لبخندهای احمقانه ی یک زن

آشتی کنون
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٢:٥٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢ آبان ۱۳٩٢
 

 

 

 

 

دور  گردون  گر  دو  روزی  بر مراد ما نرفت             دائما یکسان نباشد  حال دوران  غم مخور

هان مشو نومید چون واقف نئی از سرّ غیب          باشد اندر پرده بازیهای پنهان غم مخور

                                                                                                                                 (حضرت حافظ )

 

 

 

 

زل می زنم تو چشماش  .
می خنده  .
می گه :  چیه  ...  نکنه طلبکاری ؟ 
همونجوری نگاش می کنم .
می گه : اینه رسمش بی معرفت ؟ 
باز  نگاش می کنم . 
می گه : حالا چی شد یادی از ما کردی ؟ 
حرصم درمیاد  .
می گم : آهان ... چه جالب ... بقیه رو هفته ای هفت روز  خودت  می طلبی  به ما که می رسه ما باید  یادت کنیم ؟ 
می خنده  .
می گه : آخه  تو  منو   به  یه  چادرِ گل گلی   فروختی .
جیغم در میاد :  فروختم ؟  من اون چادر رو به خاطر تو دوخته بودم  .
می گه : خب ،  منم برش داشتم دیگه  ،  مگه به خاطر من نبود ؟ 
نگاش می کنم  .
می گه : اومدی  نذرت  رو  ادا  کنی ؟ 
نگاش می کنم  .
می گه : آخه  دیدم  بالاخره با پول خودت   بلیط خریدی  ... 
حسابان ٢ بود  نه ؟ قبول شدی دیگه  ؟   با  ١٠.۵   . 
می گم : اون دفعه هم می خواستم با پول خودم بیام  ،  بابام نذاشت  ،  زیر هیجده سال بودم اجازه نمی دادن تنهایی بیام سفر.
می گه : خب چرا نذری می کنی که می دونی اجازه نمی دن ؟ 
نگاش می کنم  .
می گم :  درسته که اون دفعه پول بلیط رو  خودم ندادم  ولی  می تونستم   اینجا  هم  نیام  ،  مثل بقیه،  اول  برم  آرایشگاه   بعد  هم  برم عروسی  ،  نه موهام خراب می شد   نه چادر قشنگم  زیر دست و پا    می موند .
می گه : خب پس  یعنی   خیلی  لطف کردی  که یک سر هم به  ما  زدی  .  ولی   تو  به خاطر عروسی  اومده بودی  نه  به خاطر  نذرت    یادت نره  .
می گم : خودت که می دونی  چندبار  به مامان و بابا گفتم  .  اجازه نمی دادن  .  باید چی کار می کردم ؟ 
می گه : باید یک نذری می کردی که از پسش بربیای  .
نگاش می کنم  .
می گه : با خادمای حرم آشتی کردی ؟
نگاش می کنم  .
می گه : مهمون نواز خوبی نبودن   ولی    من  فکر می کردم   خودم    برات مهم تر باشم . 
نگاش می کنم  .
می گه : به خاطر  یک چادر گل گلی  باید   پونزده سال  با من  قهر کنی ؟ 
بغض می کنم  .
می گم : فقط چادر نبود  ،  بی ادبی کرد  ،  توهین کرد  ،  غصه دارم کرد، دلمو شکست. 
می گه : می دونم  .  ولی  من  دلم  برات  تنگ می شد  .
می گم : تو  هم  نخواستی ...  هی  بقیه رو  طلب می کردی  .
می گه : چون  یه  نذر ِادا نشده   طلبکار  بودم  .
نگاش می کنم.
می گه : آدم ِطلبکار   اگه  بدهکارش رو   طلب کنه    درست نیست  ،  بدهکار خجالت زده می شه ،
وقتی   از یکی که دوستش داری    طلبکاری   باید صبر کنی  تا  خودش بیاد  بدهی اش  رو پرداخت کنه  ،
تو نباید  صداش کنی  ،  شرمنده می شه  ...  
سکوت می کنم  .  همه ی وجودم بغضه . 
می فهمه .
می گه : نمی خواستم  شرمنده  بیای .
  
می گم : حالا ادا شد ؟  حالا قبول می کنی ؟ 
وسط خونه پیدا کردن  و  اسباب کشی  و  شلوغی  و  اینهمه کار   ,  یهو  زد  به سرم که بیام نذرمو  ادا  کنم .
 به خدا  من  خودم  بیشتر از همه  به خودم  سخت می گیرم . 
می گه : می دونم 
می گم : حالا قبوله  ؟  از این به بعد  می طلبی ؟ 
می گه : من که همیشه  طالبم ...  تو  زود  قهر می کنی ...  لوسی 
می گم : می دونم  ... اصلا  اومدم  همین  لوسی ام  رو  درمان کنی  ...  درمان می کنی ؟ 
می خنده  ... از  ته دل  می خنده 

 

 

 

پی نوشت  :

 

1 . به دنبالِ تو

تو رو خدا زودتر پیدا شو 

دارم از استرس  می میرم 

دو هفته بیشتر  نمونده

کجا باید  دنبالت بگردم  عزیزم  ؟؟؟

 

2 . بعضی مسیرها  هست  که عادت کردی  همیشه  با   یک  کسی   بری  , 

انگار  اون  جاها  ,   اون مسیرها    ,  بدونِ اون آدم    یک چیزی  کم  داره  ...

 

بعد  از مدتها   به  خاطر ِ  حمل و نقلِ خودم    رفتم   مهرآباد  ...

سخت  بود   .

 


 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد ششم   . حرف   " ب "

7741 . صفحه ی  2088

امثال  و  حکم

کوزه  ,  همیشه  سالم  از  آب  بیرون  نمی آید .

 در امور , به هر اندازه  هم  که تجربه  شده باشد , حوادث پیش بینی  ناشده  را  نیز  چشم به راه  و  آماده  باید  بود .

 

4 .  کاش  دست  از   تعلیم  و تعلمِ من   برداری 

خسته ام  می کنی

همه ی  عشقی  را  که  در این  سالها   با  تلاشِ فراوان   برای  خودم   دست و پا کردم   به فنا  می دهی 

من  توانِ مقابله  با   طوفانِ نفرتم را   دیگر  ندارم

کمک کن     ...  گاهی    ...   به کلامی    به  تشویقی    به  دلگرمی ای     به    رضایتی

باور کن   شایسته اش هستم

 شایسته    ,    بیشتر   از   بسیاری 

 باور کن 

 

5 .  خیلی   خوبه  که   آدم   یک عمه جانِ دلبند  داشته باشه  که  به همراهِ   شوهرِ عزیزش   جهتِ  هرگونه  کارِ  خیر   و   جذاب  و  سفر   و   تفریح   به شدت  پایه  باشن  و حرفشون  حرف   باشه  .

آشتی  کنون   رو   از    اونها   دارم    .

 

6 . احساساتِ   متناقضی    بر  من   هجوم   می آورند  ...

  به   امیدِ   آرام  گرفتنِ   دلمان    درپناهِ   شما  

خدایاجانم

 

7 . شاید   گاهی   باید 
به  احترامِ  چیزی 
برخی  کلمات  را  نگفت
 
شاید  گاهی   باید  
به احترامِ  عشق 
کلاه  از  سر برداشت 
 
شاید  گاهی  باید
آدمی  را  به  آدم ها  نفروخت
 
شاید  گاهی  باید
 عمیق تر   فکر  کرد 
 
شاید  گاهی   باید 
اندیشید  که  دیر می شود
که  از  دست می رود
 
 
شاید   گاهی    باید  
بزرگ تر   شد 
قبل  از اینکه  کسی  تمام شود 
با  همه ی  سلول هایش