لبخندهای احمقانه ی یک زن

کوه
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱۱:٠٤ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٤ اسفند ۱۳٩۱
 
 
 
 
به کوه می ماند 
محکم و استوار 
در دامنه اش گل های ریز وحشی قرمز 
بر قله اش  سپیدی برف 
 
 
می توانی با همه ی اعتمادت   بر شانه اش   تکیه کنی   ،    اشک بریزی  ،    قرار بگیری 
می توانی  صبح گاه     از مه غلیظی که بر او سیطره افکنده      سرشار شوی 
با لبخند    همه ی ابرهای جهان را     آرام آرام     از صورتش    کنار  بزنی 
 
می توانی مسیر  را  طی  کنی       
از دامنه  و  کوهپایه   بگذری 
با پرندگان   همسایه شوی       
با خورشید چای بنوشی 
 
می توانی  به قله برسی 
شاداب و پر توان 
کوه  عظیمت را فتح کنی  
بر  اوجِ آسمانش   پرچمی  نصب کنی   
که   او   پر از مهر      پر از  شُکر      پاسش  بدارد 
 
کوهی  که   شایسته است   تا تو  در آغوشِ  قله اش بمانی
 
لبریز از عشق   ...   لبریز از خدا 
 
...
 
شاید ... روزی ... چنین کوهی
 
 
 
پی نوشت :
 
 
1 . من و اتوبان های شهر و این اشعار بی نظیر ...
و این صدای پخته ی عمیق   که همه ی نافهمی و ابهام مرا   از مغز کوچکم   می زداید
در این روزهایی که من صبر خود را به بوته ی آزمایش گذاشته ام ... با اینهمه عشق 
 
 
2 . چه مدت لازم بوده است
تا کلمه ی عفو
بر زبان جاری شود
تا حرکتی اعتمادانگیز
انجام گیرد ؟
 
بیا تا جبران محبت های ناکرده کنیم
بیا آغازکنیم .
فرصتی گران را به دشمن خویی
از کف داده ایم
 و کسی نمی داند چه قدر فرصت باقیست
تا جبرانِ گذشته کنیم
 
دستم را بگیر !
                                                          مارگوت بیکل _ احمد شاملو
 
 
 
3 .  " من به نوشتن نیاز داشتم , مثل یک مرض بود , یک مخدر , یک اجبار , ولی باز هم دوست نداشتم خودم را نویسنده بدانم . شاید به خاطر این بود که نویسنده های زیادی دیده بودم . بیشتر از این که وقت برای نوشتن بگذارند وقت شان را صرف بی اعتبار کردن همدیگر می کردند . یک مشت پیردختر خاله زنک بیشتر نبودند , نق می زدند و همدیگر را سلاخی می کردند و پر از تکبر بودند . آفریننده های ما این هایند ؟ همیشه همین طور بوده ؟ شاید . شاید نوشتن شکلی از نق زدن باشد . بعضی ها بهتر از بقیه غُر می زنند . "     
                                                                                                       هالیوود
                                                                                                       چارلز بوکفسکی
                                                                                                       پیمان خاکسار
                                                                                                       نشر چشمه
 
 
 
4 . و  اما  کامنت های  شما :
 
خیلی ممنون که من رو می خونید
خیلی ممنون که مودبانه انتقاد می کنید
خیلی ممنون که اشتباهات من رو گوشزد می کنید
خیلی ممنون که با لطف و محبتتون لبخند به لب من می نشونید
خیلی ممنون که با هم دعوا نمی کنید
خیلی ممنون که سوال های بی دلیل و نامربوط به متن نمی پرسید
خیلی ممنون که اجازه می دید صفحه ی نظرات تبدیل به صفحه ی پرسش و پاسخ نشه
خیلی ممنون که می پذیرید وبلاگ من چهاردیواری اختیاری من باشه و با سلیقه ی شخصی من هم خونی داشته باشه
خیلی ممنون که اینقدر خوب و فهمیده و عادل هستید
از ته دلم براتون آرزو می کنم همه ی لحظه هاتون سرشار از اتفاقات خوب و آرامش بخش باشه .
 
 
5 .   من آنچه شرط بلاغست با تو می‌گویم
      تو خواه از سخنم پند گیر و خواه ملال
 
      خدای نکرده فکر نکنین من منظور خاصی داشتما !!!
      من که نگفتم , سعدی گفته ... به من چه
 
 
6 . دلم می گیرد  .
 
دلم برای اینهمه عشق  می گیرد  ,
که شاید چند سال زود بر ما نازل شد  .
 
دلم برای اینهمه رویایی بودن  و   خالص بودن    می گیرد  .
 
دلم برای    وارسته گی و پخته گیِ سالهای نیامده    می گیرد  .
 
نان سنگک داغ  ...  در تنوری که با هُرم نفسهای تو می سوزد  ...
 
 دلم گرفته   
می دانم  ,  برای این روزها   صبر  چیزِ خوبیست  ,   اما  انگار   خداوند   در من    آن را با نعمت هایِ خوبِ دیگر تاخت زده است ...
 
 
7 .  نشستن       چای نوشیدن      گپ زدن
     نزدیک بودن     نزدیک بودن        نزدیک بودن
 
     گاهی وقت ها هوس می کنی کسی باشد که از تو بخواهد در چای داغش   آب سرد بریزی
     تو غر بزنی  ,  با عصبانیت لیوانش را  برداری   ,  ببری  ,  سرش را خالی کنی و  رویش آب سرد بریزی
   
   گاهی وقت ها دلت برای  عصبانی شدن های احمقانه ات   
   درست وسط لذت بخش ترین چای خوردن های دنیا   تنگ می شود
   بغض می کنی    بی دلیل 
  
   حالت از همه ی تفاوت ها و تغییرها به هم می خورد
   حالت از خودت و کم تحملی ات به هم می خورد
   حالت از ...
   گاهی وقت ها   باید حواست را جمع کنی   تا   بعدها  ,  روزی  ,  روزگاری  , 
   حسرت از دست رفتنِ لحظه هایی را نخوری  که می توانستی  امروز   داشته باشی ...