لبخندهای احمقانه ی یک زن

و این قلب یخ زده ...
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٥:۳۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱ آبان ۱۳٩۱
 

 

 

از خانه بیرون می روم  .

پاییز است   .   هوا سرد شده  .   آفتاب  دیگر نگاهِ سوزانش را بر سرِ من نمی کوبد .

 

واردِ اتوبانِ محبوبم می شوم   .  هوا عالی ست  .   ریه هایم را از اکسیژنِ دلچسبِ  مدرس پر می کنم .

لبخند می زنم و ...

ناگاه         لحظه ای            نگاهی           تصویری ...

یخ می کنم  ...   

پر از بهت می شوم   ...

ثانیه ای طول می کشد تا من به خودم بیایم و به یاد آورم همه ی آنچه گذشت ...

منطقی و صبور ...

" انتظارش را داشتی  ...  بله  ...  داشتی  .   نداشتی ؟ "

 

احساسم شبیه مادری ست که کودکِ عزیزش را  ,

دانسته و خود خواسته  ,

سر راه گذاشته  ,

و حالا امروز که نامش را در فهرستِ قبول شدگانِ کنکور می بیند ,

نمی داند خوشحال باشد یا غمگین ...

...

این هم می گذرد ...

مثل سه ماه پیش   _ که گذشت    که انتخابم بود    که لذت بردم    که دوستش داشتم _ .

 

شاید  تنها چیزی که این بار  ,   در این انتخاب  ,    با سماجت    حضورش را  تحمیل می کند , 

حسرتی ست  

                 برای من

                            که دلبندم را رها کردم

                                                      تا بروم  و باردارِ فرزندانِ نازاییده ی زنی دیگر شوم  ،

زنی که دوستش داشتم ...

 

همیشه وقتی چیزی به دست می آوری , چیز دیگری را از دست می دهی  .

...

 در اتوبان می رانم

چشم می شوم ... نگاه می کنم

                                            در این  قلبِ یخ زده  , چقدر جای من خالی ست ... !

 

 

پی نوشت :

 

1 . آبانِ زیبا  از راه می رسد ... به تولد عزیزترینم نزدیک می شویم .

 

2 . بازگشت به تاتر , سوار بر ترن ... اتفاقِ خوشایندی ست .

 

3 . هیچ چیز سخت تر از شکستنِ قانون هایی نیست که خودت برای خودت گذاشته ای . 

هیچ چیز سخت تر از روبه رو شدن با خودِ قبلی ات نیست در حالیکه قانونی حتمی را به باد داده ای .

دست من نیست ... اتفاق است ... گاهی می افتد  .

گاهی اینقدر دلچسب و دوست داشتنی ست که به شکسته شدنِ همه ی قانون های دنیا می ارزد ...

 

4 . این دوستانِ مشاور املاک دلشون نمی خواد من یک پست شاد و پر امید بگذارم ... عجب روزگاری شده !!!

 

5 . ارومیه ... مردمانِ مهربان ... بنیاد کودک ...انسان های بزرگ ...

 

6 . آدم ها با چشمهایشان در قلب آدم های دیگر  می نشینند , به خصوص وقتی چشمهایشان ,  برای تحت تاثیر قرار دادن , هیچ تلاشی نمی کند .

 

7 . " بدترین کَر ها آنهایی اند که نمی خواهند بشنوند  ... "

کتاب       قصر به قصر

نوشته    لویی فردینان سلین

ترجمه     مهدی سحابی

نشر       مرکز