لبخندهای احمقانه ی یک زن

قصه های من و همسایه ی روبرو 3
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٢:٠٢ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۱ مهر ۱۳٩٢
 

 

 

 

دمی با غم به سر بردن   جهان یکسر نمی ارزد             به می بفروش دلق  ما   کزین بهتر نمی ارزد

 

 

 

پنجره  را  باز   می کنم   . 

بوی  قورمه  سبزی  کوچه  را  برداشته  است  .  بو  می کشم   .    لعنتی    . 

 محرومیت  از غذای  مادرپز    بدترین  قسمتِ  زندگی مجردیست   .

درِ بالکن  باز   است   .   آفتابِ درخشان ,  داخلِ خانه ها را   تاریک  می کند  .   هیچ چیز  دیده  نمی شود  . 

به  بالکن  می آید   .   دورِ  سرش  حوله  پیچیده   .   دلم  برای  موهایش  تنگ  می شود   .  سلام  می کنم   .   مثل  هر روز   نه  می شنود   ,   نه  می بیند  . 

درِ چیزی   را    بر می دارد   .  بخار   بلند  می شود  .  دقت  می کنم   .   ظرفی  شبیه  قابلمه  را   به  برق   زده   .   بوی  قورمه  سبزی   شدت  می گیرد  .   آخرین  بار  کی خوردم  ؟    یادم  نیست  . 

اگر  روزگارِ قدیم  بود  ,   شاید  امید  داشتم    چند  ساعتِ  بعد   زنگِ در خانه ام نواخته  شود   ,  

دخترِ  همسایه ی روبرو     در  چادرِ گلدارِ  سفید   ,   سینیِ مجللی   در دست   با   بوی  مست کننده ی  روغن کرمانشاهی و زعفران    پشتِ در  ایستاده  باشد  .  

در   را   برایش   باز  کنم   ,  سرم  را پایین بیندازم   و بگویم   :  " سلام  "  

از  خجالت  سرخ  شود   ,   نگاهم  نکند   ,   سینی  را   به  من  بدهد    و    برود  ...

 

سیگاری   روشن  می کنم   .

 

اگر  روزگارِ  قدیم  بود   ,   فردایش   سینی  و  بشقاب های  پر شده  از   گل  و  نبات   را  برایش  پس  می بردم   و  به  او  می گفتم   :  " اگر  اجازه  بدید   آخر  هفته   مادرم   برای  امرِ  خیر   ...    مادرم   ...   " 

 نه  اشتباه  شد   .   من نباید  بگویم   .   مادر   باید  سینی   را  پس  ببرد ، 

نگاه خریدارانه ای  به  دخترِ همسایه  ی روبرو    بیندازد  ،   با دستش   چانه ی  دختر  را  بالا بیاورد   ,  لبخند بزند  و   بپرسد   : " مادر   هستند  ؟ "

 بعد   با  مادرش  قرار  و مدار   پنجشنبه  را بگذارد  و  ... 

 

پکِ عمیقی   به  سیگار   می زنم   .  

روزگار   قدیم   نیست   .   مادر   نیست   .   دخترِ همسایه ی  روبرو  چادرِ گلدارِ سفید   ندارد   ,   یا  حداقل  من   ندیده ام  ...

می رود  تو   .  درِ بالکن  همچنان  باز   می ماند  . 

من   به  فاصله ی  دو پنجره   خیره  می شوم   . 

بوی  قورمه سبزی   محله  را  پر  کرده است   .

 

 

پی نوشت  :

 

 

1 . بوی مادر  که می آید    شبیه    آدم های در انتظار معجزه    می شوم

انگار در  هپروت    قدم می زنم
انگار  قرار است  معشوقم    را بیینم
فکر می کنم  باید   زیباتر باشم   و   جذاب تر   و   دلرباتر   و   متفاوت تر  
باید لباس نو   بخرم
آرایشگاه   بروم
باید  لبخند را   به لب هایم    باز گردانم
شادابی را  با نگاهم   همراه کنم
...
کاج مطبقش را   جایگزین کنم  ...    گندی که زدیم
گوشت و لوبیای  تازه بخرم  ...    آشپزی کنم
 
بوی مادر  که می آید   انگار   عید   آمده است   .

 

2 . آدم های کمی هستند که در موضع قدرت هم می شه دوستشون داشت .

 

 

3 .  مثلی از کتابِ کوچه

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد دوم   . حرف   " الف" 

445  . صفحه ی 148

 

پشت به کوهِ  اُحد  بودن 

از پشتگرمی قابل اطمینانی برخوردار  بودن  . به حمایتی موثر متکی بودن . حامی بسیار نیرومندی داشتن : " رضا پشتش  به کوه احد است , از این تهدیدها جا نمی خورد . "  

به جای کوه احد  ,  کوه  ابوقبیس و شاهکوه نیز می آید و علاوه بر اینها از کلمه ی کوه به تنهایی نیز  استفاده می کنند : " پشتش به کوه است . "

 

 

4 . وقتی اینقدر  زیاد دروغ می گویی  ,  حالم  بد  می شود  .

فکر  می کنم  ,  همه ی این  سال ها  ...  

مگر   من  چقدر  ترسناک هستم   که  هیچ  حقیقتی  را   به  من   نمی گویی    ... 

مگر   تو  چقدر   ترسوی هستی   که شهامت  پذیرفتنِ  مسئولیت کارهایی  را که می کنی  نداری  ...  

مگر  چقدر   اشتباه  می کنی    ...

راهِ من  و تو   سخت  می شود  ... 

مثل  همه ی   این   سال ها   ...  

 

 

5 . سومین  ستاره    در  آسمان    برازنده تر   است  ... 

 

 

6 .  فردا  به امید خدایا جانم    ...    شروع  رسمی   اولین  پروژه   ...   به عنوانِ  مجری طرح !!!

سرویس شدم   ,   با وجود اینکه مثلا فیلم  کوتاهه   .

همه ی  تلاشمون  رو  می کنیم   که قصه ی 10  دقیقه ای  آبرومندی   رو  به تصویر  بکشیم   ...

با توکل  به خدایا جانم  . 

 

 

7 . باید برود    ,    وقتی نمی فهمد  .

برخی  " واژه ها"   هستند  که    همه چیز را   خراب می کنند
گفتنشان  ساده  نیست   ,   چون     آن  " واژه ها "  قدِر  روزهایِ  پر از لبخند   را   نمی دانند  .
 
سپری می کنم    ,  
تنها چیزی که  باقی می ماند  , 
آرامش و صفاییست که  من   به  روزهای آتی    هدیه دادم
و  البته  که   من   دیگر  میهمانِ  آن  طراوت  و  زیبایی   نشدم
بمانَد  برای رفعِ حسرت ها   و    میهمانانِ غریبه تر ... 
 
مهم  شلنگ قرمزیست  که   هرگاه  گلدان ها را سیراب می کند  ،  مهر مرا به  پایشان می ریزد
آنها با دلتنگی   ,   مرا    زمزمه می کنند  و    برایم    لطافت    جوانه  می زنند  .
آنها  می دانند    ,  
آنها   شاهد  بودند   که این بار   هرچه  کردم    برای خودم  بود  و   دلم   و    گلهایی که  دوستشان داشتم  ,
و دوستم دارند  ,    مرا    از   او    بیشتر   .