لبخندهای احمقانه ی یک زن

ماراتن هفته ی دوم
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٤:٢٠ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٩ اردیبهشت ۱۳٩٢
 

 

 

با  مدعی  مگویید  اسرار  عشق  و  مستی                        تا بی خبر  بمیرد  در  درد  خودپرستی 

                                                                                                                                       (حضرت حافظ)

 

شرح ماراتن  هفته ی دوم 

یکشنبه 22 اردیبهشت :

گاهی  وقتی  هوای شهر  خیلی  کثیف می شه  ,  یک بارونِ حسابی و طولانی فردا رو تمیز و آفتابی می کنه .

دیروز   هوای طوفانی  و  باران شدید   رو  تجربه  کردم   ,   امروز  از   آفتابِ درخشان   , کمی  آرامش  و  حتی لبخند    لذت  می برم  .

صبح  9.30  با  انگیزه ی ورزش با ایکس باکس   بیدار  شدم  .  چای نوشیدم    .   ورزش کردم  !  باورم  نمی شه  ولی ورزش صبحگاهی  خیلی بهم  چسبید !!!   ساز  زدم   .  هماهنگی های  لازم  رو  برای   جلسه ی فیلمنامه  ی عصر  انجام  دادم  .

ساعت 7  رفتیم  باشگاه انقلاب برای فیلمنامه ها . مکان رو اشتباه انتخاب کرده بودم  . صدا  به صدا نمی رسید  ,   خیلی  شلوغ   بود  .  دو تا متن خوندیم  و  گپ  زدیم  .  دوستان خوب  رو  هم  به طور اتفاقی   دیدیم  و  بقیه اش  به  تفریح  گذشت  .  خوب  بود  .  خیلی  خوش  گذشت  .

شاید  کم کم  بشه  کار  کرد  ... آمین ...

 دوشنبه  23 اردیبهشت :

صبح  9.30 بیدار  شدم  .  جهت حال  کردن  با  ساز   و  دریافت راهنمایی  به  منزلِ  دوست متبحری  شتافتم  .  کلی  ساز  زدیم   ,  دل انگیز بود  .  برای اولین بار  در عمرم  تونستم  بداهه  نوازی کنم   ,   خوشم اومد ... از اون  سه تا قطعه ی  موسیقی  پاپ  , بهترینش   کم کم   داره   آماده ی بهره برداری   می شه  .  من از خوشی می میرم  خدااااا  .  می شه  نفس  کشید  ...

آرایشگاه  و  عزیزترین  و   ناهار دل انگیز  و   روحیه ی  خوب  و  پیاده روی با مادر جان  در باشگاه انقلاب  و  باد و باران و طوفان  و  هوای  بی نظیر  و  دم نوش  نعنا  و  مادربزرگ  و پدربزرگ و   داربِن  و   دوست های  بی نظیر  و  ...  

همه  چی  آرومه     ,   من  چقدر  خوشحالم   ...

نتیجه  :  لبخند با ارفاق برای ایکس باکس 

سه شنبه 24 اردیبهشت :

 صبح  ساعت  9  به  سختی  بیدار شدم  .  از اون  روزها  بود  که  دلم  می خواست  تا آخر عمرم  بخوابم  ,  ولی  نمی شد  ,  چون  پدر جان  جهتِ ارائه ی  فیلم نامه ها  در  کمال تعجب و ناباوری  ,  ساعت 10 صبح به من وقت داده بودند !!!  نان تازه خریدم   ,  صبحانه ی دلپذیری در کنارشان  میل نمودم  .  متن ها را جهت بررسی و تایید  تحویل دادم  . تا چه پیش آید ...

یک  کار مهم  انجام  دادم  و  بسیار  خوشحالم  ,  چقدر  خوشگل  بشه  ,  به به  .  وقت  دکتر  داشتم  که به سلامتی  یادم رفت  !!! برای زبان قرار داشتم  که  به سلامتی کنسل شد  .

دلم برای آشپزی  تنگ  شده بود  ,  ماکارونی پختم  .  یکی از بیلبیلک های پا رو گم کردم ناراحت باید برم داروخانه  .  قرص های ویتامین رو میل نمودم  .  ولی  متاسفانه اصلا ساز نزدم  .  در این  ماراتن  ,  امروز  اولین  روزیه  که  اصلا  ساز  نزدم  . فردا شدید جبران می کنم  .  باشگاه هم نرفتم  .

بالاخره  بعد  از  مدت ها  خونه  رو مرتب  و  تمیز  کردم  .  خیلی  طول کشید . فکر نمی کردم  در این حد افتضاح  باشه  !  ولی  در  عوض  همه چیز قشنگ  شد  . به قول  عمه جان دلبند    انگیزه   چیز  خوبیه  ...

با  ایکس باکس جان   ورزش  کردم  و  بسیار  لذت  بردم  .  

امروز   دو  ,  سه   انسانِ عزیز  ,   شدید  رفتند  روی مخم    ولی  به  لطف  الهی   تونستم  به نسبت   خودم   رو  کنترل کنم  ... !!!  خداوند  به  همه ی  ما   شفای  عاججججججل   اعطا  فرماید ...

آآآآآآآآآمین 

در  این  سه شنبه ی  عزیز   ,    گل های رز  قشنگی   دارم   !

نتیجه  : لبخند با ارفاق

چهارشنبه 25 اردیبهشت :

صبح  ساعت  5.30 بیدار شدم  .   سعی  کردم  دوباره  بخوابم  ولی نشد  .   در نتیجه  امروز  یک  دختر  به شدت سحرخیز  و  به شدت کامروا   هستم  ... به امید خدا  ...

عدد هفت   ,   عدد خوبیه   ,   می گن  مقدسه   ,   وقتی  چیزی  به هفت  می رسه  باید  قدرش  رو  دونست   ,   حالا   با  این  وضعیت   ,    ما  رسیدیم  یا  نرسیدیم   نمی دونم   .   مهم  اینه  که    اینجا     برای  امروز     یک دنیا  دوست  داشتن    وجود   داره  ...  برای    ما    .

رفتم  دکتر  .  مبایلم   رو خونه  جا  گذاشته بودم   در نتیجه  نیمی از کارهام  انجام نشد و من مجبور  شدم  برگردم خونه  .  مبایلم   رو  چک    کردم  ،  فکر  می کردم  برای  عددِ  "هفت"  اتفاق های  بهتری  بیفته  ...  ولی  دیگه  مهم نیست   .  بیگ  بنگ  تئوری  دیدم   . حدود 3  ساعت  ساز  زدم  .  بخش  ورزش  رو  امروز    " با تصمیم  قبلی  و نه از روی  تنبلی"    تعطیل کرده بودم  . 

   یا  این  آدم  جدیده  خیلی  چیز   مزخرفیه   ,   یا  اون  آدم قبلی  رو  من  اشتباهی  فهمیده  بودم  ...  به هر حال  ,   صبر  کردم   که شاید   تغییرات  باعث بهتر شدن اوضاع   و  کمتر  شدن مشکلات  بشه  ... اما   ,    گویا   غرق   شدن     خوشایندتر  است ...  یک  اتفاقی  افتاده  که  نمی فهمم  ...   به هر حال صلاح مملکت خویش   خسروان   دانند  ...

نتیجه : خنثی

چشمهایی که غریبه  می شوند    ,  دیگر   دل  را  نمی لرزانند  ...

پنجشنبه 26  اردیبهشت :

صبح 11 بیدار شدم  . دیشب  خیلی دیر  خوابیده بودم  .  یک چیز مهم  یادم رفت   ,  بابتش  خیلی  ناراحتم  . 

بعد  از  مدت ها  صبحانه  مربای  آلبالوی  محبوبم  رو میل  کردم  ,  در واقع  وقتی  هنوز  تو تختخواب  بودم  داشتم  به مربای  آلبالو فکر می کردم   و اینکه چقدر دلم براش تنگ شده  . . .   چسبید   .  بیلبیلک غضروف پام پیدا شد  .  افتاده بود توی جعبه ی دستمال کاغذی !؟!؟!

می گن  امشب  شبِ  آرزوهاست  !!!   بعد  از  مدت ها  که  جرات  نمی کردم  هیچ  آرزویی  بکنم   ,   امشب    دو  سه   تا  آرزوی  مشخص   دارم   . 

  وقتی   تو  بغلِ  خدایاجانت  می نشینی  ,  هیچ  لذتی   بزرگ تر از این نیست  که  حس  کنی   عمیق   دوستت  داره   و  صورتت   رو   بوسه باران   می کنه .

 مهم ترین  آرزو    همیشه   همینه    ...   که   آغوشش   تا  ابد    برات   پر از  عشق   باقی   بمونه   .

ورزش با ایکس باکس انجام شد  .  ساز  نواخته  شد  .

شبِ بی انرژیِ عجیبی   بود   ,   وقتی  باید   حرف   بزنی   ,  سکوت  می کنی   و  این  اتفاقِ  خوبی نیست  ...   وقتی   برات  مهمه   نشون بده  که  مهمه ...

نتیجه : خنثی

 جمعه 27 اردیبهشت :

به طور کلی بعضی  از  جمعه  ها   تعطیل  اعلام می شوند   ,  مثل   امروز  ...

همه  جا  پر  شده  از گل  ...  همه ی  اتوبان ها  ...  خیابان ها  ...  کوچه ها ...  خونه ها ... تراس  ها   ...

یاد بچه گی هایم  می افتم  ...  یاد  مزه ی شیرینِ تهِ گلِ یاسِ  حیاطِ  پدربزرگم  ...

دیدن   گل ها  و  گیاهانِ زیبا  روحم  را  تازه  می کند   . 

  یاس   امین الدوله   ... شمعدانی های   قشنگ  ...   کاج  مطبق  بلند   ...    جوجه  کباب  منقلی  ...   بویِ  دود   ,    عصرِ  دلگیرِ  جمعه    ،    دلپذیر   می شود    .

نتیجه : تعطیل بود  دیگه  ...

شنبه 28 اردیبهشت :

به طور  رسمی  ساعت 10.30 بیدار شدم !!! ( غیر رسمی 5.30 )

یک قوری چای  نوشیدم   .  مکالمات فرح بخشی  با عمه جان دلبند  ,  دوستان بهتر از آب روان بهتر از برگ درخت  ,  والده ی گرامی   و  عزیزترین  انجام  دادم  .  دو سه روز   بود تلفنِ خون ام  اومده بود پایین !!! 

 به  نگارشِ  وبلاگ جان  پرداختم  .  به فیلمنامه ها  رسیدگی کردم  .  به امیدِ خدا   به زودی   آماده ی بهره برداری می شوند . به شدت ورزش کردم  . یک ساعت  ساز  زدم  . یک سری نوشته ی عالی  در فیس بوک پیدا کردم و خوندم  , گویا  یک  وبلاگ خیلی خوبه   .  حالا تحقیق می کنم و لینکش رو اینجا می گذارم  .

امروز آخرین روز از ماراتنِ دو هفته ایِ منه   .  نتیجه  بد  نبود  . فکر می کردم خیلی تنبل تر  باشم  . همین که اینقدر  برام مهم بود  خودش  خوبه  .

شاید  به  همین  روش  ادامه   بدم   .  آدم  وقتی  روزانه  اینجا می نویسه  تلاش  می کنه که  در زندگیش  چیزهای  قابل  نوشتن  رو  زیاد  کنه   و  این  خوبه  ... 

امروز   خیلی  حالم  خوب  نیست  .  پا در هوایی  و   سردرگمی  آزار دهنده اند  ,  به خصوص  اگه   انتظار  داشته باشی   آدمِ دیگه ای   رفعشون  کنه  و  اون  آدمِ دیگه     بیخیال و راحت    مشغول  کارهای  دیگه اش    باشه   .   دلم  نمی خواد  بزنم  به سیمِ آخر ... دلم  نمی خواد مجبور  بشم  بزنم  به سیم آخر  ...

گاهی  وقت ها   کم  کردنِ  سرعت   ,   ایستادن  ,  نگاه  کردن  ,   اهمیت دادن    خیلی از  مشکلات  رو  حل   می کنه  .

نتیجه :  لبخند

پی نوشت : 

1 .  کشف کردم   که  من  با   مهربانی  و   انصاف  و   توجه   به سرعت    مرعوب  می شوم  ...

     نه  خط  و  خال  ,  نه  مال  و  منال  ,  نه منافع شخصی  و نه  اعتماد به نفس های کاذب  و   غیر کاذب  ...   هیچ کدام   بر  من   به اندازه ی  مهربانی  تاثیر   ندارند  .

   خوبه  یا  بد  ,  نمی دونم    .   ولی   گاهی   اوقات  به ضررم  تموم   می شه  .

 

2 . کتاب    " عامه پسند "  نوشته ی  " چارلز بوکفسکی "  ترجمه" پیمان خاکسار "  تموم شد   .   عجیب و غریب   ,    پر از پاراگراف های بسیار  تاثیر گذار ,  جالب ... 

" صبر کردیم و  صبر کردیم  . همه مان  .  آیا  دکتر  نمی دانست  یکی  از چیزهایی  که  آدم ها را دیوانه می کند  همین  انتظار  کشیدن  است  ؟   مردم تمام عمرشان  انتظار  می کشیدند  .  انتظار می کشیدند که زندگی کنند  ,  انتظار می کشیدند که بمیرند  . توی  صف انتظار می کشیدند تا کاغذ  توالت  بخرند  .  توی صف برای پول  منتظر می ماندند  و  اگر  پولی  در کار نبود  سراغ  صف های  درازتر می رفتند  .  صبر  می کردی که  خوابت  ببرد  و بعد هم صبر می کردی  تا  بیدار شوی . انتظار  می کشیدی تا ازدواج  کنی  و بعد  هم  منتظر  طلاق  گرفتن  می شدی  . منتظر باران می شدی  و بعد  هم صبر  می کردی تا  بند بیاید  . منتظر  غذا  خوردن  می شدی و  وقتی سیر می شدی باز هم صبر می کردی  تا  نوبت  دوباره  خوردن  برسد  . توی مطب روان پزشک  با بقیه  روانی ها  انتظار می کشیدی  و  نمی دانستی  آیا  تو هم  جز  آن ها هستی یا  نه  . "

 

3 . این روزها به شدت   دم نوش  خور   شدم   .  فقط  نمی دونم  وقتی  من  بهار نارنج  ,  گل محمدی  ,   برگ به لیمو  ,  گل گاو زبون  ,  لیمو عمانی  ,  سنبل الطیب  , چای سبز  ,  چای  سفید  ,  چای  سیاه  چای  ترش  و نبات  رو  با هم  همزمان  می ریزم  تو  قوری  ,   خراب کاری  می شه  ؟   یعنی  تاثیرشون رو از دست می دن ؟  یعنی  به طور حتم   باید  فقط  سنبل الطیب  و لیمو عمانی  و گل گاو زبون  رو با هم  دم  کرد ؟  نمی شه  با  گل  های  دیگه قاطی بشن  ؟ 

بدبختی  اینه  که   اینجا  کامنت هم  نمی تونین  بذارین  که من از راهنمایی  شما   استفاده کنم   آخه   ...   اه   اه   اه  ...   از  ته دلم می گم   خدا از  سرِ تقصیراتِ  باعث  و بانی هاش   نگذررررررررررره   .  از هیچکدوم  .

 

4 . از این مدل  نوشتن  روزانه   خوشم  اومده  ... تقریبا  هر روز  به  عشق نوشتن وبلاگ  بیدار می شم  و  اگه  دیر  بشه  نگرانم  که  نکنه  چیزی  از  قلم بیفته  ...

 من عادت  به  دفتر خاطرات نویسی  دارم   ...  از  سال 74  همیشه  سررسید  داشتم  و نوشتم   ,   ولی سال 85  یا  86   همه ی   سررسیدها  رو    _به جز  دو سالی که دوستشون داشتم _    بردم  شمال  و  سوزوندم  تا  از  شر  همه ی   خاطرات ترسناک   و مزخرف   خلاص  بشم  ،  این  نوع   نوشتنِ  هر روزه  حس  آشنایی  داره  , برای همینه که لذت می برم .

  (   وقتی  تو  می خوای   خاطرات  11,12  سال  پیش  رو   ورق  بزنی     می ترسم   و  لال   می شم   ,   روزهای خوبی نبودند  ,  روزهایی که سوزانده شدند  ,  هراس   و   وحشت   منو  خفه   کرده  بود   .  )

 

5 . کارهای  خوب  انجام  بده    و    احساس خوبی داشته باش  .

     کارهای   بد     انجام  بده    و     احساس بدی   داشته باش  .

     وجدان   یعنی   همین   .  این  رو  یک جایی  خوندم   و  خوشم  اومد  .

 

6 .  اشتباه  نکرده بودم  .  طبق معمول   ,   انرژی های  درستی  دریافت  کرده بودم  .  همین  امشب  معلوم شد   .   نشانه  خواستم   ...  نشانه   داده  شد  ...   تخلیه  شدم    و    ...  دیگه  مهم نیست   .

 

7 .  نامهربان  که  می شوی ,
      غریبه  هستی .
      غریبه ای  تلخ   و   سرد   و   دوست  نداشتنی  . 
      من  ,
      به  آرامی  ساکم  را  باز می کنم ,
      بوسه هایم   را  روی هم   می چینم ,
      مهربانی هایم   را  تا  می کنم , 
      خنده هایم   را  جمع  می کنم ,
      و   آغوشم    را ...

      ساک   سنگین   می شود  ,
      درش  را   می بندم  . 
      برای   خانه ی تو   ,  حتی  ,  نیم نگاهی   نیز  باقی  نمی گذارم  . 
      راه  می افتم .
      تو  را  ترک  می کنم .
       ...
      نامهربان  که  می شوی ,
      ترک کردنِ  تو  ,
      از هر  حضوری  ,  ساده تر  است ...