لبخندهای احمقانه ی یک زن

معجزه
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱٢:٢٠ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٥ دی ۱۳٩٢
 

 

 

 

 

      ... 

            و    این  جهان  

             به  لانه ی  ماران   مانند  است 

             و    این  جهان  

             پر  از   صدای  حرکت  پاهای  مردمیست

             که   همچنان  که  تو  را  می بوسند

             در  ذهن  خود  طناب دار   تو  را  می بافند   

                                                                    ...

     

                                                                     ایمان بیاوریم به آغازِ فصلِ سرد  .   فروغ  فرخزاد 

 

 

 

 

 شبیه   معجزه   بود  .

دلتنگی   ,  عجیب  غمگینم  کرده بود .

به جز  دلتنگی   ,   اتفاق های دیگری  هم   همه ی  انرژی های  من  رو  بلعیده بودند  .

بعضی وقتها هست  که  به  دلیلِ شناختِ خیلی اشتباه  ,   جلویِ خودت  شرمنده  می شی .

 

 مدتیه که  من  در این حالم .

 در حالِ شرمندگی  از  خودم   . 

حالا فعلا   به  شرمندگی  از  دیگران    فکر نمی کنم   .

دیگران   ,    چیزی  رو  که  من نمی دیدم  و   تکذیب  می کردم   ,  دیده بودند  و   به  دفاعِ  احمقانه ی  من 

می خندیدند  . 

مدتی   دست   از اثبات حرفهاشون  کشیدند  و  صبر  کردند   تا   روزگار   به خودم   ثابت  کنه   ...

چون  می دونستند   که    تظاهرِ این ذاتِ کثیف   به  پاکی   ,  چند ماهی  بیش   دوام  نمیاره  .

و   حالا     ,    این  روزها   ,    من   با   بُهت  و   حیرت    ,     در حال   مواجهه  با   شکستِ خودم   هستم  

در برابرِ خودم   ,

و  تشخیصِ صددرصد اشتباهم    از یک  ذاتِ  ...

بگذریم . . .

 

سی و هشت  روز   رو  در   آبادانِ زیبا   سپری  کردم   .

شهرِ دلباز   و   دوست داشتنی   ,   با مردمی  که  بسیار  خونگرم  هستند  و  به شدت مناعت  طبع  دارند  .

اینجا   ,  آبادان  ,  هیچ  لحظه ای احساس   نکردم   در  یک  شهرِ جنگ زده ی  کم امکانات   زندگی  می کنم  .

با اینکه  فضای  شهرستان ها   نسبت  به  پایتخت   بسته تره   ولی   آبادان   با  همه جا  فرق  داره  .

آبادان   پر  از   شادی  و  روح زندگیه  . 

پر از شکلات های  خوشمزه ی  جهانیه   . 

پر  از  جوانان   پر شور و حال   با  موهای سیخ سیخیه  نیشخند

پر  از  فلافل  و سمبوسه ی  تند و خوشمزه ست  .  

پر  از مغازه های  رنگارنگ   و  مغازه دارهای  باحال و خوش مشربه   .

پر   از   درخته    ,  پر   از   نخله    ,   پر   از   نرگسه   ... نرگس  خوشبوی   من  ... حیف  ...

 

هربار   سوار تاکسی  شدیم   ,   با موسیقیِ محلی جذابش    دست  زدیم   و  خوندیم   و   خندیدیم   .

هربار   دلمون  گرفت  ,   در شهر   قدم زدیم   و  خوشمزه ترین بستنی های دنیا رو  خوردیم   و  دلمون  باز   شد  .

هربار   هوس   دل  و جگر  کردیم    ,   رفتیم  زیر پل خرمشهر   و   از زیبایی رود  و  پل هایِ پر نورش    لذت بردیم   و تازه ترین و لذیدترین   چنجه و جوجه و دل و جگر   رو   نوش جان کردیم  .  

 

شاید  اگر  هر  شهر  دیگه ای بود   ,   من بیشتر  از ده  روز   دوام   نمی آوردم   . 

حتی  خارج  از ایران هم  بیشتر  از  یک ماه   دوام   نمی آورم  .

رکوردِ  دوری  از خانه   برمی گرده  به  بهمن و اسفند   سال 1383  , 

که به دلیل یک  افسردگی عاطفی  و   بلاتکلیفیِ  روحی  ,  به عنوان دستیار دوم  کارگردان   به لبنان   سفر  کردم  و  یک ماه  و  سه هفته   اونجا  موندگار شدم  .

( تنها  باری  که  از پدرم  خواهش کردم  من  رو  ببره  سرکار  .   اون  هم   نه  به  عنوان  بازیگر   ,  تقاضا کردم   به عنوان  دستیار   اِن اُم   ,  به عنوان آبدارچی  ,به عنوان  پادو  ,  به هر عنوانی   ,   فقط  من  رو  با  خودت  ببر   .   همین   )  

تجربه ی  جالبی   بود   .   سختی های دستیار دوم  بودن  ,  باعث  شد  که من  این روزها   دستیاران کارگردان رو   بهتر  درک کنم   و  سعی کنم  _تا اونجایی که در  توانم   هست_   بابتِ  من  مشکل زیادی   نداشته باشند  .

کلا   کارهای   سخت   آدم   رو  می سازه   .

برای  من   ,   همه ی  شغل هایی  که  تجربه  کردم   ,  عالی  بودند  و   باعث  شدند که   برای   همه ی آدم ها  ,   در هر  رده ی  شغلی  و  هر جایگاه  اجتماعی  ,   ارزش یکسانی  قائل  باشم   .

از تدریس خصوصی   ریاضی  و   فارسی  دوران راهنمایی و دبستان  ,  با حقوق جلسه ای  سه هزار تومن  ,  گرفته   تا   جایگزینی  خودم  با  کارگر خونه  یا   کارواش ِماشین های  خانواده  و  پدربزرگ  و سایرِ اقوام   نیشخند  

( دوران راهنمایی و دبیرستان  ,  بعضی وقتها  کفگیرِ من و ملیکا  بدجور می خورد  تهِ دیگ  ,  بابا  هم که به ما  یاد داده  بود  باید  با  همون مبلغ  ماهانه  کنار بیایم ,  مبلغ  زیاد  هم نبود  تا  ما پررو  و  مرفه بی درد  بار نیاییم   ,   در نتیجه برای  پولِ بیشتر   باید کار می کردیم  ,  حالا  یا  تو  خونه  یا  بیرون  ,  البته اگر  پدرجان   رضایت  می دادند. 

دوم دبیرستان می خواستم  منشی یک دکتر بشم ,  آرزوم بود  منشی دکتر بشم  ,  نمی دونم چرا !!! ,  فکر می کردم  تلفن جواب دادن  و  نوشتن  وقت ها در تقویم  خیلی جذابه  .  برای خودم  هم   دو سه  تا  تقویم داشتم  که  توش  به  مریض های خیالیِ دکترِ خیالی   وقت  می دادم !!!  

ولی هرچی اصرار می کردم  بابا  می خندید  و  می گفت  بشین فلان کتاب  رو نمونه خوانی  کن  ,   بعد هم  برو  ماشین من  و  باباجواد   رو  بشور  ,  دستمزدت رو بگیر   ,  نمی خواد  منشی دکتر بشی  .

یادمه  چند تا  کتاب   و فیلمنامه  رو   برای  چاپ  غلط گیری کردم  .  اسمهاشون دقیق   یادم  نمیاد   ,  نمی دونم  معرکه در معرکه  بود  یا   عشق آباد   ,  دو سه  تا  از کتاب  شعرهای  حسین پناهی  هم  بود  ,  یکی دو تا  هم  فیلمنامه  . 

وظیفه ام  این  بود   که متنِ  تایپ  شده  رو    به دقت  بخونم    و  کلمه  به کلمه  با متنِ اصلی   مقایسه کنم  ,   زیرِ  اشتباهاتِ  تایپی  یا  نشانه گذاری  خط  قرمز  بکشم  تا  اصلاح بشه   ,   کار  جالبی   بود   ولی  خب   خیلی  سخت  بود  .

یا مثلا  ملیکا  از  سوپر  محله  چیزهایی   رو  که  ما  دوست داشتیم  یا   زیاد استفاده  می کردیم  ,  می خرید  و   می گذاشت  در  یک   قفسه    تو  اتاق   . 

برای  خودش مغازه  درست کرده   بود  .   شب  ,  نصفه  شب   یا روزهای   تعطیل   وقتی  مامان , بابا , خاله   و  پدربزرگم   _ که آن روزها همسایه ی ما بودند _   هوس  آدامس , شکلات , چیپس ,   یا حتی  سیگار  می کردند  ,  می اومدند  اتاق ملیکا  و  از مغازه ی ملیکا    کمی گرون تر    اجناسشون  رو  می خریدند  .  به هر حال همه جا بسته بود و  فقط  مغازه ی ملیکا  باز  و  در  دسترس   بود !!! 

بعضی وقت ها  هم  چون  حال نداشتیم  لباس بپوشیم  و   بریم بیرون  ,  از  ملیکا   خرید  می کردیم   ,  درسته  کمی گرون تر  بود  ولی در عوض  راحت  بودیم  .

همیشه  هم    همه ی ما   به ملیکاری بیچاره   بدهکار  بودیم  ,  چون اغلب  نسیه  خرید  می کردیم  .

خود من  خیلی وقتها  بابت  تک تک  و  شکلات شیری آیدین  که در طول  دو سه  ماه  نسیه  خریده بودم   مجبور می شدم  نصف پول ماهانه ام  رو   بهش  بدم   . نیشخند

 حالا یک  دوره  از وبلاگ رو  به خاطرات  و  شاهکارهای  تا قبل از هجده  سالگی  اختصاص  می دم   . )

 

 

خلاصه  ...

داشتم  از  رکوردِ  دوری  از  خونه  می گفتم   ,   به کجاها   رفتم !!!

آخه  بعد از مدت ها    امروز  ,   اولین باره   که   نشستم   پشت لپ و تاپ  و  دارم  از همین جا  برای همین  امروز   وبلاگ  می نویسم  .

 همیشه   توی  یادداشتِ مبایل  می نوشتم  ,  بعد  برای خودم  ایمیل می کردم  و  از اونجا   روی  وبلاگ 

کپی می کردم   ,   تا  بعد  از چند روز   ,   بالاخره  یک زمانی   پیدا  کنم  که   متن  ادیت   و منتشر   بشه   .

امروز   تعطیلم     و   از   دیشب   ذوق   داشتم  که   همه ی  روزم  رو  به  نوشتنِ  یک  پستِ درست حسابی  برای  وبلاگم   اختصاص  بدم   .

 البته  چند تا   از پی نوشت ها   رو   روزهای  قبل   در مبایل   یادداشت   کرده بودم  .

 

خلاصه  ...

داشتم  می گفتم   که   با تعجب  فراوان  ,   من در   آبادان  ,  سی و هشت  روز  دوام  آوردم   ولی دو شبِ  آخر    کامل   به  گریه   و  غصه   گذشت   .

برای همینه  که می گن  چله  نشینی  کار  مقدسیه  .  رسیدن  به  عدد  چهل    واقعا   سخته  .

دیگه  دلتنگی ام با روشن کردن  عود  و  شمع  و  خریدن  گل نرگس  و  قدم زدن  در  خیابانِ  امیری  حل  نمی شد  .

حتی  وایبر بازی با  ملیکا  و عمه  جان دلبند  و  دوستانِ عزیزتر از جان  هم جواب   نمی داد .

دلم   می خواست   برگردم   .   دلم  آغوشِ  عزیزانم  رو  می خواست   .   آغوشِ  شهرم   رو  ...

دوشنبه   حدود  ساعت  دو  بعد از ظهر   داشتیم   با مامان   تو اتاقِ  من   ناهار   می خوردیم   که  سودابه   زنگ   زد   و   گفت  به زودی   برای سکانس های  کلانتری   میاد  آبادان !

می دونستم که  کلانتری اصلا  کار  ندارم   . 

مامان  گفت  خب  "  ببین اگر  سه چهار روز  کلانتری می مونن  برو  تهران  . "

 همینجوری  خیره  نگاهش کردم   . 

گفت   " پاشو دیگه   ,  به هانیه  زنگ بزن   بپرس  ,  چون  به من  هم  گفته  شش  , هفت روز  تعطیلم  . "

ناباورانه   به هانیه زنگ زدم   و  ازش  آمارِ  کار  رو  گرفتم  .  گفت  تا  پنجشنبه  کار   نداری   .

مامان  گفت  " پاشو چمدونت رو ببند ببرمت فرودگاه  . "

من  همینجوری نشسته بودم   .   نفسم  داشت   بند می اومد   .   باورم   نمی شد  .  دقیقا  دیروزش   یک  عکس   تو  فیس بوک  گذاشته بودم   و  کلی  از دلتنگی  نالیده  بودم  ...  

گفتم  آخه بلیط  ؟

گفت  :  "  پاشو    زنگ   بزن  به  امیرحسین   ,   اون می تونه پیدا کنه  ,  پاشو ...  "

و   من   بلند   شدم   و   سریع  چمدون   رو  پر  از  سوغاتی های  خریداری شده کردم  و   راه  افتادم    به سمتِ فرودگاه   .

همه  چیز   مثل  یک  معجزه    بود   .

ساعت ِ  6.30   در هواپیما   نشسته بودم  .  

ساعت  7.30   رسیدم    تهراااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااان

 

باورم  نمی شد   .  از  لحظه ای  که  تو  هواپیما  چراغ خونه های  شهرم  رو  دیدم   حتی   یک لحظه  هم  لبخند  از روی  لبهام   محو   نمی شد   .

دخترِ  کناریم   گفت   :   رسیدیم  به  شهرِ بی انتها   .  خوشحالی   ,  نه ؟

لبخند زدم  .  آبادانی   بود   و مهربان  .  کل مسیر گپ  زده بودیم  .  خوراکِ  یک  پست   مخصوص  مردمِ   آبادان   . 

تا  حالا   سه تا  مطلبش   آماده  شده   .

دوشنبه   شب  ,  دوستان  عزیز تر  از جان  رو  دیدم   .   اینقدر  بامعرفت  هستند  که آدم  متعجب می مونه   .  ساعت  شش  بعد از ظهر  از طریق اس ام اس   بهشون  خبر دادم  که  میام   و   ساعتِ  هشت  و نیم  همون شب   همه  شون   تو  رستورانِ  همیشگی   منتظرِ  من بودند   .   عزیزترینِ دلم  و  دو رفیقِ  شفیق  هم   مسئولیت  حمل و نقل من  رو  از فرودگاه  به عهده  گرفتند  . 

شب  هم   بردنم   اتوبان  مدرس   و  طبقه ی دوم پلِ صدر   ماشین  سواری  .

 اینقدر   جیغ  زدم    که   گلودرد   گرفتم   .  

چه عکسهایی  ... به به  !!!

سه شنبه   ناهار   ,  عمه جان دلبند و شوهر عمه جان   خوشمزه ترین  غذای  جهان   رو   برام  آوردند  ,  گفتیم  و خندیدیم  و رفع دلتنگی  کردیم  و  قورمه سبزی مبسوطی  در کنار هم  نوش  جان  کردیم  .  شب  هم  باز  دوستان عزیزدل  و عزیزترین  و  رستورانِ  همیشگی  و  چرخیدن  در خیابان های  تهران  و  مدرس جانم  و   پل  صدر   و  لذت بردن  از   شهر  زیبایم  ...

و  اما   چهارشنبه   ...

خدایاجان   غافلگیرم  کرد  ,   با  اتفاقی  که   اصلا انتظارش   رو  نداشتم   . 

راستش   امسال   کلا  از دیدنِ  برف  ناامید  بودم   و  فکر می کردم   با این وضعِ حضورم  در  آبادان  ,   فقط باید   به لایک  کردنِ  عکس های دوستان در برف   ,  بسنده   کنم   .

چهارشنبه   ساعت  8   صبح   زنگ  زد  و  گفت   من  تو راهم   ,  دارم میام دنبالت  که بریم  اردک آبی  صبحانه  بخوریم  ,  تو  فقط  یک دقیقه   برو   دم پنجره   .

رفتم   دمِ   پنجره    ,  پرده   رو   کشیدم   بالا   و  ...  

با زیباترین   صحنه ی عمرم   مواجه    شدم   .

زمین   سفید پوش   بود   .   دانه های   برف    از  آسمان   بر   درختان   می باریدند   و   من    مشعوف   و ذوق   زده    دنبال   راهی   می گشتم    تا  خدایاجانم   را   از ته دل     شکر   بگووووووویم   .   از  ته  ته  ته  دل   ...

دیدنِ  برفِ   تهران   ,   در  این   سه روزی   که  من  تهران   بودم   ,  بهترین   سورپرایزِ ممکن    بود    .

خدااااااایااااااااااااااااااا جانم   شکرت   ...

خلاصه   که   دل ِ  من   شدید   از  تنگی   در اومد   و  همه ی   کسانی   رو  که دوست داشتم   دیدم    به جز  چند  دوست عزیز  که  فرصت نشد  و    آقای  پشت  و پناه   که طبق  معمول   درگیر  بود  و  هرکاری   کردیم   برنامه هامون  به  هم نخورد  . 

دمِ  رفتن  زنگ  زده :  " من  الان  خونه  ام بیا دیگه  . "

خندیدم  و  گفتم :  "  آخه عزیزدلم   من  الان دارم  می رم  فرودگاه !!! "

می گه :  " من فکر کردم  دیروز ناهار   میای   اینجا  دیگه . " 

می گم :   "  آخه من  از کجا  باید  بدونم  تو خونه ای   قربونت برم  ,  قرار شد خبر بدی  به من  ,  هوا  هم که به  شدت  برفی  بود  ,   یک نیمچه تصادف  هم   کردم  چون توی برف  ترمز گرفتم  .  دیگه جرات نداشتم  ماشین بیارم  بیرون  . "

 

 

خلاصه  که  قسمت  نشد  پدرجانِ عزیزدل   رو   زیارت  کنیم   . 

حالا خودش  مجبور  می شه   بیاد  آبادان  پیشم   . بلللللللللللللله  .

 

پنجشنبه  ساعت   سه و نیم بعد از ظهر  پرواز   داشتم   .  

عزیزان دل  باز  زحمت  کشیدند   و   من  رو   سرشار  از محبت  و  عشق    راهیِ  آبادان   کردند   .

سه شب  و روزِ   رویایی  و  فوق العاده  رو سپری   کردم   .

دلتنگی  ها  تقریبا   رفع   شدند   . 

فقط باشگاه  انقلاب  سرد بود  و   ترجیح دادم  نرم  . 

گل نرگس  هم  در دستِ  هیچ دستفروشی  تا  روز آخر   ندیدم  ,  روزِ آخر هم  که فایده نداشت  .

( در عوض  وقتی   رسیدم   آبادان  ,  علی جانِ عزیزدل  یعنی  برادر ِ کیمیا ,  با گلِ نرگس   و   مادر  جانم   اومده بود   استقبال  . )

فرصت   و  مواد لازم  برای آشپزی   هم  نداشتم   .

( در عوض  پلوپز  و   برنج ایرانی  نازنینم   رو  با خودم  آوردم   اینجا  که   هروقت   هوس  کردم   به صورت   خودکفا  ,   بتونم   برای خودم  و خانواده ی کیمیا جان   آشپزی کنم ! )

کارواش  و  مهمانی  خودمانی  و   خرید از هایپر استار  هم  می ماند   برای   سکونتِ دوباره   در   مامنِ  دلنشین  و پر آرامشم   .

 

 

امروز   ,    آبادان   ,    من  با انرژیِ  مضاعف   ,   کیمیا   را   جان   می دهم  .

 

 

 

پی نوشت  :

 

 

1 . دیگر   برایت   اینگونه  نخواهم   بود

اینگونه   نخواهم   گفت  

 

دروغ هایت  را  بگو

مظلوم نمایی  کن 

همه ی کارهایی  را  که  نکرده ای   ,   کرده  حساب  کن  

مهم  نیست  

 دیگر   با   تو   حرف   نمی  زنم  

فهمیده ام   ,   نرود  میخ   آهنی   در   سنگ  ...

 

غصه ها را  در سکوت  سپری  کردی 

و  با سکوتت  شکنجه دادی

و  به شکنجه دادنت  افتخار  کردی 

و  از افتخارت  لذت  بردی

و  آسوده  و  بی دغدغه   به  زندگی  و  کار   ادامه   دادی   

و  ندانستی   که   عشق   ,   طاقت  نیاوردن   است

دلتنگ   شدن   است  

خواستن   است

صداقت   است   و   مخفی کاری  نیست   

که   دروغ   نیست ...

 

دروغ ...

 

این   روزها   ,  

                     من     با   آشکار شدنِ  حجمِ  آوارِ دروغ های ِ  تو       چه   کنم    ؟

 

 

 

هنگامِ  آن  زلزله ی   مبهوت  کننده  ,

از   ته دل    ,

آه   بیرون    آمد    ,   خودجوش  و   ناخواسته    .

 

 

می دانی   ,

روزی کسی   به  من  خندید   و  از  تو  گفت  :  

                                     او   راست   می گوید   ,   بی تابِ   ظهور  است  ,

                                                                                                        ولی  ,

                                                                                                             ظهورِ  خودش   ... 

 

 

من   ترسیدم    ,  و    نخواستم    باور    کنم    .

 

 

 می دانم 

همین روزها   

چشم های  من   ,   تو  را   رها   می کنند 

و  دیگر   با   نگریستن   به  خرابه های   اعتمادشان   ,   از عشق   مشمئز   نمی شوند 

 

و  تو   کماکان    با  دروغ هایت   زندگی  می کنی  

با   ترس   ,   با  مظلوم نمایی 

با  همه ی  مخفی کاری هایت

 مثلِ   یک   مجرم  

 مثلِ   همیشه ی بودنِ من     در  زندگی ات   .

 

می دانم  

همین روزها   ,   همچون  تو   ,   صبحی   ,   از  خانه ای   بیرون می آیم   و   زندگی  را  از  سر  می گیرم  .

 

فقط 

در  کنارِ   همه ی دروغ هایی  که   برای  هزاران نفر   می نویسی  ,

 و  به  چیزی   که  نیستی   تظاهر   می کنی  ,

اگر    در  باطن  هم     خدایاجانی   داری    و   گه گاه    لحظه های مناجاتی  هم   هست  ,

خودت    ,   ته دلت   ,    در لحظه های خلوص    ,

یادت باشد  که

تو   ,   فقط   یک  صدای ِ دلنشین  بودی   که  جملاتِ عاشقانه را    خوب  بازگو  می کرد  .

_مثلِ همه ی  صبح های  دروغینت_

بی  هیچ   عملی   . 

خودت  در  خلوتت   بدان

همین   مرا   کافیست  .

 

2 .  همه ی   قانون هایم  را   فراموش  می کنم   . 

 به دردِ  این  زندگی   نمی خورد  .

شبِ  سوم   باید   تصمیم  بگیرم   .

بی قانون   راحت تر  می شود  تصمیم   گرفت  .

 

3 .  این تهران رفتن ما  مزایا   بسیار  داشت  .

هم  کلی  کتاب   و قطعا  کتابِ  کوچه  رو  با  خودم  آوردم  , 

هم یک پستِ بی نهایت  طولانی   برای  شما نوشتم   . نیشخند

 

مثلی از کتابِ کوچه

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد یازدهم   . حرف   " ج "

( 979 )  993  .  صفحه ی  204

ماشین نوشته !  جگر  (979 )

جگرِ  شیر   نداری   سفرِ  عشق    مرو / مکن

نوشته ی روی  داشبورد  یک  سواری کرایه  .

شعر  از   صائب  تبریزی  است  و مصرع دوم آن  : 

سبزه ی تیغ  در  این  ره   ز  کمر    می گذرد  .

 

4 . امروز  یک  چیزی  فهمیدم   که بیشتر  از قبل   به   کیمیا بودن   افتخار  کردم .

هم  به  گروهِ  دوست داشتنی اش 

و  هم  به کارگردانِ بی نظیر  و  بسیار  بسیار   بیش از قبل  ,  قابلِ  احترامش  . 

 

5 .  همین  روزها  بود  ,   نزدیک  به  اواسط  دی ماه    ,

تولد  مخاطب  پارازیت ها   ,  

تولد   همون کسی که   سالِ  1383   به  دلیلِ  بحران  رابطه  و  همه ی  اتفاقات  عجیب  و غریب   تصمیم  گرفتم  برای  دور  بودن  ازش    برم  لبنان   سر کار  . 

همون کسی  که  اون  یکشنبه ی  گند  و  نحس   ,   بهمن  ماه  1391   ,   در اس ام اسی   خبر  ایست قلبی اش   رو خوندم   ,  

همون  کسی  که در نوشته ی همون سال   گفتم   باز هم   از  او  می نویسم   و ننوشتم   ,  نتونستم  بنویسم   ,   شاید   چون  نتونستم  باور   کنم  .

_(شاید  هم  چون  روزهای مرگِ او  , در زندگی ام   انسانی  وجود داشت و  برایم با ارزش بود  که فکر می کردم   اندیشیدن  به  انسان های گذشته  را  دوست  ندارد   ,  انسانی  بود  که  فکر   می کردم   قدرِ تعهدِ  مغزی   را  می داند   ...  که  نمی دانست)_

 

همون  کسی  که  دوران  دانشجوییِ من  ,   منو     با نوشته هاش  از   عشق   سرشار   کرده   بود :

"  وقتی  تو   را  خوب بررسی کردم  و   رابطه  را ,  متوجه شدم  آرامش  یا  خشنودی من   به  چیزی  جز   تو   وابسته  نیست , ... ,   اطمینان یافتم  می توان  جاودانه  بود  و در  آرامش  زیست   چرا  که   چشمداشتی   نیست  .  تنها و تنها  حضوری  است  که شاید  انباشتگی ست  . "

 می خواستم   این  پست  رو  به   پارازیت   اختصاص  بدم  ولی نشد   ,  نیاز  داشتم   معجزه ی  رفع  دلتنگی  این روزهام   رو  بنویسم   . 

پس   پی نوشت شماره ی پنج این پست رو  تقدیم   می کنم    به  روحِ  او  ...

متنی  که در نوزدهم  خرداد ماه 1383   برایش   نوشتم    ,  آن روزها    که   خدا   بزرگ    بود    و   ما    زود   فراموشش  کردیم   .

 

" خدا بزرگ   است

این  را  از  بالهای ِ سفیدِ پروانه  فهمیدم

 از نسیمی  که  گندمزار  را می رقصاند

از چشمهای  تو

از رنگین کمانِ چشمهای تو

 

و  همه ی  بزرگی اش  , سایه ایست  که  من  و  تو   زیرِ  آن   آرمیده ایم ...

و  همه ی  بزرگی اش   ,   در لطافتِ مهری ست  که  از  نگاهِ تو   بر  دیدگانم   جاریست  ...

 

هیچ  چیز   در  خیال  نمی گنجد

هر دو   پر  از نیازِ  بیداری   ,   غرقِ  وهمِ   یک  خوابیم   ...

 

 آیا بزرگی  خدا   اینقدر   بعید  است  ؟   اینقدر   دور   ؟

 

 نه

 

خدا  بزرگ  است  

من   ,   این   را   از   چشمانِ تو   خواندم    .

و  آنگاه   که   همه ی  عشقم  را   در   بوسه  ای      به   لبهای ِ  تو    بخشیدم  ,

                                                              بزرگی ِ  خدا  را    در نبردی  شگرف    باور   کردم   .

 

و   دیگر   در خیال   نزیستم  ,

                         که   جهانِ   واقعی    ,   با حقیقتِ  وجودِ تو    ,   مرا  بیشتر  خوشایند است  .

 

 تحققِ  رویا    بسی  دور   و   غریب   است   ,

 شایسته ی  تحققِ  رویا  بودن    ,   بسی   دورتر    و   غریب تر    ,

برای   آنان که    به   بزرگیِ خدا   هنوز   ایمان    نیاورده اند  . 

 

من   ,

               ایمان  آورده ام   ,

                                           سالهاست   که   ایمان   آورده ام   ... "  

 

 

6 .  یک  آلبوم  باید  بفرستم   برای اداره  راهنمایی  و رانندگی  , 

بابت  عکس هایی  که   زحمت کشیدند  و به صورتِ کاملا   خودجوش   از ما   روی طبقه ی  دومِ  پلِ صدر   گرفتند  .

خیلی  عکس هام رو  دوست  دارم  !

خدا کنه  شوق  و ذوقم   هم   توشون   معلوم   باشه   .

آخه   واقعا    ساعت  12   شب    ,    اون  بالا    ,  در اون  فضای   دل انگیز  ,  سرعت   30 تا  و  70 تا      انصااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااافه  ؟؟؟؟

 

7 .  می بینی

همه   حرمت  شکنی  بلدند .

همه   بلدند   غیر مستقیم    آزار   بدهند   و   تحقیر  کنند    .

بلدند  کلماتشان  را  حراج  بگذارند  و   با  هر   لقبی   برای   هر  آدمی   دلبری   کنند  .

بلدند  با  الفاظ   بازی  کنند  و  لاس  بزنند  و  خودشان را به نفهمی  بزنند  و  بگویند  من اینقدر احمق  نیستم  که  در  ملا  عام ...

 

حالا     ,     تو    ,   

 

دیگر  تو  را  نخواهم   دید

 نامت  را   نیز   نخواهم   شنید 

سقوط  کردی    ,   عمیق  و   غیرقابل  تصور   . 

بی اعتمادیِ  من  به  تو   ,  برای  آنچه  تو   در  دنیای واقعی   بودی  ,   بسیار   اندک   بود   .

هنوز   در حیرتم   .   مبهوت    و    سرافکنده   .

آنقدر سرافکنده  که  حتی  مدرس عزیزم هم  می فهمد  .

مرا   یادِ  دروغ های  تو  می اندازد  و  یادِ  شعفِ احمقانه ی خودم  برای  شنیدن  ,  همان روزهای قرارت .

 

اما   ,   یادت   باشد    ,  

بار  دیگر  که  خواستی برای  هزاران نفر  ,  دهانت  را   بیش از حد  به  مظلوم نمایی   باز  کنی  ,

مواظب باش  ,  بعد  از  دروغ  هایت  ,  دهانت  بیش  از  حد پاره  نشود   .

 حجت   تمام   .