لبخندهای احمقانه ی یک زن

تهران
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٢:٠٢ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۸ بهمن ۱۳٩٢
 

 

 

 

 

  به جهان خرّم از آنم که جهان خرّم ازوست                 عاشقم بر همه عالم که همه عالم ازوست

 

 

 

 

 

 

 

قطعه ی شماره ی ١٠  آلبوم  " داروگ "    روزبه نعمت الهی    را می گذاری  .
 
با سرعت در اتوبان رانندگی می کنی .
 
لذت وصف ناپذیری  در  رگهایت   جریان می یابد .
 
پایت  را روی  پدال گاز   فشار می دهی .
 
 
از خط قرمزها  عبور می کنی .
 
با سرعت 
 
بی فکر 
 
بی هراس ...
 
 
فلش های سفید  از  تو   استقبال می کنند .
 
 
 هرچه باداباد ...
 
آدرنالین  ترشح  می شود .
 
اما  , ...
 
 
انگار   این  شهر   ،   این  هوا  ،  این  راه  ،  هزار سال دیگر  هم  ،  مرا  ابری  می کند ...
 
نمی دانم  چرا  با  سفر  ،  دچار فراموشی دائم   نمی شوم ...
 
 همه چیز   از ده سال پیش    تا  امروز      هجوم می آورد  ...
 
 
 
   مثل  یه  آینه  سوت  و  کور 
    شکستی  و  رها  شدم  ...
 
 
 
بغض  می کنم 
 
دلم  نمی خواهد  صورتم  خراب  شود 
 
بعد از مدتها کیمیا بودن   ،   امروز  از صبح   جور دیگری    زیستم ...
 
 حتی  رنگ ناخن هایم     نه تنها با کیمیا      که با همیشه ی مهراوه    هم    تفاوت دارد  
 
 
بغضم را فرو می دهم 
 
دلم گریه می خواهد  ,
 
با  صدای  بلند  ,
 
در  حین  رانندگی  ,
 
در  این مسیر بی انتها    ...    اتوبان زشت   .
 
 
سی دی  را  در  ضبط  ماشین  با  فشار دکمه ای  عوض می کنم  (اتفاق هیجان انگیزی که  انجامش دادی) 
 
اتودهای شوپن  با   اجرای   ماوریتسیو پولینی    پخش می شود   .
 
موسیقی کلاسیک   ،  مثل قرص آرام بخش  است  .
 
برای من  دو کاربرد  دارد  ،  هم  عاشقانه های  از  دست رفته  را   به رخ قلبم   نمی کشد  ,
 
هم  شوق نواختن را   هر لحظه   بیشتر  می کند .
 
 
 
 همه چیز  بهتر   شد  .
 
از  رانندگی  لذت می برم   .
 
به   اتود  شماره ی ۴ شوپن     فکر می کنم    که  چه  زیباست   و چه  سخت است  .
 
می مانم   بین  اتود شماره ی ٢٣  و  اتود شماره ی  ۴ ،  کدام  را   برای نواختن  انتخاب  کنم ؟ 
 
جهت  احیای  دوباره ی  انگشتانم
 
اگر   بشود ...
 
 
به خانه ی  بهترین   می رسم  ، که  مهربانانه  ,  به  افتخار حضور کوتاه  من  در زادگاهم  ,  محفلی  برپا کرده  .
 
دلتنگی ام   کمی    رفع می شود  .
 
از دیدن انسان هایی که  خوبند  و  بسیار  دوستشان دارم   ,  انرژی می گیرم  .
 
 
 
هوا  سنگین  است  .
 
بی باران   نمی شود   نفس کشید .
 
 
 از  صبح  فهمیده ام  ،  امشب  باید  ببارم 
 
یک دل سیر...
 
 
 
از  خانه ی بهترین  بیرون  می آیم  و   تصمیم می گیرم   به سیم آخر   بزنم
 
کار سختی  نیست ...
 
لجبازی فروردینی  و   غرور دخترانه   و   غصه ی  همه ی  روزهای  پر  از  دروغ  را   ,
 
در  هم ادغام  می کنم   و   با   نیرویی فرازمینی     به سیم آخر    می زنم  .
  
همه چیز  مثل همیشه  است   ,
 
فقط  ،  رگهایم  ،  متورم تر  می شوند ...
 
عبور   می کنم   .
 
 
 
 
آلبوم  " خاطرات مبهم " رضا یزدانی 
 
ادامه بده  ,   حرفهای  بی مخاطب  ,   گرامافون
 
 
 
آلبوم   " عشق الهی  "   علیرضا عصار
 
دیوانگی
 
 
 
 
در راه  
 
تا منزل
  
شبِ مرا     می سازند  .
 
دیر وقت  است   . 
 
 
شعرهای  دلنشین را می بلعم  .
 
 
با  ناخن های قرمز  و  موهای آراسته    فریاد  می زنم   .
 
با   صدای خواننده ی محبوبم   هم نوا می شوم   .
 
چه  زیبا می خواند   ،   از ته دلش ...
 
 
 
     هنوزم  خیس  می شه  چشمام 
    
     وقتی   یاد    تو    می افتم 
 
 
 
خاطراتِ همه ی سالها     هجوم می آورند
 
تا  این  روزها    ...  
 
تا  این  شب ها    ...
 
اشک   امانم    نمی دهد   .   
 

 

 

 

 

 

پی نوشت :

 

 

1 .  " قصه ها "

اگر  مثلِ من    بر   سینمای  خانم بنی اعتماد    عاشقید   و همه ی  فیلم هاشون   رو   دیدید   ,  

دیدنِ    "قصه ها "   رو   در جشنواره ی فیلم فجر امسال     از  دست  ندید   .

نه  به  دلیلِ حضورِ  من  ,   به خاطر ِ خاطراتِ  خودتون  .

 

 

2 .  تلاش  می کنم

تا  از   زیرِ  آواری  که  بر   ایمانم   خراب   شد  ,

آرام  آرام 

چشم  باز  کنم  

و  کم  و بیش     نفس   بکشم   ,   هرچند   به   سختی   ,    هرچند   با  بغض  .

 

هنوز  هم  تکه سنگ هایِ جا مانده  از   زلزله   ,   گاهی   روحم   را  می خراشد  .

هنوز  هم   پرتاب  هایی   هست  ...

 

هیچ چیز    بدتر   از    فروریختن باورها    و     رها شدنِ دروغ ها      نیست  .

 

یعنی  می شود     روزی     دوباره     به   انسان        اعتماد   کرد  ؟

 

 

3 .  مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد هفتم   . حرف   " پ"

1455 . صفحه 318

باورهای توده  ,  آئین ها 

چشم  و گوش  ...  را  پر کردن 

الف : مطالبی را  , درست و نادرست  , به کسی تلقین کردن : " رفته استاندار را دیده چشم و گوشش را پر کرده ."

ب : تازه بالغان  را به مسائل جنسی آشنا کردن : " کُلفَتِ  دایی ام  خوش داشت  چشم و گوش پسر بچه های تازه شاش کف کرده ی محله را پر کنه . براش هم فال بود هم تماشا . "

 

 

4 . بعضی وقتها  باید  چند تا دکمه رو فشار بدی  تا خلاص بشی ...

دکمه ی تلویزیون  .  دکمه ی خروج از اینستاگرام  .  دکمه ی خروج از فیس بوک  .

 دکمه ی خروج  از بازی  " کندی کرش "   یا    "فروت مانیا"   یا   " فارم ویل "   یا  حکم   یا  پوکر  یا   هر  کوفت دیگه ای  که فقط  وقتت  رو  تلف می کنه  ,  اعصابت  رو خورد می کنه  و  تو  رو  یادِ  چیزهایی  می اندازه  که  فراموششون  کردی   یا داری   سعی   می کنی   فراموششون   کنی ...

وقتی  همه ی این دکمه ها رو فشار دادی ,

باید  پرده ها رو کنار  بزنی    ,    گل  نرگس  بخری   ,    چای   سبز  دم  کنی   ,    کتابت  رو برداری   ,   بنشینی   روی   صندلی   و   بری  تو  کتابت   .   

تبدیل   بشی   به    "کارا"   ,   به  "شکوره "   ,  به   " شوهر عمه  "   ,   به   "قاتل" ...  

 تبدیل  بشی   به  هر کسی که دلت می خواد  .

به  دنیای  خودت  بخندی  و   از   دیگران بودن   لذت   ببری .

 

در  این فضای   مجازی   ,  

تنها  چیزی   که  احساس می کنم   وقتم  رو  تلف   نمی کنه   ,   نوشتنه   ,   در  وبلاگ عزیزم    یا   زیرِ عکسهام  در  اینستاگرام  .

گاهی  حتی   به  ذوقِ  یک  نوشته  ,    عکس  لود  می کنم   .

البته  تمرین  قاب بندی   و  نگاهِ دقیق و با سلیقه به اطراف  هم  از مزایای  لذت بخشِ  اینستاگرامه  .

ولی  ,    نوشتن   ,   برای من    مثل  نفس  کشیدن  می مونه  .  ازش   عمیق   لذت  می برم   .  

به  همین  دلیل  آدم هایی   رو   که   خوب   می نویسند  ,  بلدند  " صحیح "  بنویسند   ,  ادبیات می فهمند  ,   دقت دارند  و  در  جملاتشون  غلط های احمقانه   دیده  نمی شه   ,  تحسین می کنم   . 

دیدن  اینجور   آدم ها    روحم   رو  شاد می کنه   و   به  یادم   میاره   که  هنوز   در دنیا   انسان هایی هستند   که  بی ادعا  و  بسیار  باسوادند  ...

یک  جمله ی بی نظیر   یادم میاد  که نمی دونم   از کیه  , 

می گه   :

همیشه از این بترس     آنچه  در درون هستی    از  آنچه در بیرون  به نظر می رسی   بدتر   باشه  .

 

 در   این  روزگار       خیلی  ها   با  افتخار !!! اینگونه اند    و    ابایی هم    ندارند . 

نامش   را  سیاستِ  حرفه ای  می گذارند !!! 

 

کتاب   که   می خونی    از   شرِ  همه ی  انسان های چرند و فکرهای مزخرف  خلاص  می شی ...

 اگه کتابش  , کتاااااااااب  باشه ...

مثل نوشته های سلین  ,  موراکامی ,   احمد محمود  , دولت آبادی   و   این روزها   ارهان پاموک 

" نام من سرخ "  رو  به شدت دوست دارم  .

 

 

5 .  حذف شدیم  که   شدیم   .

 دلمون خواست  .

 خیلی  هم  همه  چیز   عالیه .

 از  آدم هایی هم  که  تا  می بینن  یک  فردِ قدرتمند  ,  در موضع  ضعفه  ,   شمشیر  می گیرن  دستشون   و  بهش  حمله می کنن   و  احساسِ شجاعت می کنن  ,  اصلا  خوشم نمیاد .

این کار   , کارِ  افرادِ به شدت ترسو  و  ضعیفه   .

خیلی مَردین   همون موقع   که اسطوره بود  و  در اوجِ قدرت  بود   و   اشتباه می کرد  ,  انتقاد می کردین  .

هنر نیست  که   تا  یک تیم نتیجه نمی گیره   چماق  دستتون  می گیرین  و  می زنین  تو سرش  .

وظیفه ی ما  طرفدارا   اینه   که به یادِ تیممون  بیاریم   همیشه   پشتش  هستیم   ,

تا  شاید  فارغ  از پول و قدرت  و  حاشیه   ,  به دلگرمی  هواداراش   دوباره  بتونه   سرِ پا بشه  .

 

 

ببری       ببازی        دوستت داررررررررررررررررررررررریم    .

 

 

6 .  این پست  در  روزهای  مختلف   نوشته شده   ,   متن اصلی   در   روز موعود     یعنی پنجشنبه  .

واقعا فرصت نمی شد  زودتر   به  روز کنم   ,  نیاز  به  ویراستاری  داشت   .

کماکان   بدقولی های  من رو ببخشید  .

و البته   اعتیاد   شدید من   به    " کندی کرش "   هم   متاسفانه   مزید بر علت شده  .

حالم که خوش نیست   ,   بازی ها    نقش  مهمی  در   زندگی ام    ایفا  می کنند   .

این بار   همه جوره   معتاد  شدم   ,  کندی کرش  ,  کندی کرش کندی کرش 

وقتی   وسطِ بازی هستم   ,   تماس های   تلفنی رو   خیلی   شیک   ریجکت   می کنم !!!  حتی   بابا جان رو !!!

 جون هام   که تموم می شن  ساعت  گوشی   رو   می کشم  جلو  و  ادامه  می دم ...

 این نهایت فاجعه ست  ...   واقعا    فاجعه ست  .

تو   روحِ   اونی   که   این   کلک    رو   یادم   داد  ...

(دقت  کردین  که چقدر   ظریف و مظلوم نمایانه  ,  کِرمش  رو  تو  دلِ  همه تون   ایجاد کردم ؟!؟!؟ نیشخند )

 

 

 7 .  بهانه های  کوچک  خوشبختی  

 

خیلی از شما  در   فیس بوک  یا   اینستاگرام   برای من   می نویسید  که   چه خوبه  می تونم  حتی با  خریدن  گل نرگس   روحم  رو شاد کنم  .

می گید  این نوع   نگاه به  زندگی   بهتون  انرژی خوب   می ده ...

 می گید    من   چه   سرخوشم   ...   چه دلخوشم   ...

 حقیقت  اینه که   ,   استعدادِ  افسرده شدن   ,  در من   ,   از  هر استعدادِ دیگه ای  بیشتره  .

همه ی  کودکی  و   نوجوانی   و    جوانی من    ,   به   تلاشِ ناموفق     برای    گریه نکردن   گذشت  .  

نمی دونم چرا     اون موقع ها   پدر و مادرها  فکر می کردن   با  تربیتِ  بچه ی اولشون   قراره تو المپیک  مدال  بیارن  !!!

سخت گیری ها شون   بی نظیر   بود !!!

یادمه    یک روز   که  انتظارِ  تشویق   داشتم   و   طبق معمول   به جاش   با نورافکن بر روی نقایصم   مواجه شدم   ,   همه ی شهامتم  رو  جمع  کردم و  به آقای پشت و پناه  گفتم  :

"   یعنی می شه یک روز برسه  ,   من  بتونم کاری انجام بدم که  شما  بی هیچ حرف دیگه ای   فقط بگین   آفرین  عالی بود ؟ "

گفت : 

 "من وظیفه ام اینه که  به تو نشون بدم  برای رسیدن به بهترین  چیزها   ,    چه راه طولانی ای در پیش داری  . روی هر پله ای  که  می ایستی   ,   من باید  ده پله بالاتر رو  نشون بدم   که  غره  نشی   و    بفهمی  هنوز    کلی  راه   داری    ."

گفتم :

 "  ولی بعضی وقتها   آدم دلش می خواد  کافی باشه  .  دلش می خواد  احساس کنه  به یک  جایی رسیده   که  خوبه   ,   درسته    . "

 

یادمه  وقتی داشتم کتاب  لذات فلسفه   رو می خوندم    اومد  و   گفت   :

  " این که  شوخیه   ,   تو الان باید  زندگی  و تفکر  همه ی فلاسفه ی یونان باستان رو  کامل  بدونی   ...  اینجوری که  آدم فلسفه  نمی فهمه  ... من هم سن  تو   بودم  فن شعر ارسطو  رو  درس می دادم  !!!"

فن شعر   ارسطوووو !!!!!

( به خدا  از   روش  هم  نمی تونستم  بخونم   چه برسه  به   دررررررس   دادن !!!)

و همون  می شد   که  از  همون شب  ,   کتاب مورد نظر    به نظرم  لوس و بیمزه  می اومد و   نیمه نصفه   ولش می کردم ...

 

حالا ... بگذریم ...  گفتم که بدونید   ,  بر خلاف  تصورِ خیلی ها  ,   من  تو    پرِ قو   و قربون صدقه و تعریفِ الکی   بزرگ  نشدم   ...

 

از یک زمانی تصمیم گرفتم  دیگه  مرعوبِ  این کمال طلبیِ  بی حد و حصرِ  خانواده ام نسبت به  بچه ی اولشون   نشم  و  رضایت  رو  هرچند کوتاه و کوچک   تجربه کنم ...

از یک روزی   تصمیم گرفتم   به خودم بگم   مهراوه   تو شایسته ی شاد بودنی  .

کم کم   بهانه های  کوچک شاد بودن   رو    پیدا کردم  .

عاشقِ  آشپزی شدم  (هرچند که بارها  شاید  برای پنهان کردن اشک هایم  به آن پناه بردم )

با  نوشیدن یک لیوان چای   کیف کردم    (شاید   بغضی را  ,  با  قند  و  چای داغ  , شیرین کردم )

خلاصه  که  کم کم   ,    مشغولِ نجاتِ خودم   شدم  .

سعی کردم با چیزهایی خوشحال بشم  که نیازی به  ثروت , قدرت , شهرت ( این مثلث وسوسه کننده ی خانمان سوز  )  نداشته باشه ...

مثلا عوض کردن ماشین به  من  حالِ خوب  نمی ده ,

ولی  کارواش بردنش  بهم  حالِ  خیلی خوبی  می ده  ,

احساس می کنم دارم  به چیزی که دوستش دارم  اهمیت می دم   .

علاوه  بر اون  ,  کارواش رو تبدیل  به یک سنتِ دوستانه    کردم  . 

همیشه  با چند نفر  قرار می گذارم  تا  به بهانه ی ماشین شویی  با  هم معاشرت کنیم .

خیلی وقت ها  هم شده  که  ماشین نداشتم  یا  تمیز بوده  ولی  کارواش  رو  هماهنگ کردم  ,  چون  بالاخره  اطراف همه ی ما  دو  سه تا   آدم  پیدا می شن که  ماشین کثیف داشته باشن  و  به  بهانه ی  اونا  بشه  رفت  کارواش    ...

 

 

یا مثلا خریدن گل نرگس  ...


(آیا اصلا می شه  عاشق کسی شد   که وقتی میاد فرودگاه   دنبالت   برات یک بغل  نرگس  نخریده باشه ؟

 یا هردفعه  که می بیندت   به جای  نرگس   برات  چیزهای  دیگه  بخره  ؟  اصلا ممکنه ؟؟؟)

گل نرگس   روحِ   آدم   رو   شاد می کنه ...

کلا گل طبیعی  ,   عالیه   .  

رز  و مریم   و  همه ی گلهای  زیبا  رو   دوست دارم   ,  ولی نرگس   یک چیز  دیگه ست   . 

شاید هم چون برای من  پر از خاطره شده ...

 

اگه  خودمون  برای  خودمون  بهانه های کوچک  خوشبختی  دست و پا  نکنیم , 

با  حجمِ بهانه هایی که  برای دق کردن  و  ناراضی بودن  و  افسرده شدن   وجود داره  ,   دیگه جایی برای  لبخند  روی  لب هامون   باقی  نمی مونه   .

 

و  زندگی    بی  لبخند    ,   یعنی   مُردگی ...  

 

 خلاصه که از این به بعد    مثل  پی نوشت ِ  شماره ی 3   که برای شاملو جان  و  مَثَل هاِی  جالبِ کتابِ کوچه   کنار گذاشته شده   ,    پی نوشتِ شماره ی 7   رو   به   بهانه های کوچک خوشبختی  اختصاص می دم   ,   به  نگارشِ  چیزهایی که  به نظر  مهم نمیان   ولی  مهم ترین لبخند  رو  به لب هام  هدیه می کنن  .

پیشنهادم  اینه  که    شماها   هم   توی خونه تون   یک برگه   روی  دیوار  بچسبونید  و   بهترین  بهانه ی کوچک خوشبختیِ   هر  روز   یا  هر  هفته تون   رو  روش بنویسید  .

بهانه هایی  که  بدون  نیاز   به  ثروت , قدرت , شهرت  ,    لبخند به  لبمون   میارن ...

 

شاید  یک روزی   تو اینستاگرام یک عکس  گذاشتم که همه بیان زیرش  بهانه های کوچک خوشبختی شون رو  بنویسن  و به همدیگه  شادی شون  رو  تزریق کنن   .

 

با  این  کار  یاد  می گیریم   با  رضایت   و   قدرشناسی   بیشتری   زندگی  کنیم  .

همین    خودش   خیلی   خوبه   . 

 

دوستتون دارم   .  

ممنون   که من رو   می  خونید   .