لبخندهای احمقانه ی یک زن

نام من ...
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٦:٢٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٠ بهمن ۱۳٩٢
 

 

 

 

 

   با   درودی   به  خانه   می آئی   و

                                                 با   بدرودی

                                                                خانه   را   ترک   می  گویی  .

 ای   سازنده  !

                     لحظه ی عمرِ من  

                                      به  جز    فاصله ی میانِ  این   درود   و بدرود    نیست  ...

 

 

                                                                                                احمد شاملو _ آیدا در آینه  

 

 

 

 

 

 

 

می گه  :  می خوام  هر شب   چند  شاخه  گل  بخرم  ,   مریم  و  میخک  و  شب بو  .

می گم  : حالا  فعلا  تا  نرگس  هست  ,  نرگس  بخر   .

می گه  :  اه , اه  ,  اصلا  از   نرگس   خوشم   نمیاد   .  شبیه   این   زنای   خیابونیه  ,  سرِ همه ی چهارراه ها   تو بغلِ همه ی   مردا  هست .

من  ,  حیرت  زده   نگاهش   می کنم   .

می گم  :  می دونی  چیه  ؟  به  نظرم   پیدا  کردنِ  چنین  تعبیرِ زشتی   برای   توصیفِ زیباترین  گلِ  جهان   ,  واقعا   تبحر   می خواد . استادِ  گند زدن   به  همه ی  زیبایی  های  جهانی  .

می خنده   ,

می گه  :  نه   به  همه شون   عزیزم   !

 

روایت اول  . . . 

 

نگاهش   می کنم   . 

آروم   میاد  جلو   .

 

می گه  :  بویِ گلِ مریم  رو  دوست  نداری  ؟

خنده ام  می گیره   . 

بد  نگاه   می کنه  .

می گم  :  چرا   , دوست دارم   ,  خوشبوئه   , ولی نرگس  یک چیز دیگه ست  .

دستش   لای  موهام  فرو  می ره   .

سردم  می شه   .

شیطونی ام  گل کرده  .

با  همین  نیشخندی که روی  لبم  نقش   بسته   زل  می زنم توی  چشماش  .

می گه  :  شر  شدی   !

می خندم   .

می گه  :   خنده ات  رو   دوست  دارم   ,  با چشماتم   می خندی   .

فشار  دستش  لای  موهام   بیشتر   می شه  . 

می گم  :  موهای  من رو  می کشی   راحتی  ؟

می گه   :   نه   !    می خوای   راحت  باشم   ؟

می خندم    ,

می خنده    ,

از   زمین   بلندم   می کنه   ,

می گه  :   الان راحت  ترم  . 

جیغ  می کشم  ,   دست  و پا  می زنم   ,  گازش  می گیرم   ,   فایده  نداره   , 

بر   فراز ِ  خانه   حمل  می شوم   .

صدای   جیغ   و قهقهه   در هم   ادغام   می شود  ...

 

 

روایت  دوم   . . .

 

نگاهش  می کنم

آروم  میاد جلو .

 

از  جام  تکون  نمی خورم  .

می گه :  شجاع  شدی   !   دیگه فرار   نمی کنی  .

می گم  :  خیالم  راحته  .  قبلا امتحانت  رو پس  دادی  .

می خنده  ,

می گه  : خیلی هم مطمئن  نباش  .

می خندم  .

 

می گم :  زنِ خیابونی   دوست  داری  ؟

می گه :   ایران ؟   نه   .   به درد نمی خورن   .

می گم  :  خارجیا  خوبن  ؟

می گه  :   تو  بهتری   ...

دو تا  محکم   می زنم    تو  سرش  .

می گم  :  خیلی  الاغی   .

قاه قاه  می خنده  .

می گه  :   ولی دستت   هم   سنگینه  ها  .  آخه  گل نرگس  ارزش داره   منو  بزنی  ؟

می گم  :  زدمت  چون  گه  زیادی  خوردی  ...

می گه  : عزیزم   اون که   غذای   توئه  .

گلدون  رو   از  روی  میز  برمی دارم  ,  با  خونسردی   آب  و گل هاش   رو  روی  زمین  خالی می کنم   .

می خنده و داد می زنه  :  اِ اِ اِ ... روانی ... چی کار  می کنی  ؟؟؟   نکن  بابا , من  گه  خوردم   ... ریدی  به  خونه  .

 

زل  می زنم  تو چشماش  . 

گلدون   رو   می کوبم   تو   سرش   .

باورش   نمی شه   .

گلدون  هزار  تکه  می شه   .

خون   از سرش  قل قل  می کنه  . 

همه ی   صورتش   قرمز   شده  .

 بهش  می گم  :  خون   ,  بهت  میادا   ...  سرخ پوستِ  واقعی   الان   توئی   .

 

 نمی دونم   چرا  جواب  نمی ده  .

کم آورده  حتما   .

می افته  رو   زمین   .  شیشه ها   توی   تنش   فرو  می رن   .

پام  رو  می ذارم   روی  سینه اش   و   فشار   می دم   .

می دونم  دردش  میاد   ,  ولی  داد  نمی زنه   ,   هیچی   نمی گه   ,   از  بس   مغروره  .

از دهنش   خون   میاد   بیرون   .

انگار  ماتیک قرمز  زده   . 

 

می گم   :   آرایشم  بهت  میاد   .  باید  اِوا  می شدی   . 

 

بازم  حرف  نمی زنه   .  جوابی  نداره   بده   .

آخیش    ...      دلم  خنک   شد    .

 

می گم  :  تا  تو  باشی   به  نرگسِ عزیزِ  من   بی احترامی   نکنی   .

همونجوری    با  پوست قرمز    خوابیده   رو   زمین   .  هیچی  نمی گه   .

 

حوصله ام  سر  می ره  .

مانتوم  رو  می پوشم   و  از  در   می رم   بیرون   . 

 

 

روایت  سوم  . . .

 

نگاهش  می کنم

آروم  میاد جلو  .

 

می گه  :  تو  نرگس  دوست داری ؟

می گم :  من  عاشق  نرگسم  .

 

همینجوری  نگاهم   می کنه   .

 

می گم  :  چیه  ؟

می گه  :  هیچی  .   شام  بخوریم  ؟

می گم   :  بخوریم   .

سرش   رو  می اندازه  پایین  . 

کمی  در سکوت  همونجوری   می مونه   .

 

نمی دونم  چرا   می لرزم   .

می گم  :  برم  دم   شومینه   بشینم  ؟   سردمه   .

سرش  رو  میاره  بالا   .  نگاهم  می کنه   .

می گه  :  برو   .

ولی  چشم  ازم   بر  نمی داره  .

نگاهش   یک حفره ی  بزرگ   ایجاد  می کنه  .

حفره  ترسناکه  .

آدم  رو  می بلعه  .

دارم  کم  کم    غرق   می شم   .  ذوب   می شم   .

چشمات  رو   از  روی  من  بردار   .

شبیه   گرداب   می مونه   .  با  سرعت   من رو   با خودش   می بره   .

وسط های  حفره   می خوام   فریاد بزنم     کمک      ولی   صدام   در نمیاد  .

مایع  شدم   .   با  سرعت   می چرخم   و   فرو  می رم   .

رقیق   می شم    .  

یک   نوع  نیروی  جاذبه    من  رو   به  سمتِ  خودش   می کشه   .

 سرعت ِ چرخش    سریع   و  سریع تر  می شه   .

می ترسم   .   می خوام  داد بزنم  .   دنبالِ صدام    می گردم   . 

هیچی   نیست   .  فقط   یک حنجره ی   خالیه   .

حفره   با   قدرت  می لرزه   .

صدای ِ  به  هم خوردن دندونام   رو  می شنوم   ولی  نمی فهمم   از  کجاست  .

لرزش   حفره   به   اوج   می رسه  .

چشمام   دیگه  جایی  رو   نمی بینه   . 

همه  ی  توانم   رو  جمع   می کنم    ,   جیغ   می زنم   ...  

 

 

می گه  :  کوکا   می خوری    یا   فانتا   ؟

می گم  :  آب   می خورم   .

 

 

 

 

پی نوشت :

 

 

1 .  جنبه ی کتاب  خوندن  ندارم   . 

متن بالا   تحت  تاثیر  نوعِ  نگاه   عجیب  و غریب  پاموک   در  نام  من  سرخ   در  مغزم  جرقه   زد  ...

 عاشق   فصلی  هستم   که   دومین  قتل    انجام می شه   و ما  از زبون  مقتول   لحظه لحظه ی  مرگش رو  حس   می کنیم   .

البته  هنوز هم   به  نظرم    موراکامی   کامل ترینِ این دیوانه هاست   .

 


 

 

2 . تا حالا تو زندگیتون  دختر  به این  خوش قولی دیده بودین ؟؟؟

پریروز    پستِ  مربوط   به پنجشنبه ی قبل  رو آپ دیت کردم  

ولی اینقدر دختر خوبی هستم که این پنجشنبه  _با وجود اینکه  فقط دو روز  از پست قبلی گذشته_  , دوباره  به روز  بشم .

واقعا   جا  داره   برای خودم  جایزه  بخرم  .

 همه ی این  فعال  بودن   هم  به دلیلِ  متن  اصلیه  که  به  ناگه  در مغز من جرقه  زد  و  نگذاشت  بخوابم  .

 به طوری که  از ذوقم   ,   همون شب  در فیس بوک به   اشتراک  گذاشتم  .

 

نمی دونم  چرا   اخیرا    اینقدر   از  تشریحِ  عجیب  غریبِ  قتل   خوشم  اومده !!!

 خطرناک  شدم  ...نیشخندشیطان

قبلا  هم   از  تشریحِ  استفراغ   ,  در  کتابِ  " سفر به  انتهای  شبِ " سلین   خیلی  کیف کرده بودم   و   تحت  تاثیرش   مطلبی  در  وبلاگ  نوشتم  ...  فکر کنم   در آرشیو  دو سال  پیش  موجود  باشه   .

کلا  دوزِ تاثیر پذیریِ نوشتاری ام    شدیددددددد   بالاست ...

به  جاش   دوزِ تاثیر پذیری   از حرف ِ مردم   درباره ی این   و  اون   , تقریبا   به   صفر   رسیده  ...

خدا   رو  شکر   .

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد یازدهم   . حرف   " ج"

2148 . صفحه 422

ترکیبات  جمله ئی و شبه جمله ئی

جیرجیرکتیم !

جیرجیرک  تو هستیم . ابرازِ کوچکیِ   مزاح آمیزی است  . مترادف   سوسکتیم !

 لبخند

 

 

4 .  یکی از واجبات زندگیم  اینه که   اتاقم  رو  تا  حد  مرگ  نامرتب  کنم  ,

  دو  سه روز   فقط  بریزم  و  بپاشم  و  بگذارم    گُه  از  سر و روی همه جا  بالا بره  ...

بعد   ,  در به درِ یک روزِ تعطیل   بمونم  که  بتونم   اتاق تکونی  کنم  و   همه جا رو به زیباترین  شکل  سر و سامون بدم ..

اصلا   اینقدر  علاقه دارم   به  نظافت  و  مرتب کردنِ جاهای  خیلی کثیف  ( به خصوص  آشپزخونه )  که   همیشه  فکر می کنم   شاید  من  در   زندگی قبلی ام نظافت چی   بودم  و   این علاقه   , به دلیل حسِ نوستالژیکیه   که روحِ فعلی ام  نسبت  به  روحِ  قبلی ام   داره   !!!

 

امان  از اون روزی  که   یک  آدمِ شلخته ی نامرتبِ بی سلیقه  هم   برام  مهم   بشه ...

آخ آخ آخ ...

 این  حسِ نوستالژیک  نسبت به زندگیِ قبلی    ,  با حسِ " به من چه " ی   زندگیِ   فعلی  ,   در هم می آمیزه  و   من   دچار  گه گیجه ی   مطلق  می شم  . 

 

وقتی  خونه   یا  اتاق   خودم  رو   بعد  از   چند روز  گند  و کثافت  ,  تمیز  می کنم   ,  انگار از نو  زاده   می شم   ...  روحم جلا پیدا می کنه ...

این نظم و ترتیب دادن  یا  مرتب  و  تمیز کردن , اگه مشارکتی  هم  باشه  دیگه عالیه

...

اصلا همه ی  کارها  ,  مشارکتی  خیلی  بیشتر  کیف می ده  ,  به شرطی که آدمت  رو درست  انتخاب   کنی  .

حتی  هویج پوست کندن و آب هویج گرفتن  هم  مشارکتی   واقعا   جذاب  تره  ,  با عمه جانِ دلبند   مراسمی  در این زمینه داریم  که بسیار   لذت  بخشه  .

خلاصه  که  وقتی   با  عزیزترین  یا  آدمِ مهم   یا دوستانِ مهربان  یا  عمه جان دلبند  و بقیه  مشغولِ  تمیز کاری   می شیم  ,  با  انرژیِ  مضاعفی  کار  می کنیم   و همه  چیز   برامون  مهم تره  .

چون  انگیزه  داریم   . 

می دونیم   چشمهایی  دارن   نگاهمون  می کنن  و  همون  چشم ها   هم  , منتظرِ  نگاهِ  ما هستن  .

هدفِ   مشترک   داشتن   ,   لذت بردن های  مشترک   داشتن   ,   دلِ  آدم ها   رو   به هم نزدیک   می کنه  ,   هرقدر  هم  که  هدف   کوچک   و  پیش پا  افتاده  باشه  .

 

بعد  از   کار کردن  و  خسته  شدن   ,  چیزی   که   خستگیمون  رو   در   می بره   ,   در کنارِ هم   چای   نوشیدنه   .

اصلا  همه ی  اون کثیفی  ها  ,  به  عشقِ   لحظه ی تمیزی  و   دور ِ هم نشستن  و   نوشیدنِ چای     به  وجود  میان   .

اون  چای  ... 

آی می چسسسسبه        

آی می چسسسسسسبه

 

 

5 .  بعضی  از اتفاق ها  خیلی  درست  و  به موقع  در  زندگی  آدم  رخ  می ده  .

 

 

 

6 .  جشنواره ی  امسال   خیلی  خوبه ها  .

فکر  می کنم  به  صف  و  تحمل سرما   می ارزه  .

فیلم های  خوب  رو  از   دست   ندین   .

 

 

7 .  بهانه ی  کوچکِ  خوشبختی این هفته   

     

      دیدنِ  تو