لبخندهای احمقانه ی یک زن

استقامت
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٧:٤٦ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٧ شهریور ۱۳٩٢
 

 

 

       دوست     کاندر  برِ  وی      گریه ی  انباشته  را   نتوانی   سر   داد

                                                                                      چه   توان   گفتش ؟

                                                                                                        بیگانه ست

        و   سرایی  که  به   چشم اندازِ   پنجره اش  

                                                  نیست  درختی  که  بر   او   مرغی  

                                                                              به  فغانِ تو  دهد   پاسخ 

                                                                                                            زندان   است  .

                                                                                                                           ( هوشنگ ابتهاج )

 

 

 

 

ماراتن  شروع  می کنم  .

ولی  اینجا  نمی نویسم   .   دیوار   اتاقم   رو   پر   از   نوشته  می کنم   .

اینجا   جای نوشتنِ دلنوشته ست  .   از   دلم   برای   دلم   .

چند   "کارِ  مگو"     هست  که باید  انجام   بدم   .    مهمه   که   هر روز   انجام   بدم  .  

فعلا  ماراتن    برای پیگیر   بودن   بهترین   روشه   .

به غیر   از   اون   چند   " کارِ مگو "  ,   

در ماراتن  به شدت   ساز   می زنم   ,   هم پیانو  هم  فلوت  ,   اگه  خدایاجان  همت   بده   شاید  برم   درام    رو  از  انباری   بیارم  و  سر هم  کنم   و   مثل  ده سالِ پیش  تمرین  کنم   ... 

دلم  می خواد   کتاب  "درک و دریافت موسیقی " رو  دوباره  خوانی کنم  ,  همه ی  سی دی هاش  رو  گوش کنم  ...

دلم  درگیریِ موسیقیایی می خواد شدیددددددددد

تمریناتِ بداهه نوازی   ...  بالا بردنِ سرعتِ  گام و  آرپژ   ...

شاید  بهترین   راه حل  ،  دیدنِ  معلم های قبل  باشه  . 

روحم  نیاز   به  تمریناتِ نوازندگیِ حرفه ای  داره   ,  مثل  دوران  دانشگاه ...  

یعنی   می شه  ؟  

 

پی نوشت :

 

1 .  یک  خراب کاری  بزرگ  انجام دادم  . 

 اتفاقی  رو   ناگهان  از یاد بردم   که  یک ماه  بهش فکر  می کردم   و  چگونگی  انجامش  برام  بسیار   مهم  بود  .

از  خودم   متنفر   شدم    ,    از   گرفتاری های   احمقانه ی کاری   که   به  مغز  من هجوم آوردند    ,     از  مغزم   که  گاهی   نمی فهمه     هیچ  چیز   مهم تر   از   تولد  مهم ترین  دوست من   نیست  و  هیچ  سفری  ,  هیچ  فیلم کوتاهی  ,  هیچ  جاده ای   نباید  همه ی  توجه ها  رو   به  خودش  معطوف   کنه  ...

دیگه   نه  خجالت  سودی   داره   و   نه  پشیمانی

من  یک  لحظه ی  بزرگ   رو   از   خودم   دریغ  کردم  .   لحظه ی شنیدن صدای زیبای  تو  رو  در زمانی  که  باید  ...

همه ی   امیدم    به   قلبِ  توست   و    وسعتِ   بخشندگی اش  .

 

2 . تلفن   یکی از   مهم ترین  نقش ها    رو  در   زندگی من    داره .

گپ زدن  با آدم هایی که  دوستشون دارم   و   برام  مهم  هستند   حالم  رو  خوب می کنه .

 

3 .   مثلی  از  کتابِ  کوچه  .

       احمد شاملو . آیدا سرکیسیان .

       حرف " ب "   .  دفتر  سوم  .

        تمثیلات  .  1699  .  ص 8110 

      " پلنگ  از  گرسنگی  به  کوه  بالا   نمی رفت  ,  گفتند  پدرسوخته  زیاد  خورده ! "

     قضاوت های  مردم  معمولا  مبتنی  بر  تلقیاتِ  آنها  است  نه  بر  اساسِ  حقایق  و واقعیات .  

     {مدخل  را  استاد بهمنیار  ضبط کرده  است ."ص122 , ش 1322 }

  از این  به  بعد  براتون  فال  می گیرم  .  از  کتاب  کوچه  .  این بار  که خیلی  وصف حال بود .

 

4 .  با شدت و جدیت  مشغول  آزرده کردنِ دیگران شدم   .   خواسته  و  ناخواسته  . 

دوستانِ  عزیزدل  رو   یکی  پس  از  دیگری    رنجیده خاطر  می کنم   ,    گاهی  حتی    به عزیزترین   هم   رحم  نمی کنم  .

آدم هایی  که    الگوی  اخلاقی من  بودند  ,   تغییر  کردند   و   من    دچار  سردرگمی    شدم  .   

حتی   سلیقه شون  هم    دیگه     با  چیزی که   به من  یاد دادن     هم خوانی    نداره   .

حالا   من   موندم   این  وسط    .   نمی فهمم    اینهمه سخت گیری   رو   چطور   از  وجودم   خارج  کنم  . 

به خدایاجان   حسادت  می کنم  .   مهربانی   رو  بلدم    ولی   توامان   "بخشنده و مهربان بودن"   رو  اصلا   بلد نیستم   .  

خوش  به  حالش   که   اینجوریه  . 

 بخشنده  بودن   خیلی  دلپذیره   .   روحِ  آدم   خسته   نمی شه   .  

روحِ  خسته   دائم   دلش  می خواد   بخوابه   ,    کلا   بخوابه   که  یادش   بره   یک  عالمه  بار    باید   با  خودش   حمل  کنه   . 

بارِ  عصبانی بودن  ,  توقع  داشتن  ,  ناراضی  بودن  ,  خسته  شدن  ,  ترسیدن  ,  مبارزه  کردن    ...

شاید   روحم  زده   به  سیمِ آخر   ...  از   خستگی   ...

اینهمه  رنجوندن   رو   من     قبل ترها     بلد  نبودم   !!!

 

5 .  ماه عوض شده 

یادت  نره  تقویم رو میزی ات  رو   ورق  بزنی  

یک  قلب  منتظرته 

 

6 .  عجیبه  که   تو  هم   اشتباه  کردی     . . .   شاید  اشکال   از  ادبیاتِ  من   بوده  ... 

  حتی    خودش  هم  نفهمید   ! 

البته  فکر  نمی کنم    خودش     اینجا  رو بخونه   .   اینقدرها  با تکنولوژی  عجین  نیست  که بتونه  وبلاگ  بخونه  .

بعضی های دیگه   هم  به  چیزهایی  فکر می کنند  که  من  فقط  خنده ام  می گیره  ... 

احمقانه  ست   .    مهم نیست   .     بگذریم ...

آدم  وقتی  کاری  رو  انجام  می ده  که براش  خیلی  مهمه   ,  دلش  می خواد  اونی  که  همیشه پشت و پناهه   حضور  داشته باشه   و   نگاهش  کنه    و   تحسینش  کنه  .  

 فقط  اون   ...   آقای  پشت و پناه  .

من  همیشه از  واژه ی  تحسین    بی بهره   بودم   .   

 همیشه  به جای  "تشویق  شدن "  ,   به  سمتِ  " بهتر  شدن"    هدایت  شدم  .

هنوز   هم   این سیستم تربیتیِ مزخرف   ,   همینطور  ادامه   داره  .

" بهتر شدن "   خیلی  خوبه    ولی   گاهی  اوقات      آدم  دلش  می خواد    هرچیز  که  هست   ,   هرجوری  که هست   ,   حتی  اگر  ایده آل  مطلق  هم  نباشه   ,   بشنوه  که   خوبه  ,   که  از پسش  بر اومده   .  

بشنوه   که   کافیه   ,   حتی   اگر   کامل  نیست ...

 دلم  می خواست   شب دوم   بود   و   می دید  ...   می دید  و  شاید   برای  اولین  بار   اونهمه   نظم  و  شکوه   رو   تحسین   می کرد  .

این  روزهایی  که   سَمبل مهر و عاطفه   سفر  کرده    ,   من  لوس  تر   شدم   . 

  انتظار   دارم   مثل  همه ی   فیلم ها   ,   آقای  پشت و پناه    ,   دوگانه سوز   بشه   .   یعنی  هم  نقش  خودش  رو  بازی  کنه   و هم  نقشِ  سَمبل جان  رو    .  دلم  می خواد   دوبرابر   عشق  بده   ,  مهر   بده   ,   توجه  بده   .  دلم  می خواد  هر روز  بهم  تلفن کنه  .

البته   از  حق   نگذریم    در این  دو ماه   اخیر   تقریبا  همه ی تماس هام  رو  همون  موقع  پاسخ  داده  ولی   خب   ...    پرتوقع  شدم  .  کلا  پرتوقع تر   شدم   . 

دیگه  دلم   نمی خواد   هیچ   فیلم  یا   سریالی   از من   مهم تر   باشه   .   دلم   می خواد   هر وقت    دوست  داشتم   همه ی کارها  تعطیل بشن   و    من  ,  عزیزترینم  یا  سَمبل مهر و عاطفه ام  یا  پشت و پناهم   رو  بردارم   و   با خودم  ببرم   هرجا  که    می خوام  .

همیشه زندگیِ  ما  همین  شکلی  بوده   ,   همیشه   روزهای  آفیش   از   هر اتفاقِ   دیگه ای   مهم تر  بودند  .  همیشه  برنامه ریزِ  یک کار   تعیین  می کرده  که  مثلا    آیا  من  می تونم   شب تولدم   همه ی  خانواده  رو  ببینم   یا  نمی تونم   ...  

بی حوصله شدم   .  از  این  حجمِ  اتفاقات  بی برنامه  ,  غیر مترقبه  و  ناگهانی   متنفرم    .   

این   مدت   عزیزترین  همش  درگیر   بود   ,   سَمبل  مهر و عاطفه   هم   درست  تا  روزِ  قبل  از  سفرش   در  حالِ  فیلمبرداریِ  پروژه ی  لاله  بود ...  منم   همه ی   صبر  و تحملم  رو  برای   اون  دوتا   مصرف  کردم    ,   دیگه   در  توانم   نبود   درک  کنم   دو تا  سکانس   از   سریالی  که  داره   پخش  می شه  ,  هنوز   ,   باقی  مونده   و  پشت و پناه  من  رو   برای   هر دوشب   ازم  می گیره    ( البته از اینکه شب اول نیومد خوشحال شدم  ,  خیلی شلوغ پلوغ بودیم )  ...

گاهی  فکر   می کنم   انگار    این کار  قراره   صدسال   طول   بکشه   .

در نهایت    چاره ای  نیست   .   همیشه   ما    باید   کوتاه   بیاییم    .   همیشه   حق   با   کاره     .     هرچند  که   تهِ تهِ  قلب آدم     ,   احساسات   قاطی   می شن   و   آدم  نمی فهمه    باید   از  اتفاق هایِ خوبِ  شغلی   ,   خوشحال   باشه   یا   متنفر  ... 

 

7 .  زندگی   شیرین   می شود  ...  من  لبخند  می زنم  ...  همه  چیز  آرام   است  .