لبخندهای احمقانه ی یک زن

جاده
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٢:٠٠ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢ اسفند ۱۳٩۱
 

 

 

 

مسیر   لغزنده    است

کفش های پاشنه بلند

و کمی بی دقتی

شاید  وسوسه ...

 

 می توانی به آسانی  لیز  بخوری

بلغزی  ...  بغلتی  ...  بیفتی   ...  بخندی   ...

و  به  دستهایی نگاه کنی   که   برای  بلند کردنت    _ به یاری شاید _    به سویت  دراز می شوند  .

 

به جاده  نگاه  می کنی

انگار  جاده  را   با هزاران پوست موز    فرش کرده اند

 

به پاشنه های بلند   نگاه می کنی

 

 کفش هایت را   در می آوری

پابرهنه   مطمئن تر    است

 

باید بروی

باید از جاده عبور کنی

راه دیگری نیست

 

آ رام گام بر می داری   ,    از لا به لای پوست های موز   ,   هرجا که زمینی سفت پیداست  .

 

لغزندگی  را  مرعوب  می کنی    با پاهایی برهنه  .

از جاده عبور می کنی

چیزی تو را هدایت می کند

چیزی  که   هر  از  گاهی    در این جاده ی لغزنده    دست تو را    می گیرد

کنارت  راه  می رود

در آغوشت  می کشد

و تو را   دلگرم و مطمئن    به غلبه بر هر جاده ای    امیدوار می کند .

 

. . .

 

موزها  تمام شدند   ,   کفش هایم را پوشیدم  ,

میدانی  

    صدای قدم هایی که برای  دیدار تو   برداشته می شود    از هر لغزشی دلنشین تر است ...

 

 

پی نوشت   :

 

 

1 . این پست کمی طولانیه  ,  چون اتفاقِ شوکه کننده ی پستِ قبلی   همه چیز رو تحت تاثیر خودش قرار داد .

 

 

2 .  مراعاتِ زیادی    آدم ها رو    پررو   می کنه  .

    بعضی وقت ها  برای بعضی انسان ها   اهمیتی   قائل می شم  که  لیاقتش رو ندارن .

    چیزهایی رو فدا می کنم   که  نباید  .

    از اتفاق هایی  در زندگی شخصی ام  می گذرم   که  نباید  .

    مشکل  از   منه  .

   گاهی اوقات باید  حواسم رو جمع کنم   ,   بفهمم   ,   درک کنم   ,    بپذیرم که :

   "  قدر زر ,  زرگر شناسد    قدر گوهر  , گوهری   "

    نمی فهمه  دیگه  ,  تقصیر خودش نیست   ,   در توانش نیست  .   همین .

 

 

3 .  دلم  تنگ  می شود

     دلم  همه چیز را   در سکوت   فرو می خورد

     من    داشتنِ دلی آرام را    تجربه می کنم

     صدایت را    پذیرا می شوم   و     مهرت را    و     حضورت را

     همه چیز دیگرگونه است    و    من   طعم خوراکی های تو را   در تبسمی ابدی    می بلعم

    به  گذشته  باز  نمی گردم

    فقط  امروز  را  ذخیره  می کنم

    اینهمه  دوست داشتن   در هیچ تُنگِ کوچکی   جا نخواهد شد

                                                                                        من در  اقیانوس  می مانم ...

 

 

 

 

4 . حوصله ام سر می ره

   کسل می شم

   پس چرا  من اینهمه انرژی دارم   وقتی همه همش در فکرِ خوابند ؟

 

  همینجوری ... بی ربط     "  ...   کز دیو  و  دد  ملولم  و  انسانم  آرزوست  "

 

 

5 . از همه ی تسلیت های پست قبلی ممنونم .

من عادت ندارم از مرگ کسانی که سالهاست ازشون بی خبرم برای خودم فاجعه بسازم .

فکر می کنم بهتره تا وقتی زنده هستیم قدر یکدیگر رو بدونیم .

 از حامد مهاجر 7 سال بود که بی خبر بودم . حیف که بی خبر بودم . حیف که نشد ما دو تا دوست ساده ی خوب برای هم باشیم ... حیف ...

نوشتن اون پست برای دریافت تسلیت نبود .

شاید ادای دین بود به مردی که بیشترین تاثیر رو در وسیع شدنِ جهان بینیِ کوچک من داشت .

ادای دین بود به کسی که به تدریس عشق می ورزید و من از تدریسِ بی قید و شرطِ او بسیار آموختم .

ادای دین بود به همه ی لحظه های خوب و حس های خوبی که در دانشگاه بابت حتی کوچک ترین پیشرفت , به من _ تنبل ترین شاگرد کلاسش _ هدیه کرده بود .

دلم به درد میاد به خاطر دانشگاه هنر که دیگه حامدی نداره تا با اولین برف , جسورانه و مطمئن , کلاس سلفژ خودش و کلاس سلفژ بچه های موسیقی ایرانی رو تعطیل کنه , 25 نفر دانشجوی ورودی 80 رو ببره برف بازی و بهترین خاطره ی ترم دوم رو براشون رقم بزنه .

دلم می سوزه برای همه ی دانشجوهای مشتاقِ موسیقی که قراره بعد از حامد وارد دانشگاه بشن و از نعمتِ داشتن بهترین و جالب ترین استادِ موسیقی محرومند .

حیف ...

 

 

 

6 . این ششم بودن در جدول رو دوست دارم

   تحملش برای استقلالی ها خیلی سخته

   آخی ... طفلکی ها ... چه خاطرات تلخی

 

 

7 .  دو تا پی نوشت داشتم که خیلی طولانی  بودند  ,  تصمیم گرفتم ازشون یک پست جدید بسازم .

فکر می کنم اینجوری بهتره ...

راستی   , 

 بعضی وقت ها  باید   شیرجه بزنی    تو   قلبت   .

درست  بپری   وسطش    و    ببینی  حرف  حسابش  چیه    .

بعضی وقتها باید جسور باشی   .    خیلی جسور    .   جسور  و  جذاب  و  خواستنی ...

باید  پر  از  خلاقیت  باشی  ...   پر از نو آوری  ...   پر از هیجان   ...

بعضی وقتها  باید تکلیفت رو با خودت روشن کنی   ...  بی تعارف  ...  رک  و  راست  ...

 همین .