لبخندهای احمقانه ی یک زن

دومین پنجشنبه ی سال جدید
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱۱:٥٩ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٤ فروردین ۱۳٩۳
 

 

 

 

 

 

سیزده را همه عالم به در امروز از شهر        من خود آن سیزدهم کز همه عالم به درم

تا به دیوار و درش تازه کنم عهد قدیم             گاهی ازکوچه ی معشوقه ی خود می گذرم

 

                                                                                                           شهریار                                                          

 

 

گفت :  فکر  می کردی  نمیام  ؟

گفتم :  مطمئن  بودم  نمیای !    الان  شگفت زده ام  .

گفت :  جدی  ؟   ولی  خیلی  بی تفاوت  به  نظر  می رسی   ,   شام مام   هم  که خبری  نیست  !

گفتم  : رستوران رو تعطیل کردم   ,   دیدم  اینجوری   به  صرفه  تره   !!!

 

همان طور  ,  مثلِ  قبل  ,   نافذ  و  بَرَنده وار    نگاهم  کرد  .

 

گفت :  خودم  برات   درست  می کنم   .

گفتم  :  تو ؟؟؟

گفت :   مگه  نکردم  ؟    

گفتم :  چرا    ,    دستپختت  هم  حرف  نداشت  . 

گفت :  بله  که  حرف  نداشت ,   با  عشق  پخته بودم  , یادته  بابات  چی  گفته  بود  بهت  ؟

 

خندیدم  .

راست  می گفت  . 

دوبار   آشپزی کرده بود  و  من هم  طبق  عادتِ همیشگی  ,  غذا  را   برای  پدر جان  برده بودم  .

اینقدر   از غذایش  تعریف کرده بود  که  عصبانی  شده بودم  .

گیرِ سه پیچ  داده بود  که 

" این یک فرقی  با غذاهای دیگه ات  داره  ,   خیلی خوشمزه تر  شده !!! "

حسِ ششمش  حرف ندارد  . 

حرصم  را  در آورده بود  ،  من هم  آخر  گفته بودم   یک  آدمِ ناشی  کمکم  کرده  .

 

 

گفت :  دلم  تنگ   شده  بود  .

 نگاهش  کردم ،   ولی  نه  مثلِ  روزهایِ   شیدایی . 

نافذ  و  بَرَنده وار   و  بی تفاوت  نگاهش  کردم  .

 

 گفت  :  نمی شه  مثلِ قبل  منو  دوست  داشته  باشی  ؟

گفتم  :  خیلی  بزرگ  شدم   ،  دوره ی  حماقتم  سر  اومده  .

گفت  :  وا  ،  لوس   ،  حماقت  نبود  که   ،    خیلی  خوب بود  .

گفتم  : آره   خب  ،   برای تو    .  

گفت  :  چرا ؟   تو   دوست  نداشتی ؟

 

لبخند  زدم .

 

چند  روز قبل    ,  در  اولین  مرحله  از مرتب  کردنِ  اتاقِ  اصلی   _که تبدیل  به  انباری درهم و شلوغی   شده بود_   دفتری   پیدا کردم   که  سه چهار  سال پیش  در  روزهای  مزخرف و خراب     در آن   می نوشتم    .

         

           "  ...

                    تو ,

                            آرمیده   در  آغوشی  هرز 

                           یا

                           خزیده  به  گوشه ای  ,

                                                          در پناهِ  سازی  

                                                                            کتابی

                                                                                  شعری

                                                                                          کافه ای

                                                                                                    رفیقی , ...

                    من ,

                          اینجا

                                غرق   در   شیطنتهایش

                                                     به صمیمیتِ  ساده ی  دستهایِ تو  می اندیشم

                    که   هیچگاه   با  من

                                         قسمت  نکردی  ...  "

 

متن هایِ   طولانی   ,   پر  از   غصه  و  فکر  و  خیالِ  بیخود  و  ابلهانه   .

 

 

گفتم  :   چرا   ،  دوست  داشتم   ،   خودم رو   دوست نداشتم  . 

گفت   :  مثلِ قبل   بشیم  ؟

گفتم  :  نه    ,   دیگه   نمی شه .

پرسید  :   چرا ؟    تو  بخوای ،   می شه  . 

گفتم  :  خودِ قبلیم   مُرده ،   یکی  دوسالی  می شه  که  خاکش کردم . 

نگاهم   می کند ، نافذ  و   ...

برنده وار   نیست ،  خسته  و   تنها   و   ناامید   به نظر  می رسد .

 

روزگاری  دور ,  

برایِ  رفع  ناامیدی اش    همه ی کائنات را   به کمک  می طلبیدم .

 

امروز  ،

به رویِ  خودم   نمی آورم ،  حوصله   ندارم ،   می خواهم  کارم  را  انجام  دهد  و  برود .

دیگر  فهمیده ام   شبیه من    نیست .  نوعِ بودنش ،  عشق ورزیدنش   شبیهِ من   نیست . 

 

شعری ،   آرام   آرام ،  بساطش  را   از مغزم   جمع می کند  و   سرافکنده   به جایی دیگر   رهسپار می شود  ...

 

            "  مرا  مهرِ  سیه چشمان  ز  سر   بیرون  ... "

 

 

 

 

 پی نوشت :

 

 

1 . دقیقه ی نود  آپ دیت  شد  ,  به ساعتِ قدیم !!!

 


2 .  باید  تو  رو  پیدا کنم شاید  هنوزم  دیر نیست

 تو ساده دل کندی  ولی  تقدیر  بی تقصیر  نیست

 

با این که بی تابِ منی  ، بازم  منو خط  می زنی

باید  تو رو  پیدا کنم ،  تو با خودت  هم   دشمنی

 

کی  با  یه  جمله  مثلِ من   می تونه  آرومت کنه

اون لحظه های آخر  از   رفتن  پشیمونت  کنه

 

دلگیرم  از این شهرِ سرد ،  این کوچه های  بی عبور

وقتی به من فکر می کنی ، حس می کنم از راهِ دور

 

آخر  یه  شب   این  گریه ها   ،  سویِ چشامو می بره

 عطرت  داره   از  پیرهنی  که  جا گذاشتی   می پره

 

باید  تو رو  پیدا کنم   ،  هر روز   تنهاتر  نشی

راضی   به  با من  بودنت   حتی   از این  کمتر   نشی

...

ترانه  از  مونا  برزوئی 

خوانده شده  توسط  شادمهر  عقیلی

 

حالا من   به  جذابیت هایِ  آهنگ  و  شعر  و  اینا   کاری  ندارم ،

دلیل این که  نوشتمش  این بود  که   داشتم  فکر می کردم  

با این  چیزهای جامونده    چه باید کرد ؟؟؟

 

 

 باید   با  آژانس  براش   بفرستی ؟

باید  بدی  به  یک آشنای  مشترک  که  به  دستش   برسونه ؟

باید  بندازیشون   دور ؟

یا  باید  نگهشون داری  و  بذاریشون  تهِ کمد ،   تا   هر بار   که  می خوای  وسایلت  رو  جابه جا  کنی ،  چشمت   بهشون بیفته   و  بخندی  و  توی  دلت  خوشحال باشی که   آخ جون نمی تونه ازشون  استفاده کنه ، چقدر دوستشون داشت  ،  دلم خنک شد و ...،  بعد از اینکه  خوب  بدجنسی کردی و فکر کردی هیچ اهمیتی برات نداره ,  احساس واقعی ات  بیرون بزنه  و  بغض کنی  و  بپوشیشون  و  اشکت  سرازیر  بشه  و   از دلتنگی   برای  همه ی روزها  و  لحظه های خوب  ...

 

 

واقعا   باید   با   جامانده ها     چه  کرد  ؟؟؟

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد  دهم   . حرف   " ت "

6879 . صفحه ی 994

 

ترکیبات جمله ئی  و  شبه جمله ئی :

 

ای که یک چند دمی داخل من مهمانی

قدمت خوش بپذیرم که تو یک انسانی .

داخلم دود مکن , دود دلم بسیار است

تو مکن دود دلم را به دو صد چندانی .

 

ابیاتی است از زبانِ   تاکسی  یا   اتوبوس , در تقاضای  سیگار نکشیدن مسافر !

 

( یعنی  یک ساعت خندیدم از اینهمه خلاقیت !!!  ای که  در  داخلِ من مهمانی !!!  نیشخند)

 

 

4 . پیش به سویِ آبادانِ دوست داشتنی . 

( امیدوارم  گرما  دیوانه ام  نکنه )

 

 

5 . این کتاب  رو  هفته ی پیش  معرفی  کردم  .

ولی  اینقدر خوبه که   دلم  خواست  یک بخش دیگه  از یک قصه ی دیگه اش  رو براتون  بنویسم .

 

" مترجم  دردها  "

نویسنده :  جومپا  لاهیری

مترجم    :   امیر مهدی حقیقت

نشر       :   ماهی

قیمت  4500  .  مجموعه ی نُه  داستان  کوتاه   ,  224  صفحه  .

 

" هرچه  می گذشت  مطمئن تر  می شدم  که خانواده ی آقای پیرزاده مرده اند. عاقبت یک دانه شکلات شیری  از توی جعبه در آوردم ، کاغذش را باز  کردم ، گذاشتم توی دهنم و صبر کردم تا حد ممکن آب شود ، بعد همان طور که آهسته آهسته آن را می جویدم ، دعا کردم خانواده ی آقای پیرزاده صحیح و سالم باشند . کارم سابقه نداشت ، تا آن موقع برای چیزی دعا نکرده بودم . نه کسی یادم داده بود نه کسی ازم خواسته بود. اما من حس کردم در این موقعیت باید دعا کرد . وقتی هم که رفتم دستشویی مسواک نزدم ، چون می ترسیدم دعا یک جوری از دهنم بیرون بریزد. برای این که جلوی پرس و جوی احتمالی پدر و مادرم را بگیرم ، مسواک را آب زدم و جای خمیردندان را هم عوض کردم. آن شب با دهنِ شیرین خوابم برد. "

 

این زیباترین توصیفی بود  که  من  تا به حال از  دعاکردن  خونده بودم  .

دعاش هم گرفت  ،   چون  از  ته دلش بود  و  با  ایمانِ کامل  .

حتی   به  روشِ شکلاتی !!!


دلم می خواست  شما رو هم  در این  حسِ لطیف  شریک کنم  .

به نظرم  این کتاب  رو بخرید .    ارزشش  رو   داره  .

 

 

6 .  دلگیرم

               و     دل  ,  گیر  .

 

از  این  حجمِ  دوگانگی   خسته ام 

 

شاه جمله ی فرهادی   در  ذهنم  نقش  می بندد

یک   پایانِ تلخ   بهتر از  تلخیِ بی پایان   است  .

 

 

 

7 .  بهانه های  کوچک و  بزرگِ  خوشبختی  این هفته

 

الف :  مهمونیم  عالی  برگزار  شد  .  غذا  و  فضا  و  همه چیز  . 

دمِ مادر جان  هم  بابتِ  همه ی کمک هاش گرم  .

خدا  رو  شکر   .

 

ب : این هفته  ,  هر روز  که بیدار  شدم  و  پرده ها  رو کشیدم  بالا  ,  با منظره ای روبرو  شدم  که دلم  می خواست   با  همه  قسمتش  کنم  .

ابر  ,  درختانِ جوانه  زده   ,   نم نم  بارون   ,   خیابون  و   پشت بوم های  خیس   , گنجشک ها  , 

شمعدونی های خوشرنگ  و  قشنگم     ...

زیبایی  ... زیبایی  محض  ... بی ریا  ...  خالص 

جای  همه ی   اونایی  که  می شد   در کنارشون   ساعت ها   پشتِ  این  پنجره  نشست  و  باهاشون  چند  قوری  چایِ هل  و  چایِ بهارنارنج  و  چایِ دارچین   نوشید  و  گپ  زد   خالی   ...

 

ج : بستنی کارامل و بادوم زمینیِ   کاله   .

 

د : مرتب  شدنِ  آخرین  بخشِ خانه   ,   بالاخره  بعد از  پنج ماه  .

( البته  همه ی این  چند ماه   آبادان بودما  ,  این  دو هفته ی  عید  باعث شد که   همه جا  تقریبا  مرتب بشه ,  تا همین دو ساعت پیش داشتم  مثلِ خر  کار  می کردم )

احساس  می کنم   سر و سامون  گرفتم  .

 

ه : کشفِ  چایِ  هل 

 

م : همخانه های  هدیه شده ی  جدیدم   , 

ارکیده ی  سفید  ,  

بنفشه  آفریقایی پرورش یافته  توسط ِ مادرِ دوست .