لبخندهای احمقانه ی یک زن

امید
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ٩:٠٩ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٥ خرداد ۱۳٩۳
 

 

 

 

 

                                      ... 

                                           وای،  باران 

                                                    باران

                                           شیشه ی پنجره  را   باران  شست

                                          از دل من اما،

                                          چه کسی   نقش تو را  خواهد  شست ؟

                                                                                                ...

                                                                                         حمید مصدق

                                                                          قصیده ی آبی، خاکستری، سیاه

 

 

 

 

 

 

می گه : هروقت خواستی پورشه  بخری  ماشینت رو بفروش به من، سواریش حرف نداره .

نگاهش می کنم .

می گم : برای چی باید پورشه  بخرم ؟

می گه : سر کاری دیگه ، پول در میاری  ، نمی خوای پورشه بخری ؟

می گم : مگه اولین باره می رم سر کار ؟

می گه : آهان ، پس یعنی سلیقه ات همین ماشینیه  که داری ؟  خالی بند !!! مگه اینکه  کلا ...خل  باشی !

 

احساس حماقت می کنم .

چرا اینقدر    بی ارزش    همه چیز را  تصویر می کند ؟

 آن هم   مرا  ؟  

مرا  که  می گفت   همه ی جهان را گشتم  و  دیدم  اینجا چیزی هست  که دیگران  حتی به یادش هم نمی آورند ...

که  بعد از  گذرِ این سالها  ،   این  جمله   هم   برای  بازلرزاندنِ دلِ من   کافی  نبود،

 و فقط  تبسمی  بر  لبانم آورد   و  دلمردگی

که  چرا  من   از   بودنِ در کنارِ  او    هیچ دلخوشی   به  خاطر   نمی آورم 

و احساس نمی کنم   در کنارش چیزی هست که در کنار دیگران نیست !

 

 

می گوید  :   یادت  نیست   ؟

خاطره ای  تعریف  می کند  . کم کم   یادم   می آید ...

 

 "چرا   خاطرات  قبل از تو  را   از  حافظه ام  زدوده بودم   ؟   مبادا     لحظه ای   ،  حسی   تو را  بیازارد  ...  "


دو سه  سالی ست   همه  چیز  را  فراموش  کرده ام  .

 بازگویی لحظه های خوب   هم   تاثیری  در حسِ من   ندارد .

حوصله ندارم  .  

حوصله ی طعنه  و  نیش  و  کنایه  ندارم  .

حوصله ی کشف  حقیقت   ندارم  .

 دلم  می خواهد   فقط ...

 هیچ  چیز   دلم  نمی خواهد  .

بداخلاق  و تندخو  می شوم  تا   همه چیز   با  دشنام  و  توهین  به  پایان برسد 

و  دیگر  مجبور  نباشم   برای  امتناع  از اجابتِ هر خواسته ای 

هزار دروغ  سر هم  کنم .

 

به  چرندیاتش  درباره ی  ماشین  ادامه   می هد ،

به چرندیاتش  درباره ی  دیگران ،

به چرندیاتش درباره ی  کار ،

به چرندیاتش درباره ی زندگی ،

شاید هم  باز  من را    سرِ کار   گذاشته   و   نمی فهمم .

مهم هم نیست  .

 می فهمد  که  مهم  نیست  .

می فهمد  که تلاش های بی وقفه اش  جواب  نداده .

اینقدر  بی علاقه  به حرفهایش گوش می دهم  که نطقش کور  می شود  و  حالش  از حضورش به هم می خورد .

 

" هنگام  آن  است که دندان های  تو را   در بوسه ای طولانی  چون شیری گرم  بنوشم  "


می نوشد . 

 

من  فکر  می کنم  ،  شاید  هم  هنگام  آن  باشد  که 

تو را  ،

شبیه  پس ماندهای حساسیت بهاره ،

با  فشارِ ساده ای 

از بینی ام 

به چاهک دستشویی  پرتاب  کنم  ، 

سِرُمِ  شستشو  را  نفس   بکشم  

و  هر آنچه سبزی  و  لَزِجی  

از تو

در  سوراخ های مجاری تنفسی ام  باقی  مانده است ،  تخلیه  کنم .

 

یا  مثلا 

شاید هنگامِ آن باشد که 

تو را  ،

همچون  لازانیای مسمومی  که  خامه ی مانده  و  تاریخ مصرف گذشته درش  ریخته اند ،

از معده ام  به  دهانم بازگردانم 

و  کاشی های  حمام  را 

به  استفراغی از وجودِ تو  

میهمان کنم .

 

یا مثلا

شاید هنگامِ آن باشد  که 

تو را  ،

شبیه باد معده ی  آدمی که  با دیدنِ چرخِ باقالی فروش ، 

هوس باقالی پخته کرده  و دو ظرف  بزرگ خریده  و  با نمک و گلپرِ فراوان

همه ی باقالی ها را  نوش جان کرده  و  دل درد  امانش را بریده ،

از  روده ام   به  بیرون  پرتاب  کنم  

تا  فضای  خانه   با  بوی گندت   مه آلود  شود 

 و دل دردم  آرام  گیرد  .

 

یا مثلا ...

 بس است   دیگر 

 

تا  شاملوجان  ،  

مرا  ، برای  آلودنِ   جمله ی عاشقانه ی شهوت ناکش  به   اشمئزاز    نفرین نکرده   ،  باید   خاموش   شوم   .

 

 

خسته تر از  بازی  و  شیطنت    هستم    ،  

دلم  جدیّت  می خواهد ،

و  عمق  

و  صمیمیت 

و  همه ی چیزهایی  که  نیست   .

 

 

 ازخزعبلات  خسته می شوم  ،  

از جملات دو پهلو  ،  

از حضور معذب کننده  .

دلم آغوشی وسیع  می خواهد که بشود  در آن  لمید و  عاشقانه  گفت .

 قفسه ی سینه ای  که  بالا و پایین رفتنش   از ننو  آرام بخش تر  باشد .

 

 دلم  می خواهد حالم از صدای فین کردن به هم  نخورد ، 

از بوی عرق ، 

از تمیز کردن استفراغ  ، 

از  باد  بالا  و پایینِ  معده  و  روده   و  هر آنچه کثیفی و پس مانده در جهان است  ...

 

دلم  می خواهد   کسی  باشد  که  آنقدر  دوستش  بدارم  تا ...

آنقدر  دوستش   بدارم  تا ...

آنقدر   دوستش  بدارم   تا ...

 

 هیچ  ... 

"تا"یی  ندارد ...

 همیشه بعد از دوست داشتن های اینچنین ،

خراب شدنِ آدمِ مقابل است  و   گند زدن  و   دلسردی  و   فرار ...

حتی  اگر   من   ، آدمِ مقابل   باشم  .

 

 همیشه قدرنشناسی ست  

و   ایمان آوردن به  اینکه تنها  تبحرت  در زندگی  ، 

انتخاب آدم های غلط   برای دوست داشتن است .

و بعد منتظر  نشستن  تا  جهان به تو ثابت کند  که   نه  آدم غلطی نبود

و   جهان هر روز  بیش از پیش   به تو ثابت می کند  که  بله    آدم غلطی بود

و  تو   باز   در انکار  می مانی  که   نه   شاید    یک درصد   غلط  نبود 

و   به تلاشت برای مجاب کردنِ جهان   ادامه می دهی

 

نیت می کنی  و  فال حافظ می گیری

ردیفش   " نمی شود "    و    " نمی آید "  و   " نشد "   و  هر فعل منفیِ  دیگریست . 

از رو  نمی روی 

 دوباره   می گیری    

سه باره  می گیری    

چهار باره  می گیری

آنقدر  فال می گیری   که خودت  هم   یادت می رود   نیتت  چه  بود 

و  این  بیتِ خوب   اکنون   حسِ او به  توست  یا  حسِ تو به او  !

 

و   حالت از خودت  و  همه ی انتخاب هایت  به هم می خورد ، ولی باز هم به دنبالِ روزنه ی امیدی  برای  اثباتِ  غلط نبودنِ آنها  ،

دنیای ِ مجازی را  زیر و رو  می کنی !

 

 

خسته می شوی

روزه  می گیری 

چلّه می نشینی 

ترک می کنی

همه ی لذت هایت را ترک می کنی

عصبی تر و مزخرف تر و خموده تر  ،  قِدمَت دادن های  ابلهانه را   تحمل می کنی .

 

دوست نداشتن ها  و  مرگ  خواهی های  احمقانه ای  در سرت  پرواز می کنند

توبه  می کنی

 استغفار  می کنی

اشک  می ریزی

همه ی حرصت  را  از  حساسیتِ بهاره   بر  سرِ دیگران  خالی می کنی

و ...

 

 .....................................................................

 

وقتی حوصله نداری   نباید  بنویسی

 

حالا بیخودی بعد از هزار سال  ،  در یک  شبِ  تعطیلِ  دلگیرِ  آشغال  ، تصمیم گرفتم فیس بوکم رو چک کنم ،  حوصله ام از اون هم سر رفت  و بیخودی اینجا رو باز کردم و بیخودی نوشتم ... همین .

 

 حوصله ی سر رفته    تخیل  را      در سرزمین  زشتی   به پرواز    وا می دارد .

 

 

 

 

پی نوشت :

 

1 . می خواستم هفته ی پیش وبلاگ  رو  به  روز   کنم  ،  دودل  بودم   که این متن رو بگذارم یا نه ، تا اینکه با عمه جان دلبند حرف زدم  و  گفتم  " بالاخره  صفحه ی  " مطلب جدید "  رو باز کردم و هر چرندی  به مغزم رسید   نوشتم  ،  ولی بعیده قابل انتشار باشه  ،  سانسوری زیاد داره  ، بقیه اش هم پر از کثافته  "

عمه جان دلبند   گیر داد  که   به روز کن  دلمون تنگ شده ، بشین درستش  کن و ...

 از وقتی  که  این حرف رو   زد  بیشتر از یک هفته  می گذره ، امروز  بالاخره  مثلا  ادیتش کردم !

 چی شد که  پنجشنبه ی قبل  نشد   یادم نیست ...

 این هفته  تعطیلاتم  بیشتره  ،

برای  نوشتن   و  خواندن  و  زیستن   فرصت  بیشتری هست .

 

 

2 .  "   تباه   می شوم

           تو  اگر  نیابی،

           گنجی  نایافته ام

           در   بمبارانِ کور  "

 

شمس  لنگرودی

 

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد  هشتم   . حرف   " پ "

8378 . صفحه ی 1200 

 

تمثیلات 

پیشِ کور ، چه سیاه  چه  بور !

نزد آنکه   فاقد بینش  است  خوب  و  بد  و  درست  و  نادرست  یکی  است .

مترادف  خر چه داند قیمت نقل و نبات ؟

 

 

4 . یک  ماراتنِ عجیبِ  ده روزه  رو  شروع کردم که  بسیار  موفقیت آمیز بود .

شاید مفیدترین  و  سالم ترین ده روزِ عمرم  رو سپری کرده باشم !


ده  روز    گیاهخواری  و  پیاده روی  و  نوازندگی  و   ورزش  !


تجربه ی عالی و بی نظیری بود  .

من  تا حالا تجربه ی گیاهخواری نداشتم  ،  اونم  ده روز  پشت سر هم  !!!

باورم  نمی شد  که بتونم در طبخِ غذاهای بدونِ  گوشت  ،  اینهمه خلاقیت به خرج بدم  و ازشون  لذت ببرم .

 عدسی پختم  !!! با سیب زمینی و جو   ،   خیلی خوشمزه شد .

پاستای  سبزیجات  پختم  .

و البته انواع و اقسام املت ها   و  کوکوها   با ترکیباتِ مختلفی  از تخم مرغ  و  قارچ  و  فلفل های رنگی  و  گوجه فرنگی  و  هویج  و  کدو  و  بادمجان  و  پیاز داغِ فراوان و  لوبیا و  کلم بروکلی  و ..

اول تصمیم گرفته بودم  چهل  روزه   باشه   ولی  از اونجایی که کم طاقتم و همیشه نیاز به راهِ فرار دارم  ،  فکر کردم  بعد از ده روزِ اول ، به خودم یک استراحت بدم  و  دوباره  شروع کنم .

سه شنبه  روز یازدهم  بود  ، روزِ استراحت . 

بعد از پیاده روی مفصلی در نیاوران  و   خریدِ مبسوطی از شهرِ کتاب  ،  با عزیزی به دکان برگر رفتیم  و  چیزبرگر  دلچسبی نوش جان فرمودیم (البته من کمتر از نصفش رو تونستم میل کنم )

بعد هم به منزل آمدیم  و  با ممنوعاتِ دیگرِ این ده روز ، خودمون رو خفه کردیم . 

نتیجه ی قانون شکنیِ روزِ یازدهم   این شد که بعد از مدتها  تا ساعتِ  چهار صبح بیدار بودم ،  اون هم نه از روی خواستِ قلبی  ، بلکه  به دلیل سردردِ وحشتناک  و  عطشِ بی پایان !

اینقدر حالم بد شده بود که فکر کردم برم بیمارستان !!!

احساس آدم هایی رو داشتم  که  در حال سکته کردن هستند .

در این ده  روز  برای خودم  خیلی چیزها  رو  ممنوع  کرده  بودم  ، مثل  شکلات  ،  تخمه  و آجیل  ، شیرینی جات ، برنج  ،  انواع گوشت  و  این  قلیونِ لعنتی ( که  همه ی درد و مرض ها  از گورِ همون بلند می شه) ، ولی فکر نمی کردم  یک روز  استراحت کردن  و شوک دادن به بدن  ، چنین بلایی به سرم بیاره .

واقعا   احساسِ  مرگ   داشتم .

هجومِ دوباره ی  گوشت  و  شکلات و  تخمه  و  دود  به  بدنم  سازگار  نبود .

این بدنِ من  گویا  خیلی بی جنبه ست  ، 

همیشه  گوشت و شکلات  می خورده  و  هیچی  نمی گفته  ، 

تو آبادان  هم که  به دلیل  وجودِ قهوه خونه ی پایینِ هتل ، رسما  دوستِ صمیمیِ این  دودِ قُل قُل کننده  شده بود !

 حالا تا ما  ده روز  گیاهخواری کردیم  و  مثل بچه مثبت ها  زندگی کردیم  ، به مذاقش خوش اومد  و  جوگیر  شد  و  احساس کرد  همه ی عمرش گیاهخوار و سالم  بوده !!!

شاید  هم چون نگران منه   اینجوری عکس العمل نشون داد  تا  من بترسم و  آدم بشم  !!!

حالا دوباره  ، از امشب  یا فردا صبح  ، یک دوره ی ده روزه ی دیگه  گیاهخواری و پرهیز  رو  شروع می کنم .

در  ده روزِ قبل  خیلی چیزها رو تغییر دادم  ،

چای خوردنم رو از روزی سه قوری!  تقلیل دادم  به روزی یک قوری ، به همراه یک لیوان چایِ سبزِ اجباری !!!

نوشیدن آب کرفس و سیب هر روز ،

خوردنِ میوه ،

نوشیدن یک لیوان شیر قبل از خواب ،

حذف شام ،

ترک  شکلات  و  آجیل  و  تنقلات  و  این قلیونِ لعنتی (که به جز بالا بردنِ اضطراب و ضربانِ قلب و تنگیِ نفس  کارِ دیگه ای بلد نیست) ،

 پیاده روی هر روزه ،

رفتن به شهر کتاب و کیوسک روزنامه فروشی ! ،

نرمش های تنفسی  و  کششی ،

تمریناتِ پیانو حداقل روزی دو ساعت ،

دیدنِ فیلم ، 

حتی  خود به خود   ساعت هشت صبح  از خواب بیدار می شدم  و  سرحال  بودم  !

از اون طرف  هم  مثل بچه مدرسه ای ها   از   ساعت  یازده شب  خوابم  می گرفت .

( البته بگذریم که امروز   تا ساعت  یک ظهر  خواب بودم !!!  آخه سردردِ سه شنبه شب واقعا نابودم کرده بود، چهارشنبه صبح  هم که به دلیلِ دسته گلِ پدر جان   _که در پستِ بعدی به شرح و تفصیل براتون می نویسم_    ،  مجبور  بودم  جهتِ نظافتِ آشپزخانه و رتق و فتقِ امور  زود بیدار بشم  که  در کنارِ عمه جان ها  فکر کنیم  و تصمیم بگیریم که  چه  خاکی باید به سرمون  بریزیم !!! بعد هم  که  ساعت هفتِ شب رفتم سر کار  و  تا حدود ساعت  یک نیمه شب مشغول  "کیمیا"  بودم  و  تا بیام خونه  و  برای خواب آماده بشم  ساعت سه شده بود ،  در نتیجه   امروز  تا  جایی  که  تونستم   خوابیدم  و دلی از  عزا  درآوردم . )

سه شنبه و چهارشنبه و پنجشنبه  قانون شکنی کردم.

ولی خیلی بهم نچسبید ،

 روزهای گیاهخواری و ماراتن رو بیشتر دوست دارم .

در نتیجه  ،  پیش  به  سوی  ماراتنِ گیاهخواری و بچه مثبتی !

 خدا رو چه دیدین  ،  شاید این بار  بتونم چله بنشینم  و  جورِ دیگه ای زندگی کنم !

 شاید  بعد از این چله نشینی ،

حالم  بهتر  بشه  و روزگار  برام  لحظه های  زیباتری  رو  به ارمغان بیاره   ،

روزگاری  فارغ  از   اینهمه   سرخوردگی  و  آشوب  و  دلگیری  و  دلزدگی  .

 

 

5 .  سه کتابِ پیشنهادیِ این هفته  که با هم بخونیم  ،  خودم هم تازه خریدم .

 

تعقیب  گوسفند  وحشی 

هاروکی موراکامی

مهدی غبرایی

نیکو نشر

360 صفحه

23000 تومان

 

سگ سالی

بلقیس سلیمانی

نشر زاوش

142 صفحه

7000 تومان

 

گودی

جومپا لاهیری

امیرمهدی حقیقت

نشر ماهی

408 صفحه

21000 تومان

 

 

 

6 .

 

                                        با کراوات به دیدار خدا رفتم و شد

بر خلاف جهت اهل ریا رفتم و شد

ریش خود را ز ادب صاف نمـودم با تیـــغ

همچنان آینه با صدق و صفا رفتم و شد

با بـــوی ادکلنـــی گشت معطر بدنــــم

عطر بر خود زدم و غالیه سا رفتم و شد

حمد را خواندم و آن مد "ولاالضالین" را

ننمودم ز تــــه حلق ادا رفتـــــــم و شد

یکدم از قاســـم و جبار نگفتــــم سخنی

گفتم ای مایه ی هر مهر و وفا ، رفتم و شد

همچو موسـی نــه عصا داشتــــم و نه نعلین

سرخوش و بی خبر و بی سر و پا رفتم و شد

"لن ترانــــی" نشنیدم ز خداوند چـــو او

"ارنی" گفتم و او گفت "رثا" رفتم و شد

مدعی گفت چرا رفتی و چون رفتی و کی؟

من دلباخته بــــی چون و چـــــرا رفتم و شد

تو تنت پیش خدا روز و شبان خم شد و راست

من خــــدا گفتـــــــم و او گفت بیا رفتــم و شد

مسـجد و دیـــر و خرابات بــــــه دادم نرسید

فارغ از کشمکش این دو سه تا رفتم و شد

خانقاهم فلکِ آبی بی سقف و ستون

پیر ِ من آنکه مرا داد ندا رفتـــــم و شد

گفتم ای دل به خدا هست خدا هادی تو

تا بدینسان شدم از خلق رها رفتم و شد

                 

                                                                                شعر از : محمد علی گویا 

 

 

 

7 .  بهانه های  کوچک و  بزرگِ  خوشبختی  این هفته

 

الف : یک اتفاق هیجان انگیز در دنیای مجازی

ب :  مداد نوکی جدیدم با نوکِ نُه دَهُم