لبخندهای احمقانه ی یک زن

طاقچه
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱:۱۱ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢ امرداد ۱۳٩٢
 

 

 

 

                                            چه  تازیانه ها  که  با تنِ تو  تابِ  عشق  آزمود

                                            چه  دارها  که  از  تو   گشت   سربلند

                                            زهی  شکوهِ  قامتِ  بلندِ  عشق

                                             که  استوار  ماند  در   هجومِ   هر  گزند  .  

                                                                                                                      ( هوشنگ ابتهاج )

 

 

طلسمِ  شبِ  رویاییِ  هفته    باطل  می شود  .

چهارشنبه  صبح    چشمهایت  را     باز می کنی    ,      بدونِ  زنگِ  ساعت   .

چای    نباید  دم  کنی  

نگران    نباید  باشی  

و نباید  با لبخندی  دل انگیز   خواب  را  از سرش  بپرانی

 

بیدار می شوی   ,   نمی خواهی   شادیِ  او  را   ببینی   ...    پس   باز   می خوابی  .

 

حالم  خوب   نیست 

همه ی  کارهای  درست  را  انجام  داده ام   و   باز  حالم خوب  نیست

از  اینهمه   درست بودن  و   باید درست بودن     حالم خوب نیست 

 

تپیدن   را   از  دست  دادن   ,   ساده  نیست 

سلول هایم  زرد  می شوند    ,   می افتند   و   زیر  پایِ رهگذران   صدایِ پاییز  می دهند . 

  فقدانِ  تپش      روح  را      خزان  می کند  . 

 

خیس  می شوم   .    چشمهایم    در  آغوشم   می گیرند  ,  

من    اقیانوسِ  جاری از  آنها  را      تا  انتها    شنا  می کنم   .

جزیره ای   مرا   در  خود  می بلعد   ,   درست  در لحظه ی آخر   ,   دستهایم  را  به درختی  می گیرانم  .

در هوا  پیچ و تاب  می خورم   .  دلفینی  مرا  به دندان می گیرد  .   بر پشت خود   سوار می کند .

هلهله کنان   مرا   به   جشن عروسیِ مرجان ها   می برد  .

در بشقابی    آذین  بسته  می شوم   .

چون  گوهری گرانبها    در کجاوه ای مجلل    به پادشاهِ آبها   تقدیم می گردم .

کارد و چنگال    در  دست  دارد   .   مرا    به  چهار قسمت      تقسیم می کند  .

می مانم    که      خودم       با   کدام قسمت     همراه  شده  است  .

سرم  را   به درون دهانش      فرو می برد    ,     می فهمم  که   هنوز    در   قلبم   باقی  مانده ام .

چشمهایم    گلوی پادشاه  را    می خراشند .

با شدت  به بیرون   پرتابشان  می کند .

زبانم   به دور گردنش    می پیچد  ,   دراز می شود   .    پادشاه می خندد  . 

با گوشهایش    زبانِ  مرا    دو شقه  می کند  .

عرق کرده ام  .   تند می زنم   .   خون   از همه ی  مویرگهایم   فوران می کند  . 

سرعتم    بالا و بالاتر    می رود  .  

ضربانِ  سرسام آوری     مرا      می تپد  .

 فریاد می زنم   .  

نور می شوم    .

و     ناگهان     همه چیز     در  سکوتی  ایمن      فرو  می رود    .

 

قلبم    سکته      کرده  است  .

 

 

پی نوشت  :

 

1 .  اتفاق های عقب افتاده  در زندگیم  زیاد می شود  .  

نذرهای  عقب افتاده  ، حرفهای  عقب افتاده  ،  بدهی های عقب افتاده   ،  کارهای  عقب افتاده  ...

فکر می کنم   اگر همین روزها   حضرتِ مرگ     گوشه چشمی  به  من  بکند  و  در  کمال آرامش   این بنده ی حقیر  را   به سوی معبودمان    رهسپار  سازد  ,  دائم  باید  در یکی از آسمان های خدایاجان    دنبالِ فرشته ای   بگردم  که    اجازه ی حضورِ روح    در خوابِ اطرافیان    را    صادر می کند .  

باید  التماس کنم  و   دَمِ فرشته  را   ببینم  تا   اجازه دهد   که من   بر خوابِ عمه جانِ دلبند    نازل شوم   و   تند تند    به او   بگویم   که    یک سال و نیم   سر زدن ( _به  همان جا که  با  هم می رفتیم  و  دعوا  شد و  به ما برخورد  و دیگر  نرفتیم _ )   بدهکارم  و به تعدادِ ماه ها   خرید کردن را  .   

و   بگویم  که   سر رسیدِ  امسال   را  بردارد   و   ببیند  که   چقدر  مهر  به جهانیان   مقروضم  و   یادش نرود   که  چه کسانی  واجب ترند   ...   

و    بگویم  که ...

چقدر  حرف دارم   و  چقدر  کارِ نکرده  ...   روزهایی بود  که   برای  دیدنِ  تو    از خدایاجانم    می خواستم   چشم های حضرتِ مرگ  را   بر   من     ببندد     و    بگذارد     من و تو      لحظه های دلچسبِ  با هم بودن   را   نفس بکشیم    و    باشیم    و    باشیم    و     باشیم   ...

امروز  که  دیگر   توئی   نیست    ,   من  در   قلبم    ,    نبودنم    را   به    بودن    ترجیح می دهم  ,   اما    با  اینهمه  کارِ عقب افتاده  ,   باز  باید   آرزو   کنم  که     باشم    تا   شاید   کم کم   چیز عقب افتاده ای   باقی نماند    و     من   مجبور  نباشم   در هفت آسمان    به دنبال  فرشته ای     برای  جمع و جور کردنِ  سهل انگاری هایم     بگردم    ...

چقدر   "خواستِ  بودن"    با     "اجبارِ  بودن"     فرق می کند  ...    

آن روزها    "بودن"     با    حجم غریبی  از   شوق      همراه بود   

و    این روزها    با   حجمِ غریبی    از   ترسِ بد بودن .

 

 

2 .  حوصله ی  شنیدن  جملات قصار  و  اشعارِ عاشقانه ی دیگران  رو  ندارم  . 

دلم  می خواد  آدم ها  حرف هاشون  رو   به  زبون  خودشون بزنن   ,   با  ادبیات  دلچسبِ  خودشون  .

گاهی  تاثیرِ  یک جمله  ی ساده   که  از دلِ خودت  بیرون میاد   از   همه ی  اون  حرف ها بیشتره   عزیزدلم  .

 

3 .  جشن نفس    در  روزهای  24 و 25  مرداد ماه  1392  , 

در  باشگاه  انقلاب   از  ساعت  20  الی  24   به امید خدا    برگزار  خواهد شد  .

دوستانی که   به  هر نحو  ,  مایل  به  شرکت  در  مسابقه ی  جشنواره ی نفس  هستند ,  می توانند  آثارِ  خود را   برای  سایت   www.ehda.ir   یا  برای  سایتِ من  تا  تاریخ   1392/5/10   بفرستند .

آثار    ,   هرگونه  "کار هنری"   را  شامل   می شود     . 

 اگه  موضوعِ  اهدائ عضو  دغدغه ی  شماست   خودتون  رو  محدود نکنید   .  هر  ایده ای  ممکنه   برای   بهتر  برگزار  شدن  جشن  ,  دلگرمی   بیماران  ,  کارکنانِ بیمارستان  و  شاد کردنِ  روحیه ی خانواده های اهدا کننده    تاثیر گذار  باشه  .

نقاشی  ,  کارهای گرافیکی  ,  کاریکاتور  ,   شعر  ,  داستانِ  کوتاه  ,   جمله ی زیبا  ,  متن  ادبی  ,  عکس  ,   تیزر  ,   فیلم  کوتاه  ,  موسیقی  ,  انیمیشن  و  ...

ارسال  آثار  و  شرایطش  هم   در سایت www.ehda.ir  نوشته شده   . 

اگه  حوصله  داشتید  یک سری بزنید     .

 

4 . مرتضی  پاشایی   آهنگ های قشنگی  داره   .  تِرَک  شماره ی  3  ... 

 باز  دوباره   با نگاهت      این  دل  من   زیر و  رو  شد  ...

پروا ز تو  قفس شدم    بی نفس  شدم  دیگه تنها شد م   توی دنیا  بدون  خودم ...

البته  صداش   اصلا  در  سلیقه ی من  نیست  ( مستحضر  هستید که سلیقه ی بنده  در موسیقیِ پاپ  ,  آثارِ  استاد علیرضا عصار  است  با  صدای  خیلی بم  و   بیانِ گیرا   )   

ولی   انتخاب شعر  و  تنظیم  و  آهنگسازی  کارهاش  خوبه  .  سوزناک   هم می خونه   .

خالتور  شدماااا  ... زدم تو کار  موسیقی پاپ  شددددددید  

فکر کنم  تقصیر اون  عزیزیه   که  سی دی رو رایت  کرد  و  همش  تو نخِ  این  سبک موسیقیه   ...  

شاید هم تقصیر خودمه  که اینقدر   عاشق   " با من قدم بزن "   شدم  ...

آره     احتمالا  تقصیر خودمه    ,     اون طفلکی   کلی   لطف کرده   ,   مهربونی  کرده   ,    بیشعور   شدم   ,    دستش  درد نکنه   ،  همش  تقصیر  خودمه  .

این  روزها  کلا  در ماشین  فقط  این  دو  قطعه  پخش  می شه  ,  40 بار   !!!!!!!!

 باید  سونات های بتهوون رو   با  خودم  ببرم    که    ذائقه ام   به تعادل   برسه  .

ساز  می زنیم      درست می شه    به  امید خدایا جان  .

 

 

5 .  مدتهاست که فهمیده ام     ,   

دلتنگی         در من

خودش  را  به شکل عصبانیت   در می آورد

و  بر    سرِ  عاملِ دلتنگی      آوار می شود
 
آواری   سهمگین   و   قدرتمند   .
 
... 
 
دلم  می خواد  بشینم  تو  بغلش  ،   با دستاش   موهامو   نوازش  کنه  ،   
صورتم  رو ببوسه  و   زیر گوشم    همه ی حرفهایی رو بزنه   که  باید  می زد   و    نزد  ...
دلم  می خواد  سرم  رو  بذارم  رو  شونه  اش  و    های های   گریه کنم 
به  حالِ    دل  خودم     و    دل  خودش 
که  اینقدررررررررر   تنگ    شدند   ...
 
 
6 .  شاید   دوباره   پازل   5000 تکه   را   آغاز  کنم   . . .    شاید
 
 
 
7 . قلبم  را   که  سکته   کرده  است       روی   طاقچه   می گذارم

درهایش  را    می بندم   و  به   آن      نگاه  می کنم

خاطرات تو       عبور  می کنند   ,    قلبم   گاهی  سرخ   می شود             گاهی   سیاه

تا  تهی شدنش   از  خاطراتت    ,    درها    بسته   می مانند

و   جایش   بر  روی  همان    طاقچه   است

کنارِ   کبوترهایت    و       فرشته هایم

با   دو   شمعِ روشن

و    ساعتی   که     مدتهاست    آب     شده است

 

 

مهم ترین :

دوم مرداده       تولدت  مبارک      دیرینه ترین همراهِ بی معرفت    1387  .......  1380