لبخندهای احمقانه ی یک زن

قصه های من و همسایه ی روبرو 6
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱:۱۱ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٤ بهمن ۱۳٩٢
 

 

 

 

 

 

...

      باری

      دل

      در  این   برهوت      

      دیگرگونه   چشم اندازی     می طلبد  .

         

                                                                       احمد شاملو _ ققنوس  در باران

 

 

 

 

 

برف  می آید .

کوه ها  سپید  شده اند .

پنجره  را  بخار  گرفته  .

با  انگشتم   رویِ بخارِ پنجره  می نویسم   :    

 دختر  همسایه ی  روبرو

 

دلم  می خواهد   اسمش   رویا    باشد  .

مثلا  صدایش بزنم : 

رویا  جان , می شه  حوله ی من رو بیاری  ؟  "

 

روی  پنجره    با  انگشتم   می نویسم   :  

رویا   

                              

اگر   بفهمد  اولین جمله ای که   برای  صداکردنِ نامش  ,  به ذهنم رسیده  ,  آوردنِ حوله ی حمام باشد  ,   اخمهایش  را  درهم  می کند  و می گوید :

" همه تون  مثل  همید  . زن  نمی خواین  , کلفت می خواین که هی اوامرتون  رو  اجرا  کنه  . "

 

شاید هم  بگوید :

" همینه  دیگه  .  از  روزِ اول   همه ی  فکر  و ذکرتون   پایین  تنه تونه   .  حوله ی حمامت رو بیارم ؟ 

خب  از اول  با خودت  می بردی !  حتما  مرض داشتی که نبردی  دیگه  .  می خوای  من با  حوله ی حمام  بیام  اونجا  و   من رو  بِکِشی تو حمام و  ... "

 

سیگارم  را  روشن  می کنم   .   غرغرهایِ    رویا   محو  می شود  .

همان  دخترِ همسایه ی  روبرو   باقی  بماند   بهتر  است  .

 

آن سوی پنجره   سایه هایی  می آیند  و   می روند  .  

دستمال  می آورم   .   بخارِ  شیشه   را  پاک  می کنم  . 

 

به   بالکن  آمده است   ,   با  کلاه  و  دستکش   ,  قهقهه  می زند   .   دوستانش  هم هستند  .

مدرسه ها تعطیل  است  .  در  کوچه  غوغایی  به پاست  .

پسربچه ای  به  سویش  گوله برف   پرتاب   می کند  .

دختر همسایه ی روبرو   پشتِ گلخانه ی پلاستیکی اش  پناه  می گیرد , شاد است  , می خندد .

 

اگر  سیگاری  بود   ,   پنجره  را  باز  می کردم  و  فریاد می زدم  :

" آهای  !   دختر ِ همسایه ی روبرو  !   سیگاری   بگیران   . 

   در   برف   هیچ  چیز   مثلِ دود   نمی چسبد . "

 

رویِ  لبه ی  تراسش   کُره ای  از   برف   درست  شده    . 

آدم   برفی   می سازند  .

پسری   با  هویج   به  بالکن   می آید  .   دخترِ همسایه ی روبرو   ذوق  می کند و می خندد  ,  

انگار   هویج    معجزه ی تازه ایست   که  امروز   کشفش  کرده  .

 

پنجره   را   باز   می کنم   .   کمی  خم   می شوم   .

 کوچه ی  سپیدِ ما    شبیه ِ حیاطِ دبستان    شده   است   . 

سوزِ سرد   به   صورتم   می زند  .  نفس  می کشم   ,  عمیق  و  ممتد   , 

شاید   دی اکسید کربنی   از   بازدمِ  تو    در  ریه ام   فرو  رود  .

 

نگاهش   می کنم   ,   بی   شیشه    ,   حواسش   نیست   .  

صدای   خنده هایش   واضح تر  شده  است  .

  

 

  "  دخترِ همسایه  ی روبرو  !

    در مورد ِ  دود   اشتباه  کردم  . 

    در برف  ,  فقط   صدایِ خنده های توست   که   می چسبد  . "

 

 

گوله برفِ  بزرگی   ,   محکم    به  پسِ  سرم  اصابت  می کند  . 

 بر می گردم .

پسر  بچه ای     خندان   و   دوان    به  من  نگاه  می کند  . 

 

 

 

 

پی  نوشت  :

 

 

1 . عزیزتررررررررررررررررررین  من  به تو افتخاااااااار   می کنم   .   مبارکت   باشه    .

 

 

2 .  تو  گوشیم   باید  یک  چیزهایی   رو   تغییر  بدم   ,   مثل  بعضی  اسمها   .

   یا  پاک  کنم    ,   مثلِ  بعضی  عکس ها  ,  بعضی  بازی ها  ,  

   چرا   دلم   نمیاد  ؟

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد یازدهم   . حرف   " ج"

 2032  .  صفحه 394

 تمثیلات  .  جویدن 

گُه  جویدن  و   دهنِ غاز  گذاشتن

وقت و نیروی خود را  صرف کاری  کردن که هم  کثیف و مهوع است  هم بی نتیجه  و هم زیان بخش .  همچون  کارِ ابلهی  که  فضله جَوَد  و  به  دهانِ غاز   گذارد , در صورتی که اولا  مرغدار  مراقب است مرغ و ماکیانش  فضله خوار نشوند  ,  و ثانیا اگر مرغ بخواهد فضله خورد  نیازمندِ این نیست که آن فضله جویده  و آماده شده باشد . 

                                          [ بازنویسی شده  از  داستان نامه , 479 , ش 4512 ]

 

4 .   " ساعتا  خوابن  "

       آلبوم جدید  رضا  یزدانی

       تهیه کننده  علی اوجی 

 

از اون آلبوما داد بیرونا  ...

از  اونا  که  با هرکدوم  از قطعاتش  می تونی  بری  درست  وسطِ  خاطره های  خودت  ... 

عاشقانه های  فوق العاده ایه 

     

کدوم  قطعه  رو  از بقیه  بیشتر  دوست دارین ؟

( هه هه هه  ,  صفحه ی نظرات   بسته ست  , 

 لابد  مرض  دارم  سوال  می پرسم  وقتی  جایی برای جواب دادن نیست !!!) نیشخند

 

 

وقتی هستی  خوب خوبم

بی تو غصه ,  منهدم  , نیست ,

با تو دغدغه ندارم

دیگه هیچ چیزی مهم نیست

نه مهم نیست

سیل و آتیش،

 سونامی ، زلزله ، بهمن

وسط این همه وحشت،

 بیا  هم قدم شو  با  من

 

عاشقِ صدای  قورباغه ام  اون زیر میرا  ,  بین همه ی سازها   ,   اونجا که  می گه :

 

دیگه  اکسیژن  نمیخوام  تویی  کربن نفس سوز

تو  تنفس  جدیدی  ، من  "دوزیست "  میشم  از امروز

 

و  البته  که   عجب   شعررررری  !   بی نظیره   !   عمیق   لذت   بردم   .

 

یه هواپیما توی برج ،

‌نئونازی با تپانچه

نرو  تو  جنگ جهانی 

اصلا این حرفا  به  ما چه

کشف آب   تو کره ی ماه

چند تا  اختراعِ بیخود

یا یه کهکشان تازه 

که تو آسمون  رصد  شد

که  هیچ کدوم برام مهم نیست   

وقتی  اتفاق  تو   هست

وقتی  میشه  با تو   خوش بود  

 وقتی میشه  دل به  تو   بست

 

شاعر  احسان  گودرزی 

 

 

5 . قبل  از  جشنواره  مثل  بچه ی آدم  داشتم  ماراتنِ بسیار  خوبی  رو پیگیری  می کردم   ,  ولی  این  رفت و برگشتِ  دو سه باره ی  تهران _ آبادان  ,  گند زد  به  همه چیز   .  

حالا  اینکه   چرا   از وقتی  دوباره   به  ثبات  رسیدم   ,  ماراتن  رو   شروع  نمی کنم   ,   نمی دونم  !!!

خدا کنه  شروع کنم  و ادامه بدم   ,  پیگیر   و مداوم   . 

از   امروز   ... از   فردا  ...  از  شنبه   ...

 

 

6 .   "چاقوی  شکاری "

       مجموعه داستان  کوتاه

       نویسنده : هاروکی  کوراکامی

       مترجم : مهدی غبرایی

        نیکونشر

      

بلعیدنِ قصه های موراکامی   هرشب  قبل از خواب  ,  حتی  وسطِ   نام من سرخ   هم  می چسبه   .

 

گفتم : "  با  این حال  ,  باید قبول  کنی  که  تخصص تو  در  رابطه داشتن  با  زن های  دوستانت  چندان هم عادی نیست . "

_ " پس , چیزی که به من می گویی , آقای موراکامی , این است که احساس گناه _احساسی که خودم از آن بی خبرم _ شاید شکل تهوع را به خودش گرفته  ,  یا  وادارم کرده چیزهایی را بشنوم که وجود خارجی نداشته ؟ "

 

 

7 .  بهانه ی  کوچکِ  خوشبختی این هفته

این  هفته  هیچ  بهانه ی کوچک خوشبختی ای  نبود  که   مثل  هفته ی قبل  اونجوری  من رو  سر ذوق  بیاره  و  باعث  تعجبم  بشه  .

ولی  چند تا بهانه  داشتم  که  به  من   احساس ِ  خیلی  خوبی   دادن .

 

الف :   از  هواپیما  ,  از  ظرف غذاش  ,  برام  دنت شکلاتی   آورد  ,   خیلی بهم  چسبید  .

 

ب :   کافه کتاب  شازده کوچولو  رو  کشف کردم  .  تو خیابون امیری آبادان . با صفا  و  پر  از کتاب  .  صاحبش و  مشتری هاش  هم خیلی باحال بودند  ,  از جنسِ خودِ کافه  .  اینجور جاها  وقتی   اونا هم  من رو  دوستم دارن     بهم   بیشتر   می چسبه  . 

 

ج  :   در حالِ دردِ دلِ  شدید   با  مرکز  مهرِ و عاطفه بودم  و به قولِ خودش  " گوله گوله " اشک می ریختم  که  گفت  :   تو بسیار  آسیب پذیر شدی   ولی   یه پوسته ی سخت  کشیدی   دورت  که  بتونی  از  خودت  محافظت کنی  و  همین  باعث  میشه  به  نظر  بیاد  تو خیلی سخت  و  مقاومی  و  دسترسی  به عواطفت  غیر ممکنه  !!! 

 

کف   کردم  .  من ؟؟؟   دسترسی  به عواطفِ من غیر ممکنه ؟؟؟ عواطفِ من که همین جاست  .  دقیقا  همین جا  !!!

حالا این رو  گفتم که برم  سر  بهانه ی  کوچک خوشبختی  سوم  .

 بعد مادر جان  فرمودند  :   حالا  که اینقدر   احساسِ  غصه  و  سرخوردگی و مغبون شدن   می کنی  ,  همین  الان  به من بگو   ببینم   چند  نفر  تو زندگیت  هستند  که  فکر  می کنی   واقعا  از ته دلشون  تو رو  دوست  دارن ؟  از من شروع کن  ,  چون خیلی خری  اگه   غیر  از این  فکر کنی  .  برو   بشین  اسمهاشون رو  روی  کاغذ  بنویس  .  اگر   از   ده   نفر   بیشتر   بود    بدون   خیلی  خوشبختی  .

 

نشستم   و   روی   کاغذ  نوشتم   .  

از  ده نفر   بیشتر   بود  .  

البته  مشکلِ غصه   سرجای  خودش  هست   ولی   همین که  دوستانی  دارم  که مطمئنم   دوستم  دارند   و   براشون  خیلی  مهمم  ,  خودش   خیلیه  .

حالا  بذار   بعضی  از آدم ها   _که  زمانی برام  خیلی  مهم بودند_     اصلا شبیه حرفهاشون  و  ادعاهاشون   نباشند   ...   مهم نیست  .

داشتنِ  همین  رفقای خوب  و  با معرفت    نعمت  بزرگیه   .