لبخندهای احمقانه ی یک زن

چای شیرین
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱٠:٤۳ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٦ فروردین ۱۳٩٢
 

 

 

روزگاری  شد  و  کس  مردِ  رهِ  عشق  ندید                           حالیا  چشمِ  جهانی  نگرانِ  من  و  توست 

این  همه  قصه ی  فردوس  و  تمنای  بهشت                      گفت و گویی  و خیالی  ز  جهانِ  من و توست

 

 

در  این  هوای بارانی   دو نفره

من

نان شکلاتی ام  را    _که می دانی چقدر دوستش دارم_

         همراهِ  چای تازه دم    _در لیوان محبوبِ تو_   

                           آرام آرام  گاز  می زنم  

 

 به  تو  نگاه  می کنم

به  عمقِ  لبخندت   

به  بلوغت   

به  دستهایت

به  صلابتت

به  اینهمه جدی بودنِ جدید

به  استحکامی که      می دانم     تهِ  وجودت  خفته  است

به  شعوری که           می دانم      به  روحت  باز خواهد  گشت

به  خوبی هایی که     می دانی     _که بارها گفته ام_     فقط  و  فقط      مختصِ  قلبِ  توست

 

فاصله ای  شیشه ای  بین  ما  ایستاده است

صدایت را می بلعم

دلم  تنگ  می شود

 

.  .  . 

 

نان شکلاتی  تمام  شده

چایِ تلخ    هنوز  باقی ست

من

      با چشمهای  تو   می نوشمش ...

 

 

پی نوشت  :

 

 

1 . چند روز پیش , مشغول خوندن وبلاگ خودم شدم  . در یک جمع بندی کلی دیدم که در این دو سه سالِ اخیر همش در حالِ نالیدن از قدر نشناسی , مورد سواستفاده قرار گرفتن و آدم های گربه صفت و ناسپاس هستم !!!

 به طور دقیق از  پستی که  18 خرداد  1389  نوشتم  ,  غر زدن از اجحاف شدن در حقم شروع شده .

حالم بد بوده ... خیلی زیاد ... یادمه ...

10  تیر  89  نوشتم :

              "  و روزگارم در این ایام این گونه است :

                                                چشمهایم گاهی هم می بینند ... اگر 
                                                                                                        اگر اشک بگذارد  "


 24 مرداد 1389    پستی غمگین ولی متوکل !!!

 

اون روزها اینقدر حالم بد بود که اسفند 1389 از وبلاگ خداحافظی کردم ...

 

5 اردیبهشت 1390 دوباره احیا شدم و یک پست خوب گذاشتم که امروز بازخوانی اش برام لذت بخش بود

چه روزهای گندی بود ... اه اه اه ... خدا رو شکر تموم شد , گذشت , سپری کردم ... خدا رو صدهزار مرتبه شکر ...

الان  4 سال  می گذره  , در طول این مدت  , به طور پیوسته  ,  بی مهری و بی مسئولیتی برخی از انسان ها به شدت آزارم داده   .

 با توجه به تعلیمات یونگ  و قانون جذب  ,  من باید نگاهی به خودم و نوع زندگیم بکنم تا بفهمم چرا در این 4 سال  در حالِ جذب کردن آدم هایی هستم که به طور ذاتی قدرنشناس و خودمحور هستند .

به طور حتم یک مشکلی در من وجود داره  .  باید کشفش کنم  , چون دیگه خسته شدم .

البته  این  روزها  ,  یا دقیق تر بگم در یک سالِ اخیر  ,  اوضاع و احوالم  خیلی خیلی  بهتر از  دو , سه  سالِ  قبله  .  خیلی بهتر .

سال  1392 ,  سالِ تغییراتِ مثبته   ,  در جهتِ  شاد بودن  ,  راضی بودن ... دلِ خوش ...

به امید خدا

 

2 .  "instagram "  برنامه ی بسیار جالبیه .

من نه عکاسم نه از عکاسی چیزی سرم می شه  ولی این برنامه باعث شده  نگاهم به اطرافم دقیق تر بشه  و  دلم بخواد  قاب های زیبا یا خاطره انگیزِ  طبیعت , خونه  و لحظه ها  رو ثبت کنم .

این دقت  و  این  لذت بردن  از  شریک کردنِ دیگران  در  نگاهِ ما به اطرافمون  رو  دوست دارم .

 

 

3 . جستجو  در  گوگل  بسیار  کار  لذت  بخشیه .

بزرگ ترین  حسنش   اینه  که   به  دلیلِ  ندونستنِ هیچ چیز   تحقیر  نمی شی .

خودت  هستی  و  خودت .

 کسی  تو  رو  قضاوت  نمی کنه   ,  حتی اگر  در دیکته ی  یک کلمه ی ساده  شک داشته باشی .

خودتون  رو  از  این  لذت  محروم  نکنید .

وقتی  کسی  در جایی  چیزی  رو  معرفی می کنه  که ما نشنیدیم  یا  نخوندیم یا به طور کلی  نمی دونیم  چیه ,

می تونیم  به  راحتی  در گوگل  جستجو  کنیم  .

 به  امتحانش  می ارزه  .

 

4 . گاهی  اوقات  مجبوری  حرمت  دلت  رو  نگه  داری

می گی    نه                   می گی     برو                  می گی    نمون  

راهیش  می کنی

...

یک هفته   که  می گذره

می بینی   دلت   مچاله  شده   , کمرنگ  شده  ,  غصه  داره  ,  خیسه  ,  انگار  گریه کرده   

 

حالا  ...    این روزها  ...  یک دلی    داری   که     حرمتش    حفظ شده       ولی    ...    تنگه  ...  به شدت  تنگه

 

5 . ممنون از کامنت های مربوط به متن .

ممنون از نقد های مثبت و منفی .

ممنون از حضور معقول و بی دردسر اکثر دوستان . لبخند

 

 6 . وقتی  عزیزترین  من  رو  آزار  می دی  ,

یادت باشه    به  دلیل  همه ی  دلتنگی هایی که   من  تحمل  کردم  و  همه ی  چای هایی  که  تنهایی  ,  بدون هیچ آب سرد ریختنی برای عزیزترین    نوشیدم   ,  باید تاوان بدی  .

مواظب  باش  .

خدای بسیار بزرگی   بالای ابرها    زیرِ زمین    لا به لای درخت ها  و  هرجای دیگری که تو فکر می کنی  یا  نمی کنی   نظاره گرِ ماست . 

  

7 .  وسطِ  این  همه  غصه  و  دلتنگی  ,  اینکه صبح  مجبور  نیستی  با  زنگ  ساعت  از خواب بیدار بشی  ,  اتفاقِ بسیار  لذت  بخشیه   نیشخند

من برای خوابِ صبح می میرم  .  دستِ  خودم  نیست   , خدا داده !!!

حالا ببین   وقتی صبح به خاطر  کاری  یا  کسی  یا  چیزی  ,  ساعت کوک می کنم و بیدار می شم   , چقدر اون اتفاق باید  برام  اهمیت  داشته باشه  ، چقدر باید عزیز باشه . قلب

 

و  البته  که  کماکان     "   تا کور شود هرآنکه ...        "