لبخندهای احمقانه ی یک زن

گذشته ... خیلی گذشته
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٢:٤٤ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٥ مهر ۱۳٩۱
 

 

 

 

تو را نگاه می کنم

با لبخندی شیرین

و صدایی ...

                  مثل قبل ... مثل سالها پیش ...

سالها پیش ...

               مزخرف ترین روزِ زندگی ام

              صدای سیلی ... ترس  ...  فحش

...

پرتاب می شوم     به گذشته      به درس خواندن         به بهترین بودن  

 

اشتباه می کنی      سیلی می خورم            متنفر می شوم       اشک می ریزم

حرف می زند            تحقیر می شوم            تعقیب می شوم

احساس گناه از داشتنِ یک نامه

خفه می شوم        سیلی می خورم        بزرگ می شوم

 

مانتویِ آبیِ بلند , با دکمه های گردِ بزرگِ مسی رنگ , نگاه آشنای تو ... وحشتی که مرا  به جای  تو  در آغوش می کشد .

در را باز می کنی  . از هوش می روم . دستهایت مامن شانه هایش شده اند .

موهایم , ساقه های طلاییِ خواهش ,  نوازش می شوند . 

 چه کسی باور خواهد کرد ؟

اولین عشقم را ,

                     در اولین مهمانی ,

                                           در کنارِ اولین پسری که به خواسته اش پاسخ مثبت گفتم ,

                                                                                                                   خواهم دید ...

دست در دستِ دخترکی که بی شک , هزار سال از من به او نزدیک تر بود ...

 ...

 داد می زنی     فریاد می کشی      می لرزم

به همه ی گناه های نکرده می اندیشم   و   ...  از اندیشیدن متنفر می شوم ...

 و  این نام رعشه بر اندامم می اندازد ...

تلفن زنگ می زند ... دوستی ست    نامت را می گوید    نامش را می گوید    انگار خانه نیستی  انگار خانه نیست     

من نشسته ام   ,   تو    ,    در کنار من   

لبخند می زنم       هیچ نمی گویم         لبخند را پاسخ می دهی         در سکوت می مانی

تلفن قطع می شود

نگاهت می کنم           می گویی :  "چای بیاورم "

می روی ...

تلفن از پیروزی اش خوشحال است   و به حماقتِ من فکر می کند   

 من      اما       به دور از هر حماقتی       به استیصال فکر می کنم

و همه ی هراسم    از فریادهایی که      از یک صدایِ توانمند بر می خیزد

و همه ی هراسم از اینکه فهمیده ام      دیگر هرگز نمی توانم بیاندیشم ...

...

می گذری    

روزها    ماه ها    سال ها

 تو را فراموش می کنم      

دو سال را فراموش می کنم

درد را فراموش می کنم        دردِ سیلی     دردِ حرفهایت     دردِ فریاد   دردِ نامش 

...

امروز 

تجربه ای جدید است     ,       پر از عشق     ,         پر از احساسِ خوب    ,      پر از زندگی

و   فقط    لکه ای سیاه          تردید بر جانم می اندازد ...

تصمیم می گیرم     .      به فراموشی ام     ایمان می آورم   .

راسخ   ،   محکم   ،   بی ترس                   وارد می شوم .

 

 تو را ... نگاه نمی کنم  ... گاهی  ...  نگاه می کنم

دخترکی 20 ساله را به خاطر می آورم

که امروز دیگر هیچ  ... هیچ نمی شناسمش  ...  حتی   اگر فریاد بزنی و   من  ... باز ... بلرزم .

 

پی نوشت :

 

1. سخت نگیر ... مهم نیست ... همینه دیگه ... مثل هذیان ... دلنوشته ست دیگه

   الان دلم آشفته ست .

 

2.  به به ... بالاخره پاییز عزیز رسید .

متن وبلاگ من این افتخار رو داره که در تاریخش کلمه ی "مهر" رو پذیرا باشه .

چه لذتی ...

 

3.  معاملات ملکی  ,   مشاوران املاک     ,     بنگاه ...

اینهمه دروغ  و  نافهمی   من رو    به    خنده     وا می داره  !

اگر  مثبت  نگاه  کنم !

 

4. یک جمله ی خیلی جذاب!  دیدم , در اتوبان صدر ... اگر اشتباه نکنم 

نوشته بود : اینقدر درباره ی مشکلات جامعه , در خانه حرف نزنیم ...!!!

باید  برم  ازش عکس بگیرم  ... کف کردم ...

خب راست می گه دیگه !

نباید حرف بزنیم . به ما چه  . به خانه ! چه ربطی داره که دلار چقدر شده ... قیمت سکه چه جوریه  ... گوشت کیلویی چند ...

اینکه پولمون چقدر بی ارزش شده به خانه چه ربطی داره ؟

 اینکه جایگاهمون در جهان کجاست به خانه چه ربطی داره ؟

اینکه در فضای فرهنگی هنری مملکت چه اتفاقی داره می افته به خانه چه ربطی داره ؟

مشکلات جامعه به جامعه مربوطه !!!  اصلا ربطی به خانه و  خانواده پیدا نمی کنه .

جامعه برای خودش تنهایی زندگی می کنه , خانواده هم برای خودش تنهایی .

اصلا هم خانه و خانواده و مردم ,  این جامعه رو تشکیل نمی دن ... !!!

من طرفدار "فرهنگ سازیِ جمله ای"  شهرداری هستم ولی این یکی واقعن شاهکار بود !!!

انتظار نداشتم ...

 

5. بعضی ها این شانس رو دارن که نیمه ی پرِ لیوان رو  ببینن .

بعضی ها می تونن ایرادهاشون رو نبینن  ، اگر هم ببینن براشون خیلی مهم نیست . بلدن از ایرادهاشون  لذت ببرن .

زندگی رو راحت می گیرن . نه خودشون رو خیلی آزار می دن نه اطرافیانشون رو .

آدمهای باحالی هستن  ،  هم مهربونن ،  هم راحت خوشحال می شن , هم براشون مهمه که دیگران رو خوشحال کنن .

در جهان تعداد کمی از این آدمها وجود داره . بیشتر آدمها , مثل من , فقط بلدن غر بزنن و غصه بخورن و آزار ببینن .

فقط زمانی می تونن لذت ببرن که بهترین و کامل ترین باشن . هر نقصی روی خُلاقیات و رفتارشون تاثیر می ذاره .

 تازه لذت بردنشون هم مدت داره .

کمی که از یک اتفاقِ خوب می گذره , با دقت به دنبالِ کاستی ها و نقایصش می گردن .

از اونجایی که همیشه   "جوینده یابنده است"  چیزهایی مزخرفِ جدیدی پیدا می کنن جهتِ  ناراحتی و غمباد و ... حتی از یک اتفاقِ خوب ... حتی از یک آرزوی برآورده شده .

حالا می خوام یک چیزی بگم ...

آهای آدمهایی که مثل من غرغرو و خودآزار هستید و هیچ امیدی هم به اصلاح شدنتون نیست ,

باید بگردید یک آدمِ اونجوری  , اونقدر مهربون , اونقدر بیخیال , اونقدر باحال پیدا کنید و باهاش دوست بشید .

یک آدم پیدا کنید که بلد باشه از معمولی ترین چیزها یک حسِ خوب رو بکشه بیرون .

بلد باشه برای خندیدن و شاد بودن بهانه پیدا کنه .

همیشه رژلب قرمز بزنه  , حتی وقتی از خواب بیدار می شه . . .

حالا وقتی پیداش کردید , سعی کنید عزیزترینتون بشه .

البته تلاشِ زیادی نمی خواد ,  چنین آدمهایی  خود به خود  عزیزترین می شن .

آخه دستِ خودشون نیست  , ذاتن  عزیزترین به دنیا میان .

وقتی عزیزترینتون باشه , حتی اگه با ذره بین , حجم زیادی ایراد توش پیدا کنید , باز هم دوستش دارید , باز هم نمی تونید از دستش بدید , باز هم ...

در روزهایی که غمگین شدید ... در روزهایی که فکر می کنید همه ی بدی های جهان به شما هجوم آورده ... فقط کافیه به لبخند عزیزترینتون فکر کنید ... به صورتش ... به نگاهش .. به رژ لب قرمزش ... به لحنِ حرف زدنش ... به شوخی هاش ... به شیطنت هاش ...

از من به شما نصیحت . داشتنِ عزیزترین از اوجبِ واجبات است .

ما که داریم ... پُزش رو می دیم  نیشخند

 

 

6. چقدر سخته ... استیصال تو رو دیدن و هیچ کاری نکردن ...

چقدر سخته  قدم برنداشتن ... رها کردن ... بیخیال ...  مثل تو بودن ... مثل تو شدن

عادت ندارم ... به حمایت نکردنِ تو عادت ندارم ... ولی این بار فرق می کنه

باید دست از خودخواهی بردارم ... باید رها کنم ... باید بنشینم و نظاره کنم

باید اجازه بدم خودت باشی و خودت و خودت و خودت ...

امتحان بزرگیه ... برای من ...

بزرگ به اندازه ی همه ی مهرم   به تک تکِ روزهای عمرت

 

 

7. در یک جسارتِ جذاب    ,    ناگهان    ,       بهش گفتم     .

اون لحظه خوشحال شد . قبول کرد ...

و   . . .

اون لحظه فقط همون لحظه ست . به لحظه های بعدش هیچ ربطی نداره .

حتی خوشحالی خودت هم به خودت سرایت نمی کنه ...

حتی سلولهات هم  با شادی قهرند ... چه برسه به قلبت ... به نگاهت ... به عمقت .

باز هم من می مونم و خاطره ی جسارتِ جذابم , که لحظه ای لبخند رو به لبِ تو نشوند ... و ...  همین .

راستی ... گردو ... وقتی طعم گردو می دهد ... خوشمزه ست ... خیلی خوشمزه .