لبخندهای احمقانه ی یک زن

سفر
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٢:٠٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۳ تیر ۱۳٩٢
 

 

 

 

این بار  فرق  می کند  ,

از   گلدانی  که  با  خود  آورده ام   می فهمم  ,

از   کلیدی  که  می دهد   ,

از   مدارکش   ,

از   چشمهایم   که    با   شنیدنِ  یک    "میم"    اینگونه  بی وقفه    می بارند  .

 

به   همه ی  درددل هایی  فکر می کنم   که    _ وقتی  نیست_   باید  در گلویم  چمباتمه  بزنند  تا  مردار   شوند  ؛

و   چون   هیچ کرکسی   دهانِ مرا    شایسته ی  فرود  نمی داند  , 

بپوسند   ,    چرک  شوند   ,    و   گلویِ  مرا   به توده ی بزرگ و سیاهی   بدل کنند  که  شاهدیست   برایِ  تمامِ نامهربانی ها   .

 

دستهایش  را    کم  می آورم

                            و   سبزیِ   چشمهایش  را  ...

 

انگار  زندگی ام    از رنگ     خالی می شود   .

 

به   نُه ماهی  فکر می کنم     که آرام    ,   که کوچک    ,   در بطنش   آرمیده بودم     و چقدر   دوستم   داشت   ...

حالا       امروز      باید    نُه  ماه   دوری اش  را    تاب بیاورم  

 

سفر است          ...       می دانم

باز می گردد        ...       می دانم

لوس  شده ام     ...       می دانم

من   پر  از     هراسِ  از  دست  دادنم    ,  

از   خردسالی   ,   از همان  روزهای ِ داغِ توپ و تانک    که  کودکیِ همه ی ما     کودکانِ دهه ی شصت  را     پر از  کابوس کرد ...

 

به   یک سال و نیمه گی    رهسپار  می شوم 

به   درونِ دخترکی  فرو می روم   که  در  دومین سالِ میلادش   ,   مادرش را  از او   ربودند  

و  او   هرشب  ,   تا بزرگسالی  تا  خیلی  بزرگسالی   ,   کابوسِ  دزدیده شدنِ مادرش را  می دید  ؛

و  می دید  که  مردانِ سیاه پوش یا سبز پوش    او را    می برند    و     می برند    و     می برند   ...

و   هیچ   جیغی  از حنجره ی  کوچک  و دردمندش   ,   کمکی   را  فراخوان    نمی کند  ؛

و   هیچ  پایی    نیازش را   به  دویدن   جدی   نمی گیرد   ؛

و   او    ,     کوچک و  ناتوان    ,     فقط   می گرید    ...

 

مثلِ امروز 

مثلِ  این   نُه ماهی   که باید   به گلدان هایش  آب  بدهم     تا  از   شوریِ اشکهای من   ,  

 در نبودِ سبزی پرطراوتِ  صاحبشان   ,    نخشکند  .

 

حتی  اگر  سفر باشد                  ...      و   بدانی   باز می گردد

حتی اگر حکمی دو ساله باشد     ...      و   بدانی   سپری می شود

حتی  اگر  قهر   باشد                 ...      و  بدانی  آشتی   در راه   است   , 

هیچ چیز    جایِ خالیِ مادرت را   پر  نمی کند  ,

                                                           چه    یک سال و نیمه  باشی

                                                           چه    سی و دو   ساله   ... 

 

 

پی نوشت  :

 

1 . 2 . 3 . 4 . 5 . 6 . 7 .  ندارد .