لبخندهای احمقانه ی یک زن

قصه های من و همسایه ی روبرو 5
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٧:٠٧ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢۸ آذر ۱۳٩٢
 
 
 
 
می خور که عاشقی نه به کسب است و اختیار           این  موهبت  رسید  ز  میراث  فطرتم 
 
 
 
 
 
 
سر و صدا می آید .
 
پنجره را باز می کنم  ،  به کوچه می نگرم  .
 
 یک وانت   مقابل خانه اش   پارک کرده  .  کارگری  مشغولِ  پایین آوردنِ  گلدان بزرگیست  .
سه گلدانِ دیگر  هم   ,   با همان اندازه  در ماشین هست  ... 
 یاس رازقی , پیچ امین الدوله , رز رونده , نسترن .
 
به تراسش نگاه می کنم .  
میز   ,  صندلی ,   باربیکیو  ,  تنه ی درخت  , آباژور  و  آنهمه شمعدانی و یاس و گل های رنگ به رنگ  ...
جایی باقی نمانده است . 
 
شاید همسایه ی خوش ذوق دیگری   به خانه ی روبرو ... 
 
نه ... 
 
دمِ در می آید .
مانتوی مشکی بلندی به تن دارد  .  روسری سبز چروک   سر کرده .
ساق پای سفیدش  در هر گام  ,  از زیر مانتوی مشکی   بیرون می زند  ،  دمپایی پوشیده  !
 
لبخند می زنم .
فکر می کنم اگر همین  الان  باد   درِ خانه را  ببندد  و  کلیدش را همراه  نیاورده  باشد با  این سر و وضع  چه می کند ؟
شاید  بیاید  زنگ خانه ی ما را   بزند  و   تقاضای  کمک کند  .  
آنوقت من  در  را برایش باز  می کنم  و  می گویم  :
   "بفرمایید داخل تا برم براتون کلید ساز بیارم" 
 
نه   ,  
 
 می گویم : 
   "بفرمایدد داخل  , الان خودم با پیچ گوشتی براتون بازش می کنم . تا شما یک چای بنوشید درست شده " 
بعد  به دنبال پیچ گوشتی   به آشپزخانه  می روم  .  برایش  چای  می ریزم  و  با صدای بلند  می گویم :
  " همیشه  از پشت پنجره  می بینم  که  کنار  شمعدونی هاتون  چای..."
 
نه  , 
 
 پنجره راز من است  ،  نباید   برملا  شود  .
 
 
به سمتِ  سرکارگرِ  خانه ی نیم ساخته ی بغل   می رود  .  با هم حرف می زنند  . سرکارگر  ,  دو تا از کارگرهایش را صدا می کند . کارگرها به سمت وانت می روند .  برای  پایین آوردن گلدان ها کمک می کنند .
 
 
فکر  می کنم  اگر در خانه ی  نیم ساخته  کار می کردم ، آنوقت من هم برای کمک یکی  از گلدان ها را بر می داشتم  و   برای  اولین بار   ,   تو  را  از   آنسو   می دیدم  .
 
گلدان ها  در  تراس  ظاهر  می شوند .
وانت آبی   بی آنکه پولی بگیرد   رفته است  .   شاید قبل تر   حساب کرده  ،  شاید گلدان هایش هدیه هستند  ،  شاید ...
با  سرکارگر  بحث  می کند  .  انگار دعوا شده  .
نه , دعوا نیست  ،  می خواهد پول  بدهد  ،  سر کارگر  نمی پذیرد  .  اصرار می کند . سرکارگر چیزی می گوید  . دختر همسایه ی روبرو  می خندد  . سرکارگر می خندد  . دختر پول را به زور در جیبِ لباس  سرکارگر   می گذارد  ،  او   باز   پول را   پس می دهد .  دختر همسایه ی روبرو   مستاصل و لبخندزنان   چیزهایی می گوید  و  می رود .
 
دلم می خواهد بروم  پول را به صورت سرکارگر بکوبم .
 دیدن خنده ی تو   برایش   به حمل ده گلدان دیگر    می ارزد .
 
تراس   به هم ریخته است  . 
شاید کمک بخواهد  .   شاید  نداند  آنهمه   گلدان را چگونه  در  آن یک وجب جا   بچیند .
 
اما  
از این سوی پنجره   کاری از من     بر نمی آید      به جز ...
 
صندلی  می آورم  و  سیگار  و  فندک  و  چای  .
 
می نشینم  به انتظار  ،  تا بیاید  و  فکری به حالِ تغییر گلدان های تراس    بکند  . 
 
من هم  اینجا  بنشینم  و  سیگاری  بگیرانم  و  یک دلِ  سیر   ,  دختر همسایه ی روبرو را   ,  با روسری سبزِ چروک   تماشا کنم .
 
 
 
 
 
پی نوشت :
 
1 .  تقریبا  یک ماهه  که از خونه  دورم  .  دلم شدید تنگ شده .
 
جایگاه اول دلتنگی ،  قطعا به انسان های مهم تعلق می گیره :
 عزیزترین ,  عمه جان دلبند ، دوستان عزیزتر از جان ، آقای پشت و پناه و همه ی
 آنهایی که دوستشان دارم و دوستم دارند و این روزها جایمان در زندگی هم
خالیست ...  لازم به ذکره که سمبل مهر و عاطفه   همراه من   در سفر  به سر می بره .
 
جایگاه  دوم به شهرِ بی نظیرم  و  متعلقاتش :
رانندگی  در اتوبان مدرس زیبا   ،  قدم زدن در باشگاه انقلاب ، خریدنِ دسته های بزرگِ گل نرگس   از چهارراه فرمانیه ،  برف بازی ،   عبور از پل صدر !!! ( اینقدر ناراحتم هنوز نتونستم ازش رد بشم که حد نداره ) ، پیاده روی در کوچه های پردرخت و زیبای اطراف و ...
 
جایگاه سوم  به  امور  روزانه ی زندگی :
 آشپزی ،  نوشیدن چای دم کشیده در کتری و قوری روی گاز ، خرید کردن از هایپراستار ، مهمانی های کوچک و خودمانی ، کارواش و مزایاش و ...
و ...
 
 در آخر می رسیم به یک دلتنگی خاص ... خیلی خاص 
دلتنگی برای   مامن جدیدِ پر آرامشم   که   فقط دوهفته   مهمانش  بودم 
چای نوشیدن  در  تراسِ پر گل  و  سرد   و    زیبا    و   پر درخت  
گوش دادن   به    آواز گنجشکها
آرامش  ...  زیبایی  ...  شور  ...  عشق 
دلم  برای مامن   پر  می کشه 
 
با وجود همه ی این دلتنگی ها   ,  هنوز اینجا رو دوست دارم   چون   با  آدم های بی نظیری  هم سفر هستم . 
 کار  کردن  با  انسان های خوب  ،  وجودم رو  سرشار از انرژی می کنه ، هرقدر هم که کار سخت باشه  و  هیچ فرصتی برای زیستنی  فارغ از کار  به دست نیاد  . 
 
٢ .  وقتی    دنیای مجازی مبایلی    رو  محدود می کنم  همه چیز زیباتر می شه .
حس کنجکاوی ام   آروم  می گیره  .  نا امیدی   کمتر  به سراغم میاد  و اهمیت اتفاق های ناراحت کننده   به حداقل می رسه .
دنیای حقیقی قابل اعتمادتره . 
 آدم ها رو  وقتی واقعی هستن ، بیشتر دوست دارم . 
 
٣ . " کیمیا"  دختر بی نظیریه  ،  خدا رو شکر  که   انسان های شایسته ای   او   رو   به تصویر   می کشند .
 
" کیمیا   که  می شوی    باید   وجودت را  از  طلا  کنی 
تا   کیمیاگر   ،  سالهای  عمرش  را   
در   پیِ  کشفِ  تو  
بیهوده  تلف  نکرده  باشد .
 
اینجا
آبادان ،  شهرِ مهربان ، 
من ، عیارم را محک می زنم . "
 
۴ .  لحظه هایی  از خودم   خیلی   ناراضی می شم .  
لحظه هایی که    ذهنم درگیر حواشی پیش پاافتاده  و   سخیفی  می شه  که  ارزش فکر کردن  ندارند . 
این روزها   به شدت    در حال  مبارزه ام   .    برای  کنترل این لحظه ها .
عادی سازی   هم به شدت  جواب میده  ،  می دونم  ،  تجربه ثابت کرده  .
 تلاش می کنم . 
باشد که  در  کنترل  و  عادی سازی  پایدار باشم .
آمیییییییییییییییییییییییین 
 
۵ . تمام این مدت  کوری عصاکش کوری دیگر   شده  بود ...
غمگین  شدم ...
چطور   من   نفهمیده  بودم ؟ 
 
۶ . عجیب  شبیه   توست  .
 
با   دارا بودنِ  مهم ترین    عاملِ  جذابیتت ! 
 
و نگاهش    پر  از  همان  خلوصیست      که  تو   به   حسرت هایت     فروختی . 
 
به  نام    که    مرا   می خواند     ،      گاهی       ،      دلم   می لرزد .

 
 
باید  امروز     همه ی حسرت هایش  را    زندگی کند   تا    چندین سال بعد  ،   وقتی بزرگ شد   ،  بهترین ها  را   به خاطرِ ندیده هایش    از دست ندهد ...
 
تا  شبیه   تو  ،   بکارتِ وجودش را    به برقِ زرِ اُمرایِ عرب   نفروشد ... 
 
آینده ی درخشانی دارد    اگر     آرام  آرام  پیش برود   و   توازنش  به هم   نریزد ... 
 
دوستش  دارم  ،  غریب  و   بی واسطه 
کمی  شبیه  عزیزترین  ،  کمی  شبیه  تو  ...
 
 
٧ . پنجشنبه ی پیش   متن وبلاگ   آماده بود  ولی  فرصت نداشتم  لپ تاپ   رو باز کنم !!! 
کار سنگینه  به شدت .
الان دو تا  متن  دیگه    هم    نوشتم  و    تقریبا آماده ست  ،   فقط   رنگ بندی اش مونده  و   دو سه تا   از   پی نوشت ها . 
امیدوارم   پنجشنبه ی  آینده بدقول نشم  .
دوستتون  دارم  زیاد  . 
دلم  تنگه  ...