لبخندهای احمقانه ی یک زن

تردید
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٢:٢٢ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ بهمن ۱۳٩۱
 

 

 

 

گاهی اوقات می ایستی ,

به روزهایت نگاه می کنی ,

به اشکهایت

به رنج هایت

به دلشکستگی هایت

به فرار کردنِ اعتمادت ,

 

خوب نگاه می کنی , عمیق و با دقت ,

 آرام   نفس می کشی

بغض  می کنی

...

با دلت   حرف می زنی

عاقلانه   حرف می زنی

 

دلت   بغض می کند

عاقلانه   می شنود

عاقلانه   می پذیرد

 

راضی    می شود

راضی    می شوی

اما        غمگینی ...

. . .

در می یابی  ,   در زندگی روزهایی هست که همه ی  وجودت  بغض  شده

و همه ی   قلبت   با   اشک  بر گونه هایت   می لغزد ,

این روزها    ,    همان روزهاییست     که باید به    اتفاق های خوب

به      اتفاق های نابِ تکرار نشدنی     بگویی :

"

    آهای اتفاق های دلچسب

                                         اتفاق های دوست داشتنی

                                                                               شما را به خیر و ما را به سلامت

                                                                                                                                         "

و    بروی ...

 

که  با اشکهایت   در سیلابی از    تردید     غرق نشوی

که  سلامت بمانی ...

 

. . .

 

این روزها    ,    این روزهای تلخ

                    من    فقط    نگران نرگس فروش های سر چهارراه     هستم

                                                    آنها   ,    با این حجمِ گل    ,    که من دیگر نمی خرم    ,

                                                                                                                   چه خواهند کرد ...

 

 

پی نوشت :

 

 

1 . الا  یا ایها الساقی  جانم  ...

                                              که عشق  آسان  ...

                                                                      ولی  ...

                                                                                  روزگاری شده ...!!!

 

2 . یک کشف جدید کردم  .

وقتی من نیستم   ,  همه چیز درباره ی منه    یا   به  شکلی به " من "  یا " ما " ربط پیدا می کنه

ولی وقتی هستم   هیچ چیز به " من"  یا  "ما " مربوط نمی شه ...

قدرشناسِ حضورِ هم باشیم  جذاب تر نیست ؟

 

3 .  خانه هنوز گل باران است   ،

به  لطف   عزیزترین   ,    آبنبات  ،   دوستان خوب  و    تو   که  با آنهمه مهربانی زیباترین گل های عالم را به خانه هدیه کردی   .

 

4 . ترن

سه شنبه  سوم بهمن ماه بالاخره  تجربه ی دل انگیز تاتر  پایان یافت ...

از جند روز قبل داشتم فکر می کردم که دلم برای اجرا تنگ می شه یا نمی شه ...

 خیلی فکر کردم  ,  خیلی زیاد  , به ترسم از روی صحنه رفتن  ,  به ترسم از برخوردها  , به ترسم از فراموش کردن  ...

به همه چیز ...

امروز  ,  امروز که ترن تموم شد و دیگه ساعت 7 شب نباید تاتر شهر باشم  ,  راحت تر می تونم بفهمم ...

امروز می بینم که  دلم تنگ  می شه  ,

دلم برای ضربان قلبم   قبل از ورود به صحنه    تنگ می شه  ,

دلم برای   محبوبه مشرف و   احساس خفگی زیر آوار    تنگ می شه  ,

 دلم برای   جملات ترکی   تنگ می شه  ,

دلم برای   بچه ها   تنگ می شه  ,   برای تک تک شون  , 

حتی برای اونایی که دوستم نداشتن و این رو به سادگی از نگاه های خیره و بی مهرشون احساس می کردم ...

دلم برای همه ی ثانیه های خوبِ لذت بردن   بعد از اجرای اپیزود    تنگ می شه ...

و   ...

دلم برای   ...

 دلم خیلی تنگ می شه  .

 

5 . بعضی از انسان ها  ،  به زندگی آدم وارد می شن  ، با خودشون لبخند میارن ، برق چشم میارن ،

یک لبخندِ عمیق  با  نگاهی سرشار از برقِ شعف  .

حالا اگر ما هم به اونا  حس امنیت بدیم  ,   می تونیم هردومون  در کنار هم لحظه های دلپذیری رو تجربه کنیم .

اگر هم قدرشون رو ندونیم  ,   اون انسان ها  ,   با دلشکستگی   ,   لبخند و برق نگاه رو بر می دارن و با خودشون می برن  ...

 برای پایداریِ لحظه های دوست داشتنی   ,   گاهی  باید از سطح    به   عمق   سفر کنیم    ,   

 تا تنها  واژه ی  باقی مونده از رابطه مون    فقط   کلمه ی   " حیف "    نباشه  .

همین .

 

 

6 . بعد از مدتها یک خصوصیت خوب در خودم کشف  کردم  .

فهمیدم که   من    برای  مهم ترین های زندگی ام   _ بیشتر وقتها _    آدم دل رحمی   هستم  , آدم با معرفتی هستم  .

فهمیدم که   سنگدل نیستم .

فهمیدم که  حاضر نیستم با ارجحیت دادن دیگران  به کسانی که دوستشون دارم , دلِ عزیزانم رو به راحتی بشکنم .

فهمیدم که  حاضر نیستم با   کلامم   ,    با رفتارم   ,   

به  یگانه ترین  ,  به عزیزترین  ,  به صمیمی ترین  ,  به مهربان ترین  و به همه ی ترین های دیگرِ  زندگی ام   ,

 با  پرخاش بگم    ،   دنیای مجازی    از بودنِ حقیقیِ تو     مهم تره ...

یا  بگم     گرفتاریِ  یک رفیق چند روزه    از  شنیدن غصه های تو       اهمیت بیشتری داره ...

یا رفع  خستگی ام  رو   به دیداری دلپذیر  و  پر مهر    ترجیح بدم  ...

یا ...

به هر حال خوشحالم ... خوشحالم که حضور بعضی از آدم ها در زندگی   باعث می شن  ,  گاهی  ,  فقط گاهی    به مهربان بودنِ خودم ببالم  ...

 هرچند   خیلی دردناکه ...

 

7 . به خلوتم پناه می برم  , 

 تا آرامشم را   ,  فارغ از هیاهویی که در تو سکونت دارد   ,    باز یابم  .

شاید حالم بهتر شود ... شاید ...