لبخندهای احمقانه ی یک زن

ماراتن فوری
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٢:٠٢ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٩ دی ۱۳٩٢
 

 

 

 

                                       از  تو     عبور    می کنم 

                                         چنان   که   تندری    از   شب   .

 

                                         می درخشم 

                                         و      فرو   می ریزم  . 

                                           

                                                                          ( احمد شاملو )

 

   

 

 

 

برای گرفتن جواب آزمایش ,  تشریف بردم  آزمایشگاه مرکزی .

مهربان ترین  ,  مثل همیشه    کارش رو    بیخیال  شد  و   مسئولیتِ حمل و نقل من رو    به  عهده  گرفت   .  خدا  عاقبت به خیرش کنه  .  از ته دل می گم  .

( این مهربان ترین  ,  تنها  آدم خاصیه  که  می تونم  هنوز   از ته دل براش   دعایِ خیر    کنم  ,   از  بس  خوب بود   ,    از  بس با  همه  فرق داشت ...   _در این  یک مورد خاص  ,  اشکال از  سطحِ توقعاتِ منه   ,   اون   تقریبا  بی نقصه  ,  یا اینکه   از  حداقلِ نقایص   برخورداره  ,   یعنی  انصافا    خوبیهاش    خیلی خیلی  بیشتر  و   مهم تر   از    بدی هاشه  _   این بار   من  خیلی  بیشعورم   ,    یعنی   دلم  ,  ...   یک مقدار بیشعور شده  )

 

وقتی  می گن 

 "جواب آزمایشتون حاضره  ولی  اول  باید  دکترمون  شما  رو ببینه"   ,    استرس عجیبی  بهت وارد می شه  !

احساس می کنی  نزدیک مرگی  !!!

میری  تو  اتاقِ  دکترشون  .

می شینی  روبروش   .

اون از تو   کامپیوترش   جوابِ آزمایشت رو    بالا  پایین   می کنه  .

هی  ازت  سوال  می کنه  ...

 

"چند ساعت ناشتا بودی ؟

چند ساعت قبل از آزمایش از خواب بیدار شده بودی ؟

 قرص فلان مصرف می کنی ؟

 چند سالته ؟

روز چندم سیکل ماهانه ات آزمایش دادی ؟

تو اقوامتون سابقه ی فلان بیماری هست  ؟

سابقه ی کم کاری بهمان داری ؟ "

 

هی سوال می کنه ...

هی سوال می کنه ...

 

 ازش می پرسی  میشه بگید مشکل چیه ؟

می گه 

"  چیز خاصی نیست  .  یکی  از  آزمایش هات  رو  می نویسم  که  تکرار کنی  .  فقط حتما  سه چهار ساعت  قبلش  از خواب  کاملا   بیدار شو   بعد بیا  برای  آزمایش  . همه چیز خوبه  .  اون مورد  هم  خیلی مهم نیست  .  " !!!

 

هاج و واج  نگاهش  می کنم .

مهم نیست  ؟؟؟

پس برای چی  اینهمه  سوال کردی ؟؟؟

من  در بین سوالا ها   ,    وصیت نامه ام  رو   هم   نوشتم   ... !!!

 

 

 خلاصه ...

 

بعد از جون به لب شدن  و  گرفتن جواب آزمایش های عزیزم   ,  به مطب دکتر پوست  رهسپار شدم .

دکتر  جان  با دیدن برگه  فرمودند  :  این چه وضعشه ؟ "

 گفتم  :  "مشکل چیه ؟"

 گفت  :  "چی کار می کنی با خودت ؟"

 گفتم  :  "هیچی دکتر جان ... کمی اعتیاد به شکلات و نمک دارم با اجازه ."

فرمودند :  "یادم نمیاد چنین اجازه ای داده باشم  .   رسیدی  خونه  ,  نمکدون  رو   از پنجره پرت می کنی بیرون . "

گفتم :   "اونوقت چطوری زندگی کنم ؟  من حتی  غذا  رو  اول  نمی چشم  ,  نمک می پاشم  بعد  می چشم . "

گفت :  "چه با افتخار هم تعریف می کنه ... آفرین ... می خوای برات جایزه هم بخرم ..."

 

 

عجیبه ها  !

حالا خوبه  بعد  از  این   لاغریِ ناخواسته  ,   رفتم آزمایش دادم !!!

البته دکترجان  فرمود   ربطی به  چاقی و لاغری نداره  ...  بیشتر ارثیه  و  مربوط به تغذیه ی  غلط .

آخر هم   نفهمیدم    چی  به چی   شد  !!

فقط  دکتر جان  تاکید کرد  که  یک دکتر غددِ خوب  باید جواب آزمایش ها رو بررسی کنه  و   جای نگرانی نیست   ,   ولی نمکدون   بی نمکدون ...

منم که شنبه  مسافر  آبادان بودم  و  فرصت نبود برم  دکتر ... البته شاید همینجا هم بشه رفت!!!  نمی دونم ...

 

خلاصه  که  فعلا  افسار زندگی   از دستم  در  رفته   و   دارم   دنبال  یک راه چاره  می گردم  که  به جای  پرت کردن نمکدون   از پنجره  ,   از اون   استفاده کنم   !!!

می گن پیاده روی   و   ورزش   بسیار مفیده .

 البته به دکی جان  هم  عرض  کردم   من  خیلی  پیاده روی  می کنم   ,   ولی فرمودن باید هر روز   باشه   و  در ساعت معین !!!

 آخه مگه می شه ؟؟؟    ساعت معین  !!!     مگه   امکان پذیره  در شغل من ؟؟؟؟؟

دلش  خوشه  !!!

حالا سعی می کنم با  مقوله ی   هر روز    کنار بیام !

 

بگذریم ...

 همه ی  این  چرندیات   رو   نوشتم   که  عرض کنم  ,   احساس کردم   نیاز مبرمی به  ماراتن  دارم  . 

هم  به دلیلِ در خطر بودنِ سلامتی   و   هم   به این دلیل  که   همه ی  کارهای عقب افتاده ام  

کم کم  دارن  می رن  روی  مخم  بدجوووووورررر  .

 

ماراتن   از  این  هفته ...

(  دلتنگی  فشار آورده  ,   اعصاب  ندارم  ,  مسائل دیگه ای هم  هست  که  نمی تونم بگم   ,  یعنی  که   کلا  قاطی  ام  ,   در نتیجه  هر روز   که  حوصله داشتم  شروع می کنم   . )

 

 مسائل مربوط  به سلامتی

الف : پیاده روی هر روز   یک  ساعت  .

ب : ورزش کششی  یک روز در میان  نیم ساعت  .

( آدم باش لطفا )

پ :  ماسک خیار رنده شده  یک شب در میان .

ت : دم کردن  چای سبز   به  جایِ  چای جانِ همیشگی  و  نوشیدن آن  روزی   سه وعده !!!

ج : ماساژ کله جان  و  موها .

د : حوله ی آب گرم  و  یخ  و  دراز کشیدن  و  بقیه ی دستورات   جهت محافظت از پوست   بعد از گریم هر شب . 

 (دقت کن دخترم  هررررررشب ) 

ه : میل نمودن میوه   به جای  شام  

جهت حفظ شادابی پوست  و  مو  و حال و احوال بدن و فرار  از  بالا رفتن ِ کلسترول الاغ  .

ک : میل نمودن  صبحانه  کامل  .

 ( تنبل جان )

و : مالیدن پماد به پاهای عزیز گزیده شده  توسط پشه های احمقِ جنوب .

ش : خوردن قرص های ویتامین دی و  کلسیم  و  این حرفها   ,  جهت جلوگیری از پوکی استخوان

( پوکی مغز گویا مشکلی برای سلامتی ایجاد نمی کنه )

ی : میل نمودن ماهی  یک روز در میان  ,

جهتِ  بهبودِ  هرچه  زودترِ  زخمهایِ ناشی از  گزیدگیِ حشراتِ الاغ  و  خاراندنِ بی حدِ منِ بی چاره !

 

مسائل کاری

الف  :  تمام  کردن  خلاصه نویسیِ قسمت های  پایانی  کیمیا جان   ,  راکوردها  ,  سکانس ها  و  فیش برداری  قسمت های باقی مانده .

ب : پیگیری  فیلم کوتاه ها  جهت تهیه ی تیزر  و  تحویل به شبکه 

( خاک بر سرم که هر روز  به یک بهانه ای  فرصت  نمی شه  )

ج : پیگیری جریان مالیات 

د: کلیپ های نفس  .  مونتاژ نهایی  نفس  .  هماهنگی با پریناز  و  پیگیری  از  امیر   و حنیف و  ...

هماهنگی جهت پخش  سی دی در سالروز  مرگ عسل عزیز

ه : وبلاگ جان عزیز دل هر هفته

ز : مرتب کردن  اطلاعات  لپ تاپ   (شبیه  کمد آقای ووپی  شده !!!)

س :  تمرینات موسیقی  به محض  رسیدن فلوت  با  مسافر بعدی  !

ع : دانلود  سمفونی  های بتهوون   ,  با اجرای درست و حسابی  .

( که وقتی دلت اینقدر هوای سمفونی 7 موومان دوم رو می کنه  نشینی غصه بخوری )

 

مسائل متفرقه :

الف : صبح  .  خودت می دونی  .  خجالت بکش  . 

ب : استفاده از اینترنت مبایل خیلی خیلی محدود  .  هرچه کمتر  بهتر  عزیزم  .

ج : تداوم داشتن  برای   روند عادی سازی  .  فکر نکردن  .  رویا نبافتن  .  در شانِ خودت قدم برداشتن  .  فراموش کردن  .

 همین  رو ادامه بده  .  خودت رو ببین  .  ارزش خودت  رو  درست  ببین  .  قدر  خودت   رو بدون   .  همین   .

د : دیدن  سریال قشنگت برای زبان  . 

 ( اگر فرصت شد , این یکی واقعا خواسته ی زیادیه , می دونم , فقط در مواقع بیکاری عزیزم )

ر : کتاب ها  ...

 ( نیازی  به ماراتن   نداره   ولی   می شه   زمانش   رو بیشتر  کرد  , همه جوره  به نفعته  دخترم   )

 

 

یعنی می شه   ... برای   یک ماه  ؟

 به امید خدایا جانم    

 

 

پی نوشت :

 

1 .  این  شکنجه ی  صبحگاهیِ کارنابلد   ,   خیالِ تسلیم شدن   ندارد  .

اتفاقا    من    هم   .

پس  بچرخ   تا    بچرخیم   .

 

2 .  مخفی کردنِ  حقیقت   ,   نگفتن های بسیار   ,

 تنها  رهاوردشون    ,    بی اعتمادی  محضه   .

و   متاسفانه   چقدر   درست    بود   ...

 

3 . کتاب هایم  را  کم  می آورم  .

شاملویِ  همیشگی  را  با  خودم نیاوردم 

اشتباه کردم

این شبها  , اینجا  ,  آبادانِ زیبا  ,  شاملویم  را  کم  می آورم  .

یک کتاب  فروشی  پیدا کردم  .

فقط  رمان های عاشقانه ی ایرانی   دارد  ... انتظارش   را   داشتم  .

 

اما ...

اینجا   دوستانی  دارم    که   بارشان  از  من سبک  تر  بوده   و   از سنگینی کتاب  نهراسیده اند 

سودابه   ,   شاملوی  کوچکش   را   برای من  می گذارد  و  به  تهران  رهسپار   می شود  .

 

 

به  تو   دست  می سایم   و جهان   را  در می یابم ,

به تو می اندیشم

 و زمان  را  لمس  می کنم

معلق و بی انتها

عریان .

می وزم , می بارم , می تابم .

آسمان ام

ستاره گان  و  زمین   ,

و گندمِ عطرآگینی که دانه می بندد

رقصان

 در جانِ سبزِ خویش   ...    "

 

 

 کمی  آرام  می شوم   .

 

نتیجه ی اخلاقی :   در   سفر   ,   هرگز   از  حملِ  کتابِ  دلبندتان   به دلیل قطر  و  وزن  زیاد  چشم   نپوشید  ,

شبهای  خاصی  هست   که ...  کم  می آوریدش   .

 

 

 

4 . دانستنِ  همه ی  حقایقِ  دوست نداشتنی   ...

 و دلزدگی ...

وقتی حرف می زد ,  یاد روزی  افتادم   که   در ماشین   شماره  من  را  گرفته بودی  و من گوشی را برداشته بودم  و تو  یادت رفته بود  قطع کنی  ,   من  بیست دقیقه  حضور داشتم  بی آنکه تو بدانی   ...

راستی  !  شهردارِ محبوبم   ,   دختر دم بخت    دارد  . 

چرا  من   آنهمه   نسبت   به صداقت چشمهایت   خوش بین   بودم ؟؟؟

 

 

5 .  دلم  تنگه   ... شدید  ...  یعنی  تا  کی  اینجا    دوام  میارم  ؟؟؟

 

6 .  در  دنیای  کوچکِ  شُهرت  ,  در  کشور  خودم  ،   هیچوقت  نفهمیدم    چرا   بعضی از دوستان    همسر داشتنشون  رو    مخفی می کنند ؟ 

 

یعنی  واقعا  اگه  طرفدارانشون   بفهمند   متاهل هستند  ,  دیگه طرفدارشون  نیستند ؟
 
سوال اصلی اینه که     طرفدارِ یک  هنرمند  ،    طرفدار  هنرشه    یا  به  اون  هنرمند     به عنوانِ  یک  کیس عشقی   نگاه می کنه ؟؟ِ؟ 
 
 
و  یک  هنرمند    دنبال  طرفدار   ,   برای   خودشه     یا    برای   هنرش !!!
 
 
مرد  و  زن  هم فرقی  نداره  .
 
از  هر دو طرف  نمونه   سراغ  دارم   .  
 
جالبه  که  در  این  یک مورد   ,   خیلی  از بلاد خارجه!   تقلید نمی کنیم .
 
 در بلاد خارجه!   همه    به رابطه های عاشقانه  یا   ازدواجشون   به شدت   افتخار می کنند و   با شادیِ عاطفیشون    پز می دن  ،
حتی  اگه  مدتش خیلی  هم  طولانی  نباشه ...
 
 
البته  تاکید  می کنم   ,  در مورد   بعضی   از دوستان   این  سوال  پیش میاد  .
 
آدمِ  قدرشناس  و  خوب  هم   ,  خدا رو شکر   ,   بین دوستان  زیاده   .  به  چشم خودم دیدم  .
 
 
ولی  راستش   دلم  خیلی  می سوزه   ,  برای  زن ها   و مردهایی  که  سالها  در سایه  ,  یک  نفر  رو   حمایت کردند  تا  به  موفقیت برسه   ولی  اون   آدم ِ موفق !هیچوقت   دلش نخواسته  بانیِ اصلیِ موفقیت هاش  رو    از  سایه  در بیاره  ...
 
 
باشد   که  رستگار   شویم   .
آمییییییییییییییییییییییییییییییییین
 
 
7 .  وقتی   بی دلیل   خون دماغ     می شی
 
یا  تو    سرفه ات   یا    مدفوعت   یا  ادرارت   خون    می بینی
 
یا   قلبت    تیر    می کشه 
 
یا   دستت    خواب  می ره 
 
یا   سردردهای  عجیب  می گیری
 
یا   هر چیز غیرطبیعیِ  دیگه  که  ناگهان   به سلامتیِ تو   هجوم میاره   , 
 
تازه  یادت  می افته  که   آره  
 
تو  هم  یک   روز   قراره    بمیری 
 
 و درست  همون  لحظه    فکر  می کنی    اگه  این   خون   ,
 
  آغازِ  یک مهلتِ  دو ماهه     برای  زیستنت  باشه   ... 
 
دو ماه   رو  چه جوری  زندگی می کنی  ؟
 
شاید     ...    اون   دو  ماه    ...     واقعی   ترین   لحظه های   ما   باشه 
 
مای   واقعی 
 
مای   از   ته دل 
 
 بی هیچ  ملاحظه ای
 
مای  رها 
 
رهای   رها