لبخندهای احمقانه ی یک زن

فرودگاه
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱:۱۳ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٧ بهمن ۱۳٩٢
 

 

 

 

 

 

نفس خشم آگینِ مرا

                            تند  و  بریده  

                                          در  آغوش  می فشاری

 

و    من   احساس  می کنم    که    رها    می شوم

و    عشق   

          مرگِ  رهایی بخشِ   مرا  

                                    از  تمامیِ  تلخی ها

                                                          می آکند

 

بهشتِ من   جنگلِ   شوکران هاست

و    شهادتِ مرا    پایانی   نیست   .

 

 

                                                                 احمد شاملو_مرثیه های خاک

 

 

 

 

 

 

 

از   ماشین   پیاده   می شوم  .

پول   می دهم   .

می رود .

فضا  باز   است   اما   ساختمان ها   انگار   مرا   خفه   می کنند  .

می شمارم  ...

 

  " یک   ,   دو   ,   سه   ,   چهار   "

 

حجمِ   عظیمی   از  روزها    هجوم  می آورند  .

 

 " پنج    ,    شش    ,    هفت  " 

 

سرد  است   .   نفسم    بند   می آید   .    به   صدایِ  چرخیدنِ  چرخ های   چمدان   رویِ آسفالت   گوش   می  دهم   .

 

   " تمرکز   کن    .   سعی   کن   صدا   یکنواخت   باشد  "

 

تمرکز   می کنم    .  

رها   نمی شوم    .

 

  " ده    ,    یازده     ,   دوازده     ,   سیزده   "

 

در  باز   می شود   .   وارد   می شوم    .  

هوای   گرم    به   صورتم   می خورد   .  کمی  از   لرز   فاصله   می گیرم  .

 

چمدان    را   تحویل   می دهم    .   

به  انتظار   می نشینم  .

 

می دانستم    اینجا     توانِ  مقاومتم    به   صفر   می رسد   .

زره  پوشیده بودم   ,   با  گرز   و   سپر    .   مقاوم   و   سرسخت  .

 

اما ...

 

این   روزها  ,  از وقتی   کشف کردم   که   چقدر  دروغ     لابه لایِ همه ی  لحظه هایِ اعتماد   بود   ,   خاطراتِ  دوست داشتنی    خیلی بیشتر از   بدهایش   غصه دارم   می کند  .  

  

به  قطار  فکر  می کنم   .  هجده  ساعت  !!!   شکنجه ی  مطلق   است  ...

 

صدایمان   می کنند   .  آرام  راه   می روم  . 

فضا  دوباره   سرد   می شود  .

اتوبوسی    برای   حملِ ما   ایستاده   است   .

مغزم   فرار   می کند   .   دستم  را    به میله   می گیرم  و   فکر می کنم  ...  شاید   دیروز   همین جا    همین میله  ...   دستِ  تو  ...

نفسم   را   با شدت   بیرون   می دهم   .  

 

  " یک   ,    دو    ,    سه    ,    چهار    "

 

به  زمین   خیره   می شوم  .

مردم   نگاه   می کنند  .   معذب   می شوم   .   حوصله   ندارم   .

شب   ,  به  خانواده شان   خواهند   گفت  :

  "  این   یارو   هست   ...   بازیگره   ...  پارسال  ماه  رمضون   هی  بچه  می دزدید  ...  همون  دختره  دیگه   ,   قبلا  هم   تو  یه   سریالی   معتاد   بود  ...   آهان ...  آره   ... همون  ... خیلی  مغروره ها  ,   همش  اخم  کرده  بود  ,  سرش  تو مبایلش  بود  که  مثلا  با من  حرف  نزنین  من خیلی سرم  شلوغه  ,  واه  واه   , چقدر  خودش   رو  می گیره   ,   اینا   فکر  کردن  کی ان ؟!؟!؟  "

 

میله   را   سفت   چسبیده  ام  .

 

 " بیست و یک   ,    بیست و دو    ,     بیست و سه    ,    بیست و چهار   "

 

اتوبوس  می ایستد  .  در  باز   می شود  . 

به  پلکانِ  هواپیما   نگاه  می کنم    ,   شاید  ...   دیروز  ...  تو  ...

 

  " بسه    "

 

نفسِ عمیق   می کشم   .  

آرام   از پله ها   بالا   می روم  .  باید   به  کسانی  خبر بدهم  که  آماده ی  پروازم   .  

به  آنها   فکر می کنم   ,  به  کیمیا   فکر می کنم   ,   به   کندی کرش   فکر می کنم  ,  به  ساندویچ ِ خوشمزه ای که تا نیم ساعت دیگر  می دهند  ,  به دیدنِ  برادرِ نوپایم   ,  به  دیدنِ  مرکزِ  مهر  و عاطفه  ,  به  کار  ,   به اتاقم   ,   به گلهای نرگس  که آنجا  سرحال تر   است   و   ارزان تر  ...

 

آخ  ...

گل های  ...

از  فرودگاه   متنفرم   ... 

 

 

 

 

پی   نوشت   :

 

 

1 . این  خبرنگارهایی که  وقتی  مصاحبه  چاپ  می شه   یادشون می مونه  یک نسخه هم برای  فرد مصاحبه شونده    بفرستند ، خیلی  آدمهای باحالی هستند .

احساس می کنم  قدرشناسند  و  برای   فرد مصاحبه شونده   ارزش انسانی  قائلند .  
ادامه ی رابطه براشون مهمه  ,   چون کارشون براشون ارزش داره . 
یعنی به ما مثل  یک موجود یک بار مصرف  نگاه نمی کنند .
یکی از این افراد دختری بود  که برای مجله ی  "دیوان" و  هفته نامه ی   "متن و حاشیه "  با  من گفتگو کرد .
پیگیری اش   برای رسوندن مجله  بعد  از چاپ   به من  ، شبیه  پیگیری اش  برای گرفتن مصاحبه  بود .
این  دختر   الان  از اون  آدمهاست  که   ارزشش   برای من  ,  مثلِ  دوستان خبرنگارم   شده  ،  یعنی  از  من  "نه"   نمی شنوه  ،  خودش  هم  این  رو  نمی دونه   ,   منم  درست   نمی شناسمش   ,   ولی  اگه  خواسته اش    رو  خودم   نتونم   انجام بدم  به  طریق دیگه ای  حتما  کارش  رو   راه می اندازم  ،  چون  خیلی   بامعرفت  بود . 
 
 
الان مدتهاست ترجیح میدم   فقط با کسانی حرف بزنم که می شناسمشون  و  بهشون اعتماد دارم .  مصاحبه  با  کسانی  که  نمی شناسم  ,  به نظرم  به شدت   ریسکه   , چون   گاهی   با  یک تیترِ احمقانه   یا  بدقولی  برای  ویراستاری  متن  ,  جنجال  و  سوتفاهم  ایجاد  می شه  و   پشیمونی   به بار   میاد  ,   منم اصلا  حال و حوصله ی  حل و فصلِ  این  چیزها  رو   ندارم  .   
 
 
خلاصه که   خبرنگارِ  با معرفت  ،   نعمته  . 
 
دَمِ   همه ی  اونایی که پیگیری  و  تعهدشون  ،  قبل  و   بعد از مصاحبه   یکسانه  ،  گرم  .   
 

 

 

2 .  یعنی   می شه  ؟

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد یازدهم   . حرف   " ج"

1167 . صفحه ی  236

 تمثیلات   .  جماعت

شغال  کجا  ,  نماز جماعت کجا  !

خروسی  دَمِ صبح  از بالای  درختی  آواز داد  .  شغال  در  باغ   انگور می خورد ,

آمد گفت : _ آهای مؤذن مگر  صبح  شده؟

گفت: _بله .

گفت:_بیا پایین نماز بخوانیم  من  به تو   اقتدا  کنم  ثواب  دارد .

خروس گفت:_من مؤذنم , پیشنماز آن پشت خوابیده بیدارشکن  وضو بسازد  من  هم  اذانم  تمام  شد  می آیم

شغال پشتِ درخت را نگاه کرد دید سگِ نکره یی خوابیده ,  دُمَش  را  گذاشت  رو کولش و دِ فرار .

خروس داد زد :_ کجا می روی  مؤمن ؟ نماز جماعت  چه  شد ؟

شغال  همان طور  در حال فرار  گفت :_ خدا مسجدت را به سرت خراب  کند! من کجا نماز جماعت کجا؟

 

 

4 . دو  روز    تعطیل   می شوم   .  

بروم  ...    نروم  ...

تهران   ,   فرودگاه   ,   جشنواره 

تصمیم   سختی ست  ...

همین جا    می مانم   .

تا   این   لحظه  !!!  

 

5 .  "  کارا   ساکت   بود  .  گفتم  : (( تا قاتل  بابام  پیدا نشه  و کار اون کتاب  به  آخر  نرسه  هر کی  تو اتاقِ  خودش  می خوابه . ))  کارا   تعجب  کرده  بود  که حق هم داشت  و  هر کی  به  جاش  بود  می گفت  :(( حالا کی گفت با هم بخوابیم ؟)) ,  ولی کارا  هم  مثل من   قصه ی خسرو  و  شیرین  نظامی  رو  چندبار  خونده بود  و  خوب  می دونست  که   هرجا  شیرین  به  خسرو   نه   می گفت   منظورش  بله  بود  و نه  ,  نه  .  برای  همین  فقط  لبخند  زد  و هیچی  نگفت  . "

نام  من  سرخ

نوشته ی    ارهان پاموک

مترجم        عین له غریب

 

کتاب  نزدیک 700 صفحه ست  .  هم  خیلی فرصت نشده  این مدت  درست بخونمش , هم  دلم  نمیاد  زود تموم بشه  ,   چون خیلی  باهاش   حال  می کنم  .

اینقدر   براتون  چند خط  از  کتاب  رو می نویسم   تا  یا   شما  برید  بخرید   و   بخونیدش  ,   یا   من   تمومش   کنم  و برم  سراغِ کتابِ  بعدی  .

 

 

6   مرهم زخم های کهنه ام 
       کنج لبان توست!
       بوسه نمی خواهم
       چیزی بگو ...
                                     "شاملو"

 

 

7 .  بهانه ی  کوچکِ  خوشبختی این هفته   

دفعه ی آخر  ,  یعنی  پنجشنبه ی  هفته ی قبل  که برگشتم   تهران   ,  اومد  دنبالم  و  رفتیم   رستوران ِ همیشگی    .

هفته ی  قبل   کمی  مارکوپولو  بودم  ,  به دلیلِ تداخلِ  مراسم  افتتاحیه ی جشنواره ی فیلم  فجر  و  اکرانِ  فیلمِ  " قصه ها " در سالن میلاد  با  فیلمبرداری  سریالِ  " کیمیا "  ,   مجبور   شدم   دوبار   برم  آبادان  و  برگردم  تهران   .

آخرین  دفعه ای   که   رفته  بودیم   رستورانِ  مورد  علاقه ام   _ یعنی  دقیقا  یکشنبه ی همون  هفته _    به  بچه ها  گفتم  اگه  این  رستوران   پیتزا   هم  به منوی  غذاهاش  اضافه  کنه   دیگه   هیچی   کم  نداره  ,  من فقط  میام  اینجا   , هیچ  جا  دیگه  نمی رم   !

و  پنجشنبه   _یعنی  فقط  پنج  روز   بعد_    که  دوباره   به  رستورانِ مورد علاقه ام  برگشتم  ,   دیددددددددددم   که   یک  منوی جدید   آوردن  سرِ  میز !

گارسن  گفت  :  این  منوی  پیتزامونه   ,   تازه  زدیم  !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

باوررررررررررررررررم   نمی شد  . 

 از  خوشحالی  نزدیک  بود  سکته  کنم   . 

همون موقع از  منو  عکس  گرفتم  و برای بقیه ی  دوستان   فرستادم  ,

اونها  هم کف  کردند ,

می گفتن   اونجا حتما  شنود   داره  ,  رضایت  مشتری  زیادی  براشون  مهمه  نیشخند

 

رستورانِ عزیزم   همه نوع  غذایی داره  ,  از استیک بگیر  تا  چلوکباب   , دسرهای  عالی  ,  میوه  ,  تخمه  ,  چای و قلیون  ,  سالادهای  بی نظیر  , خوشمزه ترین سیب زمینی تنوری های  دنیا , بزرگ ترین و  بهترین  چیپس و پنیر  ,  کیک  بی بی   هم  داره !   چیز کیکش  هم  حرف  نداره   .

فقط  مشکل این بود که من عاشق  پیتزام   و  اونجا  پیتزا  ندااااااااشت

 که   دیگه    دارررررررررررررررررررررررررررررره

ذوق مرگ     شددددددم   به  خدااااااا .

 

ولی   به  نظرِ من 

مهم ترین  مسئله   اینه  که   آدم  اینجور  وقتها   دوباره   ایمان  میاره  ,  

"  مرغهای  آمین     دورِ    سرِ  ما    پرواز   می کنن   "

و   این   فقط   بخشی   از    مهربونیِ  خدایاجانه   .

الان نمی دونم  بهانه ی کوچک خوشبختی  من  خودِ پیتزائه  ,  یا برآورده شدنِ آرزوم توسط مرغ های آمین  ؟!؟!؟

در هر دو  حالت    ,   خدایا جانم    شُکرت   .