لبخندهای احمقانه ی یک زن

مردمان گرم شهر گرم 3
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱:۳٩ ‎ب.ظ روز جمعه ٢۳ اسفند ۱۳٩٢
 

 

 

 

 

گرم   یاد آوری  یا  نه    

من   از  یادت    نمی کاهم  ...

 

 

 

 

 

_ " میدون شاپور ؟ "

می ایستد  .  نگاه می کنم  . 

تاکسی  نیست   .  مردِ  سن  و سال   داری ست   .

سوار   می شوم   .  روی  صندلی  عقب   ,   کنارِ من   ,  یک  کیف  بزرگ  ,  یک  شانه تخم مرغ  و  تعدادی  نان  نشسته اند  !

کیف  را  بر نمی دارد  .

من    جایش  بودم  بر می داشتم  .

 

آرام  و  با  طمأنینه  رانندگی  می کند   ,   اتفاقی  که در آبادان   به ندرت   می افتد !

رانندگی    ,   اینجا   ,  بیشتر   شبیه  رانندگی  با  ماشین مسابقه های   شهربازی ست   .  

سبقت های  عجیب  و  غریب   ,   سرعت بسیار  بالا   ,   عدمِ  رعایتِ  هرگونه  حقِ  تقدم  و ...

ولی  خدا را شکر   ,  به نسبتِ  شتابِ  شگفت آورشان  در  راندن  ,  تصادف  در شهرشان  زیاد  نیست  .

عادت  کرده اند    ,    با  یکدیگر   خوب  کنار  می آیند  .

در  همه ی  کارها   همین  گونه اند    ,  

در مهمان  نوازی   ,   در  آراستنِ  موها   ,   در   رانندگی   ,   در آشپزی   ,    ...  همه  جا   با همه ی  وجود  و  شور  و  هیجانشان   حاضر  می شوند  . 

 

 

_  "  خود میدون   می ری   ؟  من  بالاتر  هم  می رما   . "

 

"  خیلی  ممنون   . شاپور  پیاده   می شم   ,   خیابون پهلوی کار  دارم    . "

 

خیلی جدی   می پرسد  :

_ "  آبودانی  هستی   یا  شهرستانی  ؟ "

 

می مانم    .   خنده ام  می گیرد   .

چند هفته پیش    مهرداد ضیایی   هم  با  این  سوال  مواجه   شده  بود   ,   برایمان  تعریف  کرد    ,   کلی  خندیدیم    ,   ولی  فکر  نمی کردیم  سوالِ مصطلحی    باشد  . 

 

آبادانی  هستم   یا  شهرستانی   ؟ 

 

کمی  فکر  می کنم   .  

 

می گویم  :

_ "  تهرانی ام  .  ولی  الان  چهار ماهه  که  آبادانی   شدم  . "

 

_ "  آهان  .  پس   بچه  تهرونی  .   دیدم  لهجه ات  به  آبودانی ها   نمی خوره  .  ولی ماشالله خوب آبودان رو  بلدیا  . " 

 

_ " چهار ماهه  دارم   اینجا  زندگی می کنم . "

 

می خندد  و  با شیطنت  می گوید  :

 

"  لابد گیرِ  یک پسرِ باعرضه ی آبودانی  افتادی  که  مخِ دختر تهرونی  رو  زده  و  مجبورش کرده  بیاد  برزیل  زندگی   کنه    ,  حق  داری  خوب   ,  پسر آبودانیه   و  تیپش   ,   دختر  تهرونیام  که  برا  پسرای  خوش  تیپ  می میرن "

 می خندم   .  

 

_ "  اون  که  بله   ,   مردم ِ آبادان  خیلی خوش تیپن    ولی  من برای  کار  اومدم  . "

 

_ " کار  می کنی ؟   آقات   اجازه  می ده  کار کنی  ؟ "

 

نمی فهمم  منظورش   از   " آقام "   پدرم   است  یا   مردی  که   قرار  است  به وسیله ی خوش تیپی اش   مخِ من  را  بزند  و  مرا  مجبور  به  ماندن  در  شهرِ غریب کند !  

 

_" بله  .  اجازه  می دن  "

 

" اوهوم  .  خب   ...  حتما   احتیاج  دارین   ...   حالا  کارت  چی هست ؟ "

 

کمی  فکر  می کنم    ,    شغلم   را انتخاب  می کنم   ,   کمی  حقیقت   ,  کمی  تخیل  .

 

_ " یک پروژه ی تحقیقی  داریم  .  تاثیرِ جنگ   روی ِ  خانواده های  ساکن  خرمشهر  و آبادان  "

 

_ " ها  .   آفرین  .  این کار ِ خوبیه   .  آفرین  .  تحقیق  کن  که  بیان   به  دادِ این  شهر  برسن  .  ولش کردن  به امون  خدا  . " 

 

_  "  شهرتون  که خیلی  خوبه  . "

 

_ "  نه خانوم  .   کجاش  خوبه  ؟   هیچی  نداره  .  امکانات  نداره  .  شما باید  چهل سال  پیش  می اومدی  آبودان   ,   الان  خرابش  کردن  ,    بهش   نمی رسن   ,   به  ما  مردم   نگاه   نکن   به  رو  خودمون   نمیاریم   ,   چاره ای  نداریم   .  اینجا  قبلا    بهشت   بود   .  "

 

_ "  بله  ,  شنیدم   ,  مادرم  جوونیاش  زیاد می اومد  آبادان  .   می گفت  اون موقع ها  بهترین  سفر تفریحی  عید  ,  سفر  به  آبادان  بود  . "

 

_  "  بله   خانوم    ,    آبودان   برای  خودش   آبوداااااااان  بود  ,   همین  باشگاهِ  انکس   ...    " 

 

می رسیم  . 

نگه  می دارد  .

پول  نمی گیرد  . 

فقط  از  من   می خواهد   خوب  تحقیق  کنم  !  

 به  "کیمیا"   فکر  می کنم   .   به  تاثیرِ جنگ   بر  "کیمیا"  و خانواده اش  .

 

 از  آن  سویِ  خیابان  دو پسرِ نوجوانِ  شاد   با موهای مخصوصِ  آبادان  و  تی شرت های  تنگ  و  فسفری  به  سمتِ من می آیند  . 

_ " خانوم شریفی نیا  خیلی وقته  اینجایین  ,  ویزاتون  هنوز  تموم نشده  ؟ "

قاه قاه  می خندند  و   می روند  .

سرم  را  تکان  می دهم  ,  می خندم   و  می روم   .

 

امروز   ,   روزِ  لاف   است   .

 

 

اینجا   ,   آبادان    ,   شهرِ   مهربان

لاف  زدن هاشان   هم    پر  از  عشق     است  

 عشق   به   آبادان  .

 

 

 

 

 پی  نوشت  :

 

 

1 .  فقط  چهار   روز   تا   مأمن    باقی ست  .

 

 

2 .  خدایاجان   به  در و دیوار  می زند 

که نشکنم

که محافظت کند

 

من   در کمالِ  ناتوانی  و   نیاز

آرام   گوشه ای  می نشینم   و  نظاره اش  می کنم

 

حیف   , 

خدایاجان  را  نمی توان    با  جمله ی  " خدا پشت و پناهت "   دلگرم   کرد ...  

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد یازدهم   . حرف   " ج"

619 . صفحه 133

 

 ترکیبات جمله ئی  و شبه جمله ئی . " جد "

 

لابد  حالا  دیگر  دارد   به غریبیِ جدّش  گریه  می کند !

در موردِ کسی آرند  که  برای  غم خوردن   همیشه  بهانه ای در آستین دارد .

 

 

 
4 . یکى از مزخرف ترین حس ها   ,  حس انتظار برای  رسیدن مهمونه  .
 
به خصوص وقتی  براش غذایِ  ویژه درست کردی   و   نگرانی  ته دیگ سیب زمینی اش  نسوزه .
 
من  در این زمینه    کلا   آدم خوش شانسى    نیستم  .
 
یعنی  تعداد دفعاتی که   حرصم  دراومده  و  مهمان عزیز   اینقدر  دیر رسیده که   هم  ته دیگ سوخته   و    هم   اخلاق من سگی   شده  ،   خیلی  بیشتر  از   تعداد  دفعاتیه که   همه چیز   به موقع   اتفاق افتاده  .
 
 
یعنی  حتی   وقتی  عزیزترین  رو   ناهار   دعوت می کنم  ،   یا   خواب مى مونه   یا  یک  مشکلى  پیش میاد که  به موقع   نرسه !!!
 
حتی آبادان   ,   وقتی  یک پلوی زعفرونی  خوشمزه   با    امکانات کم   در   پلوپز می پزم  هم  باز ... 
 
برای  همینه  که  عاشق  رستوران داری   هستم  .
 
 
 
 
تو  خونه  همیشه    من  و  غذاجان     مجبوریم  منتظر  مهمون   بمونیم  
 
که   خیلی حس مزخرفیه
 
 
ولی   تو رستوران    من و مهمون      باید   منتظر  غذاجان       بمونیم  
 
که   عالیه  
 

 

5 . بازم   که  ...

 

 دیگه  کم کم  داره   به  اس اسی ها  حسودیم  می شه  ,

تجربه ی  اینهمه  باخت   در   آسیا    واقعا   گرانبهاست   .

 

بباز   بباز    تو   آسیا   ...  حسرت  پرسپولیسیا  نیشخند

 

 

6 .  خوشحالم که  هفته ی بعد  ,   آخرین پنجشنبه ی سال  ,

آخرین  پست وبلاگم   در سال 1392  خواهد  بود  . 

از  تهرانِ  محبوبم   ,   در مأمن   .

 

و  حتما    خوش  قول   ,  چون  از الان  بی تابشم   .

 بی تابِ  پستِ  آخرین روزِ  سال  ...

 

پنجشنبه ها  , اخیرا   ,  شیطون  شدن  ,   هی  از دستِ من  در  می رن   و  من شرمنده   می شم  .

پنجشنبه ی  آخر  سال   رو   به  چنگ  میارم  .

 

 

7 .  بهانه های  کوچک و  بزرگِ  خوشبختی  این هفته

 

الف :  کشف ِ  کشتی  تفریحی  خرمشهر   .   فضای عالی   .   غذای  عالی   . 

 

ب :  یک روز  فیلمبرداری   وسط  دریا   .  خوردن  میگوی  تازه  ,  صید  شده ی همون لحظه  در  همون  نقطه  از  دریا  ,   طبخ شده  توسط خودمون  رویِ  لنج   .   لحظات  ناب   .   پر  از  آرامش   و   لذت   . 

 

 ج :  بهترین  خواننده ی  جهانِ من  " علیرضا عصار " 

   بالاخره   بعد از  صد سال انتظار   یک  تک آهنگ  منتشر  کرد  . 

ای یار   غلط کردی !!!

( آخه این چه اسمیییییییییییییییییییییییه !!! )

هنوز  نشنیدم   ولی   حتی  دونستنِ  خبرش هم  ذوق زده ام  کرد  .

به امید کنسرت  ...  به  زودی  ...

                                             

                                     ای یار غلط کردی با یار دگر رفتی

                                     از کار خود افتادی در کار دگر رفتی

 

                                                                                  (مولانا )

 

 

د : عاشق شدن   بر   دلفین   ,   با  اون  لبخندِ  حک  شده بر آناتومیِ صورتش   .