لبخندهای احمقانه ی یک زن

مردمانِ گرمِ شهرِ گرم 2
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱:۱٧ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٧ اسفند ۱۳٩٢
 

 

 

 

 

 

می مخور با همه کس  تا نخورم خونِ جگر        سر مکش  تا نکشد سر به فلک فریادم

یارِ بیگانه   مشو    تا   نبُری از   خویشم          غمِ اغیار  مخور   تا  نکنی ناشادم

شمعِ هر جمع مشو    ورنه بسوزی ما را         یادِ هر قوم مکن   تا   نروی از یادم

 

                                                                                                              حافظ

 

 

 

 

_ "بفرمایید ، بفرمایید ... کسی نیست ، خانوممه  با مادرش ... منزل خودتونه  راحت باشید ..."
 
صدای زنانه ای تعارف کنان به در نزدیک  می شود  .
 
_ "خوش اومدین ... بفرمایید ... من از ظهر به آقا امیر  گفتم شما رو بیاره اینجا ... تو این سرما چرا  موندین  آخه ..."
 
صورتش نمایان می شود  .   تشکر   می کنم  . کفشهایم را در می آورم  .  وارد خانه می شوم .
 
_ "چه خونه ی قشنگی دارین "
 
_ "چه  فایده خانوم  وقتی  سوت  و  کوره "
 
میخندم  .
 
_ "معلومه دلت بچه می خواد "
 
 
نگاهش محزون می شود .
 
گند زده ام .
 
_ "کی  دلش   بچه نمی خواد؟  "
 
مدتیست یاد گرفته ام   گاهی به جای  مخالفت  ،  می توان سکوت کرد .
 
مرا به اتاق می برد .
 
کنارِ   بخاری  می نشینم  .  مادرش  وارد می شود  .  خونگرم  و  مهربان  .  سینی چای را روی زمین می گذارد .
 
 
 
عطرِ دارچین  ، مشامم  را  پر می کند .
 
دلم   برای  چای نوشیدن  با  عزیزترین  تنگ می شود  ،  چای دارچین   دوست دارد .
 
 
در این دوریِ  طولانی  ،  در این  غربتِ دلنشین  ،  دلم هوایِ  روزهایِ خانه ی ظفر  و دیدارهای  هر روزه  و  گپ زدن های بی پایانمان  را  می کند .
 
 
 
 
شیرینیِ  هوس برانگیزی   برایم می آورند  .  شبیه  زولبیا  بامیه ی  خودمان است ، شیرین است  ،  شهد دارد  ،  ترد  و  نارنجی  ،   در خانه  پخته اند .
 
 
چایِ دارچینم را    _که تو دوست داری و من دوست ندارم_  
با شیرینیِ خوشمزه ای که  _من دوست دارم و تو دوست نداری_   
به یاد همه ی  دوست داشتن هایمان  می نوشم .
 
 
 
 
_ " نوکِ دماغتون قرمز  شده  ،  بخاری رو بیارم  جلوتر ؟ "
 
می خندم . صورتم  را به بخاری  نزدیک می کنم . 
 
_ "چند سالته ؟ "  
 
_ " بیست و دو سال "
 
 
_ " خب  پس  ...  چرا   نگرانی  ؟   کلی  وقت  داری   برای   اینکه  خونه  رو    از سوت و کوری   دربیاری   ،  فعلا  از  زندگیت   لذت ببر   ،  بچه  که   بیاد دیگه   وقت نداری    نفس بکشی   "
 
 
_  "  شما   بچه  دارین  ؟  " 
 
_  "  نه  "  
 
 
خجالت می کشم  .  
 
فکر می کنم    پس   این جمله ها از خاکِ کدامین تجربه در مغز من می روید ؟
 
شاید مشاهده ی ریحانه  ، 
شاید شنیده ها  ، 
شاید ...
 
 
مادرش  نگران است  .
 
_ " پنج ساله  اومدن  سرِ خونه زندگیشون "

 
درماندگی  از  صورتش می بارد  .

 
_ "جنوبیا   همون شب اول    بچه  می خوان "
 
راه حلی به ذهنم  نمی رسد  ،  نه  برایِ بچه دار شدنِ او   ،
نه  برایِ   فرار  از   گندی  که  زدم .
 
مثلِ همه ی لحظاتِ  سرگردانی  ،  به خدایاجان   پناه  می برم .
 
 
_ " خدا بزرگه  ،  حتما یک خیری  توش بوده  ،  حالا هم که کلی وقت دارن  ،  نگران نباشید  ،  حتما وقتش نشده  "
 
با چشمانِ غمگینش   لبخند می زند .
 
_ " هوا سرده  ، نه ؟ "
 
به بخاری  می چسبم .
 
 
_ " آره  ،  ما اصلا   انتظار نداشتیم   جنوب   اینقدر   سرد باشه  ،  یخ  زدیم "
 
_ " تو  رو خدا    هروقت سردتون شد    بیاین خونه ی ما  ،   به مادر هم بگید  تشریف بیارن  ،     اینجا  خونه  ی  خودتونه   "
 
این جمله ی آخر  را    هر روز   بارها می شنوم  ،   از تهِ دل ،  با  اصرارِ  زیاد . 
 
" اینجا   خونه ی  خودتونه   "
 
گاهی احساس می کنم   ،  ما   ،   کلید همه ی خانه های این شهر  را  داریم .
 
 
 
 
اینجا   ،   آبادان    ،   شهرِ مهربان
 
مردمِ  مهمان نوازش    بر لبانشان    لبخندی ابدی  چسبانیده اند .
 

 

 

 

پی نوشت :

 

 

1 . دلم می خواد   تاریخِ به روز شدنِ وبلاگِ  این هفته رو    دست کاری  کنم   ولی   روم  نمی شه   .

آخه   من  همه ی تلاشم  رو  کردم  که  خوش قول  باشم   ,  این بار   دیگه  واقعا  جهانِ هستی  نخواست  .

چهارشنبه   متنِ  وبلاگ  آماده  بود  ،  ولی  مجبور  شدم   به طورِ کاملا  ناگهانی   _برای  انجام ِ کاری که  مدتها پیش باید  تموم می شد  و  من  چندین ماهه  هیچ تعهدی نسبت بهش ندارم  _    برگردم  تهران   .  اون هم  بدونِ  رضایتِ قلبی   ،  در شرایطِ سختِ کاری  و  با  وجودِ همه ی بدحسابی ها   ,  فقط و فقط به احترامِ  پدرم   و   کسی که  ازش  خواهش کرد  من  رو  راضی  کنه  .

 

بگذریم   .   دیگه  اصلا  دلم  نمی خواد  به اون همه  خلفِ وعده   فکر کنم   ...

 

اومدم هتل  .  فکر کردم  حالا  که  مجبورم  برم   ،  می تونم  لباس های کثیفم رو  ببرم  مأمن   و  با  ماشین لباسشویی  بشورم  .  لباس های  زمستونی  و  بخشی از  وسایلِ غیر ضروری  رو   هم   برمی گردونم  که برای  تعطیلات عید    بارم  خیلی سنگین  نباشه   . 

چهارشنبه   آخرِ شب  ،    بعد از  سه ساعت  علافی   در  فرودگاهِ آبادان   به دلیلِ تاخیرِ هواپیما    _ که تقریبا  مشکلِ همیشگیه _    به  سمتِ  شهرِ قشنگم پرواز کردم  .  مرکزِ مهر و عاطفه  هم   باهام   همسفر  بود  .  توی هواپیما  متنِ اصلی رو    _ که در صفحه ی یادداشتِ  مبایلم  تایپ کرده بودم _   بهش  دادم  بخونه    ،   یعنی    اینقدر  آماده  بود  !

 

حدود  چهار  صبحِ  پنجشنبه   رسیدم   منزل    ,  نمی دونم   به  کدامین گناه   ،  چمدونم   در  قسمت بار   هواپیما   کنارِ  یکی از    یخدون های ِ پر از ماهیِ مسافرهای عزیز   قرار گرفته بود  ،  پشتش  خیس  شده بود  و   بوی گندِ  ماهی  می داد   .   اعصابم  به هم ریخت  شدید  ،   اَه  .

تا  وسایلم  رو  دربیارم   و  چمدون رو بشورم  و   لباس های کثیف  رو  بریزم  توی ماشین لباسشویی  و  ...   ،   ساعت حدود  شش صبح  شده بود .

سه ساعت  خوابیدم   و بعد  رفتم  سرِ کار   تا ساعتِ  سه  نیمه شب !!!

حتی  وایمکس  ایرانسلم  رو  با خودم برده بودم    که  اگر  فرصتی  پیدا شد   ،   برای  اولین بار   به وسیله ی  مبایلم   وبلاگ  رو    به روز   کنم   ,   ولی  وایمکس جان    استثنا   اونجا  آنتن  نداد  !   ( تا حالا  این وایمکس ایرانسل   برای من   همراه ِ  بی نظیری  بوده   ,  همه جا  پا به پام  آنتن  داده  و   من  رو   به  دنیایِ  مجازی   وصل کرده   ,   این بار    حتما  قسمت  نبوده   وگرنه   وایمکس جان   بامعرفت تر  از این حرفهاست  ) نیشخند

 

این بود  شرحِ تقریبیِ  زندگی من   در  روزِ  پنجشنبه ی موعود   !!!

 

جمعه  هم  که   تا بیدار  بشم   و  لباس های  شسته شده  رو  جمع کنم  و  بار و بندیل ببندم   ،  وقتِ  ناهار  رسید   .  

عزیزترین   با   مهربونی  فراوان  اومد  .   تقریبا   دو ماه  بود  که  ندیده   بودمش   ,   دلم  براش   یک ذره  شده  بود  ,   البته  دیشب هم   اومد  فرودگاه دنبالمون   ,   ولی   برای رفعِ دلتنگی  خیلی  کوتاه   بود  .

 لوبیاپلوی  خوشمزه ای  رو   که  برام  پخته بود   در کنار هم   نوش جون کردیم  و  چای  نوشیدیم   و  کمی   از  دلتنگی مون  از بین  رفت   .  

 برگشتم   آبادان  .

این چهارمین  دفعه   بود   که   در این چهار  ماه   به  تهران  سفر می کردم  . 

کوتاه ترین  سفرم  هم  بود  ،

ولی   بیشتر از همه ی دفعات  پیش   ،    برای   "کیمیا"   و  آقای  افشار   و   هم بازی های  دوست داشتنی  و  گروه  بی نظیرمون   بی قرار   بودم  .

آدم  بعضی وقتها    باید   با اتفاق هایِ متاسف کننده    مواجه  بشه    تا  قدرِ   نعمت هایی  رو  که داره    بیشتر   بفهمه   .  

آرامش  و  احترامِ   موجود    در  "کیمیا"   رو   بی نهایت   دوست  دارم   .  

خدایاجانم    شکرت   .

 

حالا   به  نظر ِ  شما   انصافه   که   تاریخ  وبلاگ    اون بالا    به جای  "پنجشنبه "    ،  "شنبه "  نوشته شده باشه  ؟؟؟

ناراحت

 

 

2 .  یک    اس ام اس    اومد    جهتِ  " دل تکونی  "

کلی پیشنهاد داده  بود   . 

با بعضی هاش موافق  بودم   با   بعضی هاش  مخالف  .

ولی یکی از پیشنهاداتش  خیلی  به دردِ من    می خورد .

گفته بود  :

" دلتو  بتکون   از   نفهمیدنِ  اونایی  که  همیشه  فهمیدیشون   "

 

من  اگه  همین   یک کار   رو  بتونم   انجام  بدم   و  بیخیالِ  همه ی  نفهمیدن هایِ پارسال    بشم   ,   حالم  خیلی  بهتر   می شه   .

تلاشم  رو  می کنم  .

 

 

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد یازدهم  . حرف   " ج"

454 . صفحه 92

امثال و حکم  . " جان " 

عقل  که  نیست   جان  در  عذاب  است  .

هنگامی  می آورند  که مشاهده کنند  آسایشِ کسی  به  ساده گی  مقدور  باشد  اما   شعورش  به آن  قد  ندهد . 

 

 

4 .  اسفند  ماه    ،  یادِ آدم های  بدحساب می افتم  ،  آدم های  قدرنشناس  ،  آدم های نالایق   .

آدم هایی  که  حق الله  را   فریاد   می زنند   ولی  حق الناسی  را  که بر گردنشان  هست  ، سهل انگارانه   فراموش  می کنند  .

 بعضی   " نشدن ها "   ،   برخی   " اتفاق هایِ  ناخوشایند "    ،  تاوانِ  وجدانی است  که  خاموشش  کرده ایم  .

 

 

5 .  گاهی  دلمان   چیزی  می خواهد  که  نباید  بخواهد  .

در چنین   " گاه هایی "     ما  ضربه ای   بر  دهانش  می زنیم   و   می گوییم  :

" دل جان   ،  خفه  شو   "

اما  ، 

گویا   مدتهاست   تنبیه بدنی    بی اثر  گشته است ! 

 

 

6 . چارتار

آلبوم   "  باران   تویی "

قطعه   :   عاشقانه   تنهاست

 

                                     با  تو   رسیده ام  به  شبی  ابدی

                                     آه   تو  کوچه   کوچه   مرا  بلدی 

                                    من   به جز آبیِ نگاهت  آسمانی   نمی شناسم

                                    تا  تو   سرگرمِ  روزگاری  از نفس بی  تو   می هراسم

                                    رد  شو  از  قابِ  لحظه هایم  دیده شو عاشقانه تنهاست 

                                   رهسپارم  به سویت اما جاده لبریزِ سوزِ  سرماست 

                                   مرا  باور  کنی   یا  نه   تویی  پایانِ ویرانی 

                                   چه  غمگینانه  آزادی  از آن عهدی  که  می دانی 

                                   با  تو   رسیده ام  به شبی  ابدی 

                                   آه  تو  تار و پودِ  مرا   بلدی 

                                   آه  نمی رود  ز یادم  تمام ِ خاطراتی که عاشقانه  سر  شد

     

ترانه سرا  :  احسان حائری

 

می تونم   روزی  هزار بار  این  قطعه ی بی نظیر  رو  گوش  بدم   و  باهاش  بخونم  .

 و البته  که   عجب  شعررررری  ...  دلمان را  ... !


 

 

7 .  بهانه های  کوچک و  بزرگِ  خوشبختی  این هفته

 

الف  :  دریافتِ بسته ی پُستی   به خودیِ خود   اتفاق هیجان انگیزیه   ،  چون اصلا انتظارش رو نداری  .  حتی  اگه   بسته   حاوی  یک شاخه گل  یا  یک دونه  آدامس   باشه !
 
یادمه   یک بار که  با  عزیزترین به سفر خارجه   تشریف برده بودیم  و  حسابی  پکر  و غربت زده  شده بودیم  ،  توسطِ  یک فکسِ  ارسال شده  به  هتل  ،  از طرفِ دوستانی بهتر از آبِ روان  بهتر از برگِ  درخت   به شدت   غافلگیر شدیم   و   در روزهای دلگیرِ دوری     از محبتِ خلاقانه شون    اشکِ شوق  به چشممون اومد   .
 
 
یا  مثلا   پارسال  راس  ساعت  دوازده شبِ تولدم  ،  آژانس  برام  سه تا شاخه گل با یک نامه  آورد  که خیلی چسبید  .
 
یا  روزِ  آخرِ  ...
 
ولش کن  ,   نمی خوام   به  خاطره ها   فکر  کنم   .
 
 
حالا فکر کنین   چقدر    آدم هیجان زده تر    می شه    وقتی  می بینه    دو تا  لنزِ کوچولوی ِ  بامزه   برای دوربین مبایل    توی اون بسته    جا  خوش کردن . 
 
 
دوتا  لنزِ  کوچکی که  مدتها بود   روی مبایلِ دیگران  دیده می شدند   و   برایِ من    دلبری   می کردن .
 
خلاصه که  دوستانِ بهتر از آب روان   بهتر از برگِ  درختِ ما  ،   اینجور  آدمهایی هستن   ،   یک عالم   فکر می کنن  که   چه جوری می تونن   دوستاشون  رو غافلگیر  و  شاد  و  هیجان زده   کنن . 
 
این خیلی ارزشمنده   .
 
خدا کمک کنه  بتونم   اینهمه    لطف  و  محبت  و  خوب بودن رو    جبران کنم . 
 
( خیلی فکر کردم  که این اتفاق   از بهانه های کوچکِ خوشبختی  محسوب می شه   یا  نه  ,    کلی   با خودم   کلنجار  رفتم  و  آخر  به این نتیجه  رسیدم  که  بهانه ی  بزرگی   برای  احساسِ خوشبختیه   ,  چون  هم حاویِ    غافلگیری بود  و    هم  رسیدن    به   یک آرزو   ,   در نتیجه    تیترِ  پی نوشت  رو   تغییر  دادم   ،  به نظرم   اینجوری  جامع تره )
 

 

ب  : عمه  جانِ دلبندِ بامعرفت    خودش  رو  رسوند  سر صحنه  و   تونستم  لحظاتی ببینمش  و  رفعِ دلتنگی  کنم  .

جذاب ترین   بخش ماجرا   هم   این بود  که  در قامتِ عروس  ,  با گریم  و  لباسی  بسیار زیبا  ,  باهاش  عکس  گرفتم  .

حالا  می خوام  روزِ اولِ  عید   عکس هایی  رو  که  در قامتِ عروس با عمه جان  گرفتم   به  مامان بزرگم   ( _که  هر هفته یکیو  پیشنهاد می ده  که  من  باهاش  ازدواج کنم_ )   نشون بدم   و  گله کنم  که  چرا   عروسیِ  من  نیومده  !!!  

هه هه هه هه هه

نوه ی خل و چل  داشتن  هم  دردسر  داره  نیشخند

 

ج : یک اتفاقِ  اشتباه  که  متاسفانه   به من  حسِ خوبی  می ده .

 

د :  چند شبه  تو هتلمون یک رستورانِ جدید باز  شده   که پیتزاااااااااااااااااااا داره  .

 

ه :  دیدار  با عزیزترین  و نوش جان کردن لوبیاپلوی خواهر پز  .

( البته  دو بندِ آخر  مربوط به  جمعه ست   ,  اگه پنجشنبه وبلاگ به روز می شد  باید این بند رو در هفته ی بعد می نوشتم   ,  حالا  که خِفّتِ   "شنبه "   رو  مجبورم   اون بالا   تحمل  کنم   پس   بهانه های  جمعه  رو  هم می نویسم  که  کمی دلم  خنک  بشه  )

 

و :  بازگشت  به  آبادان   ,   دیدار   با  همراهانِ عزیزِ دل  .

 

 

 

دوستتون  دارم   .  ببخشید   دیر  شد   .  ممنون  که  من رو   می خونید  .