لبخندهای احمقانه ی یک زن

شایسته
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٥:۱٧ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٤ شهریور ۱۳٩٢
 

 

 

 

 ای  دل   چو   زمانه    می کند    غمناکت                    ناگه  برود   ز  تن   روانِ  پاکت

بر سبزه نشین  و  خوش  بزی  روزی  چند                   زان  پیش که  سبزه   بر  دمد   از خاکت

                                                                                                                                         (خیام)

 

 

 ولوله  است   .   

می گویند    ولش   کن   .  

می گویند    کارش  عالیه   ,   ولی  . . . 

می گویند    دامانش  پاک  نیست  .

می گویند    برای  موقعیت تو    مناسب   نیست   .

 

 

 نگاهش می کنم  .

ده سال پیش شوهرش مرد   .  تصادف کرد  .   دکترها  گند  زدند .

دکترها   ...   این   دکترها   .

منتظرم    .   به صورتش   نگاه  می کنم   .

 منتظر  پاکی ام   .  منتظر   بکارت   .   منتظر   خلوص   .   

چیزی  نمی بینم  .

 نه  می فهمم  هست   ,  نه  می فهمم  نیست  .

 مدلش   شبیه   خانوم رییس های   فیلمهاست   .  

درشت اندام  با   موهای  زرد    ,  صورتِ  تتو  شده   و   سرزبون دار  .

انگار   هزار سال است    با  کسی  حرف  نزده   .  

می گوید  : 

" مردای  امروزی  که   دیگه مرد نیستن   ,   قدیما   مردا   می رفتن  از شهرنو  خانوم   می آوردن  ,    رو سرش آب توبه   می ریختن  ,    می شد زن زندگی  و   دست از پا خطا نمی کرد  .   ولی الان اگه   یک زنِ نجیب سر به راه  رو    بدی دست مردای امروزی    سه سوته  باهاش کاری می کنن  که مجبور بشه  شبا  بره گوشه ی خیابون  منتظر مشتری  وایسته  .  والله ... مرد نیستن اینا .  "

می خندم  . 

می گوید :

"  خوش به  حالت  که شوور  نکردی  .   نکنه   شوور  داشته باشی  ؟   نه  ,   بت  نمیاد  .  ماشالله  روحیه ات  خوبه   .   یه  وخ خر  نشی  شوور  کنیا  .  اینا   به  هیچ  دردی   نمی خورن  .  فقط  واسه  این  خوبن   که  جلو   بقالی  و اهل  محل   بگی   یه مردی بالا سر من  هست   .   بقیه اش  همش  دردسره ...  والله  . "

نگاهش  می کنم   .   می پرسم  : " اون موقع   که شوهرت  زنده بود  ناراضی بودی ؟ "

نیشش تا بناگوش  باز  می شود   .

"  نه  والله  ... خیلی مرد خوبی  بود  ...  ولی  الان   هرچی  هم   بهم   بدن  دوباره   شوور  نمی کنم   .  یه  دوست  پسری چیزی  دارم   اونم   واسه  بستن در دهنِ مردم  .  یه  صیغه ای هم خوندیم  که معصیت   نباشه   وگرنه  که  من  خانوم خودمم  و آقای خودم  . هرچی  هم   واسم   خرج  می کنه    سه سوته پولش رو بهش می دم  .  اصن از این زنا  خوشم  نمیاد  که آویزون پول مردان  .  دستِ زن   باس  تو جیب  خودش   باشه   . عقده ی ماشین  فلان و خونه ی بهمان  هم ندارم  .  خدا بده   می خورم   ,   نده  قناعت می کنم   ,    دستمو  جلو هیچکی  دراز  نمی کنم  .  کار  می کنم   .  خدا رو شکر   بنیه ام  هم  خوبه   .  هیچ   کاری   عار   نیست  خانوم  جون   .  نون بازومو   می خورم   .   خدا  یه  وخ  به  آدم  عزت   می ده   یه  وخ  هم نمی ده   دیگه  " 

نگاهش  می کنم   .  

بکارتی   نمی بینم     ولی   خلوص    ,     زیاد      خیلی  زیاد  .  

 

می گوید : 

"  تو زندگیت   فقط   باید   عاشق   خدا  باشی   .   خدا   حسوده   .   تا ببینه  حواست پرتِ یکی  دیگه   شده   اونو   ازت  می گیره   که حواست جمعِ  خودش   بشه   .   فقطم  خودش   .  من   که  فقط   عاشق  خودشم   .  این  مردای   زپرتی   فقط  لولوی  سرِ خرمنن  .   خودش   واسه  همه ی   زندگی  آدم  بسه   .  آدم  باس   سرش  به  زندگی  خودش   باشه   ,  حسرت  مال و منال  مردمو  نداشته باشه  , کاری  به کار  مردم   نداشته   باشه   , حواسش  پی  عشقش   باشه  و بس   .   والله  . "

 

نگاهش  می کنم   .  لبخند  می زنم   .  

هم  خلوص  می بینم   ,   هم ایمان   ,   هم  صداقت   .

می گوید :

"  دستمم  خوبه ها  .   همه   می  گن   اومد  داره   .   یکی   از   مشتری  هام    می گه   هر وخ   میام   پیشِ تو  ,  شب  شوورم  ... "   با صدای  بلند  قهقهه  می زند  .   من هم   می خندم   .

" یه  بخت  و  بالینِ  خوب   واست  از  خدا  می خوام   نه  از   این   شوورهای   زپرتی    .   شانس   و  اقبال   می خوام    .   اصن   شوور رو  ولش  کن   .  دعا   می کنم  به اون چیزی  که تهِ تهِ  دلته   برسی   .   همون  چیزی   که   خوشحالت  می کنه  ,   که آرزوته   .  سربلندی   و   عزت  می خوام   .    شوور   نکردی   هم   چه   بهتر   .   جوون   می مونی   .  "

لبخند  می زنم   .   حالم   بهتر   است   .

به  آنهایی  فکر  می کنم   که پشت  سرش   حرف  می زنند   و   احساس  می کنند  مومن اند  .

به  آنهایی   که   در زندگی اش   تجسس  می کنند   و    قضاوتش  می کنند   ,  بی  اینکه   از   حقیقت   چیزی  بدانند  .

به  ایمان   فکر   می کنم   .    به   ایمانِ  ظاهری   و   ایمانِ قلبی   .

به  گناه   فکر   می کنم    .   گناهِ  تجسس  و  قضاوتِ غلط   و  تهمت   .

  

 

هیچ  وقت  از اینکه  به  حرفِ مردم   اعتماد  نکردم    پشیمان  نشدم   . 

 

 

پی نوشت  :

 

 

1 . سعی  می کنم  هر پنجشنبه  پست جدید بگذارم  .  می خواستم این هفته  قانون شکنی کنم  و  بعد از  دربی   بنویسم  ولی ...  این  روزها   بهتره   قانونمند   باشم   .

دلم می خواد  دربی  مساوی بشه  .   دلیلش  هم   ... بماند  .  

 

 

2 . نزدیک  ده  سال  است   می دانم   ,  من   در  دلِ او   سیاهم  .  کاش   رنگِ  خودم بودم  .

کاش   اینهمه   بدی  را  متصور   نبود  .  کاش   اینهمه   متنفر   نبود  .

تقصیرِ  ما  نیست    ,    تقصیرِ  آنهاست   .   

آنها    بعد  از بلوغ   تغییر  کردند   . 

ما    قبل  از  بلوغ    سردرگم   شدیم   .

 

 

3 .  مثلی از کتابِ کوچه .

احمد شاملو . آیدا سرکیسیان .

 

حرف " الف  " . دفتر اول .

955 . ص263

از آن وعده ها است که حضرت سلیمان به قورباغه ها  می داد !

روزی  قورباغه ها  نزد  سلیمان  رفتند که   : _ ای پیغمبر ! ما برهنه ایم . زمستان ها از سرما در عذابیم  و   تابستان ها  از تابش تند آفتاب  .  وکیل ما شو   و   از خداوند بخواه تا  قبایی  به ما عنایت فرماید .

سلیمان  وعده کرد  که  قبای ایشان را   به پا فشاری   از خداوند  طلب کند  .   قورباغه ها  را با   امیدواری بسیار   بازگردانید  اما هرگز   بدان وعده   وفا  نکرد   و   امر ایشان را  چندان به  لِیت  و  لعل  گذراند  تا   عمرش سرآمد  و   از جهان برفت  .   _ این  "قبا ! قبا!"   که غوکان  می گویند  از آن  روزگار است !

" افسانه را  در توجیه صدای غوکان  آورده اند  و  در عین حال   مترادف  وعده ی سر خرمن است . "

 

4 .  شب    و    شمع    و    شراب    و     شام     و    شور   و   شیدایی 

وقتی   دلی   با   دلی   نباشد   ,   

تجمعِ  همه ی   "شین" های   جهان    ,     به  "عینِ"  عشق   می بازد  ...   

 

 

5 .  گاهی اوقات   در فضای مجازی   چرخ کوتاهی  می زنم

نگاه می کنم     فکر می کنم       متاثر می شوم

در همان مدت کوتاه   ...

 

می اندیشم

در کدام بخش از نگاهِ من    حماقتی   اینقدر عجیب   خفته است

که  این حجم از  حسرت   و  نیاز   را

وارستگی   دیده بود ؟

 

دلم برای  روزهای اول   که فکر می کردم    وارسته ترین     فردِ جهانی   تنگ شده

دلم برای خودم     که هر سفر      _از لحظه ی رفتن تا لحظه ی رسیدن _    به آسمان دعا می کردم  تو را  به سلامت   باز گرداند  ,   ...

دلم تنگ شده  .

 

 

6 . "_ بابک خودت می دونی چقدر خوشگلی ؟ 

       _ اه شادی ! بس کن . چمدونت کجاست ؟

       _  آخه اینجوری خیلی نامردیه . , یعنی بی عدالتیه . نمی شد من هم مثل تو از کار دربیام ؟

      _ بسه دیگه  .

      سرش را کنار می کشد .

      _ سرِ تو دوره ی عشق و عاشقیشون بوده , همچین سر فرصت و باحال ...

         به من که رسیده  ,  ای ...

         سرِ آرش هم  که دیگه ترکمون زدن  .

        شانس آوردیم  بعدِ آرش   اتاقاشونو  جدا کردن ,  والا  الان یه میمون  هم داشتیم . "

  "نگران نباش "

  نویسنده : مهسا محب علی

  نشر چشمه

برنده ی دهمین دوره ی جایزه منتقدان و نویسندگان مطبوعات سال 1387

برنده ی جایزه ی بهترین رمان سال های 1388-1387 از بنیاد گلشیری

146 صفحه . قیمت 5200 .

به شدت توصیه می کنم   بخونید  ,  البته اگر جنبه دارید  و مشکل زیر هجده سال بودن  ندارید  !!!

 

7 .  یادِ خودم می افتم  ,  دوران راهنمایی   .

 یادم میاید که درباره ی  پسرِ یکی از دوستانِ پدرم  ,  چه دروغِ شاخداری   به همکلاسی ام که او را می شناخت  ,  گفتم   . 

بی دلیل   ,   فقط برای اینکه دلم می خواست  عاشق من باشد  ولی نبود .

خیلی  بزرگتر  از این حرفها  بود  که  دخترِ  سیزده ساله چهارده ساله ی  ترسوی لوس و بی اعتماد به نفسی   مثل من را   آدم حساب کند .

شمال  بودیم  .   دیده بودم  که  با  دخترِ دوستِ مشترکِ پدرهامان  در حیاط   قدم  می زند  .  نیم  ساعتی   حرف  می زدند  و  قدم می زدند  .  من  هم   با کنجکاوی  و پیگیریِ بی نظیری   زیر  نظر  گرفته بودمشان  .  دوست  داشتم  آن دختر   من   باشم    و   چون   نبودم    ,   چنان  حرف هایی   برای   دوستم   ,   از  یک قدم زدنِ ساده ی آنها    تعریف  کردم   که   امروز   خودم   هم   از  آن  حجمِ  تخیل  و  دروغ   در عجب  مانده ام    .

خدا  مرا   ببخشد  .

هیچ  چیز   جز   حسادت  و  بخل  و  بیکاری   آدم  را  به   فضولی  و  تهمت  وا   نمی دارد  .