی اش را
و  همراهی اش را
و  خلوص قلبش را
و  وارستگی اش را
 
دختر غرق لذت  می شود
 
اما
این بار  با  اراده ای راسخ  زاده شده
اشک  هم که می ریزد ،  پر از  قدرت است
پر  از قدرتِ عشق حقیقی 
تسلیم نمی شود
بزرگ شده است   و   عاقل تر   و   رقیق تر
و  طعم شیرین عشق پاک و واقعی  را   چشیده است 
 
مرد  دستهایش را می گیرد ،
نفسِ دختر  بند می آید
با هراس  به قلبش  گوش می کند
نه  ،  هیچ چیز نیست  ،  قلب  به تپیدن عادی اش   ادامه می دهد
دختر   نفس راحتی می کشد ،
از رگهایش  ایمان   تراوش می کند
و  لبخند  همه ی وجودش را   در بر می گیرد
 
سر به آسمان  بلند می کند
وسعتِ قدرتِ خدایش را   ستایش می کند
و شاکر است
عمیق شاکر است 
 
دستش را  پس می کشد 
می گوید :  "سپری شدی ... تپشی نیست  ... "
 
و ...
می رود  .
 
گام هایش  زمین را  می لرزاند ،
خدا  با  او  قدم  می زند .
 
 
 
پی نوشت :
 
 
1 .  بازگشتِ غرورآفرینِ  مرکز مهر و عاطفه   ,   همان  مامِ  خودمان را   به   مامِ وطن   ,   به  خودمان  ,  به  عزیزترین   و   سایرِ وابستگان  , دوستان  و  آشنایان  از ته قلب  تبریک  می گوییم    .

به صورت دیوانه وار     با چند تن از دوستانِ  دیوانه تر از خودمان    یک عدد  مینی بوس  گرفتیم   و  آذین بستیم  و  تشریف بردیم  فرودگاه   جهت  استقبال  !!!

حدس می زنم  که والده ی گرامی   به  زودی   از  دستِ ما دیوانگان   مجددا   به  بلادِ خارجه  پناه ببرند  ...

باشد  که   خداوند  کمی  عقل  عنایت  فرماید

آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآمین .

 
 
2 . غصه خوردن ها که از حد می گذرد  ,

می فهمم  ,

باید  روزه اش  را بگیرم 

تا دیگر   دلتنگی هایم   ,   روزهایم  را    بی امان   ,    تلخ  نسازد  ...

 

3 .  مثلی از کتابِ کوچه

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد نهم   . حرف   " ت "

2165 . صفحه ی 501

امثال و حکم :

طلب  ,  تنخواه  نمی شود 

مبلغی که شخص  از دیگران  بستانکار است  نه سرمایه ی او به حساب می آید  نه جوابِ بدهیِ او به دیگران را  می دهد .

 

4 . عجیب  بود  ... خیلی  زیاد   ...   و البته   دل آرام کن  !!!

چند روز  پیش   ,   تو فیس بوک    ,   در حالِ خوندنِ شعر جدیدِ  یکی از خواننده های نسبتا غیر مجازِ مورد علاقه ام بودم  که  برای کسی دیگه آهنگسازی کرده بود  ... شعرش عجیب  وصف حال بود  و  دلنشین  ... 

درست 30  ثانیه بعد  ...  " کسی "   ,   جایی   ,   همان  شعر  را نوشت ... !!!

لبخند  زدم   کمی 

آرام  شدم   کمی

 

5 . هرشب  از صدر  میرم  که  از  تونل نیایش  برسم  به  باشگاه انقلاب  و  راهم نزدیک تر بشه ,
کلا  هم حواسم  پرت و پلاست ,
یکهو  به خودم میام  می بینم   سر از مدرس جنوب در آوردم !!!
حالا  نمی دونم  ماشین خودش خوشش  میاد  این طرفی بره ؟!؟
یا  مشکل از مدل جدید اتوبان صدره ؟!؟
یا  تابلو نداشتن  سر دو راهی  ؟!؟
یا  بینایی بنده  و  حواس پرت  و  ذهن درگیر ...
شاید هم   اشکال از  قلب منه  که   ناخوداگاه   من رو   به سمت اتوبان مورد علاقه ام می کشونه !!!
دلم  برای  رفت  و  آمدِ هر روزه  از مدرس  لک زده ...

 

6 .  شب نشینی با شکوه
      غلامحسین ساعدی 
انتشارات   نگاه
قیمت 2000  . 126 صفحه
تحمل  تنها وسیله ای است که پدر همه چیز را در می آورد  ,  و  گاهی حتی پدرِ آدمِ متحمل را  . "
 
 
7 . حالم خوش نیست 
گاهی  حتی   دیدن اسم ها   دلم را   می شکند 
 
کاش ...
هیچ  چیز  برایم  اینقدر  مهم  نبود ...
کاش ...
 
قوی می شوم  ،  فراموش می کنم  .
صبحی   ناگهان   از خواب   بیدار می شوم  ،  حقیقت را باور می کنم  
و  شبیه   او  ،  پر از  بی تفاوتی  و   بی غیرتی    بر زمین   قدم می گذارم  .
به اسم ها  و  عکس ها   می خندم  .
راه می روم   ،   سوت می زنم  .
دوست داشته شدن    برایم    به  شوخیِ کوچکی   بدل می شود  ,
که  فقط   ,  جهتِ تماشای دیگران    بر  طاقچه ی خانه می نشانمش  ,
بی هیچ تعلقِ خاطری   ... 
می دانم  .
 

 

 


 
 
قصه های من و همسایه ی روبرو 3
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٢:٠٢ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۱ مهر ۱۳٩٢
 

 

 

 

دمی با غم به سر بردن   جهان یکسر نمی ارزد             به می بفروش دلق  ما   کزین بهتر نمی ارزد

 

 

 

پنجره  را  باز   می کنم   . 

بوی  قورمه  سبزی  کوچه  را  برداشته  است  .  بو  می کشم   .    لعنتی    . 

 محرومیت  از غذای  مادرپز    بدترین  قسمتِ  زندگی مجردیست   .

درِ بالکن  باز   است   .   آفتابِ درخشان ,  داخلِ خانه ها را   تاریک  می کند  .   هیچ چیز  دیده  نمی شود  . 

به  بالکن  می آید   .   دورِ  سرش  حوله  پیچیده   .   دلم  برای  موهایش  تنگ  می شود   .  سلام  می کنم   .   مثل  هر روز   نه  می شنود   ,   نه  می بیند  . 

درِ چیزی   را    بر می دارد   .  بخار   بلند  می شود  .  دقت  می کنم   .   ظرفی  شبیه  قابلمه  را   به  برق   زده   .   بوی  قورمه  سبزی   شدت  می گیرد  .   آخرین  بار  کی خوردم  ؟    یادم  نیست  . 

اگر  روزگارِ قدیم  بود  ,   شاید  امید  داشتم    چند  ساعتِ  بعد   زنگِ در خانه ام نواخته  شود   ,  

دخترِ  همسایه ی روبرو     در  چادرِ گلدارِ  سفید   ,   سینیِ مجللی   در دست   با   بوی  مست کننده ی  روغن کرمانشاهی و زعفران    پشتِ در  ایستاده  باشد  .  

در   را   برایش   باز  کنم   ,  سرم  را پایین بیندازم   و بگویم   :  " سلام  "  

از  خجالت  سرخ  شود   ,   نگاهم  نکند   ,   سینی  را   به  من  بدهد    و    برود  ...

 

سیگاری   روشن  می کنم   .

 

اگر  روزگارِ  قدیم  بود   ,   فردایش   سینی  و  بشقاب های  پر شده  از   گل  و  نبات   را  برایش  پس  می بردم   و  به  او  می گفتم   :  " اگر  اجازه  بدید   آخر  هفته   مادرم   برای  امرِ  خیر   ...    مادرم   ...   " 

 نه  اشتباه  شد   .   من نباید  بگویم   .   مادر   باید  سینی   را  پس  ببرد ، 

نگاه خریدارانه ای  به  دخترِ همسایه  ی روبرو    بیندازد  ،   با دستش   چانه ی  دختر  را  بالا بیاورد   ,  لبخند بزند  و   بپرسد   : " مادر   هستند  ؟ "

 بعد   با  مادرش  قرار  و مدار   پنجشنبه  را بگذارد  و  ... 

 

پکِ عمیقی   به  سیگار   می زنم   .  

روزگار   قدیم   نیست   .   مادر   نیست   .   دخترِ همسایه ی  روبرو  چادرِ گلدارِ سفید   ندارد   ,   یا  حداقل  من   ندیده ام  ...

می رود  تو   .  درِ بالکن  همچنان  باز   می ماند  . 

من   به  فاصله ی  دو پنجره   خیره  می شوم   . 

بوی  قورمه سبزی   محله  را  پر  کرده است   .

 

 

پی نوشت  :

 

 

1 . بوی مادر  که می آید    شبیه    آدم های در انتظار معجزه    می شوم

انگار در  هپروت    قدم می زنم
انگار  قرار است  معشوقم    را بیینم
فکر می کنم  باید   زیباتر باشم   و   جذاب تر   و   دلرباتر   و   متفاوت تر  
باید لباس نو   بخرم
آرایشگاه   بروم
باید  لبخند را   به لب هایم    باز گردانم
شادابی را  با نگاهم   همراه کنم
...
کاج مطبقش را   جایگزین کنم  ...    گندی که زدیم
گوشت و لوبیای  تازه بخرم  ...    آشپزی کنم
 
بوی مادر  که می آید   انگار   عید   آمده است   .

 

2 . آدم های کمی هستند که در موضع قدرت هم می شه دوستشون داشت .

 

 

3 .  مثلی از کتابِ کوچه

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد دوم   . حرف   " الف" 

445  . صفحه ی 148

 

پشت به کوهِ  اُحد  بودن 

از پشتگرمی قابل اطمینانی برخوردار  بودن  . به حمایتی موثر متکی بودن . حامی بسیار نیرومندی داشتن : " رضا پشتش  به کوه احد است , از این تهدیدها جا نمی خورد . "  

به جای کوه احد  ,  کوه  ابوقبیس و شاهکوه نیز می آید و علاوه بر اینها از کلمه ی کوه به تنهایی نیز  استفاده می کنند : " پشتش به کوه است . "

 

 

4 . وقتی اینقدر  زیاد دروغ می گویی  ,  حالم  بد  می شود  .

فکر  می کنم  ,  همه ی این  سال ها  ...  

مگر   من  چقدر  ترسناک هستم   که  هیچ  حقیقتی  را   به  من   نمی گویی    ... 

مگر   تو  چقدر   ترسوی هستی   که شهامت  پذیرفتنِ  مسئولیت کارهایی  را که می کنی  نداری  ...  

مگر  چقدر   اشتباه  می کنی    ...

راهِ من  و تو   سخت  می شود  ... 

مثل  همه ی   این   سال ها   ...  

 

 

5 . سومین  ستاره    در  آسمان    برازنده تر   است  ... 

 

 

6 .  فردا  به امید خدایا جانم    ...    شروع  رسمی   اولین  پروژه   ...   به عنوانِ  مجری طرح !!!

سرویس شدم   ,   با وجود اینکه مثلا فیلم  کوتاهه   .

همه ی  تلاشمون  رو  می کنیم   که قصه ی 10  دقیقه ای  آبرومندی   رو  به تصویر  بکشیم   ...

با توکل  به خدایا جانم  . 

 

 

7 . باید برود    ,    وقتی نمی فهمد  .

برخی  " واژه ها"   هستند  که    همه چیز را   خراب می کنند
گفتنشان  ساده  نیست   ,   چون     آن  " واژه ها "  قدِر  روزهایِ  پر از لبخند   را   نمی دانند  .
 
سپری می کنم    ,  
تنها چیزی که  باقی می ماند  , 
آرامش و صفاییست که  من   به  روزهای آتی    هدیه دادم
و  البته  که   من   دیگر  میهمانِ  آن  طراوت  و  زیبایی   نشدم
بمانَد  برای رفعِ حسرت ها   و    میهمانانِ غریبه تر ... 
 
مهم  شلنگ قرمزیست  که   هرگاه  گلدان ها را سیراب می کند  ،  مهر مرا به  پایشان می ریزد
آنها با دلتنگی   ,   مرا    زمزمه می کنند  و    برایم    لطافت    جوانه  می زنند  .
آنها  می دانند    ,  
آنها   شاهد  بودند   که این بار   هرچه  کردم    برای خودم  بود  و   دلم   و    گلهایی که  دوستشان داشتم  ,
و دوستم دارند  ,    مرا    از   او    بیشتر   .
 

 

 

 

 

 

 


 
 
قصه های من و همسایه ی روبرو 2
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱:۱۱ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٤ مهر ۱۳٩٢
 

 

 

 

                                   من چه گویم که کسی را به سخن حاجت  نیست                  

                                   خفتگان را  به سحَرخوانیِ من حاجت نیست 

                                   این شب آویختگان را چه ثمر مژده ی صبح  ؟             

                                   مُرده را عربده ی خواب شکن حاجت نیست  

 

از پنجره نگاهش می کنم .

نیمی  از  موهایش  را  بالای  سرش بسته  ,  نیمی  را  دور شانه اش  رها  کرده  ...

زیبا شده است   . 

 دلم می خواهد  بفهمد    .

دلم می خواهد از این سوی خیابان  فریاد بزنم 

    "  آهای  دخترِ همسایه ی روبرو  ,  می دانی   چقدر  زیبا  شده ای ؟   "

 

همه ی زن های  جهان  دوست  دارند  بشنوند   ,   زیبا  شده اند .

 

تنهاست  .  مدتیست  هیچ  دستی   دورِ بازوهایش  حلقه  نشده  است  ,  حداقل  در بالکن  .

به  گل هایش   آب  می دهد  .  در فکر  فرو  می رود  .  به  کوه ها   خیره   می شود  .

مرا نمی بیند ,  احساس  می کنم  نامرئی  شده ام   ,

   "   به  پنجره ی  روبرویت  هم  کمی   دقت   کن  ,  شاید  از  کوه ها  جذاب تر  باشد  "

سیگار   نمی کشد   .  بالکن  بهترین جای  دنیا  برای  فرو دادنِ  دود  است   .   دلم می خواهد  به بالکنش بروم   ,  با هم  سیگاری  بگیرانیم   ،   پک های عمیق بزنیم  و  صدای قهقهه مان  جهان  را  لبریز  کند  ...

لباسش   زیباست   .   برازنده شده   .   شاید  مهمان  دارد    ,    حتما   مهمان  دارد  .

شاید   ,   امروز   باز    دستی    دورِ  بازوهایش ...

غیرتم   گل   می کند  .  حسادت   می کنم  .  دلم   می خواهد  همینطور   تا ابد   تنها  در بالکن  بنشیند   و   من   در  تاریکی   از پشت  پنجره  نگاهش   کنم  .

روی نرده ها خم می شود  ,  پایین را  نگاه  می کند  .  من هم  نگاه  می کنم  .  خبری  نیست  .   آب دادن به  گل هایش  را  ادامه می دهد  .  امروز  گل ها  سیراب  شده اند  ,  حواسش  نیست  .

دوباره  خم  می شود  ,  سر کوچه  را  نگاه  می کند  ,  من  همچنان  خیره  به او ایستاده ام  .

  دلم  می خواهد   بگویم 

  "  اگر  کسی  که منتظرش  هستی   نیامد  , اینجا  پشتِ پنجره ی روبرو   ,   در  تاریکی   ,   پسری   هست  که  ...   پسری  هست که  ...  " 

 ولش  کن  , بقیه اش  را بلد  نیستم  . 

دختر  همسایه ی  روبرو     یک  رویاست   ,   باید دست نیافتنی  باقی  بماند   ,    فقط باید تماشایش کرد  ,  مثل  مه   ,   که اگر دستهایت را در موهایش  فرو ببری   محو   شود ...

ماشین  آمد   .  پارک  کرد  .  پیاده  شد  .  دختر   با لبخند  برایش  دست  تکان می دهد  .  آب پاش  را  رها  می کند  .  به داخل  می رود  .  در بالکن را می بندد  .

من سیگاری  دیگر   روشن  می کنم   و   همچنان  به بالکنِ خالی   خیره   می مانم  .

دختر  همسایه ی  روبرو   محو   می شود  ...  

 

 

پی نوشت  :

 

1 .  وقتی  همه ی  عذاب ها  را  با خودت  حمل  نمی کنی  ,   راحت تری  .

وقتی    فراموشی    را   جایگزینِ    به خاطر سپردنِ خاطراتِ تلخ      می کنی  ,    همه چیز   بهتر   است   ...

فقط  باید   مواظب باشی  که  احساس  نکنی   مغبون  شده ای  ...

نشده  ام   ...   همه   چیز   خوب   است   ... 

 ایمان  دارم     و    هیچ  چیز   ارزشمندتر  از   ایمانِ قلبی   نیست    .

 

2 .  بهترین  فصل  سال   از  راه  می رسد  .

من  به انتظارِ  بارانِ مهر      به پنجره    خیره  می مانم  .

اولین بارانِ پاییزی    با هم    در اتوبانِ سرسبزِ من    رانندگی  می کنیم   ,   به  آهنگِ محبوبمان   با صدای بلند    گوش   می دهیم   ,   لبخند  می زنیم    ,   بو  می کشیم    ...    چه  لذت بخش   ... 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

حرف " آ "   .  جلد اول   .

134  .  صفحه  30 .

شناگر خوبی است , آب گیرش نمی آید !

در اتصاف او به فلان صفتِ خاص  تردیدی  نیست  ؛  اما اگر آن صفت از  او مشهود نیفتاده  بدان سبب است که تا کنون فرصتی برای ابراز  آن به دست نیاورده است .

مقایسه شود  با   "  ابابیل حیوانی بی آزاری است  ؛  از کرم باغچه بپرس .  "

مترادف   " به خانه  نشستنِ  بی بی  از  بی چادری است . "

            " عصمتِ بی بی  از  بی چادری  است . "

            "  وقتی  که  نیست  ,  کو   اشتها    .    وقتی  که هست  ,  دولنگری  !  "

 

 

4 . از  تعدادِ  کثیرِ  به دنیا آمده گان     در  نیمه ی  اولِ  سال   ,  به خصوص  خرداد  و  مرداد  و  شهریور   ,  نتیجه  می گیریم  که  در ماه های های  سرد   ,   بازارِ  هماغوشی  گرم تر   است  ...

کادوهای  خریداری  شده  از پانزده  فقره  هم  بیشتر   شد  ... !!!

جا داره   همین جا  از  عزیزترین  ,  مرکز مهر و عاطفه   و   دوستانِ صمیمی دیگر   که   در نیمه ی دومِ  سال  به  دنیا  آمدند  و   رعایتِ حال  ما رو کردند   ,   نهایت  تشکر  رو  به جا  بیاریم  ...

 

5 .  سومین  بار   قراره   راحت ترین   باشه   ...  می دونم   ...   یک  جایی   تو  محله ی  دلخواهم   ,  منتظر  نشسته  که من   درش  رو باز   کنم    ... زود  پیداش  می کنم  ...   می دونم  .

 

6 .  هیچ  فریادی  ارزش این  دردِ حنجره   را  ندارد  ...

از  دست  دادنِ  سلامتی   به خاطرِ قانع کردنِ   او   ,  عزیزترین   ,    آقای  پشت و پناه  ,  مرکز مهر و عاطفه   ,   تو    و    یا    هر  بنی بشرِ  دیگری   هیچ  نمی ارزد   ...  

 دنیا   ,   زندگی   ,   عشق   ,   روابط      اینقدرها  هم  که   من    فکر  می کنم   مهم  نیستند   ...

سلامتی   ...   ایمان   ...   آرزوهایم   ... 

 

7 .  قرار  بود  هر  پنجشنبه  وبلاگ   به روز   بشه   .  یعنی   آخرین پنجشنبه ی شهریور  هم  باید  به  روز    می کردم  که   ...   نشد   ,   هفته ی پرمشغله ای بود   .   قصه   رو  تو گوشی ام ضبط کرده بودم    ولی   فرصت نمی شد   پیاده اش کنم  .  

این هفته کار خیلی مهم تری داشتم  که خدا رو شکر به بهترین شکل انجام شد .   بعضی وقت ها پیش  میاد  .   سعی  می کنم  دیگه   اینطوری   نشه  .  نوشتن  وبلاگ   به   من  آرامش  می ده   .  به خصوص  الان  که  در  این  سکوتِ لذت بخش   ,   فقط  می نویسم   و  می نویسم    و   می نویسم  ...