لبخندهای احمقانه ی یک زن

موجود
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱٠:٢٢ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٠ امرداد ۱۳٩٢
 

 

 

    چون   ابر   به  نوروز   رخِ  لاله  بشست                         برخیز  و  به  جام باده  کن  عزم   درست 

    کاین  سبزه   که  امروز   تماشاگه   توست                    فردا  همه  از  خاک  تو بر خواهد رست 

                                                                                                                                               خیام

 

 

متنفرم

از   تو    ,    موجودِ  زشت  و  نفرت انگیزِ  شش پا   ,   که  اینچنین مغرورانه     ,    مرا     ,  مستاصل  و  ناتوان   ,    به  دیگران  سخت   محتاج  می سازی    .

از  تو    ,   که  به  همه  جایِ  خانه ام  بی صدا   سرک  می کشی   و   هنگامِ  ورود   ,   شعورِ  در  زدن    نداری    . 

از  تو  که   باید   برای   مرگت   خانه  چسبناک  و لیز   شود   و   حلقم  پر از   بویِ  گندِ  پیف و پاف   و   تار و مار    گردد   و   من   از  بالای   صندلی   هی  سرفه  کنم  و  نگران باشم  که   مبادا     پررویی  کنی  و  از  تیررسِ دیدِ   من   خارج   شوی  .

از تو    ,   که  نمی فهمی   وقتی  من  ده  لیوان  چای    نوشیده ام   و    سحر   نزدیک است    و   به    ده لیوان چایِ دیگر      نیاز دارم  ,    نباید  بروی     درست   وسطِ دستشویی   بمیری   .

از  تو   و   آن   شاخک های  زشتت  که  حتی   بعد  از   مرگ  هم  مشمئز کننده   تکان می خورند  . 

گاهی    به   ضرب المثل ها   شک  می کنم  .

که   اگر   دل    به  دل   راه   داشته   باشد  ,   تو  و  تمام اقوامت    نباید  حتی   لحظه ای   به  خانه ی  من   فکر  کنید   ,  چه برسد   به  حضور    ,    چه برسد   به   گردشی  اینچنین   دل انگیز  و  آسوده   .

به  نظرت   زیر  پیانو   نسبت به  دستشوییِ من    مدفنِ باشکوه تری  نبود   ,    احمق  ؟  

 حالا   من  می مانم   و جنازه ی  وحشتناکِ  تو    و  حجم عظیم  چای    که  تمایل   به تخلیه دارد .

 

 

پی نوشت :

 

1 .  پنجشنبه ی مزخرفیه  ,  از اون  پنجشنبه ها  که  شبیه  غروب دلگیر جمعه ست  . 

نشستم  پای  فیلم ها  و  کارهای  جشن نفس  .   چقدر  کار  داریم  .   

امیدوارم  همه چیز   در بهترین حالت خودش   اجرا  بشه   .  به  امید  خدا  . 

 

2 . مدتیه  که  انتشارات  مختلف  ,  مجموعه ی  آثار نویسندگان قدیمی رو  منتشر می کنند  . 

 به نظر من  این  بسته ها   هدایای بسیار  خوب  و  مناسبی  هستند  . 

 مثل  مجموعه ی آثار  صمد بهرنگی  و  صادق  هدایت  ,  نشر  جامه دران  .

البته  درسته  که  اصلِ این متونِ  قدیمی  ,  بدون  سانسور  خیلی  جذاب تره   ,   ولی   داشتن  این  مجموعه ها  با  چاپ جدید  و  تر و  تمیز  هم  خالی  از  لطف نیست  .

 حتی شاید آدم  ترغیب  بشه   بعضی  از قصه ها رو  بازخونی  کنه  .

ادبیات  ما در  سال های نه چندان  دور   ,  بسیار   قوی  و  تاثیر گذار  بوده  .

شیوایی کلام  و نثر گیرای  نویسندگانِ دوران  طلایی   ,  هرگز  کهنه  نمی شه  .

به  جز  مفهوم عمیق  و  انسانیِ اغلب  قصه ها   , ادبیاتِ اون  دوران  می تونه  دایره ی  لغات  ما  رو  هم  افزایش بده  و بر  سواد  و دانش  ادبی  ما  اضافه  کنه  .

 

3 .  اینجا       کنار من       عشق  و  شعفی   رو   تجربه کرده    که   در  هیچ تصوری     نمی گنجه ...

  بودن    یا    نبودن      فرقی نمی کنه  ،

  من   تا  ابد   حک   شدم     ...    درست      در  عمقِ  سمتِ  چپِ   دفترِ  نقاشیم  .

دفترِ  نقاشیم  رو   دوست   دارم        خیلی    زیاد      .

 

4 .  این  روزها  همه رفتن  سفر   ...  شما  چطور  ؟؟؟

 

5 . اما   کامنت ها

 اول  ... 

 واقعا  به  نظر  شما من  تلخ  می نویسم ؟؟؟

اصلا معنی   تلخ نوشتن     چیه ؟

فکر  می کنم  نوشته های  سیاه  و  تلخ   یا  حتی  پوچ گرا  در  جهان معنی دیگه ای داره  ...

 من   از دلتنگیهام  می نویسم   ...   دلنوشته ست  دیگه    ...   باید کمی  هم غر  زد ... 

در ضمن  ,   من   با همه ی وجودم   تلاش می کنم  شاکر باشم  و  از  بخش های مثبت زندگیم  و  الطاف و مهربانی خداوند  و  بنده هاش   غافل نشم ...

حالا  اگه بعضی وقت ها   , بنده های خدا   ,  در بدی  و نامهربانی   سنگِ تمام   می گذارند   ,   تقصیرِ منه ؟؟؟

وقتی  خوشحالم  و  سرشار  از عشقم  , حس  مثبتم  رو  با شما  تقسیم می کنم  ,  خب  وقتی  هم  ناراحت  و  سرخورده  و نا امیدم    باز هم  باید   تقسیم  کنم ...

از  حس های من بگذریم ...

اینهمه   موسیقی  ,   کتاب  ,   شیطنت  ,   درددل  های   صادقانه  ...  اینا همه  تلخه ؟؟؟

به  هر حال   این وبلاگ  شامل  50 درصد  از  زندگی  منه  ...

پنجاه  درصد   خیلی  زیاده ها   ... 

گاهی  احساس  می کنم   به  خاطر   این  وبلاگ  و   دلنوشته ها  ,  دارم  شبیه  فیلمِ   "ترومن شو"     زندگی می کنم  .

انگار   همه چیز   رو      همه      می دونن    ...   

انگار  در  یک  خانه ی  شیشه  ای  زیست  می کنم  ...

جالبه  ...  گاهی  وقت ها   خنده  داره  ...

ولی  مهم ترینش  اینه که   مسئولیتم  در مورد  زندگی  خودم   بیشتر   می شه  .

 بعضی  وقت ها     به خاطر  وبلاگ     دنبال   اتفاق های  خوب و خوشحال کننده   می گردم  .

بعضی  وقت ها هم  تا  یک  رخدادِ خوشایند  پیش میاد  ,  توی  گوشی ام   ضبطش   می کنم  که بعدا   اینجا بنویسم   .

ولی  کمه   ...  شادی   کم   شده  ... 

دوم  ... 

ممنون که آدرس وبلاگ تون رو می گذارید  .  اونهایی  رو   که با سلیقه ی من  هم سو  هستند    می خونم  .  

ولی  این ماه خیلی بعیده که وقت وبلاگ گردی پیدا کنم ...

 

سوم ... 

یعنی می شه شما لطف کنید و یک کامنت رو  10 بار  نفرستید  ؟؟؟    یک بار بفرستید  ,  ارسال می شه دیگه .

 

چهارم ... 

ممنونم  از مهربونی هاتون  . ممنونم  از  اینکه    خیلی بیشتر از قبل     فقط درباره ی متن  نظر می گذارید  ,  چه  مثبت   چه  منفی  .  ممنونم  از   فهم   و درکِ  بالاتون  .

 

6 .  این تیم محبوب  ما    امسال   قراره  به  شدت  بترکونه  ...  همگی  منتظر  می مانیم  .

 

7 .  خدا رو شکر  ,  این روزها  نقشه کش  ها  شعورشان  می رسد  و  برای  خانه ها  دو دستشویی  در  نظر  می گیرند .

یک دستشویی برای مهمان  و  یکی  برای  صاحب خانه  که  اغلب  شامل حمام  هم  می شود .

اگر اینطور  نبود  نمی دانم  ساعت  3  صبح   ,   جهتِ  قضای  حاجت   ,    باید  از کدامین  "سوپرمن"   ,  برای  تشیع جنازه ی این موجودِ زشتِ  نفرت انگیز   ,  کمک می گرفتم   ...