لبخندهای احمقانه ی یک زن

ماراتن هفته ی اول
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۳:٠٠ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٢ اردیبهشت ۱۳٩٢
 

 

قدح  ز  هر  که  گرفتم  به  جز  خمار  نداشت                مریدِ  ساقیِ  خویشم  که  باده اش  ناب  است 

مدار  چشمِ  امید  از   چراغدارِ   سپهر                          سیاه گوشه ی  زندان  چه  جایِ  مهتاب  است

                                                                                                                                ( هوشنگ ابتهاج )

 

 شرح  ماراتن هفته ی اول

یکشنبه 15 اردیبهشت  : 

ساعت 8 صبح  بیدار شدم  .  حدود  دو ساعت   ساز  زدم   .  فیلمنامه ی نهاییِ دومین قصه  رو  تایپ  و  غلط گیری  کردم  .   ناهار  ,  خودم رو  همراه  عمه جان دلبند  ,  به منزل  مادربزرگم  دعوت کردم   . چه لوبیا پلویی  .  به به   .

عصر  به  کمک عمه جان دلبند   ,  به گل های  پدر مهربان  رسیدگی  کردیم  و  آنها را  آبیاری  نمودیم  .

شب  نیم ساعت  با  ایکس باکسِ کرایه ای   ورزش  کردیم  و  پدرمون  درآمد . امیدوارم  فردا  توان راه رفتن   داشته باشیم   .

همه ی قرص ها رو سر وقت خوردم  .  بیلبیلک غضروف پا  رو  هم  ( که خدا رو شکر  یک دوستِ مهربان خریده بود)   استفاده کردم  ,  خیلی  کار   راحتیه  ,  زود  خوب  می شم .  

فقط   متاسفانه   مادرِ مهربانِ یک دوستِ خیلی مهربان   برای  من  کتلت  درست کرده و  فرستاده  ( من برای کتلت می میرم )    ,  تا  تموم شدنِ  کتلت ها   ,  امکان نخوردن ِ شام  برای  من  وجود  نداره  .

پیاده روی  حال  نداشتم  برم  .  شرمنده  شدم  .

و البته  که   یک ا تفاقِ مهم   ,  شب   ,   همه چیز را  دگرگون  کرد   ...   عجب !

مهراوه ی  29 ساله ی روزهای قبل    ,    دست به کمر     مقابلِ  من   _ مهراوه ی امروز_     ایستاد  ,   به چشمانم  هجوم  آورد  ,  بر  گونه ام غلطید   و   من   فهمیدم   حلال کردنی  در کار   نیست ...

در این شبِ عجیب   ,    که دیگر قلبم برای آنچه در 29 سالگی می تپید   ,   نمی تپد  ,  از تهِ تهِ  دلم درک کردم   ,   مهراوه ی 29 ساله    کماکان  ،   حتی  بعد  از  سه  سال  بزرگ تر  شدن   ,  هنوز   نمی تواند  ببخشد  .

بگذریم ... تا  3  خوابم نبرد   .

 نتیجه  :   لبخند

دوشنبه 16 اردیبهشت  :

صبح ساعت  9 بیدار شدم  .  قرار  بود  8 بیدار بشم  ,  ایکس  باکس  بازی کنم  , دوش بگیرم  و بعد برم بازار  ,   ولی   دیشب خیلی  دیر  خوابیدم  و  صبح  نتونستم  8 بیدار بشم   .

ساز زدم  .   10  راه افتادم  و  به همراه عمه جان دلبند  رفتم بازار  .  این  بازار رفتن  هم برای  خودش  عالمی داره .

الکی  الکی    کلی خرید می کنی  .  همه  چیز  هست  . به خصوص   وسایل آشپزخونه که  من  عاشقشم  . 

دو تا   قوری   خیلی کوچولو   خریدم برای  دم کردن زعفرون !!!  تا حالا ندیده بودم  ,  خیلی بامزه اند . 

9 تا  هم لیوان شیشه ای بزرگ دسته دار  با نقاشی های  خیلی  قشنگ   خریدم  .  از  لیوان های  قبلی   فقط  3 تا سالم  پیش خودم   مونده بود  . ا لان  خیالم  راحت شد .  خیلی خیلی  خوشگلن  .

می تونم  با  11 نفر  دیگه   همزمان   چای  بزرگ   بنوشم ... 

 یا  6  بار  ...  فقط   من  و   تو   ...  چه  لذتی  ... 

ساعت 4  به صورتِ یک جنازه ی متحرک برگشتم خونه ... و  در  ادامه   ,    هیچ کدوم  از  کارهایی  رو  که  باید  انجام  می دادم   ,   ندادم   .   فقط خدا رو شکر  کتلت ها  تموم شدند .

نتیجه  :  ناراحت

سه شنبه 17 اردیبهشت  :

صبح 8 بیدار شدم  .  سه شنبه ها  روز نظافت منزله    و    روزِ   ...  

سه شنبه های  دوست داشتنی  و  خنده دار  ...

 خانه تا ساعت 4 تمیز شد .

عصر  جلسه ی فیلمنامه   .  پریناز یک  قصه  رو  به  سرانجام بی نظیری  رسوند . تکلیف یک قصه ی دیگه هم  مشخص شد . به زودی  شاید بشه  کار  کرد .

نیم ساعت  ایکس باکس  .  یک  ساعت  ساز  .  قرص های  ویتامین  خورده  شد  . شیر    نوشیده  شد .

دلم تنگ بود  . اعصاب  هم  نداشتم  . تقریبا  نیمی  از  کسانی که دوستشون دارم   یا  نیستن  یا   باهاشون  قهرم  یا  نمی تونم  ببینمشون  یا ... 

سه شنبه ی  بسیار  افسرده ی  به نسبت  مثبتی  بود  .

نتیجه  : خنثی

چهارشنبه 18 اردیبهشت  :

 صبح ساعت 8 بیدار شدم   .  کمی  ساز  زدم  .  قرار بود  یک  اتفاق خوشایند  بیفته  که به صورت  نیمه نصفه  افتاد  و من  خوشحال شدم   ولی  چای خوشمزه  و  لیوان های خوشگلم  تنها موندند  .  چقدر  هم از دیشب  برای  خودم  ,  برای  دیدار   ,  تدارک دیده بودم  ,  دلم  تنگ  موند ...

ولی  خوب  بود  ... دلپذیر  بود  ...  احساس  خوبی   داشتم  ...  دیگه می تونم  سی دی  هم  گوش بدم ... بعد از 5 سال !!!!!

هیچ کدوم از  کارهایی رو که  باید برای  ماراتن  انجام می دادم  ,  ندادم  .   فرصت نشد  .   کارهای  دیگه  داشتم  ...  وقت دکتر  .  سر زدن به عمه جان دلبند  .  جلسه برای جشن نفس   .  دیدار  با  دوستان  در یک رستورانِ  صمیمی    جهت شادابیِ  روح  و  روان   ... که  خیلی بهش نیاز داشتم  و   چقدر  خوب بود  ,   چقدر  خندیدیم  .  

در نتیجه  نه  درست و حسابی   ساز  زدم  و نه هیچ کار دیگه  .  وقتی برگشتم خونه از خستگی  بیهوش  شدم .

حتی بعد از مدت ها   مطالعه ی همیشگیِ قبل از خوابم   رو  هم  نتونستم  انجام بدم  و کتاب   " عامه پسند "   چارلز بوکفسکی   کماکان  در نیمه ی  خود  به  سر   می برد  .

نتیجه  : ناراحت

پنجشنبه 19 اردیبهشت  :

ساعت 9.45  بیدار شدم  .  کمی  ساز  زدم  . جهت  تجدید دیدار  با  عزیزترین  به  خانه اش شتافتم ... بعد از مدت ها با هم  چای  نوشیدیم  و  یک ساعتی  گپ  زدیم  ... 

دور شدیم ... چای نوشیدن های  هر روزه   تبدیل شده  به  هر از گاهی ...

با عمه جان دلبند   جهت تکمیل و تعویض خرید قبلی   دوباره   یک سری  به   بازار   زدیم .  پاتوق  شد  دیگه  !

عصر هم کمی  ساز  زدم  .  یک کشوی  خیلی نامرتبم  رو  مرتب کردم  که  از دو ماه پیش  رو  مخم  بود . 

 بعد  به مراسم  چهلم و تولد عسل  رفتم  ...  جواد یحیوی  _ مثل  همیشه  ساده و صمیمی _  مراسم  رو  میزبانی  می کرد ...  چقدر دردناک ...  یاد پارسال  جشن نفس  افتادم  , 

پارسال   در جشن نفس    جواد یحیوی  با  عسل  حرف می زد    امسال   به یادِ عسل ناراحت

شب دوم جشن  ,  عسل  مهمونمون  بود  و  با  چه  شوق  و  ذوقی  برامون  حرف می زد ...  روز ختم   فیلم جشن  رو به   مادرش  دادم  .  جشن نفس امسال  یک جورایی  بزرگداشت عسل   هم خواهد بود ...

نتیجه : ناراحت

جمعه 20 اردیبهشت :

 صبح   خود به خود   و   بدون ساعت  ,   9   بیدار شدم !!!    گویا   کم کم   این  برنامه ی  روتین داره  جواب  می ده   , فعلا  فقط در بخش های  صبح بیدار شدن  , قرص های ویتامین , بیلبیلک پا , فیلمنامه ها  و کمی تا قسمتی  ساز زدن  موفق بودم ...

در  بقیه ی موارد افتضاح  بودم .

کمی ساز زدم  .  حدود 45 دقیقه با  ایکس باکس  ورزش  کردم  و  پدرم  در اومد .  از شدت  فشار  و  ضعف  دست هام  می لرزید  . 

دلم یک ناهار خوشمزه  می خواست . پول نقد هم تو خونه نداشتم  .  به  سفارشِ  عمه جان دلبند  ,  سریع  برای خودم  کباب تابه ای  درست کردم  ,  با دو  عدد  هویج   (_گوجه و سیب زمینی و فلفل دلمه ای نداشتم _)   گذاشتم روی گاز که بپزه . پلو هم  خدا رو شکر از قبل داشتم  . 

خودم هم مشغول  النظافة من الإیمان   شدم .

بعضی وقتها اینقدر آرزوهات کوچولو می شن که دلت برای  خودت  می سوزه .

اینکه  وارد  خونه ای  بشی  که  ازش  بوی  غذا  بیرون  میاد و   تو حدس  بزنی  این بوی چیه  ,  لذت بزرگیه  ...  اینکه تو  برای  غذا  زحمت  نکشیده باشی ...  اینکه وقتی ...

بگذریم  ...  جمعه ی مزخرفیه ... پر از غمم ... اعصاب هم ندارم ... دلم به شدت تنگ شده  ... سردرگمم  ... خسته شدم  ...

(  _ الان دلم می خواد برم دکتر مغز و اعصاب  , بهم بگه یک تومور مغزی داری که باید عمل بشه , ولی تومور درد و عوارض نداشته باشه  , بعد کارهای مهم ام رو تا روز عمل انجام بدم و بعد برم عمل بشم و زیر عمل بمیرم . بعد همه ی اونهایی که در این جمعه ی غم انگیز دلم براشون اینقدر تنگ شده بود ,  بیان سر خاکم و هی بزنن تو سرشون و هی الکی نمایش بدن که من چقدر براشون مهم بودم و چقدر از نبود من ناراحتن . بعد منم هی بهشون بخندم و بگم آخه فلان فلان شده همه ی روزهایی که زنده بودم و دلتنگ بودم که تو درگیر زندگی خودت بودی ... حالا اشکالی نداره  با مرگ من برای خودت حال کن و تیریپ افسردگی بردار و هی همه جا مظلوم نمایی کن ... و بگو من حالم خوب نیست ... من غمگینم ... من از فقدان مهراوه رنج می کشم ... در حالیکه تا قبل از مرگ من باز هم این فقدان مهراوه وجود داشت ولی خود خواسته بود ... حالا خدا منو برده ومن خوشحال ترم ... چون اون دوستم داره ...  همین ...شاید هم این آرزو  از تاثیرات رفتن به مراسم متاثر کننده ی چهلم عسله ... نمی دونم _)

بگذریم ...  ایکس باکس ... بیگ بنگ تئوری ...  یک ساعت باشگاه پیاده روی . 

امروز دختر افسرده ی خوبی بودم ...

نتیجه : لبخند

 

شنبه 21 اردیبهشت :

صبح  ساعت  6.14  از خواب پریدم  ...  خواب های مزخرف و نفرت انگیزی تمام شب من رو پر کرده بود  .  خودم رو به زور تا 9.30  خوابوندم  . 

خواب های بدتری دیدم  .  اون  برای چی اومده بود تو  خواب من ؟   تو  چرا  اینقدر  بد  بودی ؟    چرا   گل بنفشه ی افریقاییِ  قشنگم  تو  خواب تبدیل به  لجن  شده بود ؟  حالم بده ...

کمی ساز زدم  .  ناهار   جهت آشتی   با   یکی از  مهمترین کسانی  که  باهاشون  قهر  بودم    قرار داشتم  . 

اینقدر  خودم  با  خودم  حرف زدم  و درد دل کردم  و  غصه خوردم  که  ساعت  شد 12.30    و   مجبور شدم  سریع  راه  بیفتم  .  کادوش  رو  بالاخره   بعد  از  11  روز   دادم   .   روز  اصلی اش  سر کار  بود  .  فرداش  هم  گیر  بیخود  داد   و   ناراحتم  کرد  و   قهر  کرد  .  خودش  هم  خواست  آشتی  کنه  . خلاصه ...

ناهار بسیار دلچسبی خوردیم ... و  ... حرف زدیم ... حرف زدیم  ... گفتم ... گفتم ... بغلم کرد ... بهم حق داد ... باهام حرف زد ... حرف زد ... گوش کرد ...

 

 و   من  واقعا  در  عجبم   ,  از  ساعت 10 صبح شنبه  تا  الان که  2.12  دقیقه ی  بامداد یکشنبه  است  ,

  آیا مگر  بدنِ من  چقدر آب  در خود ذخیره داشته  است    که اینچنین  بی رحمانه   اقیانوسی   از  چشمانم   فرو می ریزد  و  تمام  نمی شود !!!

 

 با هم  با ایکس باکس  ورزش کردیم   .   گل و گیاه  کاشتیم  . به  خونه سر و سامون دادیم  . 

بعضی وقتها   مثل   امروز   دلم می خواد  بشم  همون  مهراوه ی پنج ساله   که  همه ی زندگیِ تو   بود  ...

یک عروسک برام پیدا کرده  بود ... از چهار سالگیم  باهاش  عکس  دارم  ... سیاه پوسته ... یادمه  که  دهنش  سوراخ  بود  ,   وقتی  بهش  آب  می دادیم  سریع  جیش می کرد  .   همین  روزها  باهاش  یک  عکس  می گیرم  مونتاژ می کنم  کنار  همون قدیمیه ... 

جهت  رعایت  عدالت و  رفعِ دلتنگی    شب  خدمت ِ پدر جانِ عزیز   رسیدم  .  با  همون  چشم های  تابلو  .  گفت   " مثل  اینکه  دلت  خیلی برای من  تنگ  شده  بود ... "  خندیدم  و  از چشمانم  عاجزانه  درخواست  کردم   دو  سه  ساعتی   بارش  را متوقف  کنند  ... خدا  رو شکر   ,   گوش کردند  . 

نتیجه  هم  بی نتیجه  ... اوضاع  خرابه 

 

پی نوشت :

 

 1 . با این برنامه ی روتین  اینجا شبیه دفتر خاطرات شد ... البته با سانسور ...

بد هم  نیست  .  هر روز  می نویسم  ,  ذخیره می کنم  تا  روز بعد ... لپ تاپ بیچاره همش  روشنه  .

 

2 . عزیزترین رفت شمال , می خواست منم ببره , من نرفتم ... ولی ... دلم می خواد برم شمال... خیلی وقته که دلم می خواد برم شمااااااااااااااال ...

 

3 . گل های  بنفشه افریقایی قشنگم  ریخت  ,   دیگه  گل  نداره  ,  فقط  برگه  ,  از بس  براش  حرف زدم  ,  از بس اشک ریختم  ...  خسته شد ...

ولی برگ هاش سبز و سالمه ...  یعنی  امیدی  هست دوباره برای من  گل بده ؟   هر روز می بوسمش  ...  شاید  گل  بده 

 

4 . یک نفر  ,  تو  اینستاگرام  با فامیلی کامل من یک صفحه  به عنوان " original page of mehrave sharifinia "  کرده !  مردم دیوانه شدن ... اون صفحه هیچ ربطی به من نداره . 

من فقط یک صفحه دارم که خواهرم و دوستای نزدیکم  رو  follow کردم   ,  کاملا مشخصه  .   اسم و فامیلی ام هم  مهراوه شریف  است .

البته ببخشید که اینجا گفتم . از این جور حاشیه های  مسخره  خوشم  نمیاد . واقعا هم دلیل این کار  رو نمی فهمم  .  تو فیس بوک  از  این  صفحات هست , خیلی هم جدی برای خودشون فعالیت می کنن و از قول آدم جواب می دن !!!   ولی  خیلی برام  مهم  نیست .

اینستاگرام  رو  دوست دارم  چون  فقط  عکاسیه    ,  از اینکه  باعث شده  دقیق تر به  اطرافم  نگاه کنم   لذت می برم  ,  همین   .   نمی فهمم که چرا یک نفر   باید اونجا این کار رو بکنه .

 به نظر من   بهتره   به حریم شخصی  هم   احترام بگذاریم  .  بیخودی همدیگر  رو  دل چرکین  نکنیم  .  شاید فضای مجازی  هم بتونه   کمی سلامت  باشه  .

 

 5 .  وقتی هر روز  یا   یک روز در میون   یا   حتی   هفته ای یک بار   می تونید  از خوردن غذای مامان پز   لذت ببرید  ,  ناشکری نکنید  .  آرزو نکنید جای کسی دیگه باشید ...

قورمه سبزی  مامان پز  خیلی چسبید .

 

6 . دلم  تنگ  شده  ,  عاشق  و دیوانه ی  این مدل  تلاشم !!!

 

7 . امیدوارم   هفته ی دوم ماراتن  در شرایط  روحی بهتری  انجام بشه  و  نتیجه ی  جذاب تری  حاصل  کنه  .  

 یا  حداقل  این  احساسِ  خفگی  از  فرطِ دلتنگی  از  وجودِ ما  رخت  بربندد ... آآآآآآآآآآمین  ...