لبخندهای احمقانه ی یک زن

یک گورخرِ ساده ی راه راه
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱:٠۳ ‎ب.ظ روز جمعه ۳٠ فروردین ۱۳٩٢
 

 

 

 در کـارگـه کوزه گری بــودم دوش                                دیـدم دو هزار کوزه  گـویای خـموش

 هــر یک به زبان حــال با مـن می گفت                          کو  کوزه گر  و کوزه خر  و  کوزه فروش

 

( منبع : رباعیات خیام ... با صدای احمد شاملو ...یعنی خوانده شده رو از مکتوب بیشتر دوست داشتم )

 

 

 

من

در این قفس

    _   مثل گورخری که در باغ وحشِ بزرگِ  شهر

        اسیرِ  نگاهِ  رهگذرانِ بی کار  است ,

        تا شاید برای گذران اوقات فراغتشان  , نیم نگاهی نیز به او بیاندازند  _

به ناچار  نشسته ام ...

 

به   برخی از آدم ها     نگاه می کنم 

به   اینهمه    بی قیدی    در  گفتارشان

به   اینهمه    حماقت     در  قضاوتشان

 

نا امید           خسته            پر  از  تاسف

به    کنجِ قفس      پناه  می برم

جایی   برای   مخفی شدن   نیست

 

مسئولان باغ وحش     برای نمایش دادن تو     بلیط فروخته اند

مردم    خلوتِ تو را     با ده هزار تومان     معامله می کنند

 

تو        گورخرِ  ساده ای         بیش نیستی  .

و  اینجا     در این باغ وحشِ دیدنی و جذاب      هیچ درختی    یا سنگی    یا  مامنی  ,   تو  را  از چشم های   بی کار   و   ناپاک  محفوظ نمی دارد .

 

به جمعیت  زل  می زنی   .   

چند کودک   برایت  پفک  پرتاب می کنند  .

پفکی  که  دوستش می دارند .

لبخند  می زنی  .

دلت می خواهد  کودکانِ شادِ مهربان  را     _که هنوز سن شان دو رقمی نشده_   بر پشتت  سوار کنی   .

دلت می خواهد   به   کودکانِ شادِ مهربان   _که هنوز سن شان دو رقمی نشده_  

بگویی   که در  بزرگسالی   ,   در زمانی که باید  عددِ دیگری نیز ,  سمتِ چپِ عدد اول سن شان  پذیرا باشند   ,  

بخشندگیِ پر مهرِ این روزها  را  با   تجسسِ بی جا و قضاوتِ کورکورانه    تاخت نزنند .

 

ده سالگی     آغاز بلوغ است     آغاز  بزرگ شدن     ... 

از ده سالگی باید  مواظب روحِ کودکِ درونمان باشیم    تا با   کثافتِ بخل  و  حسادت  و  تزویر  و  ریا   آلوده نگردد .

از ده سالگی باید یاد بگیریم  که  شادیِ دیگران    اینچنین سخت   آزارمان ندهد  .

و چقدر حیف ...    و چقدر تاسف آور   ... که چندین و چند هزار  روحِ لطیفِ کوچک را    ,  ما    ,   اینچنین سخت   ,  به کثافت آلودیم .

 

نا امید  و   خسته    به آدم ها   _با  سن های  دو  رقمی _   نگاه می کنم

به  حجمِ نفرتی   که   _برخی _  با  خود  حمل  می کنند

و  چه  سنگین  می روند  .

 

به   پفک های پرتاب شده    می نگرم  

 کودکان  پفک  را  دوست دارند

کودکان  شادیشان  را  با  من  قسمت  می کنند

با  من     

           یک  گورخرِ ساده ی  راه راه     در کنج قفس    ...

 

 

پی نوشت  :

 

1 . " کافکا در کرانه  "

      نویسنده : هاروکی موراکامی

      مترجم    : مهدی غبرائی

     انتشارات : نیلوفر

    کلمه به کلمه اش رو با لذت می خونم

   سبک و نثر این کتاب بسیار زیاد شبیه کتاب " سرزمین عجایب بی رحم و ته دنیا " از خود موراکامیه

   هر دو تا کتاب  فوق العاده هستند ... عجیب و پر از خلاقیت ...

  مغزِ بی نظیری داره این برادر موراکامی ... مدتیست که شیفته ی نوشته ها و دنیای عجیب و شگفت انگیزش شدم

 

( در ضمن  ,  دوستانِ  بی کار  و  بی جنبه   می تونن  از همین  لحظه  برای  حدسیات گوناگون , شایعات و  برگزاری مراسمِ جشن  آماده بشن ... فقط ژاپنیه ها ... به نظر شما اشکالی نداره ؟ چون نظر شما برای تصمیمات اساسی در زندگی هر آدمی خیلی خیلی مهمه ... به خصوص برای من ... خوش باشین  )

 

 

2 . کافه ی  رضا یزدانی  به نام  تهران تهران (اگر اشتباه نکنم)  افتتاح شد .

اول خیابان پاسداران از سمت همت , کوچه ی کاشیها ( فکر کنم می شه نگارستان دوم )

اواخر کوچه یک مجموعه است  ،  طبقه ی اول  رستوران پدر خوبه , بعد پوما و بعد کافه ی رضا یزدانی  با یک محیط فوق العاده دلپذیر و دوست داشتنی .

حالا همه ی اینا رو نوشتم چون  ,

 اول اینکه  ,  بعد از  علیرضا عصار  که برای من در صدر جدول قرار داره و در ماشین بنده فقط کاست های ایشون موجود هست ( ضبطِ ماشین جانِ من  هنوز کاست می خوره !!!!!) , به نظر من  رضا یزدانی یکی از بهترین و خاص ترین  خواننده های نسل ماست . مهم ترین نکته  اینه که سواد و شعور موسیقی بالایی داره , ترانه رو بسیار خوب می فهمه و از قلبش می خونه .

فقط یک ایراد داره  ,  نمی دونم چرا بعضی از خواننده های خیلی خوب  , در انتخابِ تیمِ محبوبشون اینقدر بی دقت عمل می کنند !!! نیشخند

برعکسِ علیرضا عصار ... بیخود نیست  در صدر جدول قرار داره دیگه . نیشخند

 

دوم اینکه  ,  روز افتتاحیه ی کافه  به من یک هدیه ای دادند که تا چند ساعت درگیرم کرد .

 یک  شبهِ سر رسید به نام "  عُمر نامه "

این  "عُمر نامه "  چیز بسیار جالبیه . می تونه   همه ی زندگی  و اتفاق های مهم رو از سال 1390 تا 1430 در بر بگیره .

 حتی وصیت نامه داره ,  چند صفحه ویژه ی عکس هایی که دوست داریم  , تصویر  آدم هایی که دوست داریم  ...

سفرهایی که رفتیم ...

دارایی ها  ,  حساب بانکی  ,   موارد پزشکی و ...

طراح این عمرنامه به همه چیز فکر کرده  . 

یکی از جالب ترین  هدیه هایی بود که تا امروز دریافت کردم .

 فکر می کنم خیلی عالی بشه  اگر همه ما یک عمرنامه داشته باشیم و  بتونیم برایند کلی از زندگیمون رو در جایی مکتوب کنیم .

در زمان مرگ هم به بازماندگان برای سر و سامان دادن به امور خیلی کمک می کنه .

با تشکر از رضا یزدانی  ,  علی اوجی  و  آقای فخار  مدیریت رستوران های زنجیره ای پدر خوب . لبخند

فقط  نمی دونم این  "عمر نامه"  رو  از کجا  می شه تهیه کرد !

 

 

3 .  جشن نفس امسال به مرداد ماه موکول شد  .

 

 

 4 . دموکراسی  حالمان  را  به  هم زد

      دیکتاتوری  برای  برخی  شایسته تر  است

      آن برخی  دیگر  هم  به  بزرگی خودشان  می بخشند

 

 

5 .  همه ی   خوبی هایت   را   می بوسم

      همه ی  خوبی هایم  را  می بویی   و   چنین مشتاق    مرا   در آغوش می گیری

       من   و  تو    با همه ی  خوبی هایمان  خوشبختی  را صدا می زنیم

      چندین و  چند  ساعت   در  شادمانی    غرق می شویم

     و   پر از لبخند   و   پر از حالِ خوب    جهان را   از  عشق   سرشار  می کنیم  

    

      این  روزها   

                     همین   برای   ما   کافیست  ...

 

 

6 . چه سکوت لذت بخشی ... خلاص

 

 

7 .  و     کماکان       " تا ...   "