لبخندهای احمقانه ی یک زن

پنجشنبه ای در شکم مادر
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱٢:۳۳ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢۸ فروردین ۱۳٩۳
 

 

 

 

 

 

 

اینجا   ،   رَحِمِ   سَمبلِ  مهر  و  عاطفه    .

 

من    ،   فردا   ،   بیست  و نهم   فروردین ماه

وحشی   خواهم شد   و   این محیطِ  آبکی  و  ایمن   را   رها خواهم  کرد  .

با  سری   چرخیده    

و بندِ نافی   که  جنونِ پاهایم  را   مهار  کرده است .

از  مادرم   خواهم  خواست 

به  بیمارستان   برود  

 و بگذارد   جهانِ ناشناخته ی آن سویِ  شکمش   ،  

طنینِ گریه ی بی پایانِ مرا    

بر  ابرها   حک  کند 

 

تا    در   روزهای  خشکسالی   ،  

همیشه   بارانی   برای  باریدن    وجود  داشته باشد  .

 

 

 

 

پی نوشت :

 

من بلد نیستم دو تا کار رو هم زمان  انجام بدم ،

یا باید به دنیا بیام  یا  وبلاگ بنویسم

امسال  ترجیح می دم   به دنیا  بیام  .

در نتیجه    این  پنجشنبه    وبلاگ    _به  رسمِ معمول_     نداریم  .

 

 

 

 


 
 
این روزها ... جنگ و دیگر هیچ
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱٠:٢٢ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٢ فروردین ۱۳٩۳
 

 

 

 

 

 
                                 میان خاک سر از آسمان در آوردیم
                                 چقدر قمری بی آشیان در آوردیم


                                 وجب وجب تن این خاک مرده را کندیم
                                 چقدر خاطره ی نیمه جان در آوردیم


                                 به حیرت این که ای خاک پیر با برکت
                                 چقدر از دل سنگت جوان در آوردیم


                                 چقدر خیره به دنبال ارغوان گشتیم
                                 ز خاک تیره ولی استخوان در آوردیم


                                 شما حماسه سرودید و ما به نام شما
                                 فقط ترانه سرودیم و نان در آوردیم


                                 برای اینکه بگوییم با شما بودیم
                                 چقدر از خودمان داستان در آوردیم


                                 و آبهای جهان تا از آسیاب افتاد
                                 قلم به دست شدیم و زبان در آوردیم

 

                                                                                    "سعید بیابانکی"

 

 

 

 

 

 

انفجار   رخ  می دهد .

سرهایمان  را  میانِ  دستهایمان   می گیریم  و   به   سویی  فرار   می کنیم  .

پسری  که بالای  سر  دو شهید نشسته است  ،  قبل  از   شروع  پلان  ،  گوش هایش  را گرفته  تا  از   صدای انفجار  در امان  باشد  . 

کسی  دیگر  ،  غر  می زند    " خسته شدیم  ،  گرمه "  .  

بعضی ها  با هم  پچ پچ  می کنند  و   می خندند  .  

 

فریاد می زند :

"  خنده داره ؟  

  آیا  اینجا  چیز  خنده داری  هست  ؟

 سی سال پیش  ،  همین جا  ،  تو سرزمینِ  خودتون  ،  همین  بلاها   سرِ پدرها  و   برادرهاتون  اومده  .

 جوونهای   خودتون   همینجوری   شهید   شدن .

 حالا  می خندین  ؟

 شما  ،  دخترخانوم    ،  ...

 اون سالها  ،   جوونای   هم  سن و سالِ  تو   شهید  می شدن  ،  

حالا تو   به  بازسازیِ اون لحظه ها   می خندی  ؟ "

 

سکوتی  محض  ،  حیاطِ مسجد  را   فرا می گیرد  .

خنده  بر  لبانِ  دختر   ماسیده  ،   با همان  لبخندِ  احمقانه   به زمین  خیره  شده  .

 

"   اینجا   همه چیز   واقعیه   .

  این  خاک   حرمت   داره   .

 کافیه  باور کنیم   اون  مردی  که  روی  تابوت  حمل  می کنیم  ،  به خاطر  این که  ما  امروز   راحت  تو شهرمون  قدم  بزنیم    جونش  رو   داده  .

 خیلی  از  دوستای  شما   ،   خیلی  از   همسایه های  شما   بی پدر     بزرگ  شدن   که   شما  امروز   راحت   نفس  بکشید . 

 می فهمید   شهید  یعنی  چی  ؟

 یعنی   خانواده ای   عزیزش  رو  داده  که  شما    امروز  بنشینید  اینجا  و  خیالتون   راحت  باشه   و   امن  باشید    و   ...  بخندید  !

 معرفتِ شما   اینه  که   وقتی   فداکاری  اون ها  رو  بازسازی  می کنیم  ،  نیشتون   تا بناگوش  باز  باشه ؟

اونم  تو   همین  خاک ؟

 معرفتِ  شما   اینه ؟ "


به  پاهایش  نگاه  می کنم .

آنقدر  مرد  هست  که  هیچ  نشانی  از  آنچه  در  جنگ  جا گذاشته  ،  در راه رفتنش  دیده  نشود .

به  برادرش  فکر  می کنم  که  هنگامِ  شهادت   ،  هم سن و  سالِ  کیوان, برادرِ کیمیا   بود  ,

به  سکانسی  فکر می کنم  که چند  روز  پیش  فیلمبرداری کردیم .

  باید  برای  مرضیه   تعریف  می کردم  که   چه  بر سرِ  کیوان  آمده  ،  بغض  امانم  نداد  و   هربار  وسطِ  تمرین  ،   زارزنان   صحنه را   ترک کردم  .

 

 پلان   تکرار   می شود   . 

 عمو حسن  ,  مامان   و   سودابه   جملاتشان  را  می گویند .

 

  می خواهم  بروم  از  دخترک   بپرسم  :

"  ببخشید   می شه  رمزِِ موفقیتت  رو   به  من   بگی  ؟  

 می شه  بگی  چه جوری  می تونی   با شنیدنِ  این جمله ها   بخندی ؟ "

 با خودم  می اندیشم   شاید  تواناییِ  شنیدن  ندارد  .

 

می خواهم  گریه  نکنم  ،  می خواهم   قوی   باشم  ،  می خواهم  تحت تاثیر قرار نگیرم  ،  می خواهم   لحظه   را   باور  نکنم   ،  می خواهم  مهراوه   باشم  ،   مهراوه  در سالِ نود و سه   ،  بی هیچ  جنگی  ...

 نمی شود   .

 قدرتی  نیست  .

  هرچه  هست   ناتوانی ست   و   غصه   و   دل فشرده گی  ،

هرچه هست   نفرت  است   از  دشمنانِ کشورم  که   قلبِ  کیمیا  و  امثالِ  کیمیا  را  لبالب از  درد  کردند  .

این  روزها   در سالِ  خوبی   زندگی  نمی کنم ، 

سالِ هزار و  سیصد و پنجا و نه  ، 

سالِ  آغازِ اشغالِ  خرمشهر  .

 

 اشکهای  کیمیا    بی محابا    بر  صورتم   جاری   می شود  .

 

 

پی نوشت : 

 

1 . سلام 

از متن  ،  حال  و  روزم   معلومه  .

 نه  اینکه  بد  باشم   ،   نه   ،  فقط  روزهای  سختیه  .

باورِ  شرایطِ فرضیِ فیلمنامه    به شدت  آسیب پذیرم  کرده  .

آدم  وقتی  رویِ خاکِ  خرمشهر  قدم  می زنه    حس  عجیبی   پیدا  می کنه    .

تصاویری   جلوی  چشمم  میاد   که    مربوط به   روزهای   جنگه  .

 تصور می کنم   ،   سی و چند سالِ پیش  ،  همین  جا   ،  درست  در همین  نقطه  ،  چند هزار  جوون   جون  دادن  ،  به  چند تا  دختر   تجاوز   شده   ،   چند  نفر  اعضای بدنشون  رو  برای  همیشه  از  دست  دادن   ،  چه  وحشتی  رو  تحمل  کردن  مردمِ  خرمشهر  و رزمنده هایی  که  از  شهرهای  دیگه   برای  کمک   اومده بودن   ،   چه  وحشتی  ...  

این  روزها   ،  صحنه های  ما   پُر  از   انفجاره  .

وقتی  دارم  از  کنارِ  جایی  که  قراره  منفجر  بشه    رد  می شم   ،  می ترسم   ،  می فهمم  که  نفسم   به  شماره  افتاده   ،  همون  موقع   به  جوونایی  فکر  می کنم  که  جای جایِ  شهرشون   پر  از  انفجار   بود  و   هر  لحظه  ممکن  بود  با  هر انفجاری  بمیرن  .

 از خودم   و  ترسم    خجالت   می کشم   ، 

فکر  می کنم   من  که  به  حجمِ انفجار   و  مکانش   و   صداش  کاملا   آگاهم   ،  می دونم   که  چقدر  ازش  فاصله  دارم   ، 

پس  چمه  ؟  چرا   این  هراس    رهام   نمی کنه  ؟

انفجارهای   واقعیِ  این  خاک  رو تصور  می کنم  و   تنم  می لرزه  ،

وجودم   عزادار   می شه   ،

مشکلات دنیای خودم     برام   کمرنگ   می شن  . 

 

در عین  حال   عصبی  و بداخلاق   هم   می شم   .

احتیاج  به تجدید قوای  روحی    پیدا  می کنم  .

بعد  از   دوازده  ساعت کار  ،  دوش  می گیرم  ،  لباس  می پوشم   ،  

مامان  و  دوستام  رو  راهی  می کنم  به  سمتِ  امیری  .

 می چرخم  و  خرید  می کنم  ،  

می ریم   رستوران  ،  قهوه خونه  ،  کافی  شاپ  ،  بازار  و ... 

 الکی   ،   بی دلیل   ،   فقط  برای  اینکه   از اون  حال و هوا  بیام  بیرون ، 

برای   اینکه  از غصه ی  کیمیا  و  خانواده  و   همشهری هاش  دق  نکنم  .

می تونستم  پنجشنبه   قهوه خونه  نرم   و  بشینم  تو اتاق   وبلاگ  بنویسم  .

ولی  در توانم   نبود  .

با  اینکه   لبریز  از   نوشتن  بودم   ولی   نیاز  داشتم   برم  بیرون  . 

 

راستش   بارها   تصمیم  گرفتم  این  قانونِ  پنجشنبه ها  رو  عوض  کنم  ،  ولی  دلم  نیومد ،

دوست  دارم  وبلاگ   برای  خودش   یک  روزِ  خاص  داشته  باشه  ،  چون  برام  مهمه .

مثلِ همه ی  آدم های  مهمی که  پیشِ من    یک روزِ خاص    داشتن  !

به  هر حال   من  سعی  می کنم   هر پنجشنبه   ،  حرفهایی   برای  گفتن   داشته  باشم  و  اون  حرفها رو بنویسم.

ولی  اگر  نشد ،   بالاخره    در همون  هفته   یک  روزی  رو   برای    وبلاگ  نویسی  پیدا  می کنم   .

قانونمندی   رو   دوست  دارم    ولی   دیوانه ام   می کنه   .

همیشه  باید   یک  راهِ  فراری  باشه   وگرنه    احساسِ  خفگی  می کنم  !

روزهای  دیگه ی   هفته  ،   می شن  راهِ  فرارِ  من   ،  

برای  اینکه   خفه نشم  و همیشه  عاشقِ  وبلاگم  باقی  بمونم  .

 

_در ضمن  نمی دونم چرا  از  وقتی  اومدیم طبقه ی پایینِ هتل ، وایمکس جان به شدت بازی در میاره_ 

 

 

2 . اگر مایل بودید  ,  شعرِ  اولِ متن رو  با صدای  خواننده ی محبوبِ من  گوش بدید  .

 

متن ترانه :  خاطره نیمه جان

شاعر : سعید بیابانکی

آهنگ ساز :  فواد حجازی، علیرضا عصار

تنظیم : فواد حجازی

آلبوم : بازی عوض شده

سال انتشار : 91

خواننده : علیرضا عصار

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد  ششم   . حرف   " ب "

7575 . صفحه ی1977

 

ترکیبات جمله ئی و شبه جمله ئی

دِ بیا!

دِ، نشانه ی بسیاری و نیز حرف تاکید است.

الف : آمدنِ افراد بسیار :" سر مهمان باز شد و، دِ بیا!"

ب : در شگفتیِ ریشخندآمیز از چیزی می آورند :" دِ بیا!  پیره  مرد  چه  رقصی می کنه!"

 

 

4 . عمه جان دلبند   می گه  :

بعضی ها    تو زندگی  آدم  که  وارد  می شن   با  خودشون  خیر و برکت  میارن . 

انگار  حضورشون  باعثِ  اتفاق های  خوبه  ،  اینجور  آدم ها  رو  نباید هیچوقت  آزار داد  یا  از دست  داد  ، 

باید  لیاقتشون رو داشت  چون  اینا  هدیه های  جهان  هستن  برای  ما  .

به نظرِ من   تو  براش  اینجوری  بودی  .

 

 

کمی  فکر  می کنم  .

آره   ،  شاید  . 

مثلِ خودِ  عمه جانِ دلبند که حتی نَفَسش  هم  خیره  ،  چه  برسه  به  قَدَمش !!!


من  برای  بعضی  آدم ها   خوب  بودم   ،  برای  بعضی ها  هم  خوب  نبودم  .

برای منم     بعضی ها  خوب  بودن  و  بعضی ها  نبودن  .

 

دوستی دارم   که   از بدوِ  ورودش   خواسته  و  ناخواسته   باعث اتفاق های  خوب  در  زندگی من  شده  ، انگار  برام  خیلی  خوش قدم  بوده  ،  و همین  حضورِ  مثبت  و خوش انرژیش   باعث  شده   تا  همین  امروز   در  زمره ی  آدم هایی  قرار  بگیره   که  همیشه  در  خوشی و شادی ام  شریک هستن   . 

 

 یک دوستِ  قدمت دار   هم  دارم   که   هروقت  دشت  نمی گیره   دعا  می کنه   من  بهش  زنگ  بزنم  ،  

می گه   تا  تو    زنگ  می زنی   من   دشت   می گیرم !!!

وقت هایی  هم  که  با هم  دعوا  و جر و بحث  داریم  ،  اگه   ماجرا  تقصیرِ اون  باشه  ،  کلا  بازارش   کساد  می شه  !

بعضی  وقت ها  که  می بینم   سر  یک چیز کوچیک بیخودی   لجبازی  می کنه  ،  خیلی  خونسرد  بهش  می گم  :

  "باشه  ،  قبول  نکن  ،  وقتی  فردا  پولِ  یک  شیرکاکائو  هم نداشتی  می فهمی  حق  با  کی بود"

 اون  هم  کمی  بعد ،  به طورِ نامحسوس    از  خرِ شیطون  میاد پایین  و  دلجویی  می کنه  و   همه چیز   به  خیر  و خوشی   تموم  می شه  .

ولی  آخرش  می گه  : "دقت کردی  چقدر  بی جنبه ای  ؟ نباید  بهت  می گفتم  برای  من خوش قدمی ."

منم  می خندم  . 

این  جذاب ترین  نوعِِ  سواستفاده  از  خوش قدمیه   .

 

اگه  برای  کسی  خوش  قدم  هستین   ،   به به   ،    فرصت  رو  از  دست   ندین   ،    نیشخند

 

5 . خواننده های عزیز

 ممنون  که منتظرید  ،  ممنون  که  می خونید  ، 

ممنون  که  برای  ارائه ی  نظراتِ سازنده  بالاخره یک راهی  پیدا می کنید .

 

و دوستانِ عزیز اینستاگرامی من ،

از اینکه  با  شما  هم کلام می شم  لذت  می برم  ،  چون  در  اینستاگرام یک صفحه  دارید  و  هویتتون  مشخصه  .

از تذکرها  ،  نقدها  و  محبت هاتون  بسیار سپاسگزارم .

از بین  همه ی  فضاهای  مجازی  ،  اینستاگرام  تنها  جاییه  که  من درش  یک پروفایل عمومی  دارم  .

و خوشحالم  که  تا  امروز   تعداد  بلاک شدگان  کمتر  از  صد نفر  بوده  .

 این  نشون  می ده  فضاش  هنوز  نسبتا  سالمه  ،  چون   آدم هاش  برای  هویت خودشون  و  دیگران  ارزش  قائل هستند  و  حاضر نیستند  با  به کار بردن الفاظ رکیک  یا  تجسس های  بی دلیل ، خانه های  مجازی یکدیگر  رو  ناامن  کنند .

من  هم   به  شدت   برای  این  فضا  و  سلامتش   احترام  قائلم  و   آرزو  می کنم  در ادامه هم همین طور   باقی  بمونه .

دوستی  _که به نظرم حرمت فضای اینستا رو بلد نبود_  زیر عکس خرمشهر چیزی نوشت که  برای نوشتنِ این پست راسخ تر  شدم  .

اون  و امثالِ  اون    فکر می کنند    حرف  از  خرمشهر  و  شهید زدن ،  خا...مالیه   و مختصِ قشرِ خاصی از جامعه ست  ،

حقیقت  اینه  که   من  و امثالِ من  ،   مرفه  باشیم  یا  نباشیم  ،  حداقل  اینقدر  شعور  داریم   که  بتونیم  ،   بعد  از  اینهمه سال  ،  در غمِ اون روزها غوطه بخوریم   و  برای به تصویر کشیدنِ رشادتِ  شیر مردان و شیر زنانش  ، هر سختی ای  رو  متحمل  بشیم .

هر انگی هم  که  بزنن  ،  ما   باز هم  حرفِ  دلِ خودمون  رو  می زنیم  .

و چون  از دل  برمیاد ،  بر دل  هم  می نشینه  ،  اگر  دلی  موجود باشه !

 

روزهای خوبی  براتون آرزو  می کنم  .

 

 

6 . این که  ما  نایب قهرمان  شدیم  و  رفتیم  آسیا  خیلی  هم مهم  نیست

مهم اینه  که  برای به دست آوردنِ  قهرمانی   تو  ورزشگاه  آزادی   بازی  کنی  ،  سه  تا گل  بخوری  و   بین چهار مدعیِ قهرمانی  ,   پنجم  بشی !!!

خیلی هنر  می خواد واقعا  .

البته  که  اگر ششم  می شدن  برای  ما  حالش  بیشتر  بود  .

خاطرات جذاب تری  برامون  تداعی  می شد.

 به هر حال  عزیزانِ قرمزِ  خوزستانی  و   پرسپولیسی   مبارک باشه .

(فکر کنم انرژی هایی که برای قهرمانیِ پرسپولیس فرستادم  ,  چون در خوزستان هستم  ،  اشتباهی  رفته برای فولاد !!!   نیشخند نوش جونشون  )

 

 

7 .  بهانه های  کوچک و  بزرگِ  خوشبختی  این هفته

 

الف : دیدار  با  عزیزان دلم  و  رفع دلتنگیِ  دو هفته ی  عید .

ب : اتاقم در هتل کاروانسرا  ,   این بار   ,   در  و  موکتِ قرمز  داره  نیشخند

ج : عدمِ گَزیده  شدن  توسط پشه های جنوب !!!

گویا  باشعور  شدن،

خدا کنه  چشمشون نزززززززنم .

 

 

 


 
 
دومین پنجشنبه ی سال جدید
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱۱:٥٩ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٤ فروردین ۱۳٩۳
 

 

 

 

 

 

سیزده را همه عالم به در امروز از شهر        من خود آن سیزدهم کز همه عالم به درم

تا به دیوار و درش تازه کنم عهد قدیم             گاهی ازکوچه ی معشوقه ی خود می گذرم

 

                                                                                                           شهریار                                                          

 

 

گفت :  فکر  می کردی  نمیام  ؟

گفتم :  مطمئن  بودم  نمیای !    الان  شگفت زده ام  .

گفت :  جدی  ؟   ولی  خیلی  بی تفاوت  به  نظر  می رسی   ,   شام مام   هم  که خبری  نیست  !

گفتم  : رستوران رو تعطیل کردم   ,   دیدم  اینجوری   به  صرفه  تره   !!!

 

همان طور  ,  مثلِ  قبل  ,   نافذ  و  بَرَنده وار    نگاهم  کرد  .

 

گفت :  خودم  برات   درست  می کنم   .

گفتم  :  تو ؟؟؟

گفت :   مگه  نکردم  ؟    

گفتم :  چرا    ,    دستپختت  هم  حرف  نداشت  . 

گفت :  بله  که  حرف  نداشت ,   با  عشق  پخته بودم  , یادته  بابات  چی  گفته  بود  بهت  ؟

 

خندیدم  .

راست  می گفت  . 

دوبار   آشپزی کرده بود  و  من هم  طبق  عادتِ همیشگی  ,  غذا  را   برای  پدر جان  برده بودم  .

اینقدر   از غذایش  تعریف کرده بود  که  عصبانی  شده بودم  .

گیرِ سه پیچ  داده بود  که 

" این یک فرقی  با غذاهای دیگه ات  داره  ,   خیلی خوشمزه تر  شده !!! "

حسِ ششمش  حرف ندارد  . 

حرصم  را  در آورده بود  ،  من هم  آخر  گفته بودم   یک  آدمِ ناشی  کمکم  کرده  .

 

 

گفت :  دلم  تنگ   شده  بود  .

 نگاهش  کردم ،   ولی  نه  مثلِ  روزهایِ   شیدایی . 

نافذ  و  بَرَنده وار   و  بی تفاوت  نگاهش  کردم  .

 

 گفت  :  نمی شه  مثلِ قبل  منو  دوست  داشته  باشی  ؟

گفتم  :  خیلی  بزرگ  شدم   ،  دوره ی  حماقتم  سر  اومده  .

گفت  :  وا  ،  لوس   ،  حماقت  نبود  که   ،    خیلی  خوب بود  .

گفتم  : آره   خب  ،   برای تو    .  

گفت  :  چرا ؟   تو   دوست  نداشتی ؟

 

لبخند  زدم .

 

چند  روز قبل    ,  در  اولین  مرحله  از مرتب  کردنِ  اتاقِ  اصلی   _که تبدیل  به  انباری درهم و شلوغی   شده بود_   دفتری   پیدا کردم   که  سه چهار  سال پیش  در  روزهای  مزخرف و خراب     در آن   می نوشتم    .

         

           "  ...

                    تو ,

                            آرمیده   در  آغوشی  هرز 

                           یا

                           خزیده  به  گوشه ای  ,

                                                          در پناهِ  سازی  

                                                                            کتابی

                                                                                  شعری

                                                                                          کافه ای

                                                                                                    رفیقی , ...

                    من ,

                          اینجا

                                غرق   در   شیطنتهایش

                                                     به صمیمیتِ  ساده ی  دستهایِ تو  می اندیشم

                    که   هیچگاه   با  من

                                         قسمت  نکردی  ...  "

 

متن هایِ   طولانی   ,   پر  از   غصه  و  فکر  و  خیالِ  بیخود  و  ابلهانه   .

 

 

گفتم  :   چرا   ،  دوست  داشتم   ،   خودم رو   دوست نداشتم  . 

گفت   :  مثلِ قبل   بشیم  ؟

گفتم  :  نه    ,   دیگه   نمی شه .

پرسید  :   چرا ؟    تو  بخوای ،   می شه  . 

گفتم  :  خودِ قبلیم   مُرده ،   یکی  دوسالی  می شه  که  خاکش کردم . 

نگاهم   می کند ، نافذ  و   ...

برنده وار   نیست ،  خسته  و   تنها   و   ناامید   به نظر  می رسد .

 

روزگاری  دور ,  

برایِ  رفع  ناامیدی اش    همه ی کائنات را   به کمک  می طلبیدم .

 

امروز  ،

به رویِ  خودم   نمی آورم ،  حوصله   ندارم ،   می خواهم  کارم  را  انجام  دهد  و  برود .

دیگر  فهمیده ام   شبیه من    نیست .  نوعِ بودنش ،  عشق ورزیدنش   شبیهِ من   نیست . 

 

شعری ،   آرام   آرام ،  بساطش  را   از مغزم   جمع می کند  و   سرافکنده   به جایی دیگر   رهسپار می شود  ...

 

            "  مرا  مهرِ  سیه چشمان  ز  سر   بیرون  ... "

 

 

 

 

 پی نوشت :

 

 

1 . دقیقه ی نود  آپ دیت  شد  ,  به ساعتِ قدیم !!!

 


2 .  باید  تو  رو  پیدا کنم شاید  هنوزم  دیر نیست

 تو ساده دل کندی  ولی  تقدیر  بی تقصیر  نیست

 

با این که بی تابِ منی  ، بازم  منو خط  می زنی

باید  تو رو  پیدا کنم ،  تو با خودت  هم   دشمنی

 

کی  با  یه  جمله  مثلِ من   می تونه  آرومت کنه

اون لحظه های آخر  از   رفتن  پشیمونت  کنه

 

دلگیرم  از این شهرِ سرد ،  این کوچه های  بی عبور

وقتی به من فکر می کنی ، حس می کنم از راهِ دور

 

آخر  یه  شب   این  گریه ها   ،  سویِ چشامو می بره

 عطرت  داره   از  پیرهنی  که  جا گذاشتی   می پره

 

باید  تو رو  پیدا کنم   ،  هر روز   تنهاتر  نشی

راضی   به  با من  بودنت   حتی   از این  کمتر   نشی

...

ترانه  از  مونا  برزوئی 

خوانده شده  توسط  شادمهر  عقیلی

 

حالا من   به  جذابیت هایِ  آهنگ  و  شعر  و  اینا   کاری  ندارم ،

دلیل این که  نوشتمش  این بود  که   داشتم  فکر می کردم  

با این  چیزهای جامونده    چه باید کرد ؟؟؟

 

 

 باید   با  آژانس  براش   بفرستی ؟

باید  بدی  به  یک آشنای  مشترک  که  به  دستش   برسونه ؟

باید  بندازیشون   دور ؟

یا  باید  نگهشون داری  و  بذاریشون  تهِ کمد ،   تا   هر بار   که  می خوای  وسایلت  رو  جابه جا  کنی ،  چشمت   بهشون بیفته   و  بخندی  و  توی  دلت  خوشحال باشی که   آخ جون نمی تونه ازشون  استفاده کنه ، چقدر دوستشون داشت  ،  دلم خنک شد و ...،  بعد از اینکه  خوب  بدجنسی کردی و فکر کردی هیچ اهمیتی برات نداره ,  احساس واقعی ات  بیرون بزنه  و  بغض کنی  و  بپوشیشون  و  اشکت  سرازیر  بشه  و   از دلتنگی   برای  همه ی روزها  و  لحظه های خوب  ...

 

 

واقعا   باید   با   جامانده ها     چه  کرد  ؟؟؟

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد  دهم   . حرف   " ت "

6879 . صفحه ی 994

 

ترکیبات جمله ئی  و  شبه جمله ئی :

 

ای که یک چند دمی داخل من مهمانی

قدمت خوش بپذیرم که تو یک انسانی .

داخلم دود مکن , دود دلم بسیار است

تو مکن دود دلم را به دو صد چندانی .

 

ابیاتی است از زبانِ   تاکسی  یا   اتوبوس , در تقاضای  سیگار نکشیدن مسافر !

 

( یعنی  یک ساعت خندیدم از اینهمه خلاقیت !!!  ای که  در  داخلِ من مهمانی !!!  نیشخند)

 

 

4 . پیش به سویِ آبادانِ دوست داشتنی . 

( امیدوارم  گرما  دیوانه ام  نکنه )

 

 

5 . این کتاب  رو  هفته ی پیش  معرفی  کردم  .

ولی  اینقدر خوبه که   دلم  خواست  یک بخش دیگه  از یک قصه ی دیگه اش  رو براتون  بنویسم .

 

" مترجم  دردها  "

نویسنده :  جومپا  لاهیری

مترجم    :   امیر مهدی حقیقت

نشر       :   ماهی

قیمت  4500  .  مجموعه ی نُه  داستان  کوتاه   ,  224  صفحه  .

 

" هرچه  می گذشت  مطمئن تر  می شدم  که خانواده ی آقای پیرزاده مرده اند. عاقبت یک دانه شکلات شیری  از توی جعبه در آوردم ، کاغذش را باز  کردم ، گذاشتم توی دهنم و صبر کردم تا حد ممکن آب شود ، بعد همان طور که آهسته آهسته آن را می جویدم ، دعا کردم خانواده ی آقای پیرزاده صحیح و سالم باشند . کارم سابقه نداشت ، تا آن موقع برای چیزی دعا نکرده بودم . نه کسی یادم داده بود نه کسی ازم خواسته بود. اما من حس کردم در این موقعیت باید دعا کرد . وقتی هم که رفتم دستشویی مسواک نزدم ، چون می ترسیدم دعا یک جوری از دهنم بیرون بریزد. برای این که جلوی پرس و جوی احتمالی پدر و مادرم را بگیرم ، مسواک را آب زدم و جای خمیردندان را هم عوض کردم. آن شب با دهنِ شیرین خوابم برد. "

 

این زیباترین توصیفی بود  که  من  تا به حال از  دعاکردن  خونده بودم  .

دعاش هم گرفت  ،   چون  از  ته دلش بود  و  با  ایمانِ کامل  .

حتی   به  روشِ شکلاتی !!!


دلم می خواست  شما رو هم  در این  حسِ لطیف  شریک کنم  .

به نظرم  این کتاب  رو بخرید .    ارزشش  رو   داره  .

 

 

6 .  دلگیرم

               و     دل  ,  گیر  .

 

از  این  حجمِ  دوگانگی   خسته ام 

 

شاه جمله ی فرهادی   در  ذهنم  نقش  می بندد

یک   پایانِ تلخ   بهتر از  تلخیِ بی پایان   است  .

 

 

 

7 .  بهانه های  کوچک و  بزرگِ  خوشبختی  این هفته

 

الف :  مهمونیم  عالی  برگزار  شد  .  غذا  و  فضا  و  همه چیز  . 

دمِ مادر جان  هم  بابتِ  همه ی کمک هاش گرم  .

خدا  رو  شکر   .

 

ب : این هفته  ,  هر روز  که بیدار  شدم  و  پرده ها  رو کشیدم  بالا  ,  با منظره ای روبرو  شدم  که دلم  می خواست   با  همه  قسمتش  کنم  .

ابر  ,  درختانِ جوانه  زده   ,   نم نم  بارون   ,   خیابون  و   پشت بوم های  خیس   , گنجشک ها  , 

شمعدونی های خوشرنگ  و  قشنگم     ...

زیبایی  ... زیبایی  محض  ... بی ریا  ...  خالص 

جای  همه ی   اونایی  که  می شد   در کنارشون   ساعت ها   پشتِ  این  پنجره  نشست  و  باهاشون  چند  قوری  چایِ هل  و  چایِ بهارنارنج  و  چایِ دارچین   نوشید  و  گپ  زد   خالی   ...

 

ج : بستنی کارامل و بادوم زمینیِ   کاله   .

 

د : مرتب  شدنِ  آخرین  بخشِ خانه   ,   بالاخره  بعد از  پنج ماه  .

( البته  همه ی این  چند ماه   آبادان بودما  ,  این  دو هفته ی  عید  باعث شد که   همه جا  تقریبا  مرتب بشه ,  تا همین دو ساعت پیش داشتم  مثلِ خر  کار  می کردم )

احساس  می کنم   سر و سامون  گرفتم  .

 

ه : کشفِ  چایِ  هل 

 

م : همخانه های  هدیه شده ی  جدیدم   , 

ارکیده ی  سفید  ,  

بنفشه  آفریقایی پرورش یافته  توسط ِ مادرِ دوست .

 

 

 


 
 
پرسه
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱٠:۱٠ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٧ فروردین ۱۳٩۳
 

 

 

 

 

 

                         سال   نو   مبارک   

 

 

   

 

 

 

 

از قعرِ چاه  در آمدم  و  به  چاله  فرو  رفتم

از چاله  بیرون  شدم   و   به چاهکی عمیق تر  پناه بردم

کمی  بعد  ,  از چاهکم   به  چاه   بازگشتم

 

و  دوباره  این  سیرِ تسلسل  آغاز  شد

 

 

این  روزها

در چاه  و  چاله  و  چاهک های  پر عمق  و   کم عمق

گذران   می کنم

 

نردبانی  خریده ام     ,    چند متر  طناب   و   سنگ هایی  سنگین

رفت  و آمدم  راحت تر   شده است

 

از  چابکی ام   به وجد   می آیم

 

آنها   نیز   با  حیرت  دیوارنوردیِ  مرا   با سنگ  و  طناب    تماشا می کنند

گاهی     دستشان  را     برای  کمک     پیش  می آورند

دیر است

من   دیواره ها  را   دَرنَوَردیده ام  و   به بالای چاهک    رسیده ام

چیزی می گویم   و   می روم

صدایم   دور  و  دورتر    می شود

وعده ی بازگشت    در چاه     طنین می اندازد

چاه  حیران  می ماند   ,  که  توهم  است   یا   امواجِ آوایِ من    در  دوردست .

 

با شتاب  و   بی فکر  ,  بی لبخند  ,  به راهم   ادامه می دهم

نردبام   و  طناب  و  سنگ   از  سرعتم  نمی کاهند  .

 

از پرندگان  پیشی  می گیرم

به باد می رسم

آشفته  و  نگران   ,   دور شدنِ  مرا    نظاره  می کند  .

 

گرمایِ خورشید کلافه ام  کرده است

به زمین  باز می گردم

در رودخانه ای   فرود  می آیم

از  من    آرام تر    است

 

آرام  می شوم

نگاهش  می کنم

 

دلم   می خواهد  بمانم

دلم   می خواهد   برکه    باشم

دلم می خواهد  سرچشمه ی  این  رودخانه   باشم

 

چرا   سکنی گزیدن   از من   فراری  شده است ؟

 

 

 

 

پی نوشت  :

 

 

1 . سلام

اولین  پست  در سال جدید   نباید  نا امید و  مایوس  و  غمگین باشه  ,

کم کم درست می شه  ,   سال اسبه  ,  قراره  بهتر باشه  , 

قراره  آسان تر  و  بی قید تر  و بی قانون تر  باشم

تلاشم  رو  هم کردم   ,   موفق هم شدم  ,   یعنی  عملی  موفق شدم  ولی هنوز  مغزم راضی نیست .

راضی می شه .

کم کم  اونم  عادت می کنه  که  همه چیز  رو   ,  به همون  عضو  دوقلویی  که ما   زن ها نداریم  و   مردها دارند  و   همیشه  مشکلاتشون رو   به  اونجا  رهسپار می کنن   و  بی عذاب وجدان  به  زندگیِ  تخ... شون  ادامه می دن  ,  حواله  کنه  .

 

به هر حال   امیدوارم   عید  شما   سرحال تر از    عید من   باشه  .

 

 

2 . سربازها   ...   سربازهای   بی گناه 

 

ما  که   در   وحدانیت  خدایاجان    همه با هم    هم رای    هستیم 

بقیه ی اختلافات   ,   آیا    ارزشِ  جانِ  یک  انسان    را  دارد ؟ 

 

مسلمانان   ,  مسلمانان   ,   مسلمانی   ز   سر   گیرید  ...

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد هفتم   . حرف   " پ "

 

1604 . صفحه 343

تمثیلات  .  پر قو

 

صد من پر قو  یک  مشت  نیست  .

در توجیه  این  نکته  می آید  که ارزش  چیزها  لزوما  به وزن  سنجیده نمی شود  .

 

 

4 .  تغییر   نبود  ,

حسی  بود  ,

شاید  دلتنگی   برای  لیوانی آب پرتقال   که  صبح ها  با  عشق آماده  می شد  .

همین  .

 

تکبر   همان است   و  رفتار   همان  .

 

پذیرش  و  پشیمانی  و  جبران  ,  در  زندگیِ بعضی انسان ها    تعریفی ندارند  .

 

 

5 .  " مترجم  دردها  "

نویسنده :  جومپا  لاهیری

مترجم    :   امیر مهدی حقیقت

نشر       :   ماهی

قیمت  4500  .  مجموعه ی نُه  داستان  کوتاه   ,  224  صفحه  .

 

" بدون  این که  از  پیش  قرار  گذاشته باشند , شب ها به چیزهای کوچکی که باعث رنجش یا ناامیدی همدیگر  یا خودشان شده بود اعتراف می کردند . روز بعد  شوکمار مدت ها راجع به این که شب چه  اعترافی  بکند فکر کرد . مانده بود  کدام را اعتراف کند _ این را که عکس زنی را از یکی از مجله های مد  که  شبا مشترکش بود  بریده  و یک هفته پیش خودش نگه داشته  , یا بگوید  جلیقه ای را که   شبا  سر سومین سالگرد ازدواج بهش کادو داده بود در حقیقت  گم نکرده  , برده به فروشگاه  فیلین  پس داده  و  با پولش  رفته  تک و تنها  وسط روز  توی بارِ هتلی  مست کرده  .  اولین سالگرد ازدواج شان  شبا  فقط به خاطر او  ده رقم  غذا پخته بود . برای همین  , جلیقه  حسابی تو ذوقش زده بود .  "

 

 

6 . هرچه   بینی  ام  قرمزتر   می شود   ,  آمدن بهار   را  بیشتر  باور  می کنم  .

 

 

7 .  بهانه های  کوچک و  بزرگِ  خوشبختی  این هفته

 

الف :  شوخی شوخی  بهش  گیر دادم  که   باید  عیدی   بدی  . کلا  کارم  همینه  ,  خوشم  میاد   براش  کرم   بریزم  .  اونم  به  هیچ  جا  حساب   نمی کنه  .   یعنی  همه چیز    به خنده  و شوخی   برگزار  می شه  .

چند ساله   همین گیر  رو  بهش  می دم   ولی  اتفاقی  نمی افته  .  یعنی  اصلا  عید قسمت نمی شه  همدیگه  رو  ببینیم   که   من  به  زور  هم  شده   عیدی   ازش  بگیرم  . 

ولی  امسال  ,    در کمال  ناباوری   ,   قسمت  شد   و   دیدم   واقعا   یک  پاکت بزرگ  برام  عیدی  گذاشته  !!!  کف  کردم  !!!  عیدی  جامع   و  کامل   .   شامل  همه ی چیزهایی  که باید   .  چیزهایی  که من  دوست دارم  .  با  دقت  و   تحسین برانگیز   .  

عیدی های  دیدنی  و خواندنی  و  شنیدنی  و  خرج کردنی !!!

ترکووووووووووند  .

شگفت  زده   شدم   و    البته    بسیار   هم  شعفمند   .

خیلی چسبیییییییییییییییییییییییییید  .