لبخندهای احمقانه ی یک زن

این روزها ... جنگ و دیگر هیچ
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱٠:٢٢ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٢ فروردین ۱۳٩۳
 

 

 

 

 

 
                                 میان خاک سر از آسمان در آوردیم
                                 چقدر قمری بی آشیان در آوردیم


                                 وجب وجب تن این خاک مرده را کندیم
                                 چقدر خاطره ی نیمه جان در آوردیم


                                 به حیرت این که ای خاک پیر با برکت
                                 چقدر از دل سنگت جوان در آوردیم


                                 چقدر خیره به دنبال ارغوان گشتیم
                                 ز خاک تیره ولی استخوان در آوردیم


                                 شما حماسه سرودید و ما به نام شما
                                 فقط ترانه سرودیم و نان در آوردیم


                                 برای اینکه بگوییم با شما بودیم
                                 چقدر از خودمان داستان در آوردیم


                                 و آبهای جهان تا از آسیاب افتاد
                                 قلم به دست شدیم و زبان در آوردیم

 

                                                                                    "سعید بیابانکی"

 

 

 

 

 

 

انفجار   رخ  می دهد .

سرهایمان  را  میانِ  دستهایمان   می گیریم  و   به   سویی  فرار   می کنیم  .

پسری  که بالای  سر  دو شهید نشسته است  ،  قبل  از   شروع  پلان  ،  گوش هایش  را گرفته  تا  از   صدای انفجار  در امان  باشد  . 

کسی  دیگر  ،  غر  می زند    " خسته شدیم  ،  گرمه "  .  

بعضی ها  با هم  پچ پچ  می کنند  و   می خندند  .  

 

فریاد می زند :

"  خنده داره ؟  

  آیا  اینجا  چیز  خنده داری  هست  ؟

 سی سال پیش  ،  همین جا  ،  تو سرزمینِ  خودتون  ،  همین  بلاها   سرِ پدرها  و   برادرهاتون  اومده  .

 جوونهای   خودتون   همینجوری   شهید   شدن .

 حالا  می خندین  ؟

 شما  ،  دخترخانوم    ،  ...

 اون سالها  ،   جوونای   هم  سن و سالِ  تو   شهید  می شدن  ،  

حالا تو   به  بازسازیِ اون لحظه ها   می خندی  ؟ "

 

سکوتی  محض  ،  حیاطِ مسجد  را   فرا می گیرد  .

خنده  بر  لبانِ  دختر   ماسیده  ،   با همان  لبخندِ  احمقانه   به زمین  خیره  شده  .

 

"   اینجا   همه چیز   واقعیه   .

  این  خاک   حرمت   داره   .

 کافیه  باور کنیم   اون  مردی  که  روی  تابوت  حمل  می کنیم  ،  به خاطر  این که  ما  امروز   راحت  تو شهرمون  قدم  بزنیم    جونش  رو   داده  .

 خیلی  از  دوستای  شما   ،   خیلی  از   همسایه های  شما   بی پدر     بزرگ  شدن   که   شما  امروز   راحت   نفس  بکشید . 

 می فهمید   شهید  یعنی  چی  ؟

 یعنی   خانواده ای   عزیزش  رو  داده  که  شما    امروز  بنشینید  اینجا  و  خیالتون   راحت  باشه   و   امن  باشید    و   ...  بخندید  !

 معرفتِ شما   اینه  که   وقتی   فداکاری  اون ها  رو  بازسازی  می کنیم  ،  نیشتون   تا بناگوش  باز  باشه ؟

اونم  تو   همین  خاک ؟

 معرفتِ  شما   اینه ؟ "


به  پاهایش  نگاه  می کنم .

آنقدر  مرد  هست  که  هیچ  نشانی  از  آنچه  در  جنگ  جا گذاشته  ،  در راه رفتنش  دیده  نشود .

به  برادرش  فکر  می کنم  که  هنگامِ  شهادت   ،  هم سن و  سالِ  کیوان, برادرِ کیمیا   بود  ,

به  سکانسی  فکر می کنم  که چند  روز  پیش  فیلمبرداری کردیم .

  باید  برای  مرضیه   تعریف  می کردم  که   چه  بر سرِ  کیوان  آمده  ،  بغض  امانم  نداد  و   هربار  وسطِ  تمرین  ،   زارزنان   صحنه را   ترک کردم  .

 

 پلان   تکرار   می شود   . 

 عمو حسن  ,  مامان   و   سودابه   جملاتشان  را  می گویند .

 

  می خواهم  بروم  از  دخترک   بپرسم  :

"  ببخشید   می شه  رمزِِ موفقیتت  رو   به  من   بگی  ؟  

 می شه  بگی  چه جوری  می تونی   با شنیدنِ  این جمله ها   بخندی ؟ "

 با خودم  می اندیشم   شاید  تواناییِ  شنیدن  ندارد  .

 

می خواهم  گریه  نکنم  ،  می خواهم   قوی   باشم  ،  می خواهم  تحت تاثیر قرار نگیرم  ،  می خواهم   لحظه   را   باور  نکنم   ،  می خواهم  مهراوه   باشم  ،   مهراوه  در سالِ نود و سه   ،  بی هیچ  جنگی  ...

 نمی شود   .

 قدرتی  نیست  .

  هرچه  هست   ناتوانی ست   و   غصه   و   دل فشرده گی  ،

هرچه هست   نفرت  است   از  دشمنانِ کشورم  که   قلبِ  کیمیا  و  امثالِ  کیمیا  را  لبالب از  درد  کردند  .

این  روزها   در سالِ  خوبی   زندگی  نمی کنم ، 

سالِ هزار و  سیصد و پنجا و نه  ، 

سالِ  آغازِ اشغالِ  خرمشهر  .

 

 اشکهای  کیمیا    بی محابا    بر  صورتم   جاری   می شود  .

 

 

پی نوشت : 

 

1 . سلام 

از متن  ،  حال  و  روزم   معلومه  .

 نه  اینکه  بد  باشم   ،   نه   ،  فقط  روزهای  سختیه  .

باورِ  شرایطِ فرضیِ فیلمنامه    به شدت  آسیب پذیرم  کرده  .

آدم  وقتی  رویِ خاکِ  خرمشهر  قدم  می زنه    حس  عجیبی   پیدا  می کنه    .

تصاویری   جلوی  چشمم  میاد   که    مربوط به   روزهای   جنگه  .

 تصور می کنم   ،   سی و چند سالِ پیش  ،  همین  جا   ،  درست  در همین  نقطه  ،  چند هزار  جوون   جون  دادن  ،  به  چند تا  دختر   تجاوز   شده   ،   چند  نفر  اعضای بدنشون  رو  برای  همیشه  از  دست  دادن   ،  چه  وحشتی  رو  تحمل  کردن  مردمِ  خرمشهر  و رزمنده هایی  که  از  شهرهای  دیگه   برای  کمک   اومده بودن   ،   چه  وحشتی  ...  

این  روزها   ،  صحنه های  ما   پُر  از   انفجاره  .

وقتی  دارم  از  کنارِ  جایی  که  قراره  منفجر  بشه    رد  می شم   ،  می ترسم   ،  می فهمم  که  نفسم   به  شماره  افتاده   ،  همون  موقع   به  جوونایی  فکر  می کنم  که  جای جایِ  شهرشون   پر  از  انفجار   بود  و   هر  لحظه  ممکن  بود  با  هر انفجاری  بمیرن  .

 از خودم   و  ترسم    خجالت   می کشم   ، 

فکر  می کنم   من  که  به  حجمِ انفجار   و  مکانش   و   صداش  کاملا   آگاهم   ،  می دونم   که  چقدر  ازش  فاصله  دارم   ، 

پس  چمه  ؟  چرا   این  هراس    رهام   نمی کنه  ؟

انفجارهای   واقعیِ  این  خاک  رو تصور  می کنم  و   تنم  می لرزه  ،

وجودم   عزادار   می شه   ،

مشکلات دنیای خودم     برام   کمرنگ   می شن  . 

 

در عین  حال   عصبی  و بداخلاق   هم   می شم   .

احتیاج  به تجدید قوای  روحی    پیدا  می کنم  .

بعد  از   دوازده  ساعت کار  ،  دوش  می گیرم  ،  لباس  می پوشم   ،  

مامان  و  دوستام  رو  راهی  می کنم  به  سمتِ  امیری  .

 می چرخم  و  خرید  می کنم  ،  

می ریم   رستوران  ،  قهوه خونه  ،  کافی  شاپ  ،  بازار  و ... 

 الکی   ،   بی دلیل   ،   فقط  برای  اینکه   از اون  حال و هوا  بیام  بیرون ، 

برای   اینکه  از غصه ی  کیمیا  و  خانواده  و   همشهری هاش  دق  نکنم  .

می تونستم  پنجشنبه   قهوه خونه  نرم   و  بشینم  تو اتاق   وبلاگ  بنویسم  .

ولی  در توانم   نبود  .

با  اینکه   لبریز  از   نوشتن  بودم   ولی   نیاز  داشتم   برم  بیرون  . 

 

راستش   بارها   تصمیم  گرفتم  این  قانونِ  پنجشنبه ها  رو  عوض  کنم  ،  ولی  دلم  نیومد ،

دوست  دارم  وبلاگ   برای  خودش   یک  روزِ  خاص  داشته  باشه  ،  چون  برام  مهمه .

مثلِ همه ی  آدم های  مهمی که  پیشِ من    یک روزِ خاص    داشتن  !

به  هر حال   من  سعی  می کنم   هر پنجشنبه   ،  حرفهایی   برای  گفتن   داشته  باشم  و  اون  حرفها رو بنویسم.

ولی  اگر  نشد ،   بالاخره    در همون  هفته   یک  روزی  رو   برای    وبلاگ  نویسی  پیدا  می کنم   .

قانونمندی   رو   دوست  دارم    ولی   دیوانه ام   می کنه   .

همیشه  باید   یک  راهِ  فراری  باشه   وگرنه    احساسِ  خفگی  می کنم  !

روزهای  دیگه ی   هفته  ،   می شن  راهِ  فرارِ  من   ،  

برای  اینکه   خفه نشم  و همیشه  عاشقِ  وبلاگم  باقی  بمونم  .

 

_در ضمن  نمی دونم چرا  از  وقتی  اومدیم طبقه ی پایینِ هتل ، وایمکس جان به شدت بازی در میاره_ 

 

 

2 . اگر مایل بودید  ,  شعرِ  اولِ متن رو  با صدای  خواننده ی محبوبِ من  گوش بدید  .

 

متن ترانه :  خاطره نیمه جان

شاعر : سعید بیابانکی

آهنگ ساز :  فواد حجازی، علیرضا عصار

تنظیم : فواد حجازی

آلبوم : بازی عوض شده

سال انتشار : 91

خواننده : علیرضا عصار

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد  ششم   . حرف   " ب "

7575 . صفحه ی1977

 

ترکیبات جمله ئی و شبه جمله ئی

دِ بیا!

دِ، نشانه ی بسیاری و نیز حرف تاکید است.

الف : آمدنِ افراد بسیار :" سر مهمان باز شد و، دِ بیا!"

ب : در شگفتیِ ریشخندآمیز از چیزی می آورند :" دِ بیا!  پیره  مرد  چه  رقصی می کنه!"

 

 

4 . عمه جان دلبند   می گه  :

بعضی ها    تو زندگی  آدم  که  وارد  می شن   با  خودشون  خیر و برکت  میارن . 

انگار  حضورشون  باعثِ  اتفاق های  خوبه  ،  اینجور  آدم ها  رو  نباید هیچوقت  آزار داد  یا  از دست  داد  ، 

باید  لیاقتشون رو داشت  چون  اینا  هدیه های  جهان  هستن  برای  ما  .

به نظرِ من   تو  براش  اینجوری  بودی  .

 

 

کمی  فکر  می کنم  .

آره   ،  شاید  . 

مثلِ خودِ  عمه جانِ دلبند که حتی نَفَسش  هم  خیره  ،  چه  برسه  به  قَدَمش !!!


من  برای  بعضی  آدم ها   خوب  بودم   ،  برای  بعضی ها  هم  خوب  نبودم  .

برای منم     بعضی ها  خوب  بودن  و  بعضی ها  نبودن  .

 

دوستی دارم   که   از بدوِ  ورودش   خواسته  و  ناخواسته   باعث اتفاق های  خوب  در  زندگی من  شده  ، انگار  برام  خیلی  خوش قدم  بوده  ،  و همین  حضورِ  مثبت  و خوش انرژیش   باعث  شده   تا  همین  امروز   در  زمره ی  آدم هایی  قرار  بگیره   که  همیشه  در  خوشی و شادی ام  شریک هستن   . 

 

 یک دوستِ  قدمت دار   هم  دارم   که   هروقت  دشت  نمی گیره   دعا  می کنه   من  بهش  زنگ  بزنم  ،  

می گه   تا  تو    زنگ  می زنی   من   دشت   می گیرم !!!

وقت هایی  هم  که  با هم  دعوا  و جر و بحث  داریم  ،  اگه   ماجرا  تقصیرِ اون  باشه  ،  کلا  بازارش   کساد  می شه  !

بعضی  وقت ها  که  می بینم   سر  یک چیز کوچیک بیخودی   لجبازی  می کنه  ،  خیلی  خونسرد  بهش  می گم  :

  "باشه  ،  قبول  نکن  ،  وقتی  فردا  پولِ  یک  شیرکاکائو  هم نداشتی  می فهمی  حق  با  کی بود"

 اون  هم  کمی  بعد ،  به طورِ نامحسوس    از  خرِ شیطون  میاد پایین  و  دلجویی  می کنه  و   همه چیز   به  خیر  و خوشی   تموم  می شه  .

ولی  آخرش  می گه  : "دقت کردی  چقدر  بی جنبه ای  ؟ نباید  بهت  می گفتم  برای  من خوش قدمی ."

منم  می خندم  . 

این  جذاب ترین  نوعِِ  سواستفاده  از  خوش قدمیه   .

 

اگه  برای  کسی  خوش  قدم  هستین   ،   به به   ،    فرصت  رو  از  دست   ندین   ،    نیشخند

 

5 . خواننده های عزیز

 ممنون  که منتظرید  ،  ممنون  که  می خونید  ، 

ممنون  که  برای  ارائه ی  نظراتِ سازنده  بالاخره یک راهی  پیدا می کنید .

 

و دوستانِ عزیز اینستاگرامی من ،

از اینکه  با  شما  هم کلام می شم  لذت  می برم  ،  چون  در  اینستاگرام یک صفحه  دارید  و  هویتتون  مشخصه  .

از تذکرها  ،  نقدها  و  محبت هاتون  بسیار سپاسگزارم .

از بین  همه ی  فضاهای  مجازی  ،  اینستاگرام  تنها  جاییه  که  من درش  یک پروفایل عمومی  دارم  .

و خوشحالم  که  تا  امروز   تعداد  بلاک شدگان  کمتر  از  صد نفر  بوده  .

 این  نشون  می ده  فضاش  هنوز  نسبتا  سالمه  ،  چون   آدم هاش  برای  هویت خودشون  و  دیگران  ارزش  قائل هستند  و  حاضر نیستند  با  به کار بردن الفاظ رکیک  یا  تجسس های  بی دلیل ، خانه های  مجازی یکدیگر  رو  ناامن  کنند .

من  هم   به  شدت   برای  این  فضا  و  سلامتش   احترام  قائلم  و   آرزو  می کنم  در ادامه هم همین طور   باقی  بمونه .

دوستی  _که به نظرم حرمت فضای اینستا رو بلد نبود_  زیر عکس خرمشهر چیزی نوشت که  برای نوشتنِ این پست راسخ تر  شدم  .

اون  و امثالِ  اون    فکر می کنند    حرف  از  خرمشهر  و  شهید زدن ،  خا...مالیه   و مختصِ قشرِ خاصی از جامعه ست  ،

حقیقت  اینه  که   من  و امثالِ من  ،   مرفه  باشیم  یا  نباشیم  ،  حداقل  اینقدر  شعور  داریم   که  بتونیم  ،   بعد  از  اینهمه سال  ،  در غمِ اون روزها غوطه بخوریم   و  برای به تصویر کشیدنِ رشادتِ  شیر مردان و شیر زنانش  ، هر سختی ای  رو  متحمل  بشیم .

هر انگی هم  که  بزنن  ،  ما   باز هم  حرفِ  دلِ خودمون  رو  می زنیم  .

و چون  از دل  برمیاد ،  بر دل  هم  می نشینه  ،  اگر  دلی  موجود باشه !

 

روزهای خوبی  براتون آرزو  می کنم  .

 

 

6 . این که  ما  نایب قهرمان  شدیم  و  رفتیم  آسیا  خیلی  هم مهم  نیست

مهم اینه  که  برای به دست آوردنِ  قهرمانی   تو  ورزشگاه  آزادی   بازی  کنی  ،  سه  تا گل  بخوری  و   بین چهار مدعیِ قهرمانی  ,   پنجم  بشی !!!

خیلی هنر  می خواد واقعا  .

البته  که  اگر ششم  می شدن  برای  ما  حالش  بیشتر  بود  .

خاطرات جذاب تری  برامون  تداعی  می شد.

 به هر حال  عزیزانِ قرمزِ  خوزستانی  و   پرسپولیسی   مبارک باشه .

(فکر کنم انرژی هایی که برای قهرمانیِ پرسپولیس فرستادم  ,  چون در خوزستان هستم  ،  اشتباهی  رفته برای فولاد !!!   نیشخند نوش جونشون  )

 

 

7 .  بهانه های  کوچک و  بزرگِ  خوشبختی  این هفته

 

الف : دیدار  با  عزیزان دلم  و  رفع دلتنگیِ  دو هفته ی  عید .

ب : اتاقم در هتل کاروانسرا  ,   این بار   ,   در  و  موکتِ قرمز  داره  نیشخند

ج : عدمِ گَزیده  شدن  توسط پشه های جنوب !!!

گویا  باشعور  شدن،

خدا کنه  چشمشون نزززززززنم .