لبخندهای احمقانه ی یک زن

آلبالو
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۳:۱٠ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٦ تیر ۱۳٩٢
 

 

         

 

         دردم  از  یار  است  و  درمان  نیز  هم                          دل  فدایِ او  شد  و جان  نیز  هم 

         چون  سرآمد  دولتِ  شبهایِ  وصل                             بگذرد  ایام  هجران  نیز  هم

 

                                                                                                                                                    " حضرت حافظ "

 

 

 

صبح زیبای تابستان  است  .

وارد  میوه فروشی  می شوم  .  سلام  می کنم  . 

دهانِ مردِ میوه فروش  تکان  می خورد  .

من  نمی شنوم  .   مسخ  شده ام   .   ایستاده ام   .   چشمانم  گرد و مات  خیره  مانده اند  . 

صد هزار  آلبالوی تازه ی  قرمز  به من  زل  زده اند  .

نگاهشان  می کنم  ,  نگاهم می کنند  ,  نگاهشان می کنم  ,  نگاهم می کنند  ,  نگاهشان ...    نگاهم  را  می دزدم  .

به سمتِ دیگری  می روم  .

_  "   آقا  یک کیلو گلابی بدین  لطفا   " 

صدای قهقهه می آید  .  بر می گردم  . 

 آلبالوها  برایم  دهن کجی  می کنند  .  شکلک  در می آوردند  .  ریسه  می روند  .

صورتم  سرخ می شود  .  ضربان قلبم  تند  می شود   . 

مردِ میوه فروش  چیزی  می گوید  .  نمی شنوم  .   چیزی  جز  هیاهوی  آلبالوها  در  گوشم  نمی نشیند  .

همه ی  توانم  را   جمع  می کنم  .

_  "  آقا  لطفا  نیم  کیلو  خیار  و   نیم  کیلو  گوجه  هم بدین  .  یک دونه  هندوانه ی قرمز  شیرین  هم می خوام  .  " 

صدایشان  شدت  می گیرد  .  از  خنده   غلت  می زنند   .   از   سر  و  کولِ  یکدیگر   بالا   می روند  .   با  انگشت  مرا   به  هم  نشان  می دهند  و  می خندند  .

 مسخره ی  آلبالوها  شده ام   .

چشم هایم  را  می بندم   .

_  "  چقدر  شد  ؟  "

پول  را  پرداخت  می کنم  . 

پاهایم  به طرز  احمقانه ای  سنگین  شده اند  .  از  جا می کنمشان  ,  با همه ی  توانم  .

سوارِ  ماشین  می شوم  .  استارت  می زنم  .   پایم  روی  پدالِ گاز  است   ,   دستم  روی   ترمز   دستی  .  

انگار   لمس   شده ام  .

_   "  اَه  ,  لعنت   به  ... 

لعنت  به  کی    ؟  به   چی  ؟  مگه  لعنت  کردن  هم  بلدی  ؟  

 نه  .

پس   چرند   نگو    .   پیاده  شو  .  "

 

پیاده  می شوم   . 

میوه  فروشی  ساکت  است   .   هیچ هیاهویی نیست  .

مردِ  میوه  فروش  مرا  نگاه  می کند  .

 

_  "  ببخشید  ,   یادم  رفت   ,   دو  کیلو  آلبالو  هم  می خواستم  . " 

 

پی  نوشت  : 

 

1 . اینکه   من   هنوز   منفجر   نشدم  از  معجزات الهی ست  ،   هیچ   جسمی   توانِ  تحملِ این  حجم  از  دلتنگی    را   ندارد .

 

2 . بالاخره   بعد  از   چهار سال  رفتم  شمال  . در تعطیلاتِ خرداد  .   شب دوم  دعا  کردیم   بارون  بیاد   و فردا  هوا  ابر   باشه   .   نیم  ساعت  بعد  بارون  اومد   ,  فرداش  هم  هوا  ابری  بود  . 

هیچ چیز  شیرین تر  از استجابتِ دعای  از ته دل  نیست  .

خاطرات  گذشته  رو  مرور  کردیم   .  خندیدیم   و  آرام   بودیم   . 

مدت ها  بود   این   حجم  از  حمایت و مهربانی  مرا  در  بر  نگرفته بود .

چه   شمالِ  دلچسبی   .

 

3 . روزگار  غریبی  ست 

انگار   این روزها   ،    هیچ  انسانی   عشق  را   پاس نمی دارد 

حتی  در     پستوی  خانه اش   ... 

 

 

4 .  اراده ای  آهنینی   روزگارِ من رو   پیش  می بره  ,  این  روزها   خودم هم در عجب  می مونم  که  چطور  ممکن شد  ...

 

5 .  گاهی وقت ها  از حرفهایش احساس می کنم  تمامِ این مدت  " کر "  بوده  .

یعنی  نشنیدی ؟  یعنی  نفهمیدی ؟

یعنی  باز هم  باید سوال کنی که مشکل چیه ؟

 باز هم باید  بگم ؟

...

 دیگه مهم نیست

کسی که می تونه  غمگین  بودنِ یک نفر  رو  اینقدر  ساده  نگاه کنه  و  بگه  مشکلی نیست  ,   خالی از عاطفه ست  .

 و  همه ی دلبستگی من  ,    به خاطر چشمهایی بود که  فکر می کردم   سرچشمه ی  تمامِ  مهربانی های  جهان است  ...

 

مریض شدن مختصِ روزهاست  ... شب ها نمی ارزد که مریض شود  !!!

آدمِ مهربانِ من  ,  از دست  رفت  . 

اینگونه  مزوّر بودن  را  مدیون همه ی موفقیت هایی  هستم  که  خودم  برایش   دعا کردم ...

 

   رها  کردم  

          تنهایش  مگذارید 

                               روزهای  خوبی   در  راه   نیست  ...

 

 

6 . مرا    غرقِ مهربانی   می کند

به همه ی  بدجنسی های تو    فکر می کنم
به همه ی  تلخی ها
فریاد ها
لج کردن ها
بازار گرمی ها
 
چشم هایم  را   می بندم
تحمل   از   مویرگ هایم   سرریز   می شود
دیگر    توانی   نمانده است

 

   من
        مهربانی    را  به      آنگونه  عشق      ترجیح  می دهم

 

 

7 .  زندگیِ حقیقی    شبیه   قصه ها    نیست  .

واقعیت  اینه  که     من  اون  دو  کیلو  آلبالو  رو      نخریدم  .   پام  رو   روی  پدال  گاز  فشار دادم   و   ...   رفتم .
همین   .