لبخندهای احمقانه ی یک زن

دختر بدقول
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱۱:۳٢ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٧ دی ۱۳٩٢
 

 

 

 

        عشقِ ما  دهکده یی ست که هرگز  به خواب  نمی رود

        نه  به   شبان  و

                      نه  به  روز  ,

                                      و  جنبش  و  شورِ حیات  

                                                            یک  دم    ,   در آن   فرو نمی نشیند  .

 

       هنگامِ  آن  است   که دندان های  تو را

                                                           در   بوسه ای   طولانی

                                                                                         چون   شیری گرم 

                                                                                                               بنوشم  ...

                                                                                                

                                                                                                       آیدا  در آینه . احمد شاملو

 

 

 

سلام

اصلا   از   بدقولی  خوشم   نمیاد  .  همه ی تلاشم رو می کنم که بدقول نشم  ولی نمی شه  .

 کم کم   دارم  از  پنجشنبه ها  خجالت  می کشم  .

پی نوشت های  این پست   رو   قبل تر   به  صورت تیتروار   نوشته   بودم   .

برای  متن  اصلی   می خواستم  برم   سراغ   قصه های من و همسایه ی روبرو  .

ولی  نشد  . 

قسمت  هفتم   کامل   شده   ولی   قسمت ششم   هنوز   کار  داره   .

 یعنی  هنوز  نتونستم  درست   تصمیم   بگیرم   که   چه اتفاقی  بیفته   . 

چون  قسمت  مهمیه   .

 البته به  غیر  از   درگیری های  ذهنی خودم   با   مطلب  وبلاگ   ,   به شدت   هم سر  فیلمبرداری  بودم  .

دقیقا  پنجشنبه  که از  تهران  برگشتم  به مدت  دو هفته  هر روز و  هرشب   آفیش بودم  .

اندک زمانِ بی کاری   هم   که   به  معاشرت   و  گپ  زدن  با دوستان قدیم  و  جدید  می گذره  و  اینقدر لذت بخشه  که نمی شه   ازش دل کند  به خداااااااا .

آخه   اگه   این   مصاحبت   لذت بخش  هم نباشه   که  آدم  تو دیارِ غربت ( با وجود بی نظیر بودنِ آبادان )  از  دلتنگی دق می کنه  .

امروز و دیروز و پریروز  ,  بدون اطلاع  قبلی   تعطیل   شدم  .

(اگر می دونستم سه روز پشت سر هم کار ندارم  حتما  می اومدم تهران  .  ولی خب   دوستان  لطف می کنن  اطلاع نمی دن !!!)

می خواستم  وبلاگ رو   پنجشنبه   به روز   کنم   ولی   سمبل مهر و عاطفه    دلش  پیاده روی و  ماهی  خوردن  می خواست  . 

در نتیجه  با هم رفتیم  بازار ماهی فروشا  ماهی  خریدیم ,   همونجا برامون سرخ کردن  ,   میل نمودیم  ,  کلی پیاده روی کردیم  و  به گشت و گذار  و خرید  و  این حرفها   پرداختیم  .

برنامه ام  این بود  که از صبح    تو اتاقم بمونم   ,    وبلاگ  بنویسم  و  شب  با  بچه ها  برم   بیرون   ,   ولی  ظهر  که  مامان  پیشنهاد داد بریم  ماهی بخوریم  ,   پیش خودم فکر کردم  بهتره   از  بودن   در کنار مادرم لذت ببرم  و  فضای مجازی رو فراموش کنم .

چون  دلم  نمی خواد  120  سال  دیگه   ,   اگر  زبونم لال   ,   یک روزی  رسید  که  من  و  سمبل مهر و عاطفه   دیگه  نمی تونستیم در کنار هم  نفس بکشیم   , افسوسِ این روزهایی  رو بخورم  که می تونستیم  با هم  کیف  کنیم   ولی  نکردیم .

من   از   مرده   پرستی   متنفرم  .

یعنی   اون   آدم هایی  که  در روزهای  زنده بودن من  ,  آزارم  دادن  یا  قدرم  رو ندونستن یا  از من خوششون نمی اومد  ,  یا  پشت سرم دری وری گفتن  یا  هر  نامهربونی دیگه ای  کردن  ,   غلط می کنن  زمانِ مرگِ من  ,  کلامی از من به زبون بیارن  و  با   غمِ نبودِ من  جلبِ توجه  کنن ...

(  اگر  با غمِ نبودِ من  ,  جلب توجه  نکن  خیلی هم برام  قابل احترام  هستن .

یک وقت  سوتفاهم  نشه ها   .  

 هرکسی  حق داره  بی دلیل  یا  بادلیل  از  کسانی  خوشش نیاد   ولی  با مرگشون   هم  نباید  موضعش  رو   تغییر بده  )

شوخی  ندارم  ...

 روح   که بشم   همه ی  کوپن هام  رو  پیش خدایا جانِ دلم   خرج می کنم  که بذاره   من برم   تو  خوابِ  اینجور  آدم های  دوروی  مرده پرستِ  فرصت طلب  و دهنشون رو سرویس کنم  ,  جوری  که  از ترس سکته کنن  و  بیفتن بیمارستان  و  نتونن به داغداری و  مظلوم نمایی شون  ادامه  بدن !!!  شیطان نیشخند

(یک  لحظه  خودم    از خودم   ترسیدم  !!!)

 

 خلاصه   که   بدقولی های   مکرر  من   رو  ببخشید   ... 

در  ضمن   پی نوشت  شماره ی  رو هفته ی قبل  نوشتم .

دعام مستجاب شد .

الان دو روزه  که با تمام  قوا  و با  انگیزه ی بالا   ماراتن   رو   شروع  کردم  .

دوستانِ  ورزشکار  باب ترین  رفقای  دنیان  . لبخند

 

 

 

 

 

 

پی نوشت :

 

1 . مادر جان عزیزدل  به دنیا  اومد  .

آبادان  تو هتل براش تولد گرفتیم  . 

بیچاره شدم تا سورپرایز بشه و بیاد پایین . 

می خواست  بخوابه   .

به  هیچ   صراطی  مستقیم  نمی شد  .

ولی خیلی کیف داد  چون  اصلا   شک   نکرده  بود .

عکسش رو   بزرگ کردیم  .

همه ی  بچه های گروه  سریال  " کیمیا "   براش روی عکس   یادگاری  نوشتند .

خوشحال شد  .

فکر کنم   کمی   خستگیش  در  رفت  .

یعنی    ,    امیدوارم   اینطور باشه .

 

امسال یکی از وظایفم سورپرایز کردن آدم ها  در روز تولدشون  بود !!! 

یا  با  تولد  گرفتن   یا  با  کادوی ویژه   دادن  ... 

آدم هایی که بعضی  خوب بودند    و  بعضی   بد   ,    ولی  به هر حال   من  دوستشون داشتم  . 

آدم  غرق   لذت   می شه    وقتی   شبِ تولدِ کسانی که  دوستشون داره   در کنارشونه   ,   البته  اگر   اونها   هم  دیگران  یا  کار   رو   ترجیح   ندن  ...

همیشه   شب  تولد  کسانی  که دوستشون داریم  می تونیم  براشون  کاری  بکنیم   که بفهمن   چقدر   برامون  مهم   و ارزشمندن . عملی  ,  نه  فقط  با   حرف  .

گاهی   بعضی  ها   بودن با کسی  که دوستش دارن  ,    در شبِ  تولدشون  ,  براشون مهم   نیست   ,   یا   لذتِ با هم  شام خوردن  و  کیف کردن در اون شبِ خاص  رو   نمی فهمن  ,  یا  برای  نبودشون  در شب  تولدشون  ,  اجازه   می گیرن  و  از کسی که دوستش دارن   می پرسن   " ناراحت نمی شی اگه ... "

اونوقت   تو    خنده ات  می گیره  . 

همونجا   به  دوست  داشتن   و   همه ی حس های خوبِ  جهان   شک   می کنی   ... 

همیشه   می گی   " نه  ناراحت   نمی شم   ... "

و   راست   می گی  ,   ناراحت نمی شی   ,   فقط   دلشکسته  می شی  ,  اون آدم ها   لحظه ی بلوغ یک عشق رو   از  خودشون  دریغ  می کنن  .

و   بعد  ,     تو  به  حجمِ عشقت   نگاه می کنی   و  می فهمی  که  شاید  باید   برای  عشقِ نایابت   جای   شایسته تری    پیدا کنی   ...

شاید  باید   آدمِ دیگه ای    محرم ترینت     باشه   .

 

 

 

2 .  گوشی را برداشت

بعد از دو بوق !

فکر نمی کردم  روزی  شنیدن  صدایش  ,

فقط  شنیدن صدایش   ,    و   نه    کلامش   ,

اینقدر   برایم   آرامش  بخش   باشد  .

 ...

 به فاجعه   فکر   می کنم 

به انفجاری  که  می توانست   برای  آنها   نباشد 

به  شوک

به اشکهای  ناباورانه ی مادران   و  همسران   و  فرزندانی   که    تلفن  کردند

تا    مثلِ من    ,  

صدایی   را بشنوند   و   آرام   شوند   ,  

اما  ...   صدایِ خون آلود    هزار   تکه   شده  بود  .

به بهمن ماه   فکر   می کنم 

 به صحنه های  جنگِ  "کیمیا"  .

 

اینجا    ,   آبادان  , 

از  لحظه  ی  شنیدنِ خبرِ  معراجی ها 

دلم   با  همه ی  مادران  و  همسران  و  فرزندانی ست 

که  منتظر بودند  گوشی   برداشته شود  ,

آرام  شوند    و   مثلِ من  ,  به خاطر  نفس کشیدنِ عزیزشان  بخندند   ...

اما  ...  گریستند   .

...................................................................................

پریشب  ,  جشنِ  جام  جم  ,  حضورِ  همسر  و فرزندان جواد شریفی ,  ایستادنِ یکپارچه ی  جمعیت  را    _بدونِ تقاضای  مجری_   به همراه داشت ,

و  قطره های  اشکِ  همه ی ما  را  به  احترامِ  درکِ  مصیبتِ  عمیقشان    .

 

 

 

3 . حالا منم  از بین  یازده جلد  کتاب کوچه  ,  جلد یازدهم   حرف  "ج"    رو  آوردم  که   قطرش   از   همه   کمتر بود  !!! 

هرچی  خوشم  میاد  و  جالبه   خیلی غیرقابل  پخشه !!! 

 

مثلی از کتابِ کوچه

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد یازدهم   . حرف   " ج "

2223  . صفحه ی 434

ترکیبات  جمله ای  و شبه جمله ئی

جیگر...  را  خوردن

 

الف : او را سخت آزار  کردن . او را به ستوه آوردن :" بس که نق می زنه و ایراد می گیره جیگر آدم رو می خوره "

ب : در اظهار علاقه ی بسیار می آورند :" بس که نازه آدم می خواد جیگرش رو بخوره"

"جیگرشو بخورم , چقدر ملوسه "

گاه  به حذف فعل می آورند . " جیگرشو ! چه بچه ی تو دل برویی! "

( ببخشید دیگه  فرصت جستجوی بیشتر  نداشتم . یک مطلب خیلی جذاب هم  پیدا کردم ولی چون ممکنه  از اینجا خانواده رد بشه   , مناسب نبود  !!! )

 

 

 

4 . چرا  توانِ   شروع   کردنِ  ماراتن    در  من ایجاد   نمی شه   ؟؟؟

عجیبه   واقعا    ...

بی قرارِ   خوابم   ...

اصلا نمی تونم   از تختم  دل بکنم 

هر  روز   صبح    می گم   بذار   امروز   بخوابم    ,   از فردا

البته  ماراتن  به  صورت   نیمه نصفه   انجام  می شه  

صبح ها  فقط  برای   دقایقِ همیشه دلنشینِ قبل از طلوع   با  صدای  گنجشک ها  همراه   می شم   و   آرامش  می گیرم  ...

ولی   باز   خواب   من رو   می بلعه  ...

قرص ها  هم  هر از گاهی   خورده   می شن  ...

کارها  هم   ای  ... نسبتا  ...

ولی ...

اراده ی درست  و حسابی می خوام ...

شاید   از   همین   امروز ...

 

 

5 . با دست لباس شستن  ,  کار  بسیار  سخت  ,  طاقت فرسا  و  ناامید کننده ایه  .

اوجِ  یأس  و  بیچارگی   ,  اون  لحظه ایه که     میای می بینی  روی ِ   اون  بلوز و  شلوار مشکی ای   که  با   هزار  زحمت  و بدبختی  شستی  و  پهن کردی   ,  پر  از  رگه ها  و  طرح های  سفیده   .   خوب   دقت  می کنی   و می فهمی   آثار  پودر رختشوییه  که با وجود تلاشِ بی وقفه ی تو   ,  هنوز  بر روی لباسهات  باقی موندند  ...

غم  عالم  می شینه  رو  دلت  ...

دوباره   تشت   ... دوباره   آب ...  دوباره   شستشو 

باید   به  آقای   رئوفی  گیر   بدم    زودتر  شرایط   شستشو  با  ماشین  رو  در  هتل   فراهم  کنه   .

دلم   برای   مادر بزرگ ها   و  اجدادِ مونثمون    شدید   سوخت ...

 

 

6 .   " یه نامه  محتویاتش رو   فقط   با   نوشته ها  نمی رسونه که  ,  یه نامه  درست مثل یه کتاب با بو کردن و لمس کردن  هم خونده می شه  ,  برا همینه که  باشعوراش می گن  ببین  تو  این نامه  چی  هست  و  بی شعوراش  می گن  ببین  تو  این  نامه  چی نوشته . "  

 

نام  من  سرخ  

نویسنده    ارهان   پاموک

مترجم      عین له غریب 

نشر         چشمه 

692 صفحه  . قیمت 24000 تومان  

 

 نثرش عااااالیه

از دستش  ندید .

اگر  دوست داشتید  به جای  یک وعده پیتزا  با سیب زمینی سرخ کرده  ,  یک وعده کتاب بخرید  .  لبخند

 

 

7 .  و  اما    دربی  ...

از  ساعت   2.30   بعد از   ظهر    ,   در  لابی   هتل    ,   با دوستان   نشستیم   پای  تلویزیون که  بازی   رو ببینیم  .

ولی   خبری از   بازی    نبود   . 

نه   اینکه   من بگما   .   هیچکس   ندید   .

تلویزیون ما   یک سری  تصویرِ   زد و خورد  وسط  استادیوم  آزادی   نشون می داد  که   هیچکدوم  از  ما    نفهمیدیم    چی   بود   ...

حتی   فکر  کنم   توپی  هم  در کار  نبود  ...

حالا   استقلال   و  پرسپولیس   درست  در زمانِ برگزاری  دربی   کجا  بودند  و   چی کار می کردند  ,   نمی دونم   !!!

عقلامون  رو  گذاشتیم   روی  هم   و به  این   نتیجه  رسیدیم  که   , 

شاید   دربی   قراره   زمانِ  دیگه ای   برگزار  بشه  !

شاید   هم   فکر  کردن   روز جمعه   یک   شوخی   بکنن  و   این  تصاویر زیبا !!!  رو  به جای  دربی نشون بدن  تا ما  دلمون  شاد   بشه  !

شاید هم   تلویزیون  ما   مشکل   داشت  که  اینجوری   نشون   می داد  !

به هرحال  ما که  از  دربی   چیزی  ندیدیم    ...   شما   چطور ؟؟؟