لبخندهای احمقانه ی یک زن

قصه های من و همسایه ی روبرو 7 , قسمت آخر
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱:۱۱ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱ اسفند ۱۳٩٢
 

 

 

 

 

نیش خندها    لبانِ تازه تری   می جویند

و  چندان که   از جست و جویِ بی حاصل   باز می مانند

به  لبانِ ما   باز می آیند .

 

                                                                                احمد شاملو

 

 

 

 

چمدان   را   از   صندوق  عقب   در  می آورم  .

به بالا   نگاه  می کنم  .

چقدر دلم تنگ شده بود .

محبوبه  ساک دستی اش را  بر می دارد و می پرسد :

_" نمیای تو  دوش بگیری  خستگی در کنی ؟ شب هم می تونی ماشین رو ببری تعمیرگاه ! "

می گویم :

 _" نه  , برم حموم دیگه حال ندارم دوباره بیام بیرون , برم قالش رو بکنم برگردم  ." 

لبخند  می زند  و   می رود .

آقا رحمت را صدا می زنم  .   چمدان   را   می برد .

شلوارم  خاکی   شده  .  به  حیاط  می روم  .  شیر آب را باز می کنم  .  با دستهای خیسم خاک را  می تکانم .

بهتر  شد .

دوباره  به  بالا  نگاه  می کنم  ,

می ایستم  , 

شاید اشتباه دیده ام   !

 

بهار  است   .   شاخه های گلدانِ بزرگِ  رُزِ رونده اش  باید  از  بالکن  آویزان  شده باشند  !

شاید  طبقه   را  گم  کرده ام  .

یک   ,    دو   ,    سه   

نه  ,  درست  است  .

 

گلدان های پشت پنجره اش  را  هم برداشته  .

شاید دوباره  می خواهد تغییر دکور  بدهد  .

 

شاید ...

 

بیشتر  دقت   می کنم  .

 

انگار ...

 

نفسم   بند  می آید   .   فکری   مثلِ برق   از   سرم  می گذرد  . 

می دوم   بالا   .

 در  را   باز   می کنم  .  از حمام  صدای آب   می آید .

 

_ " محبوبه  ,   منم   ,  نترسی   "

_ " چی شد  ؟  نرفتی  ؟ "

_ " چرا  ,   الان  می رم   ,   کفشم  اذیت  می کنه  .  الان عوض می کنم  , می رم  . "

 

پرده  را  کنار   می زنم   .

پنجره   را  باز  می کنم  .

 

 نگاه   می کنم   .

...

نگاه   می کنم

...

نگاه  می کنم

...

 

پلک  نمی زنم  .

 خیره   ,    بهت  زده     ,    مات  

 

 

بالکنش   خالیست   .

 پنجره ها   دیگر    پرده  ندارند   .

گلدان  ندارند  . 

  

 

بو  می کشم  

 شاید   ته مانده ی   بویِ  هوس انگیزِ قورمه سبزی اش   ,   هنوز   در کوچه  مانده باشد .

شاید   عطرش  ...

 

" چرا هیچوقت  عطر تنت  به  خانه ی  من   نرسید  ؟ " 

 

نمی دانم   جای  خالی  لیوان چایش است   یا  سردیِ نسیمِ بهاری   که   چشمانم  را  نمناک   می کند  .

 

 این  ساختمانِ مرمریِ خوش قواره   ,   با  نورهای ِ مخفی   و   سنگ های  گران قیمت   ,  بی رنگِ گل های تو   ,   شبیه همه ی خانه های  نوسازِ دیگر   می شود  .

خانه هایی   که   درشان  ,   هیچ   دلِ منتظری   ,  نفس   نمی کشد  .

 

انگار   زمان   ایستاده است  .

 انگار  هوا  نیست   .

 

کمی  می ایستم   . 

کمی   نگاه  می کنم   .  

به  جایِ خالی  تو   و  همه ی گل هایت  نگاه  می کنم   .

نگاه   می کنم  .

 

به روزِ اسباب  کشی ات  می اندیشم   ,

 

به لحظه ای  فکر  می کنم   که  بدرود  گفتی   و  خانه ات  را   با  همه ی  اشکها  و لبخندهایی  که  به آن  آمیخته  بود   ,   ترک  کردی   .

پنجره ی من چه ؟  نیم نگاهی  نصیبش شد ؟

دوستانت  هم برای   کمک   آمده بودند  ؟ 

پسرِ همیشگی   چه   ؟   او  هم   بود  ؟ 

برایِ  آخرین بار    در بالکن    دستهایش   را   دورِ بازوهایت  حلقه  کرد  ؟

 خاطره هاتان   را   در  جای جایِ خانه ات    با هم   مرور   کردید   ؟

 

 پسرِ  همیشگی ...

شاید  هم نبوده    ,   مدتهاست   که   نیست   .

لبخند  بر لبم  می آید  !

تعجب   می کنم   .

من   که    قهقهه های ِ   عاشقانه ی تو را    میانِ دستهای او   با  جهانی   عوض   نمی کردم  ,    چرا   از نبودنش    لبخند  می زنم   ؟

 

دلم   سیگار   می خواهد   .

فکر  می کنم    اگر   روزِ  اسباب کشی ات   بودم    چه   می کردم  ...

شاید   باز    پشتِ پنجره  می ماندم   ,  مغموم  و افسرده    ,  مثلِ  همیشه    ,   فقط   نظاره گر   .

شاید   هم   نه   ...

 شاید  این بار    همه ی  شهامتم   را   جمع   می کردم   ,  پیراهن سفیدم  را   با  شلوار جینِ سورمه ای   می پوشیدم  ,  به بهانه ی   خرید  از خانه بیرون می زدم .

 

نفس عمیقی  می کشیدم  ,   به سمت  تو  می آمدم   .

 _"سلام   همسایه   "

برمی گشتی   ,    با  تعجب   مرا  نگاه می کردی   .

_ " سلام  .  ما با هم همسایه هستیم   ؟   ببخشید   ,  یعنی  ما با هم همسایه   بودیم   ؟  هیچوقت  ندیده  بودمتون  !  "

تُنِ  صدایت  را  می بلعیدم  .

_ " شما ندیده بودین   ,   ولی  من   شما رو   زیاد  می دیدم . "

تو   می خندیدی   .

 _" جدی ؟   یعنی  چطوری  می شه  ؟ "

من   ,   چشمهایم   را   از   صورتت   بر نمی داشتم   .

_ " من    همیشه   پشت  پنجره ی  روبروی  بالکن  شما  هستم   . " 

تو   مرا   نگاه   می کردی   ...

بعد ...

بعد ...

 شاید    تو    می خندیدی   و   می گفتی  :

 _" جدی  ؟  چه  بامزه  ... حالا   چیا   دیدین   از  پشتِ  پنجره  تون   ؟  ولی  قبول  نیستا   ...  منم   باید   می دیدم  !  "

 

شاید  خنده   رویِ  لبهایت   می ماسید   ,  اخم   می کردی   و  می گفتی  :

_ " صحیح   !  پس  خوب  شد   دارم  نقل  مکان  می کنم   ,  وگرنه   مجبور   می شدم  ازتون   به  پلیس  شکایت  کنم   .   بیچاره   مستاجرِ   بعدی   .  روز خوش آقا  "

 

شاید   هم   بهت   زده   مرا   نگاه   می کردی   و  می گفتی  :

 _"  عجب !   ...  ,   همسایه ی پنجره ی روبرو    !   ... "

 

کمی  در سکوت   به  من خیره  می شدی   و بعد ...

_ " سالهای نوجوونی   یک کتاب   خوندم   که اسمش   پنجره   بود   ,    قصه ی  عشقِ   یه دختر   بود   به  مردی  که   هم  همسایه ی  پنجره ی  روبروش  بود   و     هم  معلمش  ...  "

 

عمیق تر   نگاهم   می کردی  .  شبیه یک  کشف تازه  .  شبیه اون روزِ برفی  ...

 _ "  تا حالا  کسی  بهتون  گفته  پیراهن  سفید  خیلی  بهتون میاد  ؟ "

من  دست  و پایم   را   گم   می کردم   .  

تو   به  چشم های  من   خیره   می شدی    و  ...

 

چیزی   آزارم   می دهد   . 

گوش   می کنم   .   انگار   دیگر   صدای ِ آب  نمی آید  .  

 

_  "  وا  ...   ناصر ؟   ...   چرا   جواب   نمی دی   ؟  چته  ؟   نرفتی  تعمیرگاه  ؟ "

 

بر نمی گردم  .

 خشک   شده ام  .

 

 می گویم  :

_ " دلم  برای  خونه مون   تنگ شده بو د  ,   خسته ام   ,    سیگارمو  میاری ؟   "

می خندد  و   در حالِ   دور    شدن    می گوید   :

 _ "  آره  ,   منم    دلم  تنگ  شده بود  ,  خیلی  خوش گذشتا  ولی   هیچ جا  خونه ی خودِ آدم   نمی شه   ,   حتی  اتاقِ مخصوصِ ماه عسل  . "

 

 

 

                                                                                 پایان  

                                                                                  بهمن ماه 1392

 

 

 

 

 

 

پی نوشت :

  

 

1 .  دلِ منم  به  شدت   براش  تنگ  می شه   ,   ولی  باید  می رفت  ...

این  هفته   ,   هفته ی تموم  شدن ها   بود  .

"نام  من   سرخ"  هم   تموم   شد  . 

عجب  کتابی   بود  .

واقعا  یک جاهایی  حیرت  می کردم   از شیطنت های عجیب و غریبِ نویسنده  .

دلم  نمی خواست  تموم  بشه   ,   مثل  حالی  که  موقعِ تموم شدنِ "کلیدر" , "کافکا  در کرانه" ,  "خشم و هیاهو"  , "سمفونی مردگان" , "ابله"  , "یگانه"  یا  هر دو رمانِ "زویا پیرزاد" و ...  داشتم   ,   هرقدر  به  پایان  نزدیک تر می شدم , با سرعت کمتری  می خوندم   که   دیرتر   از  اون دنیای بی نظیر   خارج   بشم   .

خدا  رو  شکر   چنین  کتاب هایی   وجود دارند   و   من    می تونم  همه ی  دلسردی هام  از دنیای  خودم  رو  ,  در دنیای  جذابِ این کتاب ها    فراموش کنم  .  می تونم   در  اون فضا   غوطه  بخورم  و  لذت  ببرم   و  همذات پنداری کنم   .

"نام  من   سرخ "  رو  بسیار   دوست  داشتم  ,  حالم  رو  بهتر  کرد  .

 

 یک سوال

به نظر شما   وقتی  آقای  دولت آبادی  نگارش  کلیدر  رو  تموم  کردند  ,  چه  حالی  داشتند  _ وقتی حالِ منِ خواننده  اینه _ ؟!؟!؟!؟!؟؟

یعنی  برام   جالبه  که بدونم  یک  نویسنده   ,  وقتی یک  رمان  چند جلدی رو  به پایان می رسونه  حالش  چطوره  ؟

 شبیه  از دست دادنِ  عزیزانه   یا   شبیه   به  ثمر  رسیدنِ عزیزان  ؟؟؟

احساسِ  یک آدمِ  غیر  حرفه ای  ,   در اولین تمرین جدی اش     ,  بعد   از  یک قصه ی کوچولوی  هفت  قسمتی   ,  دلتنگیِ شدید   بود  و   البته   شعف   و   هیجان  و ذوق زدگی   .

حالا   آدم های حرفه ای  و  اینکاره   واقعا  حسشون چیه  ؟

 

 

2 .  پشه های بی شعور  مجددا  بنده  را  به شدت  ...

و  من   واقعا   دیگه  تحمل  ندارم  . 

خسته  شدم  .

هرچند که می دونم  به  شدت  دلم  برای  آبادان  و  روزها  و شب های  خوبش  و مردم بسیار   مهربون  و  باحالش  تنگ   می شه   ولی  بسه دیگه  ...

 یعنی  دیگه   دلم  می خواد  کلا  برگردم  سر خونه  و  زندگی  و  شهرِ خودم  .

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد یازدهم   . حرف   " ج"

2069  .  صفحه 410

 ترکیبات جمله ئی و شبه جمله ئی  .  " جهنم  "

جهنم  هم  به  آن داغی ها  که  می گویند  نیست  !

 در مواقعی که شخص شرایط بسیار بدتری را انتظار داشته  بر زبان آرد .

مترادف اینجوری ها هم که می گویند نیست !

به این شوری ها هم که می گویند نیست !

 

 

4 .  خدایاجان  بنده   به  شدت   منتظرم   .

 

 

5 .  بعضی از اتفاق ها  می افتند  که  تو  به   تشخیص ات  ایمان  بیاری ,

 و  دلسرد بشی   از  کوچکترین  تردیدِ مثبتی  .

 

                      

6 .  " یخبندونای  قطبی چشمات  "

  آلبوم  ساعتا خوابن

رضا یزدانی

شعر  هومن حسن پور

 تنظیم  بهروز پایگان



                         امشب دلم بدجوری آشوبه، دستای تو صد سال ازم دورن

                         توی دلم یه پادگان سرباز، انگار رختاشونو میشورن

                         من میزنم بیرون از این خونه، وقتی چراغا همه خاموشه

                         وقتی نباشی دیگه هیچ عشقی پیراهن تورو نمی پوشه

 

 

 

7 .  بهانه ی  کوچکِ  خوشبختی این هفته

 

الف : پیدا شدنِ  دوباره ی  نرگس   ...  هرچند  کوتاه  مدت 

 

ب :  رویِ  اینا  کم  شد   ,   دیگه  بعید   می دونم  با عدد  چهار  پز  بدن .

آقای خوش قدمِ پروژه  هم حضور  داشت  و  قاطی کرد  .

(بیشتر بهانه ی کوچک بدجنسی بود تا  خوشبختی !!!)