لبخندهای احمقانه ی یک زن

یگانه
نویسنده : مهراوه شریفی نیا - ساعت ۱:٠۱ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢ امرداد ۱۳٩۳
 

 

 

 

 

 

                   حالا  برو  ای  مرگ , برادر , ای بیم ساده ی آشنا

                   تا  تو  دوباره  باز آیی

                   من  هم  دوباره  عاشق  خواهم شد !

 

 

 

 

 

 

خشک که مى شوند  دلِ آدم مى گیرد

هر بار که آبشان مى دهى

بین دور انداختنِ این ساقه ى بى بار

یا

صبر کردن براى دوباره احیا شدنش

در تردید مى مانى

 

یک سال با خودت کلنجار مى روى

نگهش دارم

نگهش ندارم

سبز مى شود

سبز نمی شود

گل مى دهد

گل نمى دهد ...

 

کم کم

فراموشش مى کنى

 

مثل همه ى گلدانهاى دیگر

آبیارى اش مى کنى

 

اما بى عشق

بى ذوق

بى دقت

 

او

همانطور  ابتر  و   نیمه خشک

استوار بر جایش مى ماند

بى غنچه

بى بارقه ى امید

 

تا روزى

هنگام آب دادن گلها

ناگهان

عطرِ یاسى

حواست را پرت مى کند

با تعجب نگاه مى کنى

مى بینى

گلدانِ نابارورت

خود را به  سبزىِ برگ  و  سپیدىِ یاس   آراسته

و   با   شامه نوازترین بوى جهان

تراسِ مأمنِ تو  را  عطرآگین  کرده است

 

در شگفت مى مانى 

 

فکر مى کنى

آیا مگر چه مقدار  عشق   لازم بود  ,  تا تو دوباره   غنچه  دهى  و   با این گلِ چند پَرِ سفید,  قلبِ مرا  لبریزِ شوق کنى  که  تا  امروز  حتى  جوانه ى کوچکى هم   نشانم  نداده بودى؟

و  امروز

آیا چه شد که  اینچنین   سبز و پر طراوت و شاداب    بینِ شمعدانى هاىِ رنگارنگ   آراستگى ات  را  به رخ   مى کشى؟

 

کمى فکر مى کنم

به آب دادن هاى بى عشق

به نا امیدى هاى  مزمن

به رفعِ  تکلیف

به انجامِ  وظیفه ...

 

این سرسبزى ,  حاصلِ تلاشِ من   براى  گل دادنِ ساقه ى یاس  نیست

حاصلِ  حضور  و   مهربانى هاىِ من    نیست

 

به تنها اتفاقِ متفاوتِ این روزها  مى اندیشم

و با  حیرت  و  ناباورى   حدس مى زنم

 

شاید هنوز در جهان   انسان هایی  هستند

که از حضور منحصر به فردشان

حتى گیاهانِ نیمه خشک   عشق   می گیرند

دوباره   گل می دهند

و  تراس کوچکى  را   از عطرى خوش   سرشار می کنند

 

 

با خودم می اندیشم

تراسِ کوچک من

مگر چقدر  خوشبخت  است

که  از میانِ همه ی آمدن ها  و  رفتن ها ,

به نَفَسى آغشته  می گردد

که کمترین  رهاوردش

بارور شدنِ خوشبوترین گل جهان است !

 

 

لبخند مى زنم

اتفاقِ متفاوت را به فال نیک مى گیرم

لمیده  در آغوشِ خدایاجان   سرم را بالا مى گیرم

و به آفریده ى منحصر به فردش

عمیق

نگاه مى کنم .

 

هراسی 

وجودم  را  ابری  می کند 

 

چشم هایم را می بندم

دل می سپارم

و دعا می کنم

 

باشد  که   آفریده هاى منحصر به فرد

هرگز

تو زرد  و   معمولی  

از آب درنیایند

 

آمیییییییییییییییییین

 

 

 

 

پی نوشت :

 

 

1 . درود

نیک می دانم , 

آنچنان   خوش قول   همی شدم  که 

شما  جملگی  انگشت حیرت  به دهان گزیده اید!!!

( مهراوه ای  تحت تاثیر ادبیات کهن!)نیشخند 

 

 

2 . مرا  حرام  نکن 

 

مثلِ چشمه ی جوشانی

 

که  سگی 

جهتِ قضای حاجت

شفافیتش  را  به  لجن  می کشد  

و   می رود 

 

که ژنده ای

جرعه ای  می نوشد 

و  خلط دهانش  را   در  آن  پرتاب  می کند 

و  می رود 

 

که پرنده ای 

گرسنه   و  خسته 

به دنبالِ قور قوری ,

گلویِ صدایِ  سبزش را   به منقار  می گیرد

و  می رود 

 

مرا  حرام  نکن  

که  زلالیِ چشمه  را 

غلیان  شایسته است  

غوطه خوردن  

سیراب  شدن 

جوشیدن

 لبریز  شدن

 

چشمه  را  

 با روزمره گی   تحقیر  نکن 

قناعت  نکن

سکوت  نکن

 

که  برای  رفعِ عطش 

لیوانی آب   

از تُنگِ کوچکی  

تو  را   کافیست 

 

وسعتِ  چشمه  را  

پاس  بدار ، 

 اقیانوس وار 

در برت    خواهد گرفت .

 

 

3 . مثلی از کتابِ کوچه

 

احمد شاملو  .  آیدا سرکیسیان

جلد دوم    . حرف   " الف "

3620 . صفحه ی 890

 

ترکیبات جمله ئی و شبه جمله یی

هر کی اَنش میاد

یادِ مَنِش میاد!

 

تنها در گرفتاری و بدبختی است که به یاد ما می افتند .

سورشان با دیگران است سوگ شان با ما .

مترادف     هرکی که درمونده شد        با ما برار خونده شد!

 

 

 

4 . دلم می خواد 

فیلمِ بعضی  از شب  و  روزهاى  زندگیم رو 

دقیقا همونطور که بودن  _با تمام جزییات_،

از خدایاجانم  بگیرم  و  بشینم   هزار بار  ببینمشون  و  از دیدنِ  اینکه شایسته بودم   اونهمه  خوشبختی رو  در  اون  لحظات   نفس بکشم  ،  غرق لذت بشم. 

سوال :

توی زندگیتون  چند  روز و شب   هست 

که دلتون می خواد  فیلمش  رو خدایاجان  براتون  بفرسته  تا نگاهش کنید  و  غرق لذت بشید؟

و اگه فقط  حقِ یک انتخاب داشته باشید  ،  کدوم شب  رو   انتخاب می کنید ؟

 

 

5 . روزهای خوب  را    آسمان هم      می فهمد

هوای   تیر ماه  را     کمی     خنک می کند

ابرهایش  را    فرا می خواند

و نم نم دلپذیری   به شهر    هدیه می دهد

فقط   به خاطر آنها که     زلالند   و   باران  را   دوست دارند

 

 

6 . براى شما مى نویسم 

براى شما که   تار شده اید  و    نمی گذارید  خوب  تماشایش کنم

براى شما که    ابر شُدید  و  بر کوچه پس کوچه های خستگی من   باریدید

آنقدر  باریدید   تا درونتان    خشکسالى شد  و   نفس هایتان به   خس خس افتاد

برای شما که    تَوَرُمِتان   به من فهماند   هنوز    تاب دل کندن     ندارم

برای شما که   دلگیری تان   دغدغه ام    شده است

براى شما که   همیشه   عشق   با انعکاسش  بر شما     آغاز شد.

 

شما  برای من

نه  انعکاسِ دروغین  حقیقتید

نه  روزنه ای  برای تماشا

و   نه عضوی   که زیبایی اش   دیگران را    شیدا کند

 

شما   همراه همیشگی هایِ منید

نشانه ى مهربانیِ تنیده شده در نامم

راهی برای نفوذ به  وجودم   به دلم    به روحم    به عمقم.

 

شما خود عشقید

بی انعکاس .

 

 

7 .  بهانه های  کوچک و  بزرگِ  خوشبختی  این هفته

 

الف :  چهارشنبه  , یعنی دیروز ,  لوکیشن  "کیمیا"  و  "مدینه"  هر دو  در  شهرک دفاع مقدس بود  ,  برای فیلمبرداری صحنه های زندان . 

و  چه  سعادتی  بالاتر  از    هم لوکیشنی !  با سیروس مقدم .

دیدارِ  سیروس  مقدم   همیشه  برای من  دلنشینه  ,  چون  مردِ  بی نظیریه  و  خاطراتِ فوق العاده ای  رو  برای  زندگیِ کاریِ  من  رقم  زده . 

فارغ از اینکه  از دیدنِ خودش  و  بچه های گروهش  غرقِ لذت شدم  و  کلی  دلتنگیم رفع شد , 

جذابیتِ ماجرا   در  این بود  که دیدم   ساعتِ  ده شب  همه ی گروه  مدینه  روبروی یک تلویزیون کوچک  نشستند  و  همه با هم  پخشِ سریالشون  رو  تماشا کردند , 

درست مثل  سالِ هشتاد و شش ,  مثلِ  شب های بی نظیرِ   " روزِ حسرت "  .

یادمه  که اون روزها  هم  ما   به  شدت درگیر تصویربرداری بودیم   و   تقریبا  سریال   روزپخش  شده   بود , یعنی  چیزی که  امروز  فیلمبرداری می کردیم  فردا  پخش  می شد ,  در نتیجه  اصلا هیچ فرصتی برای اتلافِ وقت  نداشتیم ,  ولی  همیشه  , موقع  پخشِ سریال , همه دور هم می نشستیم  و  حاصلِ کارمون رو نگاه می کردیم .

 تموم که می شد  خودمون برای خودمون   دست می زدیم  و  به هم خسته نباشید  می گفتیم  و  با انرژی مضاعف  کارمون رو ادامه می دادیم .

از  روزِ  اولِ ماه رمضون  همینطور  بود . 

هر شب  همه دورِ هم  سریال رو نگاه می کردیم  و  به شدت  بهمون  می چسبید .

 دیشب   یادِ  اون شب ها  افتادم  .

 بخشی از مدینه رو در کنارِ گروه آقای مقدم نگاه کردم  و  از انرژِِیِ خوبشون سرشار  شدم .

حیف  که  نشد تا آخرش بمونم و براشون دست بزنم  ,

چون باید  خاطرات مهراوه  رو  رها می کردم   ,  در کیمیا  فرو می رفتم   و  نظاره گرِ  صحنه ی اعدامِ  "عزیزش"  می شدم .

حالا  , همین جا  براشون   دست  می زنم   ,   بهشون خسته نباشید می گم  و تشکر  می کنم  که  خاطراتِ دلچسبِ من رو  زنده  کردند .

 

ب : افطار  در کنارِِ دوستانِ بهتر از برگِ درخت  بهتر از آبِ روان

 

ج : نواختن  , نواختن  , نواختن 

 

د : ...

 

 ه :  این چیزی  که  می خوام بنویسم  یک خواهشه  برای  این که  بهانه هایِ کوچک  و بزرگِ   خوشبختی   تموم  نشه  .

یک  خواهشه   برای  این که   اتفاقی  به خیر  بگذره  که  کمی  من رو  ترسونده . 

نیاز  دارم   به  مهرتون   و  به  دعاهاتون  .

این چند روزِ  آخر   سر  سفره ی   افطار ,  اگه   تو دلتون بودم  ,  اگه  یادم  بودین  ,  من رو  دعا  کنین  , 

محکم تر از قبل   ,  خیلی  محکم تر   .

سلامتی  ارزشمندترین  هدیه ی  خداست   ,   دعا  کنین  که پابرجا   بمونه  .

دوستتون  دارم  .