لبخندهای احمقانه ی یک زن

واژه
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۳:٥٩ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱۸ مهر ۱۳٩٢
 

 

 

  زمانِ خوشدلی  دریاب  و  در  یاب               که  دایم  در صدف گوهر  نباشد

 غنیمت دان  و  می  خور  در  گلستان          که  گل  تا  هفته ی  دیگر  نباشد

  بشوی اوراق  اگر  همدرسِ  مایی              که  علمِ  عشق  در  دفتر   نباشد

 

 

 

باز می گردد
با  قامتی بلند  
با  چشمانی سیاه
با  بوی سیگار  و  ادکلنِ  درهم آمیخته  ،  در همان ریش  ،  در همان مو
مثل چند سال پیش
با چشمهایی  عاشق تر    و    عجیب مهربان
گویی  از رودخانه ای  گذر کرده  و  زلالی آب با او   همراه شده است .
 
دیدارها  همان  نیمه شب  است
مثلِ  قبل
مثلِ  روزهایِ  سیلاب 
 
دختر   روبرویش می نشیند  ،  نگاهش می کند  ،  حرف می زند  ،  بو می کشد  ... 
ضربانِ قلبش   بی تغییر    به تپیدن   ادامه می دهد
دختر   به دنبالِ شیفتگی اش  می گردد
به دنبالِ  مست شدن  با   بوی سیگار   و   ادکلنِ مانده در ریش
به دنبالِ  نفسِ بند آمده
به دنبالِ  اندامِ وسوسه شده
 
خالیست  ،   هیچ چیز نیست  ،   انگار  از آنهمه  اشتیاق   ردپایی هم نمانده است ...
 
دختر  ،  حیران  ،  به  نوعِ جدیدِ بودنش    لبخند می زند
 
مرد  پر از عشق شده  و  مهربانی  و  قدرشناسی
خاطراتی  را  بازگو می کند که  از ذهن دختر   پاک شده بود
دختر   بهت زده   به حافظه اش   نگاهی می اندازد ،
آنهمه   "مهم بودن"     به کجا شتافت؟
 
مرد   فرصت می خواهد  ،   برای تجربه ی دوباره ی همه ی لحظات خوبشان  ، 
برای جبران  ،  برای بازگشت ...
 
قول می دهد  ،   مهر می ورزد  ،
از  تغییراتش  سخن می گوید
از  روزگارش
از  بدی هایش  
 
اعتراف  می کند
به یگانه بودن دختر
به تفاوت هایش
به محبتش
به تمامیتش
 
و  چقدر  در حرف زدن  استاد است
و  چقدر در  عاشق کردن ...
و  چقدر در  به عرش بردن ...
 
زیبایی دختر را  می ستاید
و  صدایش را
و  مهربانی اش را
و  همراهی اش را
و  خلوص قلبش را
و  وارستگی اش را
 
دختر غرق لذت  می شود
 
اما
این بار  با  اراده ای راسخ  زاده شده
اشک  هم که می ریزد ،  پر از  قدرت است
پر  از قدرتِ عشق حقیقی 
تسلیم نمی شود
بزرگ شده است   و   عاقل تر   و   رقیق تر
و  طعم شیرین عشق پاک و واقعی  را   چشیده است 
 
مرد  دستهایش را می گیرد ،
نفسِ دختر  بند می آید
با هراس  به قلبش  گوش می کند
نه  ،  هیچ چیز نیست  ،  قلب  به تپیدن عادی اش   ادامه می دهد
دختر   نفس راحتی می کشد ،
از رگهایش  ایمان   تراوش می کند
و  لبخند  همه ی وجودش را   در بر می گیرد
 
سر به آسمان  بلند می کند
وسعتِ قدرتِ خدایش را   ستایش می کند
و شاکر است
عمیق شاکر است 
 
دستش را  پس می کشد 
می گوید :  "سپری شدی ... تپشی نیست  ... "
 
و ...
می رود  .
 
گام هایش  زمین را  می لرزاند ،
خدا  با  او  قدم  می زند .
 
 
 
پی نوشت :
 
 
1 .  بازگشتِ غرورآفرینِ  مرکز مهر و عاطفه   ,   همان  مامِ  خودمان را   به   مامِ وطن   ,   به  خودمان  ,  به  عزیزترین   و   سایرِ وابستگان  , دوستان  و  آشنایان  از ته قلب  تبریک  می گوییم    .

به صورت دیوانه وار     با چند تن از دوستانِ  دیوانه تر از خودمان    یک عدد  مینی بوس  گرفتیم   و  آذین بستیم  و  تشریف بردیم  فرودگاه   جهت  استقبال  !!!

حدس می زنم  که والده ی گرامی   به  زودی   از  دستِ ما دیوانگان   مجددا   به  بلادِ خارجه  پناه ببرند  ...

باشد  که   خداوند  کمی  عقل  عنایت  فرماید

آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآمین .

 
 
2 . غصه خوردن ها که از حد می گذرد  ,

می فهمم  ,

باید  روزه اش  را بگیرم 

تا دیگر   دلتنگی هایم   ,   روزهایم  را    بی امان   ,    تلخ  نسازد  ...

 

3 .  مثلی از کتابِ کوچه

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد نهم   . حرف   " ت "

2165 . صفحه ی 501

امثال و حکم :

طلب  ,  تنخواه  نمی شود 

مبلغی که شخص  از دیگران  بستانکار است  نه سرمایه ی او به حساب می آید  نه جوابِ بدهیِ او به دیگران را  می دهد .

 

4 . عجیب  بود  ... خیلی  زیاد   ...   و البته   دل آرام کن  !!!

چند روز  پیش   ,   تو فیس بوک    ,   در حالِ خوندنِ شعر جدیدِ  یکی از خواننده های نسبتا غیر مجازِ مورد علاقه ام بودم  که  برای کسی دیگه آهنگسازی کرده بود  ... شعرش عجیب  وصف حال بود  و  دلنشین  ... 

درست 30  ثانیه بعد  ...  " کسی "   ,   جایی   ,   همان  شعر  را نوشت ... !!!

لبخند  زدم   کمی 

آرام  شدم   کمی

 

5 . هرشب  از صدر  میرم  که  از  تونل نیایش  برسم  به  باشگاه انقلاب  و  راهم نزدیک تر بشه ,
کلا  هم حواسم  پرت و پلاست ,
یکهو  به خودم میام  می بینم   سر از مدرس جنوب در آوردم !!!
حالا  نمی دونم  ماشین خودش خوشش  میاد  این طرفی بره ؟!؟
یا  مشکل از مدل جدید اتوبان صدره ؟!؟
یا  تابلو نداشتن  سر دو راهی  ؟!؟
یا  بینایی بنده  و  حواس پرت  و  ذهن درگیر ...
شاید هم   اشکال از  قلب منه  که   ناخوداگاه   من رو   به سمت اتوبان مورد علاقه ام می کشونه !!!
دلم  برای  رفت  و  آمدِ هر روزه  از مدرس  لک زده ...

 

6 .  شب نشینی با شکوه
      غلامحسین ساعدی 
انتشارات   نگاه
قیمت 2000  . 126 صفحه
تحمل  تنها وسیله ای است که پدر همه چیز را در می آورد  ,  و  گاهی حتی پدرِ آدمِ متحمل را  . "
 
 
7 . حالم خوش نیست 
گاهی  حتی   دیدن اسم ها   دلم را   می شکند 
 
کاش ...
هیچ  چیز  برایم  اینقدر  مهم  نبود ...
کاش ...
 
قوی می شوم  ،  فراموش می کنم  .
صبحی   ناگهان   از خواب   بیدار می شوم  ،  حقیقت را باور می کنم  
و  شبیه   او  ،  پر از  بی تفاوتی  و   بی غیرتی    بر زمین   قدم می گذارم  .
به اسم ها  و  عکس ها   می خندم  .
راه می روم   ،   سوت می زنم  .
دوست داشته شدن    برایم    به  شوخیِ کوچکی   بدل می شود  ,
که  فقط   ,  جهتِ تماشای دیگران    بر  طاقچه ی خانه می نشانمش  ,
بی هیچ تعلقِ خاطری   ... 
می دانم  .