لبخندهای احمقانه ی یک زن

قصه های من و همسایه ی روبرو 2
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱:۱۱ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٤ مهر ۱۳٩٢
 

 

 

 

                                   من چه گویم که کسی را به سخن حاجت  نیست                  

                                   خفتگان را  به سحَرخوانیِ من حاجت نیست 

                                   این شب آویختگان را چه ثمر مژده ی صبح  ؟             

                                   مُرده را عربده ی خواب شکن حاجت نیست  

 

از پنجره نگاهش می کنم .

نیمی  از  موهایش  را  بالای  سرش بسته  ,  نیمی  را  دور شانه اش  رها  کرده  ...

زیبا شده است   . 

 دلم می خواهد  بفهمد    .

دلم می خواهد از این سوی خیابان  فریاد بزنم 

    "  آهای  دخترِ همسایه ی روبرو  ,  می دانی   چقدر  زیبا  شده ای ؟   "

 

همه ی زن های  جهان  دوست  دارند  بشنوند   ,   زیبا  شده اند .

 

تنهاست  .  مدتیست  هیچ  دستی   دورِ بازوهایش  حلقه  نشده  است  ,  حداقل  در بالکن  .

به  گل هایش   آب  می دهد  .  در فکر  فرو  می رود  .  به  کوه ها   خیره   می شود  .

مرا نمی بیند ,  احساس  می کنم  نامرئی  شده ام   ,

   "   به  پنجره ی  روبرویت  هم  کمی   دقت   کن  ,  شاید  از  کوه ها  جذاب تر  باشد  "

سیگار   نمی کشد   .  بالکن  بهترین جای  دنیا  برای  فرو دادنِ  دود  است   .   دلم می خواهد  به بالکنش بروم   ,  با هم  سیگاری  بگیرانیم   ،   پک های عمیق بزنیم  و  صدای قهقهه مان  جهان  را  لبریز  کند  ...

لباسش   زیباست   .   برازنده شده   .   شاید  مهمان  دارد    ,    حتما   مهمان  دارد  .

شاید   ,   امروز   باز    دستی    دورِ  بازوهایش ...

غیرتم   گل   می کند  .  حسادت   می کنم  .  دلم   می خواهد  همینطور   تا ابد   تنها  در بالکن  بنشیند   و   من   در  تاریکی   از پشت  پنجره  نگاهش   کنم  .

روی نرده ها خم می شود  ,  پایین را  نگاه  می کند  .  من هم  نگاه  می کنم  .  خبری  نیست  .   آب دادن به  گل هایش  را  ادامه می دهد  .  امروز  گل ها  سیراب  شده اند  ,  حواسش  نیست  .

دوباره  خم  می شود  ,  سر کوچه  را  نگاه  می کند  ,  من  همچنان  خیره  به او ایستاده ام  .

  دلم  می خواهد   بگویم 

  "  اگر  کسی  که منتظرش  هستی   نیامد  , اینجا  پشتِ پنجره ی روبرو   ,   در  تاریکی   ,   پسری   هست  که  ...   پسری  هست که  ...  " 

 ولش  کن  , بقیه اش  را بلد  نیستم  . 

دختر  همسایه ی  روبرو     یک  رویاست   ,   باید دست نیافتنی  باقی  بماند   ,    فقط باید تماشایش کرد  ,  مثل  مه   ,   که اگر دستهایت را در موهایش  فرو ببری   محو   شود ...

ماشین  آمد   .  پارک  کرد  .  پیاده  شد  .  دختر   با لبخند  برایش  دست  تکان می دهد  .  آب پاش  را  رها  می کند  .  به داخل  می رود  .  در بالکن را می بندد  .

من سیگاری  دیگر   روشن  می کنم   و   همچنان  به بالکنِ خالی   خیره   می مانم  .

دختر  همسایه ی  روبرو   محو   می شود  ...  

 

 

پی نوشت  :

 

1 .  وقتی  همه ی  عذاب ها  را  با خودت  حمل  نمی کنی  ,   راحت تری  .

وقتی    فراموشی    را   جایگزینِ    به خاطر سپردنِ خاطراتِ تلخ      می کنی  ,    همه چیز   بهتر   است   ...

فقط  باید   مواظب باشی  که  احساس  نکنی   مغبون  شده ای  ...

نشده  ام   ...   همه   چیز   خوب   است   ... 

 ایمان  دارم     و    هیچ  چیز   ارزشمندتر  از   ایمانِ قلبی   نیست    .

 

2 .  بهترین  فصل  سال   از  راه  می رسد  .

من  به انتظارِ  بارانِ مهر      به پنجره    خیره  می مانم  .

اولین بارانِ پاییزی    با هم    در اتوبانِ سرسبزِ من    رانندگی  می کنیم   ,   به  آهنگِ محبوبمان   با صدای بلند    گوش   می دهیم   ,   لبخند  می زنیم    ,   بو  می کشیم    ...    چه  لذت بخش   ... 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

حرف " آ "   .  جلد اول   .

134  .  صفحه  30 .

شناگر خوبی است , آب گیرش نمی آید !

در اتصاف او به فلان صفتِ خاص  تردیدی  نیست  ؛  اما اگر آن صفت از  او مشهود نیفتاده  بدان سبب است که تا کنون فرصتی برای ابراز  آن به دست نیاورده است .

مقایسه شود  با   "  ابابیل حیوانی بی آزاری است  ؛  از کرم باغچه بپرس .  "

مترادف   " به خانه  نشستنِ  بی بی  از  بی چادری است . "

            " عصمتِ بی بی  از  بی چادری  است . "

            "  وقتی  که  نیست  ,  کو   اشتها    .    وقتی  که هست  ,  دولنگری  !  "

 

 

4 . از  تعدادِ  کثیرِ  به دنیا آمده گان     در  نیمه ی  اولِ  سال   ,  به خصوص  خرداد  و  مرداد  و  شهریور   ,  نتیجه  می گیریم  که  در ماه های های  سرد   ,   بازارِ  هماغوشی  گرم تر   است  ...

کادوهای  خریداری  شده  از پانزده  فقره  هم  بیشتر   شد  ... !!!

جا داره   همین جا  از  عزیزترین  ,  مرکز مهر و عاطفه   و   دوستانِ صمیمی دیگر   که   در نیمه ی دومِ  سال  به  دنیا  آمدند  و   رعایتِ حال  ما رو کردند   ,   نهایت  تشکر  رو  به جا  بیاریم  ...

 

5 .  سومین  بار   قراره   راحت ترین   باشه   ...  می دونم   ...   یک  جایی   تو  محله ی  دلخواهم   ,  منتظر  نشسته  که من   درش  رو باز   کنم    ... زود  پیداش  می کنم  ...   می دونم  .

 

6 .  هیچ  فریادی  ارزش این  دردِ حنجره   را  ندارد  ...

از  دست  دادنِ  سلامتی   به خاطرِ قانع کردنِ   او   ,  عزیزترین   ,    آقای  پشت و پناه  ,  مرکز مهر و عاطفه   ,   تو    و    یا    هر  بنی بشرِ  دیگری   هیچ  نمی ارزد   ...  

 دنیا   ,   زندگی   ,   عشق   ,   روابط      اینقدرها  هم  که   من    فکر  می کنم   مهم  نیستند   ...

سلامتی   ...   ایمان   ...   آرزوهایم   ... 

 

7 .  قرار  بود  هر  پنجشنبه  وبلاگ   به روز   بشه   .  یعنی   آخرین پنجشنبه ی شهریور  هم  باید  به  روز    می کردم  که   ...   نشد   ,   هفته ی پرمشغله ای بود   .   قصه   رو  تو گوشی ام ضبط کرده بودم    ولی   فرصت نمی شد   پیاده اش کنم  .  

این هفته کار خیلی مهم تری داشتم  که خدا رو شکر به بهترین شکل انجام شد .   بعضی وقت ها پیش  میاد  .   سعی  می کنم  دیگه   اینطوری   نشه  .  نوشتن  وبلاگ   به   من  آرامش  می ده   .  به خصوص  الان  که  در  این  سکوتِ لذت بخش   ,   فقط  می نویسم   و  می نویسم    و   می نویسم  ...