لبخندهای احمقانه ی یک زن

ماه رمضان
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٢:٠٠ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٩ تیر ۱۳٩٢
 

 

 

 

       وفا  و  عهد  نکو  باشد  ار  بیاموزی                و گر نه   هر  که   تو   بینی    ستمگری   داند  

                                                                                                                        "حضرت حافظ "

 

 

به  سختی  چشمهایم  را  باز  می کنم  .  از  جایم بلند می شوم   .  ساعت  ول کن نیست  .  جسمم  سنگین  است   .

چقدر  برای  سحریِ اول  ذوق  داشتم  .  دیشب  رفتم  سرِ   کار    ,  فرصت  نشد  غذا  بپزم  .

 حوصله ی تحملِ آب سرد  و  شستن  صورتم  را  ندارم  .  درِ یخچال را باز می کنم   .  قورمه سبزی  ,  نان لواش   ,  هندوانه  .

 سحریِ شاهانه  و  یخی  برای  خودم  تدارک  می بینم  .  یک  لقمه  قورمه  سبزیِ سرد    ,  یک  برش  هندوانه   ,  یک قلپ  نوشابه  !!!   اینقدرها  هم که   به نظر  می رسد   مزخرف   نیست   .

  تلویزیون  دعای   سحر   پخش  می کند  .  می خواهم کانال  را عوض کنم  ,   کنترل   نیست  ,   مهم  نیست  ,  چه  فرقی می کند   ,   این  یا  آن   ,   خوابم  می آید  .  

هنوز  حال شستن  صورتم  را  پیدا نکرده ام  .  تا   اذان   40  دقیقه  باقی ست  .   یعنی   دوام   می آورم  ؟

ظرف یک بار مصرفی   در یخچال  هست  .  بازش می کنم  .

ساعت 11 شب   فیلمبرداری تمام می شود  ,  شاممان را می دهند که با خودمان به خانه بیاوریم   ...

 سوسیس بندری !!!  نمی شود که  ...  تا افطار از عطش خواهم مرد  ...

به  همان  قورمه سبزی سرد   و  نانِ لواش   قناعت  می کنم    و   البته   برش های  هندوانه  .

قبل از خواب که حرف زدیم   گفت  " برو الان پلو بپز   که سحریِ خوشمزه  داشته باشی   ,   خیلی طولانیه   ,   اذیت  می شی "     چرا گوش نکردم  ؟

فکر کردم نمی شود   .    ولی  می شد   .   ساعت 1.30  نیمه شب   بود  ,   می شد پلوپز  را  روشن  کنم   ,   بخوابم   و   دو ساعتِ بعد   با  بویِ دل انگیزِ پلو   از  خواب بیدار  شوم .

حتی  شاید   آن  رایحه ی خوشمزه    می توانست  کاری کند   که من   سرمایِ آب را  روی  صورتم   تحمل  کنم  .

تنبلی   کردم    .   حالا  هم   تاوانش   را می دهم   .  عیب  ندارد  .   در عوض  ,  اولین   سحری   دو  عشق   را  می خورم   .   قورمه  سبزی   و  هندوانه   .    بدونِ  هیچ  هراسی   از  شنیدنِ  غرغرهایِ   قشنگِ تو   .  

 مامان  رفته   ,   اگر   نرفته   بود   و   اگر   اینجا   بود  ,   الان   با  لیوانی  پر  از  عرق  نعنا و  نبات   مرا   دیوانه  می کرد   . 

" قورمه  سبزی   با   هندوانه  ؟    می میری مادر  ...  سردیت   می کنه  ...   بیا   این   نبات رو  بخور  ...  دل درد می گیری  ... "

چای   دم  می کنم   ,   عرق   نعنای  دو آتشه  می آورم    و   نبات  ...

من   به  گیر دادن هایِ  هر از چند گاهِ  مادرانه ی تو     عادت کرده ام     ...  چه  باشی      چه   نباشی  ...

 دلم   تنگ   شد   .

 

 

پی  نوشت  :

 

 

1 .  می خوام  دوباره  ماراتن  شروع کنم .  به شدت  کار دارم  و  نیازمند برنامه ریزی دقیق هستم  .  بعد از ماراتن قبلی  ,  زندگیِ نامنظم  و  پر هرج و مرجی  رو  تجربه کردم .  الان دیگه  وقتشه  که   باز از نفس کشیدنم   خوشحال بشم .  اینجوری نمی شه .

چقدر  چیزهای مختلف  هست  که  باید  انجام بدم ... باید فکر کنم  و  بنویسم ... الان  مغزم  درست  کار  نمی کنه ... اول توی دفترِ خودم می نویسم  ,  بعد میام اینجا  مکتوب می کنم . 

 

2 . ماه رمضان مبارک   .   مثل هر سال   ,   بر  سر سفره ی  افطار   ,    همو دعا کنیم .

 

3 . تنظیم  و نوازندگی های   آلبوم   "داروَگ "   روزبه  نعمت الهی   رو   دوست  دارم  .

بعضی  از شعرهاش  رو هم  می خواستم  اینجا  بنویسم   چون   وصفِ حال  بود ... ولی  ... دیدم  دیگه  خیلی  هم  حالِ  قابلِ  وصفی   ندارم  .

فقط می مونه  "  با من قدم بزن ... "   مهران آتش  ... شعر  و  موسیقی  و  حال و هواش عالیه  ... تو   ماشین  پخش  بشه  یا  تو   سیرای شمشک   فرقی نمی کنه  ... من برای  این  آهنگ  می میرم  ...  آدم  یادِ  روزهایِ اولِ  اتفاق های  خوب  می افته  ... یادِ  لحظه های  ناب  ... یادِ عشق

 

4 . جشن نفس   امسال  ,  24  و 25  مرداد    برگزار  می شه  .  دهمین  سالگرد  برگزاری  جشن هم  هست   و  بزرگداشت  عسل  بدیعی  .  حالا اطلاعات کامل رو  مرداد ماه  همین جا  اعلام  می کنم  .

 

5 . از  این   حمایتِ بی حد و حصر    لذت  می برم    . 

 

6 . دیروز   یک دوستی   چیزی  گفت  درباره ی کسانی که  اشتباه می کنن  و  باید  تاوان اشتباهشون  رو بدن  و  نباید  از انتقاد  ناراحت بشن  و  از این حرفها ...

آخ  که  اگه  خودش  هم  به  حرفش  ,  فقط  چند درصد  اعتقاد داشت   بیشتر مشکلاتِ ما حل شده بود ...

امان  از  وقتی  که آدم ها  فقط  شعار  می دن ... اون  هم  اینقدر  خوب  و  باورپذیر .

 

 7 .  " بالاخره یه روزی قشنگ حرف می زنم "

     نوشته  "دیوید سداریس"

    ترجمه   "پیمان خاکسار "

    نشر     "چشمه "