لبخندهای احمقانه ی یک زن

تعمیرات
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٤:٤٤ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٧ اردیبهشت ۱۳٩۳
 

 

 

 

                         تنها زمانی کوتاه در کنارِ یکدیگر بودیم

                         و پنداشتیم که عشق

                         هزاران سال  می پاید.

 

                                                                       یاکاموکی

                                                                       ترجمه های احمدشاملو

 

 

 

 

_: " نمی مونی ؟ "

_: " نه ، باید برم  . ساعت هشت صبح میاد برای نظافت "

_: " همیشه شبهایی میای  که  فرداش کار داری!"

 

راست می گوید , وقتی نمی خواهی بمانی  باید  شبهایی بروی  که  کار داری  ، 

که دروغ  نگویی ، که بی دلیل  بهانه تراشی نکنی   تا به کسی بر نخورد .

 

 

_: "کجایی ؟"

_: " خیابون "

_: " کی می ری خونه ؟"

_: " یک ساعت دیگه "

_: " پس من میام اونجا"

_: " نه ، مهمون دارم "

_: " این وقت شب؟ کی ؟ من به درک  ، خودت دلت تنگ  نمی شه  ؟"

_: "چرا  ،  ولی  عمه ام میاد"

_: "خالی بند!"

 

دروغ می گویم . مدتهاست دروغ می گویم . دروغ های معلوم ، بی هیچ خلاقیتی .

حوصله اش  را ندارم ، تغییر کرده ام ، تلفیقِ بویِ ادکلن و سیگار  آزارم  می دهد .

دلم  نمی خواهد  شب هایِ مأمنم  را  با کسی   قسمت  کنم  .

دلم  نمی خواهد  آنها  که  وجودشان  عاری از خلوص است 

از  صداقتِ خانه ی صمیمی ام  لبریز  شوند  و  گل هایم  روحشان  را   خوش  عطر  سازد.

 

 

_: "چقدر خسته ای ! یه سیگار دیگه بکشم  و  برم ."

کبریت می آورم و چای  .  با کبریت بازی می کند .  می فهمم  ،  نمی خواهد  برود .

دلم می خواهد کبریت را از دستش بگیرم  ،  سیگار را برایش روشن کنم ، بگذارم  گوشه ی لبش ، وادارش کنم  تند تند نفس بکشد  تا  سیگار  زودتر  گُر  بگیرد  و  قرمز شود و  خاکسترش  زیرسیگاری را پر کند  و  از آن درازِ سفید ،  فقط فیلتری کوچک    باقی بماند   و ...

برود ...

زودتر برود .

 

_: " یه تعارف نکنیا ! "

 

لبخند می زنم . تعارف  نمی کنم .

می رود .

در را پشت سرش می بندم  . خانه روشن می شود . نفس  می کشم .

انگار از زندان رها شده ام . لباسم را عوض می کنم . ظرفها را می شویم .

آثارِ حضورش را  از روی میز  برمی دارم .

مأمن آرام می شود .

دوستش  ندارد .

دلش  تنگ نمی شود .

از این حضورها   لذت  نمی برد  ، 

مثلِ من .

 

تصمیم  می گیرم  ، 

حضورها  را  حذف  می کنم  ،

مأمن  خوشحال تر  می شود  ،

و   گل ها  ،

و  من .

 

 

_: " شام چی می خوری ؟

_: " نمی دونم ، هرچی  ، فقط ته دیگِ سیب زمینی داشته باشه "

_: " باشه ،  ببین برات چه می کنم !  فسنجون دوست داری ؟ "

_: " آره دوست دارم "

_: " ولی این بار  دیگه  نمی شه  زود بریا  "

_: " باید برم ،  صبح زود باید برم بانک ،  کلی کار دارم . "

_: " مسخره کردیا ، حالا پس فردا برو بانک "

_: " نمی شه ، باید پول بریزم  ، فردا آخرین مهلتشه ،حالا اگه زود برم ته دیگ سیب زمینی درست نمی کنی ؟ "

_: " چرا  درست  می کنم  ،  ولی خوشم نمیاد  ، همش بهانه  میاری  ، دعوت که نمی کنی  ، دعوتت هم می کنیم  می خوای زود بری  ،  فراری  شدی "

 

 

راست  می گوید   .  بهانه  می آورم  .  می ترسم   . 

هیچ  چیز  و  هیچ کس  را  باور  ندارم  ،  دلم  نمی لرزد  ،  شوق  ندارم  ،  انگار   همه ی مهربانی هایم  را   در  زمانِ دیگری  جا  گذاشته ام  ، حوصله ی تقسیم کردنِ  هیچ چیز  را ندارم ، شاید هم دیگر  چیزی  برای  شراکت  در من  باقی نمانده  است  .

سرخورده ام   و  متعجب  ،  چه چیز  باعث  شد  بگویم   من فسنجان  دوست دارم ؟

غذاهای  ترش  و شیرین  حالِ مرا   می گیرند  .

دروغگو  شده ام  .

فسنجان   دوست  ندارم   ،    مهم  هم نیست   ،  فرقی  نمی کند  ،

این روزها   با  همه ی   دوست نداشتن هایم   کنار آمده ام   ، 

یک وعده  شام   که دیگر   بدتر  از  تحملِ این بویِ گند   نیست  ...

 

 

 

 

 

 پی نوشت :

 

1 . سلام 

بعضی روزها   هست   که  نمی شود  نوشت

در چنین  روزهایی  ،

 فقط   باید  ننوشت  ،

 همین .

 

 

 

2 . دلم که تنگ می شود ,

می ترسم .

می ترسم بشکنم  ،

می ترسم بگذرم

می ترسم  اراده ام تمام  شود

می ترسم عقلم پا پس بکشد .

 

بی تاب که می شوم  

 کنار گلهایم   می نشینم  ، چشمهایم  را  می بندم  و  دعا  می کنم

 

 دعا می کنم  که  مثلِ همه ی این روزها  ،

خدایاجانم

صبر مرا  بیشتر  کند   و     غرور  و  نخوتِ  او  را  ماناتر 

صبر مرا  بیشتر  کند   و     بی معرفتی هایِ   او  را  نابخشودنی تر 

صبر مرا  بیشتر  کند   و     سردیِ  سکوتِ   او  را   پایدارتر .

 

 

دعا  می کنم   دلم   از  گوشه نشینی  در نیاید

 نگاهش  نکند 

نلرزد

و یادِ  هیچ   لحظه ی پرشوری  نیفتد .

که  همه ی روزهایِ بودن  ،   نه   نگرانی  بود    نه  دلواپسی ،

 که  همه  چیز   شوق  بود  و   بی قراری  ،

که  همه ی  گله ها  نیز  از  همین جا   آغاز  شد  ،

از جایی  که   کسی  وعده ی  بی قراری  و شیدایی  را   درهم  ریخت  .

 

 

دلم  که  تنگ  می شود  ،

ناتوانی هایم     عقلم را    دوره  می کنند  

تا  عقل  ،  مواظبِ  همه چیز    باشد  

و  اختیاری   به   دلِ تنگ شده     ندهد  .

 

بی تاب  که  می شوم ،

هیچ  دعایی   جلودارِ اشکهایم  نیست 

 

 خدایاجانم باید  دوزِ  حفاظت   را بالاتر  ببرد 

دلم ...

کاش  دعاهایم    مستجاب  شوند .

 

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد اول    . حرف   " آ "

1671 . صفحه ی 376  

 

ترکیبات جمله ئی و شبه جمله ئی

آدمِ خاک شیر مزاج

(خاکشیر از لحاظ طبی در موارد متضاد مورد استعمال دارد، فی المثل در رفع یبوست و در اسهال).

الف: مردی که در امور جنسی همجنس و جنس مخالف را به یک چشم نگاه کند.

مترادف شیرخشتی مزاج

ب: به مزاح: شخصی که در معاشرت سختگیر نباشد و با هر طبقه ئی به زبان اهل آن گفت و گو و معاشرت کند.

 

 

4 .  یک  جاهایی  رو   با   یک  آدمی    رفتی،

حالا  که   بدونِ   "اون آدمه"   میری  اونجا ،

خاطره هاش  برات   زنده می شن  و   دلت   براش تنگ می شه ،

این  ،   یک اتفاقِ کاملا طبیعیه .

 

مسخره اینجاست که   یک جاهایی رو   

هیچوقت  با  "اون آدمه"   نرفتی  و  اونجا   هیچ خاطره ای   باهاش   نداری ،

ولی  اونجا   ،   تمام  مدت   داری  به   اون  فکر می کنی ،

دلت براش تنگ می شه

 با خودت فکر می کنی  کاش  اینجا  هم  با هم   اومده بودیم !!!

 

 دلتنگی  به این  شدت  ،

اونم در جایی که   هیچ خاطره ای   توش نیست    دیگه  نورِ علی نوره !

 بعضی وقتها   عجیب   اندر کفِ دلم    می مونم !!!

شاید  هم تقصیرِ دلِ اون باشه که  به من فکر  می کنه 

شاید واقعا   دل  به  دل   راه  داره 

شاید ...

 

 

5 . احساس کردم  در پست قبلی ، 

چهارشنبه ی معجزه آسا رو  (در پی نوشت شش)  کامل توضیح ندادم .

یعنی دیدم  انگار با لیست کردن کارها ، حق مطلب ادا نشد  و  برای بخشِ معجزه آسا بودنش  ،  شوق و ذوقم  رو  کم نشون دادم .
 
داشتنِ کار مالیاتی با  مهلتِ پایان فروردین  و  تمدیدِ گذرنامه و گواهینامه  ،  دورنمای  وحشتناکی داره .
 
حدسم  این بود که   در خوشبینانه ترین حالت  ،  حداقل  دو  سه  روز  گیر باشم  !
 
به خصوص  که  حتی عکس جدید  هم نداشتم .
 
استرسم  وقتی بیشتر  شد   که  فهمیدم   پنجشنبه باید برگردم  آبادان  و  اگر همه چیز  درست انجام نشه  خیلی  افتضاح   به بار میاد ، 
 
نامه ی  مالیات  رو  دوباره  باید  می گرفتم  و  دقیقا از  بیست و هفتم فروردین  دیگه حق رانندگی نداشتم (نمونه ی یک دختر خیلی قانونمند!!!)
 
اونوقت اینکه از صبح بری عکاسی  و  در عرض ده دقیقه عکست حاضر بشه ،  بعد با شناسنامه  و  کارت ملی ات   بری  اداره ی مالیات  و  پلیس به علاوه ی ده  ،  هیچ کاری  بیخودی  طول نکشه  ،  اذیتت نکنن  و  همه چیز تا  عصر  فیصله  پیدا کنه  خیلی  عجیبه !
 
تازه   با  خودم  فکر کرده بودم که   اگه  عصر  وقت  شد  و  اعصابم  از  مسخره بازی هایِ اداری  خورد  نشده بود  ،  برم سِوِن  رو هم  یک نگاهی  بندازم  ببینم چیزی  پیدا می کنم یا نه  .
 
 اینکه  کارها  اینقدر دقیق انجام بشن که  حدِ فاصلِ  باز شدن مطب دکتر معاینه چشم  و انجام کارهای  گذرنامه  ، نیم ساعت خالی  پیدا بشه  که   بتونم برم سِوِن  و  دست برقضا  چیزی  رو پیدا کنم که  هم   بسیار زیباست  و   هم قیمتش  مناسبه   دیگه   واقعا غیرقابل  پیش بینی بود !
 
یا مثلا  از درست شدن دسته ی  چمدون واقعا  ناامید  شده بودم ،
پیدا کردنِ مانتو  و  کتاب های دست دوم  هم  که  کاملا غیرمنتظره  و  سورپرایزطور  بود !
 
حتی  پانچ سیم کارت  هم می تونست  یادم بره   ولی انجام شد !
 
آخییییش
 
حالا فکر کنم چهارشنبه ی  معجزه آسا  رو  درست تر   ترسیم کردم  نیشخند


 

6 .

میدونم ، با تو سقفی ندارم

میدونم باید خودم رو کنار بذارم

میدونی با من این کوچه بن بسته

میدونی این راه با بیراهه هم دسته

 

میدونم که این دل به قلبت گره خورده

میدونم دلتنگی هوش و حواست رو برده

میدونی سرنوشت واسه ما دوتا یکی نیست

میدونی اینجا پر از تابلو های ایـــــــست

 

احساس می کنم از وقتی دیدمت

دنیام پر شده از عشق و اضطراب

با چشم روشنت خورشید رو ساده کن

از نیمه های شب به زندگیم بتاب

من عاشقت شدم ، درکم کن و بفهم

تو بغض و انتظار سر به سرم نذار

از من که عاشقم چشمات رو بر ندار

دشواره این مسیر ، تو عشق کم نیار

چشمام رو بستمو هم دست بچگیم

از راهی رد شدم که به تو می رسید

تو این شب سپید جز تو که عاشقی

کی اشکامو شمرد، کی بغضم رو شنیــــــد

 

تو جزر و مد ماه زل میزنم به تو ،

دریا رو با چشات هم سطح می کنم

تو نقش اول این عاشقونه ای ،

من با تو گیشه هارو، فتح میکنـــم

 

از بغض و خاطره پل میزنم به تو

به روزهای قبل، به روزهای خوب

به روزهایی که گم می شدیم با هم

تو عمق کوچه ها از صبح تا غروب

این کوچه ها هنوز از عطر تو پرن

با اینکه دلخورن از دل نبستنت

نبض منو بگیر تا حس کنی تب رو

من موندم و شب و چشمای روشنت

ما میرسیم به هم هرجوری که شده

من رو ببخش اگه بی منطقم هنوز

من رو ببخش اگه درکت نمی کنم

دست خودم که نیست ،من عاشقم هنــــوز

 

 قطعه : بی منطق

آلبوم : ساعتا خوابن

خواننده : رضا یزدانی

ترانه : رضا یزدانی ، مهدی ایوبی

تنظیم : آرش زمانیان

 

دلیلِ نوشتنِ این ترانه ،  بلاتکلیفیِ عجیبیه که درش وجود داره !

اولش می گه

" با من این کوچه بن بسته ، این راه  با بیراهه  هم دسته ، سرنوشت ما دوتا  یکی نیست  ، اینجا پره از تابلوهای ایست "   و  از  این حرفا ...

 

ولی بعدش می گه 

" دشواره  این مسیر  ، تو عشق  کم نیار  ،  تو نقش اول این عاشقونه ای ، من با تو گیشه ها رو فتح می کنم  ،  ما  می رسیم به هم هرجور که شده "  و  از این حرفا ...

 

اسم شعر هم   "بی منطقه"

کل شعر  دقیقا  با  وضعیت عشق های امروزی   هم خونی داره

حداقل برای من   اینجوریه 

همش آدم بلاتکلیفه

به  نظرش   همه  چیز  بن بسته  ، ولی  عاشقِ   کم نیاوردن  و پیمودن  راه های دشواره !!!

 آخرش هم معلوم نیست  آدم دلش می خواد   

" هرجور  که شده به هم می رسیم " 

یا   "سرنوشت ما دو تا یکی نیست " ...


خیلی وضعیت خنده داریه 

تجربه ی بامزه ایه  واقعا نیشخند

 

(چون رضا استقلالیه این پی نوشتِ طولانی رو  آبی کردم  ، وگرنه در وبلاگِ من ،  نوشته ی آبی همیشه پایینِ نوشته ی  قرمزه  و  حجمِ  کمی  رو  در بر می گیره !!! نیشخندچشمک)

 

 

7 .  بهانه های  کوچک و  بزرگِ  خوشبختی  این هفته

از اینکه   سه هفته ست  حتی   وبلاگ  به روز  نشده  معلومه  این مدت خیلی احساسِ خوبی  نداشتم  .

البته بخش اعظمش  درگیری های کاری  بوده  که خیلی هم لذتبخشه ، 

مشکل اصلی  اینجاست  ،  اینقدر   خسته ام   که   همه چیز   یادم  رفته ،

خوشحال بودن ،  ناراحت  بودن  ،  احساسِ خوشبختی کردن  ،  لذت  بردن  ، متنفر  بودن  ،  همه چیز  رو از یاد  بردم  ...


 

از بهانه های کوچک خوشبختی   دلم  بارون  می خواست  که  قسمتم  نشد،

 دو سه روز  پیش گویا  اومد  ولی  من درگیر بودم .


در نتیجه  شاید  تنها بهانه ی کوچک  خوشبختی   بازگشت از آبادان  و  رها شدن در مأمن  و  خوابیدن بر تختِ خودم باشه .

آهان ،  البته  سفارشات جدید _(که همون چهارشنبه ی مفید انجام شده بود)_   به منزل  تشریف آوردند  و  اتاقِ من  الان  قشنگ ترین اتاقِ کهکشانه !

ولی مشکل اینه که  این روزها   یادم  رفته  اتفاق های خوب رو ببینم و لبخند بزنم  و کیف کنم   .

به همین دلیله  که  بهانه های  کوچک و بزرگِ خوشبختیِ ِ این پست  ، مثل همیشه  نیست،

چون  یادم  رفته  برای احساسِ خوشبختی کردن ، باید   بهانه های کوچک  رو  با دقت  نگاه کرد 

و   شاکر  بود  ...

 

پنج ماه و نیم زندگی در آبادان   همه چیز  رو  به هم ریخته  ،

کم کم  درست می شم ،

در دستِ تعمیرم !

 

امیدوارم  شما  هرگز   دچارِ  این  فراموشی ها   نشید .

دوستتون دارم .


 

 

 


 
 
مجازات
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٧:٠٤ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٤ اردیبهشت ۱۳٩۳
 

 

 

 

 

                        پیدا  شو     شعله کن    جانِ پروانه  را 

 

                        عمرِ دیوانه      دیری      نپاید 

 

                                                                          احسان حائری _ چارتار

 

 

 

 

 

 

تراس    کثیف  و  ساکت  است

 

برگ های خشک  را    جمع می کنم

 گرد و غبار  را    می زدایم

به گلدان ها   آب  می دهم .

 

هیچ  نمی گویند

روزهایِ تنهایی    آزارشان  داده است  ،  می دانم .

کمی  نگاهشان  می کنم

کمی  قربان صدقه شان  می روم

 

لبخندی  نصیبم  نمی شود

 

 

 به  آشپزخانه  می روم

چای   می ریزم 

به تراس   بازمی گردم  تا   روی صندلی چوبی ام   بنشینم 

و   راهی  برای آشتی کنان  پیدا کنم ،

 

 زمین  باز  پر  از  گلبرگ  و  برگ  و  ساقه    شده

انگار  نه  انگار   که    لحظه ای پیش 

من  ،  با جاروی کوچکم  ،   همه ی  خشکیده ها را   جمع کرده بودم

 

به گل ها نگاه می کنم .

 ساکت   بر جای خود   نشسته اند .

 

 می گویم :

" من که همین الان اینجا رو جارو کردم "


نسیم ملایمی  می وزد.

شمعدانیِ سرخابیِ بزرگ   می گوید:

" باده دیگه  ،  یهو میاد ، مثل اینکه بهاره ها  ، 

نکنه  از وقتی رفتی آبادان   فصل ها هم یادت رفته ؟"


بقیه ی گل ها  قهقهه می زنند .

نگاهشان  می کنم .

ساکت می شوند .

 مثلِ خودم هستند  ،  ناراحت که می شوند  فقط متلک می گویند .

آنقدر  طعنه می زنند  تا طرفِ مقابل  گناهش را بپذیرد  و  اعتراف کند  و  به غلط کردن بیفتد .

به اصلِ تنبیه  معتقدند .

 

جارو  را دوباره بر می دارم  ، 

روی زانوهایم می نشینم  و   تراس را جارو می کنم .

می گویم :

" می دونم ، قرار نبود  اینقدر  طول بکشه ، ولی کاره دیگه ، چاره چیه ؟

من  عید  هیچ جا نرفتم  که  همش پیش شما باشم ، 

چون دل خودم براتون لک زده بود .

شماها  که می دونین من چقدر دوستتون دارم ، نمی دونین ؟"

 

سکوت کرده اند .

 همه ی شان متولد فروردین هستند .

 مغرور  و   حساس   و   شکننده  .

دلشان  اثباتِ گفته ها  را  می خواهد   ،  با عمل    .

کوچک ترین   بی توجهیِ من   زردشان می کند  ، 

فرو می ریزند  ،  قهر  می کنند .

 

سراغشان  که می روم   جوری رفتار  می کنند  که انگار   مرا  دوست ندارند 

می خواهند  تنبیه ام  کنند 

 

این  را   خوب   فهمیده ام  

تا مجازات  نشوم  و  دلشان  خنک  نشود  ، 

آشتی نمی کنند .

 

 خودم تربیتشان  کرده ام  .

 با مغزِ خودم   ، 

با  مغزِ  روزهای  تنبیه  .

 

با  همان  مغزی   که  وقتی  کسی  اشتباه  می کند 

تا  دهنش  سرویس نشود   بخششی  در کارش   نیست  .

 

اینطور  آموخته ام 

 از  روزهایی که  مشقی بدخط ،  پاره  می شد

و  دوباره نویسی    مجازاتش  بود 

 

از روزهایی که  اتاقی نامرتب     نادیده انگاشته نمی شد 

و  محروم شدن از دوره ی خانوادگی  و  دیدار با عمه جانِ دلبند ،  تنبیه اش بود

 

از روزهایی که  قطره اشکی بر گونه  ، 

ایستادنی   دو ساعته    کنارِ ستونِ سیاهِ خانه را  در پی  داشت 

 

که  همه ی  این  تنبیه ها   ،

  مرا  خوش خط  و  مرتب  و  مسئولیت پذیر   بار  آورد 

و باعث شد  بلد باشم  گناهانم  را  خوار و خفیف  نشمارم 

و برای  جبرانِ اشتباهاتم   از هیچ کاری   ابا   نداشته باشم 

و بدانم   که  تقاضای عفو  ،  بدونِ پذیرش تنبیه  ،  بیهوده است  ،

اما ،  لذتِ  ساده بخشیدن را   از وجودِ من  دریغ  کرد .

 

شاید  به همین دلیل است کسانی را  که بر خود آسان می گیرند  و  از کنارِ  اشتباهاتشان  ،  طلبکارانه  و  آسوده  می گذرند  ، نمی توانم  ببخشم  .

 

به  تراس  نگاه  می کنم  .

 مترصد فرصت  است  تا دوباره   پر از  خاک و برگ و گلبرگ  شود  .

می گویم :

" چندبار دیگه  اینجا  رو  جارو  بزنم  دلتون خنک می شه  و

دوباره   من رو  به  صدای خوشرنگِ خنده هاتون  مهمون می کنین ؟ "

 

همه ی شان  ساکتند .

 

فقط  گلِ ناز  است   که  نگاهم  می کند  .

احساس  می کنم  دلش  برایم  سوخته است .

شاید هم دلش هوای روزهایی را کرده  که  همه با هم ، در تراس  ،  

گپ  می زدیم  و این سکوتِ آزاردهنده     پر از  شادی و صمیمیت  بود .

یک سالِ پیش   ،  خودم کاشته بودمش  ،  با  دستهای  خودم  ... 

 

در گوشِ شمعدانیِ قرمز  چیزی  می گوید  .

اخمهای شمعدانی قرمز   باز  نمی شود  ،   برگ هایش را  بالا می اندازد  و  به  شمعدانیِ سرخابی  نگاه  می کند .

شمعدانی  سرخابی  به گلِ ناز  نگاه  می کند  ،  نمی دانم  از نگاهش  چه می فهمد  که  می پرسد :

" این بار   بری   کی بر می گردی ؟

بی دوز و کلک    راستش رو بگو  "

 

می گویم :

" عزیزم  ،  دفعه ی پیش هم بی دوز و کلک  گفتم .

کار طول کشید .

صحنه های جنگ   ،   پر از تو پ و تانک و اسلحه ست .

هماهنگی داره  ،  مشکلات داره  ، 

دستِ ما نبود ،

من که  بعد از عید ، تعطیلی های دو روزه  رو هم برگشتم تهران  تا به شماها  آب بدم .

اگه دوستتون  نداشتم  نمی اومدم  .

 اگه  برام  مهم  نبودین  نمی اومدم  .

ولی این بار  برم  دیگه  تموم می شه ،

نهایتش  یک هفته مونده  ،

به خدا   من  از وسط جنگ  و  اشک  و  خستگی  

به  شوقِ دیدنِ شماها  اومدم

به  همه  گفتم   دلم  برای  گلام  تنگ  شده 

 آخه این رفتار  انصافه  ؟ 

من  اگه  مقصر باشم  خودم زودتر   خودم رو تنبیه   می کنم  ... "

 

سکوت بر جایِ خود باقیست .

دیگر  نمی دانم  چه  بگویم  که  تاثیر بگذارد .

به  آخرین امیدم پناه می برم  ،  به دخترِ نگهبانِ گل .

مستاصل  نگاهش می کنم  .

دلم  برای  لبخندِ همیشگی اش  ضعف می رود .

در نگاهش  آرامش عجیبی  نشسته است .

حس  می کنم  باید  بروم  تا  در خلوت  قانعشان کند .

 

 

از تراس  بیرون می روم   . 

درِ شیشه ای  را می بندم  .

 هوا ابریست  .

به زودی  بارانِ بهاری   هوا را عاشقانه تر   می کند  .

 

از دور ،  صدایِ دختر نگهبانِ گل را می شنوم  :

" بسه دیگه  شماها هم  خودتون رو لوس کردید ...

می خواید بهش بگم  چقدر منتظر اومدنش بودید ؟

 چقدر مواظب بودید  غنچه هاتون  تا شبِ قبل از اومدنش باز نشن که تر و تازه و خوشگل   باشین ؟

بسه دیگه ...

نمی فهمین چقدر  دوستمون  داره  ؟  مگه  قتل  کرده ؟

 از راه رسیده   یک راست اومده تو تراس   سراغِ ما

چه جوری دیگه منت کشی کنه ؟

اَه اَه اَه   ،  خفه شدم بابا  ،

این   خودچس کن تون   رو  خاموش کنید ، 

مثلِ همیشه  بویِ قشنگِ گل بدید ... "

 

 

 چای می ریزم  .  روی  صندلی  می نشینم  .

قطره های باران  پنجره  را  مرطوب   می کند .

در این هوایِ ملسِ  بهاری 

که می تواند پر از آرزوهای  عاشقانه باشد ،

به جز  لبخندِ گلدان هایم  ،  هیچ چیز  نمی خواهم  .

 

 

 

 

پی نوشت :

 

1 .  هفته ی پیش   با ننوشتنِ وبلاگ به رسمِ معمول

 در حقِ  اس اسی ها   لطف  کردم 

 سهمیه ی امسال  که ...

 الشباب  هم که ...

خدا رو شکر  دیشب  الریان  کمی  حال همه رو  خوب کرد .

 امیدوارم  یک بار  هم که شده  بتونم  باشعور باشم 

و در این موقعیت  باهاشون   کل کل  نکنم

 

 ولی  سخته  نمی شه   ، 

خیلی  روشون  زیاااااااااااااااااااده

 

 

2 . این  برنامه ی  ساعت  بیست و پنج  ، شبکه ی پنج  ،  برنامه ی جالبیه  .

در تلویزیون  اجازه ی  پخش  ساز  وجود نداره  ،

حالا اینکه  در همین تلویزیون  ، اجازه داده شده  برنامه ای   نسبتا تخصصی یا حداقل با محوریت آهنگسازی  و  موسیقی  ساخته بشه   خیلی عالیه  .

 دَمِ همه ی دست اندرکارانش  گرم .

می فهمم  چقدر  دارند  تلاش  می کنند که در این فضای عجیب و غریبِ نبایدها و نشایدها  ، موسیقی  مهجور  نَمونه  .

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد چهارم    . حرف   " ب "

407 . صفحه ی 135

 

ترکیبات جمله ئی و شبه جمله ئی  .  بادِ هوا

حرف، بادِ هوا است!

به اقوالِ شفاهی  مردم  اعتماد نباید کرد . حرفی است می زنند و  از یاد می برند .

 

(پنجشنبه  عصر را در کنارِ عمه جانِ دلبند سپری می کنم ، بندِ سوم  با افتخار به دستش انتخاب شد. نیشخند)

 

 

4 . این روزها   حتی    یک ثانیه    هم   برای  از دست دادن  موجود نیست   ،

باید از   لحظه لحظه اش   لذت برد  و  سرشار  از  رضایت شد .

 

 

5 .  چیزهایی  هست که ...

نمی شود نوشت

 نمی شود گفت

چیزهایی هست که باید خوشحالت کنند   ولی   نمی کنند

چیزهایی  هست که ...

 

هر چه باشد   ،  دروغ    ،  موجب  شادی  نمی شود


 

6 . از اون   چهارشنبه ها   بود ،

از اون   چهارشنبه هایی  که  اگه  هر شنبه ی دیگه ای هم بود  ،  شبیه  چهارشنبه شده بود .

اصلا  همیشه   چهارشنبه   بهترین روزِ هفته    بوده .

 

ساعتِ ده صبح  بیدار شدم  ،  دوش گرفتم  ،

حاضر شدم   رفتم بیرون چون   چند تا کارِ مهمِ نسبتا اداری   داشتم .

ولی راستش اصلا فکر نمی کردم  به  همه شون برسم ،

تازه چند تا کارِ متفرقه رو هم تونستم انجام بدم   !!!

به ترتیب  لیست می کنم  تا ببینید چه چهارشنبه ی معجزه آسایی بوده :

 

ساعت یازده  صبح   ،  خروج  از منزل  به سمتِ  ظفر

(  من  نمی دونم  چرا  نمی تونم  از محله ی محبوبم  دل بِکَنَم . هرجای دیگه هم که زندگی می کنم  باز  برای  خرید و دکتر و هر کار دیگه ای  دلم می خواد برگردم برم  ظفر, گوشت فروشی ظفر ، خشکشویی ظفر ، گل فروشی ظفر ، رستوران های ظفر ، آرایشگاهِ ظفر ، دکترهای ظفر ، ...  این ظفر  بدجور  من رو  اهلی  کرده )


عکاسی نکیسا جهت گرفتن عکس پرسنلی

خرید داروها  از داروخانه ی  سر ظفر 

خرید  چسب و تافت  و  لوازم مخصوص کار   از گل واژه 

(حالا وسط اینهمه کار   یک  کیوسک هم تقاطع شریعتی ظفر   پیدا کردم  که کتاب های قدیمی دست دوم می فروخت ، من هم که در برابر کتابِ چاپ قدیم  هیچ اراده ای  ندارم ، در نتیجه الان صاحب  همسایه ها و شوهر آهو خانم  و شعرهای ایرج میرزا و  چند کتاب دیگه  با چاپ  قدیمی  هستم  ، به سختیِ حمل و نقلش  می ارزید )


ساعت دوازده و نیم  حرکت به سمت میدان شعاع  جهت انجام امور مالیاتی

اداره ی مالیات ، تحویل نامه ها و دریافت رسید

حرکت به سوی   سیدخندان  ،  پلیس به علاوه ی ده

ارائه ی مدارک جهت تعویض گواهینامه

ارائه ی مدارک جهت تعویض گذرنامه

 

( تاریخِ انقضا  چیزِ مزخرفیه  ،  روزِ اولی  که  کارت  رو   نگاه می کنی با خودت فکر می کنی که   " حالا کو تا تاریخِ انقضا "   حتی  تصور هم نمی کنی  چنین روزی به  این سرعت فرا می رسه  ... وقتی گواهینامه ات رو باید عوض کنی  یعنی دیگه  یک آدمِ بزرگِ تمام عیار  محسوب می شی ... یعنی باید مواظب باشی  کودکیِ روحت  بین همه ی روزمرّه گی ها  له  نشه  ... تاریخِ  انقضا شاید  بتونه  پستِ بعدی باشه  ,  خیلی مهم تر   از  یک   پی نوشته .  )

 

حرکت به سمتِ سِوِن

سفارش ستِ میز آرایش  و تخت کشو دار  به دلیل کمبودِ جا  و  حالِ بهتر 

پانچ سیم کارت و راه اندازی رسمی گوشیِ اهدایی

یافتنِ ساعت دیواریِ مورد علاقه

یافتنِ گلیم خوشگلِ نارنجی

( خیلی اتفاقی  تو سهروردی  یک مغازه پیدا کردم که هر دو رو داشت !!! خیلی چسبید)

 معاینه ی چشم جهت تمدید گواهینامه

تعمیرِ دسته ی چمدان

سریع ترین خریدِ مانتو در عمرم

( چمدان رو دادم یک آقایی تو زیرگذر تجریش تعمیر کنه ، دمِ  پله ها  یک سری مانتوی نخی ساده ی باحالِ خال خالی آویزون بودند که دلم رو بردند ، پرسیدم چند ؟ گفت سی تومن . بی معطلی  سورمه ایش رو خریدم !!! خیلی خوووووشگله . فردا  که رفتم چمدان رو تحویل بگیرم  همون رو پوشیدم !!! آقاهه الان راجع به من چی فکر می کنه نیشخند خیلی خوشگل بود خب )

 

ساعت هفت شب بالاخره  رسیدن به منزل 

 

تازه  به همه ی اینها اضافه کنید  که  رژیم عجیبی رو  هم از همون چهارشنبه  شروع کرده  بودم   و  از  صبح  فقط  یک لیوان قهوه  و  دو تا بطری آب معدنی  میل  نموده بودم !

انصافا  معجزه آسا  نبود ؟؟؟

ارزشش رو داشت که من  دو روز  بعدش به دنیا  بیام  ،  واقعا  ترغیب شدم  نیشخند

 

 

7 .  بهانه های  کوچک و  بزرگِ  خوشبختی  این هفته

 

الف : اشکهایش

ب : عکس هایم

 ج : پیدا کردنِ ساعت دیواریِ دو طرفه  که مدتها بود  می خواستمش