لبخندهای احمقانه ی یک زن

ماراتن دو هفته ای
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱۱:٤٧ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٢ اردیبهشت ۱۳٩٢
 

 

 

در  تنگنای  حیرتم  از  نخوتِ  رقیب                                    یارب  مباد  آنکه  گدا  معتبر  شود

بس  نکته   غیر  حُسن  بباید  که  تا  کسی                       مقبولِ  طبعِ  مردمِ  صاحب نظر  شود

 

                                                                                                                                       حضرت حافظ ... فالِ امشب بود ... !!!

 

 

چند روز پیش یکی از همکاران در جایی چیزی نوشته بود که بسیار زیاد من رو تحت تاثیر قرار داد .

نوشته بود  می خواد سیگارش رو ترک کنه  ,  قصدش هم از استتوس کردنِ  ماجرا   دلبری و تشویق شدن  نیست ,

به این علت اعلام می کنه که   اگر وسوسه شد ، بمونه تو رودربایستیِ نوشته ی خودش  و  خجالت بکشه  و   سیگار نکشه  ...

به نظر من هم این روشِ  "تو دربایستیِ نوشته ی علنی موندن "  جواب می ده  .

تصمیم گرفتم  برای  رهایی  از  این  بطالتِ گند و مزخرفِ دو ماهه   که  باعث شده  با سستی  و  تنبلی  و  بی حالی  و  بی انرژی ای   به هیچ  کارِ مفید و مثبتی  نرسم  ,  بیام اینجا   ,   برنامه ی دو هفته ی آتی رو بنویسم  و خودم رو موظف کنم  که در پایان هر هفته  شما رو در جریانِ گزارشِ کاملِ  نتیجه   قرار بدم .

شاید با  خجالت کشیدن  از شما  و  رودربایستی  با آنچه  به طور  کتبی  و  در وبلاگ  اعلام کردم  ,   بتونم از این  رخوت بهاری  رهایی  پیدا کنم ...

 

نهایتِ پیگیری و تلاش من   برای انجام یک برنامه ی روتین  ,   10  روز بود  ,  اون هم به لطف و پا بودنِ  انسانی که حضور خوبی  داشت  ولی  متاسفانه  به شدت  خالی بند  و  متوهم  بود ...

مهم نیست  .. همین که  باعث شد  من   برای مدت 10 روز   بتونم یک فعالیت ورزشیِ  جدی  رو  انجام بدم   خودش  یک  رکورده ...

 

برای این دو هفته   مهم ترین قانون  اینه که  تحت هر شرایطی ( به غیر از آفیش شدن سرکار که خیلی بعیده و الان دو ماهه برای خودم علاف می چرخم )  هر روز انجام بشه ... بدون هیچ عذر و بهانه ای ... برای حتی یک روز ...

آخر هفته ی اول یعنی 21  اردیبهشت گزارش کامل هر روز رو آپ می کنم

آخر هفته ی دوم هم  یعنی 28  اردیبهشت گزارش هفته ی دوم رو ...

یعنی می شه من سربلند بیرون بیام ؟؟؟ خدایاجان کمممممک 

و حالا برنامه ی این دو هفته که از روز یکشنبه 15 اردیبهشت شروع می شه :

_ بیدار شدن رسمی    بین ساعت 9 تا 9.30 صبح

_ پیاده روی باشگاه  روزی یک ساعت  ( با ارجحیت داشتن ظهر )

_ خوردن قرص های ویتامینم هر روز    صبح  و  شب

_ نخوردن  شام  و  نوشیدن شیر

_ بازی و تمرین  با  ایکس باکس  کرایه شده  نیشخند حداقل روزی نیم ساعت

_ تمرینات جدی  نوازندگی حداقل روزی یک ساعت  , ایده آل روزی 4 ساعت ...

غلبه بر موومان آخر سونات طوفان که از سال 86 در گلوی من گیر کرده .

بازپروری موومان اول کنسرتو پیانوی ر مینور باخ و فانتزی امپرومپتوی شوپن

 تمرین آرپژ  لا مینور   و   ر مینور    برای قرتی بازی روی قطعات ایرانی   مثل   پاییز پاییز پاییز   ,  گل گلدون من , بگذر  ز  من ای آشنا  و  ...

کلنجار رفتن با  سه   قطعه ی خیلی جذاب   از  خوانندگان پاپ ایرانی  چند سال اخیر  که همینجوری مرض دارم  و  نام نمی برم  ...  ولی خودم می دونم کدوم ها رو می گم  ... چه پیانوی زیبایی هم دارن  ...  به خصوص اورتورشون   نیشخند ( چه فسفری بسوزونید ... به به )

برنامه های غیر روزانه :

_ پیگیری و برگزاری جلسات جدی برای به اتمام رساندن 10 فیلم نامه ی 10 دقیقه ای

_ دیدن 5 فیلم باقی مانده  ( که از پریناز گرفته بودم )

50/50   .  FLIGHT   .  AMOUR   .  HITCHCOCK  .  TO ROME WITH LOVE  .

_ پیگیری بیمه

_ دکتر گوش و حلق و بینی

_ خرید بیلبیلک غضروف پا و استفاده ی جدی

_ نوشتن و حفظ کردن متن انگلیسی چند قسمت از سریال بیگ بنگ تئوری

 

 

پی نوشت :

 

1 .  نه اینکه بگم سخت نیست , نه اینکه بگم دلم تنگ نمی شه , نه اینکه حتی قرار باشه   تا  همیشه   اینجا   اینجوری   باقی   بمونه ... نه ... نه ...

( گاهی وقت ها حتی دلم برای نظرات اون کسانی که فکر می کردن وکیل وصی من هستن  ,  حق دارن جواب کامنت بقیه رو بدن ,  اعمال سلیقه می کردن ,  هیچ جور هم از رو نمی رفتن و در واقع به روش خودشون من رو دوست داشتن  ,  من رو می خوندن , حمایتم می کردن  و گاهی هم  حرف هایی می زدن  که دلم می خواست  از پنجره پرتشون کنم پایین   ولی   چون دستم بهشون نمی رسید  مجبور می شدم موهای سر خودم رو بکنم   ,   هم  تنگ می شه   ... چه برسه به  اون خوب ها   که کلی هم نظرات جذاب و دلربا می دادند ... اون هایی که به متن کار داشتند   و  به  نویسنده ی متن  فارغ از شغلش   .  این یعنی مشکل  شما نبودید ... مشکل خواننده های همیشگی و همراهانِ باحال و دوست داشتنیِ  این دوسال  نبودند ... )

ولی   امروز   در این شرایط    آرامشی هست  که  ...

و البته که  من  خدایاجانی  دارم ... و آن خدایاجانِ مهربان و عادل    بر همه چیز  آگاه است ...

من    در پناه او      خودم و همه ی مردم عزیز و مهربان  را   به آغوش عدالتِ او   می سپارم ... 

 باشد که همه ی ما رستگار شویم ...  

 

2 .  به  چهارشنبه سوری   یک  مقداری  شادی  بدهکاریم ... تا  خونه ی من  منفجر نشده  یادت  باشه  بدهی مون  رو  پرتاب  کنیم .

 

3 .  سال 84 در یک  بحران روحی  وحشتناک  ,  پیشنهاد نیمه نصفه ی کار پشت صحنه رو   از روی هوا    قاپیدم و رفتم لبنان   .   دو جلد آخر  کلیدر  رو همراه خودم برده بودم  .  فکر نمی کردم اونجا تموم بشه   .   سفر طولانی شد  و  کتاب محبوب من هم   رو به اتمام رفت  ...  یادمه روزهای آخر   هر شب فقط 5 صفحه می خوندم    که تموم نشه ... نمی تونستم  جدایی از مارال و گل محمد رو تحمل کنم   ... داشتم دق می کردم ... مثل احساس مرگ عزیزان بود ... سخت ... خیلی سخت ...

این بار  همون حس  رو  در  خانه ی خودم   با  " کافکا در کرانه "  ی  موراکامی تجربه کردم   .  هر شب 5 صفحه می خوندم که تموم نشه  ...  ولی بالاخره شد ...  ناراحت

 عجب کتااااااااااااااااااااااااااااابی ... عجیییییب ... خیلی عجیب ...

زیستن  در  جهانِ موراکامی  رو  طالبم  ...  شدید ...

 

 4.  این  روزها

     تنها  دلخوشی ام

    آغوشِ خدایاجانی ست    

    که    باز

    هر  روز  صبح

   گرم     و  پر مهر     در   برم     می گیرد

   اشک های پیش از طلوع    را     از    گونه ام       می زداید

   و   مرا   در بازوهای   وسیع  و  عظیمش    به    خواب می برد

   ساعتی بعد    با ورود آخرین اشعه ی خورشید       

   بوسه ای بر  صورتم  می زند   و    مرا   قوی و محکم و استوار      راهیِ دنیایِ  پر تلاطمش  می سازد ...

    تا   فردا      صبحی   دیگر 

 

5 .  در بطالت محض   سریال " بیگ بنگ تئوری " رو به شدت مشتاق و پیگیر دنبال می کنم

قبل تر دوستش نداشتم . الان نظرم عوض شده . ازش خوشم میاد .

بازیگری , دیالوگ نویسی  و شخصیت پردازی جالبی داره ... و البته که به نظرم برای تقویت زبان انگلیسی هم بسیار مثبته !!!

 

6 .  سمفونی 7 بتهوون ... موومان دوم ... یک لذت ابدی

 

7 .  آنها  که    می گویند  و  می گویند  و  می گویند    ، 

      هیچ گاه    زیباترین گل های جهان را    برای من   به ارمغان    نخواهند آورد

      هیچ گاه    دردی  را    از شانه ی راستِ تو    نخواهند  زدود

     و  هیچ گاه    صبحی را     با    آنهمه  لبخند    ,   با   آنهمه عشق    ,      آغاز نخواهند کرد

     من    ,     می دانم     . . .      تو    ,   می دانی

     جهان   ,   مهربانانِ عاشق   را   دوست   می دارد   ...